เอาเถิด ข้าไม่เสียใจ เพราะข้าตายแล้ว (Yaoi)

ตอนที่ 108 : ตอนที่ ๙๙ เทือกเขาสือเยว่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,836
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,065 ครั้ง
    9 พ.ค. 63

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

เสียงกระดิ่งลมสั่นไหวคลอเสียงลมเอื่อย อากาศที่เย็นสบาย กลิ่นหอมสดชื่นที่ลอยอบอวล ช่างเป็นบรรยากาศที่ชวนผ่อนคลาย เหมาะสำหรับการหลับเสียจริง ข้าปรือตาขึ้นมาครึ่งหนึ่ง กึ่งหลับกึ่งตื่น ก่อนจะผ่อนลมหายใจแล้วขยับตัวมุดผ้านวมหนานุ่มเพื่อนอนต่อ

กระดิ่งเงียบเสียงลง ท่ามกลางความเงียบงันมีเพียงเสียงเปิดหน้ากระดาษดังเป็นครั้งคราว

หือ? ช้าก่อน!

ข้าขมวดคิ้ว ตัดสินใจลืมตาขึ้นมาดูฉับพลัน สิ่งที่เห็นยิ่งทำให้มึนงงและสับสน นี่ตัวข้าอยู่ที่ใดกัน? หากมองผิวเผินคงนึกว่าเป็นห้องห้องหนึ่ง ทว่าเมื่อพิจารณาถี่ถ้วนแล้วที่นี่มิใช่ห้อง!

ข้ากวาดสายตามองไปโดยรอบแล้วจังงังอยู่ท่าเดิม

“ตื่นแล้วรึ?” บุรุษผู้เป็นตัวต้นเหตุของเสียงพลิกกระดาษชำเลืองมองมาแวบหนึ่ง สบสายตากับข้าก่อนจะไถ่ถามด้วยน้ำเสียงเฉยชาไร้อารมณ์

“ท่านทวด?” ข้ารีบผุดลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบตัวรอบหนึ่งแล้วเหลือบมองไปนอกหน้าต่าง พลันตัวแข็งทื่อ

ข้างนอกนั้นเป็นท้องฟ้าสีสดใสแต้มแต่งด้วยปุยเมฆสีขาวลออ ลมพัดลอดเข้ามาเอื่อย ๆ แต่พอลองชะโงกศีรษะออกไปกลับถูกลมตีกระหน่ำ ชาไปทั้งหน้า ข้ารีบดึงตัวกลับเข้ามาอย่างรวดเร็ว ในหัวจับต้นชนปลายไม่ถูก

นี่มิใช่ห้องจริง ๆ มันเป็นห้องโดยสารของรถม้า นั่นยังมิใช่สิ่งที่ชวนตกใจจนตาถลน แต่เป็นเพราะรถม้าคันนี้มันกำลังเหาะอยู่บนท้องฟ้าต่างหาก!

หลับไปแค่แวบเดียว ตื่นขึ้นมาอีกทีก็กำลังเหาะอยู่บนฟ้าเสียแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกัน!? ใครก็ได้อธิบายให้ฟังที!

“นี่...พวกเรา...เอ่อ อยู่ไหนกันหรือขอรับ?”

“น่าจะชายแดนแคว้นจื่อ”

“.....” หือออออออ???

แคว้นจื่อ?

แคว้นจื่อที่เป็นที่ตั้งตระกูลเยว่ใช่หรือไม่?

ข้าจ้องมองท่านทวดที่เคารพตาถลน แต่อีกฝ่ายกลับไม่หือไม่อือไม่รับรู้ใด ๆ สนใจเพียงหนังสือในมือดังเดิม ท่าทางหมางเมินชวนเสียอารมณ์ แทบอยากกระชากหนังสือเล่มนั้นขว้างทิ้งเสียจริง ๆ

ท่านทวดดดดด!

โปรดอธิบายเรื่องราวให้เหลนผู้โง่เขลาที่กำลังจะสติแตกอยู่ตรงนี้เข้าใจด้วยเถิดขอรับบบบ

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เหตุใดหลับไปแค่หนึ่งคืนถึงตัดภาพข้ามฉากมากเพียงนี้!? ก่อนหลับข้ากับเจ้าแมวเพิ่งปรับความเข้าใจกันอยู่หยก ๆ ไฉนลืมตาขึ้นมากลับโผล่มานอนในรถม้าที่กำลังเหาะเหินบนท้องฟ้าที่แคว้นจื่ออันห่างไกลได้?

เป็นไปไม่ได้ แคว้นจื่อไกลจากแคว้นฉิงมาก คืนเดียวจะมาไกลถึงเพียงนี้เลยรึ? หรือมันจะผ่านมาหลายวันแล้วกันนะ ไม่น่าใช่ ข้าจะหลับไปนานเพียงนั้นเลยรึ? หรือกำลังฝัน? เอนตัวหลับคงจะกลับไปที่เดิมกระมัง?

ข้าเอนตัวหลับตาพริ้มไปครู่ใหญ่ ลืมตาอีกทีก็เห็นบุรุษชุดสีขาวนวลแสงจันทร์นั่งพลิกหนังสือในมือเช่นเดิม ต่างเพียงแค่ท่าทางที่ไม่เหมือนเดิม

อ่า ยังไม่ตื่นอีกหรือ? เช่นนั้นก็หลับอีกสักครั้งก็แล้วกัน ข้าตัดสินใจเอนตัวหลับไปอีกรอบ เอาละ ครั้งนี้ต้องตื่นจากฝันบ้า ๆ นี่ให้ได้

ลืมตารอบนี้ข้าเห็นบุรุษเจ้าของดวงหน้าหล่อเหลานั่งจิบน้ำชาทอดอารมณ์สงบนิ่ง ราวกับว่าไม่มีเรื่องใดในโลกนี้จะทำให้ตกตื่นใจได้เลย เห็นแบบนี้ข้าก็ลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับยอมรับความเป็นจริงอย่างเสียมิได้

มิใช่ความฝัน ข้าจากแคว้นฉิงมาแล้วจริง ๆ

“ท่านทวด โปรดอธิบายให้เหลนผู้นี้กระจ่างที เหตุใดข้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้!?”

ต่อให้ยอมรับความจริงได้ แต่มิใช่ว่าจะปล่อยความสงสัยไปได้ นี่มันเรื่องอะไรกัน นอนอยู่กับคนรักดี ๆ ไยถึงมาอยู่กับท่านทวดผู้แสนเมินเฉยต่อโลกหล้าเช่นนี้ได้!? ดีเพียงใดที่ข้ายังควบคุมอารมณ์ได้สงบแบบนี้ เกรงว่าหากเป็นผู้อื่นคงโวยวายดังลั่นไปสามสี่บ้านแล้ว

ท่านทวดหันมามองข้า “อยากรู้รึ?”

“แน่นอนอยู่แล้วขอรับ”

ท่านทวดมองตานิ่ง อึดใจต่อมาเขาขยับอ้าปาก ข้ากลืนน้ำลายจดจ่อรอคอยอย่างตั้งใจ

ซู้ดดดดด!

ท่านทวดผู้สง่างามยกถ้วยชาดื่มเสียงดัง ข้านิ่งงันไปทันที

“ท่านทวด...”

ซู้ดดดดด!

“เอ่อ...”

ซู้ดดดดด!

“…..”

นี่ตั้งใจกวนโทสะกันใช่หรือไม่?

ท่านทวดวางถ้วยชา ท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติ ผ่อนลมหายใจเชื่องช้าราวกับมีความสุขเหลือเกิน จากนั้นท่านทวดก็นั่งนิ่งเงียบราวกับถูกพรากวิญญาณไป ข้าเม้มปาก รอคอยคำตอบอย่างกระวนกระวาย แต่คนตอบกลับใจเย็นมาก นี่กำลังทำสมาธิอยู่อย่างนั้นรึ? คำถามของข้ามันยากเย็นจนไม่อาจตอบได้ขนาดนั้นเลยหรืออย่างไร!?

ผ่านไปนานเส้นความอดทนอดกลั้นของข้าแทบจะขาดสะบั้นลง ท่านทวดก็หันมามอบคำตอบที่รอมาเนิ่นนาน

“ข้าก็เข้าไปในห้องพวกเจ้า จากนั้นก็ลากตัวเจ้าออกมาขึ้นรถม้า”

ข้ารีบเปลี่ยนมานั่งคุกเข่าเพื่อตั้งใจฟังคำอธิบายต่อ แต่ผ่านไปหลายอึดใจท่านทวดก็มิได้กล่าวอันใด ขยับตัวรินน้ำชาแล้วยกขึ้นสูดกลิ่นอายความหอมของชา กระทั่งหมดไปอีกถ้วยข้าก็ยังมิได้รับคำอธิบายต่อ ราวกับว่าท่านทวดได้อธิบายไปหมดแล้วในประโยคเดียว

ข้ากลอกตาพลางครุ่นคิด

เรื่องทั้งหมดคือข้าถูกท่านทวดลากขึ้นรถม้าโดยไม่ได้ลาใครสักคนเลย จบเพียงเท่านี้?

“...เอ่อ ท่านทวด จบแค่นี้หรือขอรับ?”

“อา” ท่านทวดส่งเสียงตอบแล้วเอนหลังเปิดตำราอ่านต่อ

เริ่มปวดหัวแล้ว นี่มันบ้าอะไรกัน!?

ข้าอยากจะแหกปากร้องโวยวายเสียให้ได้ แต่คิดไปคิดมาแล้วไม่คุ้มเอาเสียเลย โมโหไปคร้านจะเสียสุขภาพไปเปล่า ๆ บรรพบุรุษท่านนี้ยิ่งกว่าฉินอ๋องเสียอีก ดูท่าทางหากเซ้าซี้ต่อไปก็คงไม่มีท่าทีอันใดตอบสนองกลับมา ข้าทำได้เพียงปลงตกยอมรับความเป็นจริง

ไม่รู้ว่าป่านนี้เจ้าแมวจะเป็นอย่างไรแล้วบ้าง หากได้ล่ำลากันสักคำคงรู้สึกดีกว่านี้ คิดได้แต่ก็ยังเสียดาย โชคดีที่กางอาณาเขตเยว่ตี้ที่จวนฉินอ๋องไว้แล้ว ให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางก่อนแล้วค่อยกลับไปหาเจ้าแมวก็ไม่น่าจะสายเกินไป ข้าโล่งอกขึ้นมาเล็กน้อย

เวลาผ่านไปนานขนาดท่านทวดพลิกตัวเปลี่ยนท่าไปสองสามท่าแล้ว ในที่สุดก็วางหนังสือลงแล้วหันมาพยักหน้าให้สัญญาณ ใจของข้าพลันเต้นแรงขึ้นมาทันที

ถึงแล้วอย่างนั้นหรือ!?

ข้าขยับตัวชะโงกมองไปนอกรถม้าที่ค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง ทะลุผ่านกลุ่มเมฆหนาเผยให้เห็นเทือกเขาขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านตรงหน้า เทือกเขาใหญ่ประกอบไปด้วยยอดเขาทั้งสิบ สูงต่ำไม่เท่ากัน

ดวงตาของข้าขยายกว้าง

เทือกเขาสือเยว่!?

รถม้าเหาะทะยานด้วยความเร็วต่อเนื่อง เทือกเขาขยายใหญ่เรื่อย ๆ ข้ามองเห็นอาณาเขตสีทองสว่างไสวครอบคลุมทั้งเทือกเขาเป็นรูปโดม เป็นอาณาเขตเยว่ตี้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาเลย!

ผู้ใดกันที่สามารถสร้างอาณาเขตเยว่ตี้ได้กว้างใหญ่ขนาดคลุมรอบเทือกเขาได้ขนาดนี้ ข้าขนลุกไปหมด ทั้งยำเกรงและชื่นชม คงมิใช่พลังของท่านทวดเยว่ไฉหลางหรอกกระมัง หากเป็นเช่นนั้นจริงพลังของท่านทวดก็น่าสะพรึงอย่างยิ่ง

รถม้าทะลุเข้ามาในอาณาเขตอย่างง่ายดาย ไม่มีสิ่งใดขวางกั้น เข้าสู่ยอดเขาแรกสุดที่มีประตูทางเข้าหินขาวขนาดใหญ่ บนป้ายมีตัวอักษรสลักลึกว่า ‘เยว่’ เด่นชัด บันไดสีขาวผ่องทอดตัวยาวจากยอดไปยังเชิงเขา คะเนน่าจะหลายร้อยขั้น

ยอดเขาแห่งนี้คงจะเป็นประตูทางเข้าสู่ตระกูลเยว่ เพียงแค่ประตูทางเข้ายังยิ่งใหญ่อลังการขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าภายในนั้นจะมีอะไรอีกบ้าง ข้าในตอนนี้อดจะตื่นเต้นไม่ได้ พยายามเม้มปากไม่ให้เผลออ้าค้างเปิดเหวอกินอากาศ

รถม้าเหาะผ่านประตูทางเข้าอย่างราบรื่น ที่หน้าประตูมีคนเฝ้าอยู่กลุ่มหนึ่ง พอพวกเขาเห็นรถม้าของท่านทวดก็รีบวิ่งไปตีระฆังขนาดใหญ่บนหอคอยสังเกตการณ์ เสียงระฆังดังก้องไปทั่วเทือกเขาอย่างอัศจรรย์ ระฆังใบนั้นเต็มไปด้วยลมปราณหนาแน่น การที่มันส่งเสียงอย่างกึกก้องเกินระฆังธรรมดาเช่นนี้คงจะเป็นของวิเศษ ข้าคาดเดาว่าการตีระฆังอาจจะเป็นการส่งสัญญาณให้คนอื่น ๆ รับรู้

เมื่อผ่านยอดเขาทางเข้ามาข้าก้มมองไปยังเบื้องล่าง ในหุบเขามีหมู่บ้านตั้งอยู่เป็นจุด ๆ แต่ละหมู่บ้านมีผังที่เป็นระเบียบ เชื่อมโยงเข้าหากัน และรอบหมู่บ้านยังมีไร่นากว้างใหญ่ไพศาล

ยามนี้ตะวันลาลับจากขอบฟ้าไปแล้ว แต่ยอดเขาทั้งสิบกลับส่องประกายสว่างไสวราวกับเป็นดวงจันทร์บนฟากฟ้า

สมชื่อสือเยว่(ดวงจันทร์ทั้งสิบ)!

รถม้าพุ่งตรงไปยังยอดเขาตรงกลาง เมื่อเข้าใกล้มากขึ้นถึงได้เห็นคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ ทันใดนั้นกระดิ่งที่เงียบมาตลอด กระทั่งต้องลมมากขนาดไหนก็ไม่ส่งเสียง กลับสั่นไหวส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งดังกังวานไปทั่วทั้งเขา ข้าหันมองดูด้วยความประหลาดใจ

รถม้าที่ไม่มีม้าโลดแล่นกลางอากาศ มันวิ่งรอบยอดเขาหนึ่งรอบราวกับกำลังแสดงตัว แล้วค่อย ๆ ผ่อนความเร็วลงจอดตรงกลางลานหน้าคฤหาสน์บนยอดเขา

ข้ากลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วกัดฟันตามท่านทวดลงไปจากรถม้า ในอกเต้นดังตุบตับ มือเปียกชื้นจนเหนียว ตื่นเต้นและกังวลต่อโชคชะตาที่รอคอยอยู่ข้างหน้า

ไม่ไกลจากรถม้ามีคนกลุ่มหนึ่งยืนคอยอยู่ก่อนแล้ว ด้านหน้าสุดเป็นชายหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มเป็นมิตร ข้าแอบสำรวจเขาอย่างรวดเร็ว หน้าตาคล้ายกับท่านตาเยว่เมิ่ง ในขณะที่ท่านตามีรูปลักษณ์เป็นบัณฑิตสุขุมคัมภีรภาพ คนผู้นี้กลับให้ความรู้สึกสุภาพอ่อนโยนมากกว่า โดยเฉพาะใบหน้ายิ้มจันทร์เสี้ยวที่มีเสน่ห์

“ท่านปู่ ท่านกลับมาแล้ว”

“อืม มีเรื่องอะไร?”

“ไม่มีขอรับ ทุกอย่างปกติเรียบร้อยดี”

“ดีแล้ว” ท่านทวดตอบรับสั้น ๆ ตามวิสัย

ชายคนนั้นแม้ถูกความเฉยชาไร้อารมณ์ของท่านทวดโจมตีก็ยังคงรักษารอยยิ้มตาปิดไว้บนใบหน้า เรียกท่านทวดว่าปู่เขาคนนี้น่าจะเป็นท่านลุงของข้า ‘เยว่เซิง’ สินะ

ท่านทวดสะบัดแขนเสื้อเดินหลีกตัวออกไปเงียบ ๆ ปล่อยให้ข้ายืนเคว้งคว้างอยู่ตัวคนเดียว ข้ามองตามร่างของท่านทวดที่แทบล่องลอยจากไปแล้วหันกลับมามองกลุ่มคนที่เหลืออยู่อย่างเคร่งเครียด

อยู่ ๆ ก็ทิ้งกันง่ายดายแบบนี้เลยหรือ!?

ในระหว่างที่ข้ากำลังกระวนกระวายใจ ดวงตาเสี้ยวจันทร์คว่ำก็มองมา รอยยิ้มบนใบหน้านั้นขยายกว้างกว่าเดิม ชายหนุ่มอาภรณ์สีฟ้าอ่อนเคลื่อนตัวเดินเข้ามาหาข้าแล้วเอ่ยถามไถ่ น้ำเสียงอ่อนโยนเป็นอย่างมาก

“นี่คงจะเป็นจิ้งถิง หลานตัวน้อยของข้าสินะ?”

“คารวะท่านลุง”

ท่านลุงเยว่เซิงแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มออกมาเหมือนเดิม เขายกมือแตะอกแนะนำตัวอย่างไม่ถือตัวใดๆ

“ข้าเยว่เซิง เจ้าจะเรียกลุงผู้นี้ว่าลุงเซิงก็ได้”

“ท่านลุงเซิง”

“เด็กดี” ท่านลุงเยว่เซิงพยักหน้าพอใจ ก่อนจะเอียงคอจ้องมองใบหน้าของข้าราวกับพิจารณาหาอะไรบางอย่าง

“ได้ยินมาเหมือนกันว่าเจ้าคล้ายท่านแม่ มาเห็นด้วยตาตนเองต้องยอมรับว่าเป็นจริงเช่นนั้น ไม่แปลกเลยที่จะทำให้ท่านพ่อเป็นกังวลนัก ก่อนหน้านั้นหลายวันได้กำชับข้าให้เตรียมต้อนรับเจ้าอย่างดี” ท่านลุงเอ่ย ยามมองหน้าข้านั้นดวงตาที่มีรอยยิ้มเสมอมีแวบหนึ่งหม่นหมองลง

ข้าเดาว่าท่านลุงเซิงอาจจะคิดถึงมารดาที่ล่วงลับจึงไม่เอ่ยอันใดออกมา ยืนรับฟังเงียบ ๆ พูดอยู่นานท่านลุงก็ชะงักแล้วส่ายหน้า

“อา ขอโทษด้วย ข้าพูดไปเรื่อยเปื่อยเอง กลายเป็นตาแก่พูดมากไปเสียแล้ว สงสัยตื่นเต้นไปหน่อย เจ้าเดินทางมาไกลคงจะเหนื่อยแย่แล้ว ลุงของเจ้าได้เตรียมห้องพักไว้รอพร้อมแล้ว เอาละ ตามมาเถิด ข้าจะนำไปที่ห้องของเจ้า”

“ขอบคุณขอรับท่านลุง”

ข้าตามท่านลุงเยว่เซิงไป ในใจโล่งขึ้นเยอะ ท่าทางเป็นมิตรของท่านลุงเยว่เซิงทำให้ผ่อนคลายความกังวลไปได้มาก ข้ากับท่านลุงเยว่เซิงปลีกตัวเดินออกมา ส่วนคนที่เหลือก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเอง

อาภรณ์สีฟ้าลวดลายเมฆาพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว ท่วงท่านุ่มนวลสง่างาม แค่เดินยังน่ามองทำให้ข้าไม่อาจทำใจเชื่อได้ว่าคนผู้นี้เป็นบุตรชายของท่านตาเยว่เมิ่ง เป็นพี่ชายของท่านแม่ เหตุใดเขาถึงได้แตกต่างจากสองคนนั้นขนาดนี้นะ นี่สิถึงจะสมกับเป็นคุณชายตระกูลใหญ่!

ระหว่างทางข้ามองสำรวจคฤหาสน์หลังใหญ่โตที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย เครื่องเรือนน้อยชิ้น เน้นสีอ่อน ดูสะอาดสะอ้านสบายตาน่ามองและยังคงความหรูหราสมเป็นตระกูลใหญ่

พวกเราเดินข้ามสวนและลำธารอันงดงาม สะพานข้ามลำธารนั้นมีสีขาวบริสุทธิ์ ข้ามองมันอย่างซับซ้อน บ้าจริง นี่มันหยกทั้งชิ้นเลยใช่หรือไม่ ใช้หยกทั้งชิ้นมาสลักเป็นสะพาน! ข้าเกือบจะกรีดร้องในความร่ำรวยของตระกูลเยว่

ในขณะที่เดินท่านลุงเยว่เซิงจะคอยหันมาแนะนำส่วนต่าง ๆ ในคฤหาสน์ ยอดเขาหมิงเยว่เลี่ยง(จันทร์กระจ่าง)แห่งนี้เป็นยอดเขาชั้นในเพียงหนึ่งเดียว มีเพียงแค่สมาชิกตระกูลเยว่ที่อาศัยอยู่ที่ยอดเขานี้ได้ ปัจจุบันสมาชิกตระกูลเยว่นั้นอาศัยอยู่ที่นี่มีไม่มาก ท่านลุงเยว่เซิงกล่าวอีกว่าในวันพรุ่งนี้ข้าจะได้ทำความรู้จักพวกเขาอย่างเป็นทางการ ตอนนี้สมาชิกแต่ละคนนั้นมีธุระในส่วนของตนเองจึงมิได้มารอรับ

“เทือกเขาสือเยว่นั้นแบ่งออกเป็นสามชั้นด้วยกัน มีชั้นนอกมีสี่ยอดเขา ชั้นกลางมีห้ายอดเขา และชั้นในมีเพียงหนึ่งยอดเขา ตอนที่เจ้าเข้ามาเห็นประตูทางเข้านั่นเป็นยอดเขาตงเยว่(จันทร์ตะวันออก) ยอดเขาแห่งนี้เป็นทางเข้าเดียวของตระกูลเยว่ มีห้องโถงต้อนรับแขกและยังใช้จัดงานเลี้ยงรื่นเริงต่าง ๆ อีกด้วย...”

ในที่สุดก็มาถึงเรือนของข้าเสียที ท่านลุงเยว่เซิงหมุนตัวมาพูดด้วยรอยยิ้ม

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปที่นี่เป็นของเจ้า ส่วนเด็กคนนี้จะคอยดูแลเรื่องต่าง ๆ ให้แก่เจ้า ต้องการอันใดก็บอกกล่าวเขาได้เลย” ท่านลุงเยว่เซิงพยักหน้าไปยังเด็กชายที่แต่งกายเรียบร้อยยืนรออยู่หน้าเรือนนอนอยู่ก่อนแล้ว ข้ามองตามไปแล้วหันไปพยักหน้ารับรู้

“ขอรับ”

“ตอนนี้เจ้าพักผ่อนก่อนเถิด วันพรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที มีเวลาอีกมากที่จะพูดคุยกัน เอาละ ข้าต้องไปแล้ว ไว้เจอกันในมื้อเย็นพรุ่งนี้”

มื้อเย็นนั้นเป็นมื้อพิเศษ เพราะมื้ออาหารเดียวที่เหล่าตระกูลเยว่จะรวมตัวกันรับประทานอาหาร จากคำบอกเล่าของท่านลุงเยว่เซิง มันเป็นช่วงเวลาพบปะระหว่างคนในตระกูล หากผู้ใดไม่มีธุระเร่งด่วนจำเป็นต้องมาร่วมมื้ออาหารยามเย็นนี้

ท่านลุงเยว่เซิงย้ำว่าให้วงคำจำเป็นต้องเน้น ๆ หากหลงลืมหรือไม่มีธุระจำเป็นจริง ๆ แล้วก็ คนที่ไม่มาร่วมมื้อเย็นคนนั้นจะถูกตามตัวมา พูดถึงตรงนี้ท่านลุงเยว่เซิงยิ้มตาเป็นเสี้ยวจันทร์คว่ำพร้อมแนะนำ ถ้าอยากมีเรื่องตื่นเต้นเร้าใจก่อนมื้อเย็นก็ลองไม่ไปร่วมมื้อเย็นดูก็ได้ ข้าได้แต่ยิ้มแห้ง ขอรับไว้เป็นคำแนะนำพอ ไม่ขอปฏิบัติตาม สังหรณ์ใจว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่

ข้ายืนส่งท่านลุงเยว่เซิงจนลับตาแล้วหันมาสนใจเด็กน้อยยิ้มกว้างตรงหน้า กะอายุคร่าว ๆ น่าจะสักสิบห้าปีเห็นจะได้ พอเห็นข้าหันมามอง เขาก็ก้มศีรษะลงเอ่ยแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ

“นายน้อย ข้าชื่อ ‘เสี่ยวจี’ ตั้งแต่วันนี้ไปจะรับใช้นายน้อยอย่างเต็มที่ขอรับ”

พอเขาบอกชื่อมาสายตาของข้าก็เหลือบส่วนล่างของเขาแทบทันที สงสัยว่ามันน้อยจริงหรือไม่ ก่อนจะรีบเบนสายตาออกไป กระแอมไอกลบเกลื่อน อืม เสี่ยวจีจริงๆ! ก่อนจะกลอกตาให้กับความพิเรนทร์ของตนเอง บ้าจริง เสี่ยวจีที่หมายถึงไก่น้อย ไม่ใช่จีอย่างอื่นสักหน่อย! สงสัยจะอยู่กับเจ้าแมวลามกมากเกินไปเลยติดเชื้อลามกมาด้วยเช่นนี้

“ขอบคุณมากเสี่ยวจี”

“ตอนนี้ไม่ทราบว่านายน้อยต้องการรับมื้อเย็นก่อนหรือจะอาบน้ำก่อนดีขอรับ?” เสี่ยวจีถามอย่างกระตือรือร้น ข้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยบอกความต้องการไป

“ขอกินข้าวก่อนแล้วกัน ทั้งวันมานี่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนอกจากน้ำชา”

“ข้าน้อยจะรีบนำสำรับข้าวมาให้นะขอรับ! นายน้อยเข้าไปรอในห้องก่อนเถิด เสี่ยวจีได้ทำความสะอาดไว้ให้แล้ว รับรองสะอาดสะอ้านไม่มีฝุ่นเลยสักก้อน” เด็กน้อยเสี่ยวจีตอบรับอย่างร้อนรนแล้วรีบเปิดประตูห้องผายมือให้ข้า ก่อนจะหันหลังวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ข้ามองตามไปแล้วอดยิ้มออกมามิได้ เห็นท่าทางกระตือรือร้นแบบนั้นก็ทำเอานึกถึงตนเองสมัยยังรับใช้เจ้าแมวขึ้นมา ข้าเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับปิดประตูตามหลัง ห้องค่อนข้างกว้างใหญ่ แบ่งเป็นสัดส่วน ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น ห้องทำงาน ข้าเดินสำรวจไปรอบ ๆ จนทั่วจึงกลับมานั่งที่ห้องนั่งเล่นเพื่อรอมื้อเย็น

ไม่ปล่อยให้รอนาน เสี่ยวจียกสำรับอาหารมาอย่างระมัดระวัง

สมกับเป็นตระกูลใหญ่ อาหารการกินอุดมสมบูรณ์ รสชาติอร่อยเสียจนเริ่มหวั่นในใจ เกรงว่าไม่เกินหนึ่งปีต่อจากนี้รูปร่างข้าจะกลายเป็นอวบอ้วนเป็นแน่ ข้ากินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยจนหมดสำรับ! สำรับที่เสี่ยวจียกมานั้นเยอะขนาดพอให้ผู้ใหญ่สองคนกินเลยก็ว่าได้ อา น้ำหนักของข้าต้องขึ้นเป็นแน่หากมีอาหารเช่นนี้ให้กินทุกวัน

เมื่อกินข้าวจนอิ่มแปล้ข้าก็อาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผิดที่ผิดทางหรือขาดคนนอนข้าง ๆ ทำให้ข้าพลิกตัวไปมาอยู่เป็นสิบรอบก็ยังไม่หลับ กว่าจะข่มตานอนได้ก็เนิ่นนานจนดึกดื่น

ในตอนที่กำลังโอบกอดเจ้าแมวพร้อมกับฟัดแก้มของเขาแผ่นดินก็พลิกคว่ำ สั่นสะเทือนไปหมด ข้าส่งเสียงหงุดหงิดที่อดลวนลามคนงาม ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจนัก

เกิดอะไรขึ้นกัน? เสี่ยวจีมาปลุกแล้วอย่างนั้นรึ? จะทำตัวสมกับชื่อจี(ไก่)แบบนี้ไม่ได้นะเด็กน้อย

ตัวข้าเขย่าขึ้นลงอยู่กลางอากาศ ข้าดิ้นด้วยความตกใจ แกว่งเท้าไปมา ข้าถูกห้อยโต้งเตงอยู่กลางอากาศ รอบตัวมีสายเอ็นรัดไว้ พอมองไปด้านหน้ากลับเห็นแผ่นหลังของคนผู้หนึ่งที่คุ้นตา ยามที่เจ้าของเบ็ดกระโดดผาดโผนตัวข้าก็เขย่าขึ้นลงเหมือนแผ่นดินไหว พยายามมองไปรอบ ๆ ทิวทัศน์นั้นไม่คุ้นตาเลยสักนิด ข้าแทบอยากจะร้องไห้ออกมา

ท่านทวดดดดดดดด

อย่างน้อยก็ให้ข้าเปลี่ยนชุดก่อนก็ยังดี!

 

 

 

 

 

***

คุณไม่ได้ตาฝาดหรอก ใช่แล้วละ นี่คือตอนใหม่อย่างไงเล่า!!!

เยสสสสสสสสส! กรี๊ดดดดดดดดดด!!! ในที่สุดก็ทำได้แล้ว!!!

ชั้นกลับมาแล้วค่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า //เต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง

ท่ามกลางการทวงถามของเหล่าคนอ่าน ทางนี้ก็พยายามอย่างเงียบ ๆ มาตลอด

ที่มาอัพได้เนี่ยคนที่ดีใจที่สุดไม่ใช่ใคร แต่เป็นตัวคนแต่งเองนี่แหละ 55555555

ตอนหน้าก็ครบร้อยตอนแล้วเหรอเนี่ยยยยย งั้นเจอกันปีหน้าเลยแล้วกันค่ะ!

นี่มันนิยายรายปีนะ อย่าลืมดิ อิอิอิ ///นี่ก็มาเร็วกว่าเดิมตั้งครึ่งปีเลยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.065K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,551 ความคิดเห็น

  1. #25516 aster-woods (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 19:33
    ไม่รู้ว่าคนเขียนยังจำได้ไหม ตอนแรกๆที่กล่าวถึงตระกูลเยว่ คนเขียนบรรยายไว้ว่าตั้งอยู่บนเทือกเขาเยี่ยซาน ลองกลับไปทวนบทแรกๆดูก็ได้
    #25,516
    0
  2. #25086 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 12:11
    ท่านทวดดดดดดดดดดด
    #25,086
    0
  3. #25037 despasito (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 23:39
    ท่านทวดท่านจะทำตัวตามใจเป็นฉินอ๋องกำลังสองแล้วนะ//คิดถึงไรต์สุดๆ
    #25,037
    0
  4. #24986 kkatanyuta0506 (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 20:02
    ฮือออ คิดถึงไรท์มากก แม้จะเป็นนิยายรายปีก็จะตั้งตารอด้วยความหวัง(ปาดน้ำตาเบาๆ)
    #24,986
    0
  5. #24898 chanchan123 (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 17:42
    ท่านทวดแสบมาก 555+
    #24,898
    0
  6. #24872 aommer:3 (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 15:45
    เราดีใจมากกกที่เจ้าแมวกับคนเลี้ยงของเขากลับมา
    #24,872
    0
  7. #24813 Bugswag (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 17:47
    อ่านตั้งแต่อรกจนจบคือดีมากไรท์ชอบปมเรื่องละตัวละครขอเรื่องสะท้อนถึงตัวละครได้ดีมาก มาต่อนะคะ สู้ๆค่าาาา
    #24,813
    0
  8. #24805 Daemon (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 12:37

    ในฐานะที่ตามอ่านมาตั้งแต่เริ่มๆ บอกเลยว่า น้ำตาไหลค่ะดีใจมากๆที่ไรเตอร์กลับมาอัพแล้ว


    อยากเห็นสีหน้าอ๋องแมวตอนตื่นมาแล้วเมียหายจัง 555

    #24,805
    0
  9. #24737 neovenesia (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 09:00
    ท่านทวดชอบหิ้วคนสินะ
    #24,737
    0
  10. #24728 funny1605 (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 14:18
    ดีใจที่สูดดดดด ไรท์มาแล้วววเราอ่านวนรอไรท์อยู่หลายรอบ เลยขอบคุณค่ะ
    #24,728
    0
  11. #24682 Kafair0012k (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 15:09
    ปลื้มปลิ่ม
    #24,682
    0
  12. #24672 Gslotte (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 03:53
    เก่งมากค่ะ เก่งมากเลย ต้องกอดชัลหลอง!!!
    #24,672
    0
  13. #24658 mmaneein (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 21:54
    กรี๊สสสสสสสสสส ดีใจมาก ไรท์กลับมาเเล้ว ปิดซอยเลี้ยงหมูทะเลยค่ะ
    #24,658
    0
  14. #24542 KannSmiler (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 10:15
    น้ำตาจะไหลลลลลล
    #24,542
    0
  15. #24532 Jan (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 09:31

    อยากจะกรี๊ดลั่นบ้าน นิยายอัพแล้ววว ดีใจที่ไรท์กลับมาต่อนะคะ

    #24,532
    0
  16. #24502 Fueled me (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 15:44
    ฮือ555555555555 มันสนุกมากเลยค่ะ คุณไรท์สู้ๆนะคะ
    #24,502
    0
  17. #24478 Pikmee_CB (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 23:38
    ขอบคุณที่กลับมาอัพนะคะ ชอบนิยายเรื่องนี้มากค่ะ ถ้าไรท์เหนื่อยก็ พักนะคะ อย่าหักโหม พวกเรารออยู่ตรงนี้ๆ คอยซัพพอร์ตต่อไปเรื่อยๆเลยค่าา
    #24,478
    0
  18. #24440 Ruetaichanok Ruangsri (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 07:13
    ดีใจที่ไรท์กลับมานะคะ หลังจากนี้ดิชั้นก็จะตั้งตารอต่อไปค่ะ 5555555555
    #24,440
    0
  19. #24439 Benzz Zaza Chokrom (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 01:04
    ไรท์กลับมาแล้วว เย้ๆๆ
    #24,439
    0
  20. #24438 xxxpaintk (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 00:52
    ฮืออออออในที่สุดดดด ดีใจมากกๆๆๆเลยค่ะ จะมาเมื่อไหร่ก้รออ่านเสมอออ เรื่องราวต่อเนื่องเลยย ไม่มีสะดุด ติดก้แต่เจ้าแมวไม่ได้มาด้วยยยย ถึงเวลาจิ้งถิงไปหาต้องโดนหนักแน่5555 รึเจ้าแมวจะแอบตามมากันนะ อิอิ
    #24,438
    0
  21. #24434 kim semee (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 00:16
    อ่านอย่างมาราธอนมากๆใช้เวลาแค่1อาทิตย์ก็มาถึงตอนล่าสุดตอนแรกคือกะจะอ่านเรื่องนี้ซักเดือนนึงเพราะมีตั้งร้อยตอน!แต่ก็ทำไม่ได้เพราะสนุกมากๆๆๆสนุกจนแบบเสียดายทำไมไม่ทยอยอ่านนะตัวเรา!! ㅠ ㅠ แต่เราจะรอค่ะจะรอเหมือนที่ฉินอ๋องรอจิ้งถิงเลยค่ะ !
    #24,434
    0
  22. #24420 ttoeyy94 (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 20:24
    แงงง ไรท์กลับมาแล้วว คิดถึงมากๆ
    #24,420
    0
  23. #24417 mai (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 18:48
    คนกันเอง ขอเป็นเดือนละตอนได้มั้ยคะ😂
    #24,417
    0
  24. #24415 Jdjddjdj (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 18:35

    เย้ในที่สุดไรท ก็กลับมาคิดถึงนะและจะติดตามตลอดไปhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-06.png

    #24,415
    0
  25. #24413 ploy_yaaaa (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 17:41

    นานแค่ไหนก็จะรอนะคะไรท์ จริงๆคือติดตามไรท์ตั้งแต่ในธัญวลัยแล้ว อ่านของไรท์รวดๆ แต่ใจรีดแทบเเหลกสลายเพราะไม่เห็นไรท์อัพ นึกว่าไรท์เลิกแต่งแล้วแต่ก็ก็ยังติดตามอยู่ จะรอต่อไปนะคะไรท์
    #24,413
    0