เอาเถิด ข้าไม่เสียใจ เพราะข้าตายแล้ว (Yaoi)

ตอนที่ 107 : ตอนที่ ๙๘ ไม่ทันได้ล่ำลา(๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,807 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

ตอนที่ ๙๘ ไม่ทันได้ล่ำลา(๒)

 

เสร็จสิ้นจากการกินเกี๊ยวพวกเราแยกย้ายกันไปเข้านอน ข้าให้ฉินอ๋องกลับไปห้องก่อน ส่วนตัวข้าต้องไปจัดการที่หลับที่นอนให้แขกผู้มาใหม่

 

ฉินอ๋องมองข้าเพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วผละจากไป เพราะเขามิได้พูดอันใดทำให้บรรยากาศยังคงความอึดอัด  

 

เดิมทีบรรยากาศยากแก่การบรรยายนี้เริ่มตั้งแต่ท่านทวดก้าวเข้ามา ไม่รู้ว่าหิวมาจากที่ใด พอได้นั่งก็คว้าชามเกี๊ยวตักกินไม่พูดไม่จา ทำเอาคนอื่นๆ ทำตัวไม่ถูกกันถ้วนหน้า

 

เฉินฮุ่ยเคอหัวใสเอาตัวรอดก่อนใครเพื่อน กินเสร็จรีบขอตัวจากไปอย่างรวดเร็ว ส่วนคนที่เหลือก็ทยอยตามกันไปติดๆ เหลือเพียงข้า ฉินอ๋องที่เลิกกินไปนานแล้ว และท่านทวดเยว่ไฉหลางที่ตั้งหน้าตั้งตากิน บรรยากาศในยามนั้นช่างหนักอึ้งจนแทบหายใจมิออก

 

ข้ามองส่งฉินอ๋องไปจนลับตาก็ถอนหายใจ หันมาหาท่านทวดตั้งใจจะคุยเสียหน่อย ก่อนจะหันซ้ายขวาเลิ่กลั่ก เผลอเดี๋ยวเดียวคนก็หายไปเสียแล้ว! เมื่อครู่ยังนั่งกินเกี๊ยวอยู่แท้ๆ หายไปไหนแล้วเล่า

 

ข้ารีบลุกตามหาท่านทวดทันที

 

“ท่านทวด ท่านทวดขอรับ!

 

หาไปทั่วทั้งบริเวณ ตะโกนจนเจ็บคอก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ จนกระทั่งเดินมายังต้นไม้หน้าเรือนครัว ได้เห็นคนที่กำลังตามหานอนเหยียดกายอยู่บนต้นไม้ ชมพระจันทร์จวนเต็มดวงอย่างสงบ

 

ข้าถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วเดินเข้าไปยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนั้น ส่งเสียงเรียกอีกครั้ง

 

“ท่านทวด ข้าเตรียมห้องให้แล้ว ตามข้ามาเถิดขอรับ”

 

ท่านทวดเยว่ไฉหลางไม่ตอบ กลับชี้ชวนให้ดูพระจันทร์บนฟ้าแทน ข้ายกคิ้วมองตามไป ไม่เข้าใจอารมณ์สุนทรีย์นี้นัก ดึกดื่นป่านนี้แล้ว อากาศก็หนาวเย็น ยังมีใจเสพความสุนทรีย์นี้อีกหรือ? แต่จะปล่อยปละให้อีกฝ่ายนอนตากลมตากน้ำค้างเช่นนี้ก็มิได้ ในฐานะเจ้าบ้านก็ต้องดูแลแขกเป็นอย่างดี

 

ข้าพยายามจะเกลี้ยกล่อม แต่ถูกอีกฝ่ายชิงพูดเสียก่อน

 

“เขาสือเยว่ (เขาสิบจันทรา) เป็นที่ตั้งของตระกูลเยว่ ที่นั่นเห็นพระจันทร์ดวงใหญ่กว่านี้มาก ยามค่ำแสงจันทร์สอดส่องไปทุกยอดเขา สว่างไสวมิต่างจากกลางวัน หากเจ้าไปอยู่ที่นั่นคงสับสนกลางวันกับกลางคืน”

 

ข้านิ่งไปเล็กน้อยแล้วตอบรับกลับไป

 

“คงเป็นที่ที่งดงามมาก”

 

“ใช่แล้ว เป็นที่ที่งดงาม”

 

“นี่ก็ดึกมากแล้ว ท่านทวด...” ข้ายังคงแน่วแน่ในการชวนอีกฝ่ายเข้าห้องไปนอนที่เตียงอุ่นๆ แต่ไม่ทันพูดจบท่านทวดก็โบกมือ

 

“ข้าจะนอนตรงนี้ เจ้ากลับห้องไปเถิด ราตรีนี้สั้นนัก พริบตาเดียวไกลห่างกันนับหมื่นลี้”

 

ข้าประมวลประโยคเมื่อครู่แล้วใจไม่ดีนัก คงมิใช่กำลังบอกว่าผ่านคืนนี้ไปข้าต้องออกเดินทางอย่างนั้นหรือ? ไม่กระมัง เหตุใดถึงกะทันหันเช่นนี้เล่า!?

 

“ท่านทวด... อ้าว เฮ้อ ให้ตายเถิด”

 

ข้าถอนหายใจออกมาอย่างกลุ้มใจ ไม่ทันได้ถามอันใดต่อ ท่านทวดเยว่ไฉหลางชิงกางอาณาเขตเยว่ตี้คุมตัวรอบไปเสียแล้ว หนำซ้ำยังหยิบตำราขึ้นมาอ่านตัดขาดจากโลกภายนอกอีกด้วย กะจะไม่ให้ข้าถามอันใดต่อเลยสินะ

 

ยืนมองอยู่นานจนแน่ใจว่าไม่มีอันใดน่าห่วง ข้าจึงผละเดินจากไป มีอาณาเขตเยว่ตี้สารพัดประโยชน์แล้วคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงกระมัง

 

กลับมาที่ห้องก็เห็นฉินอ๋องนั่งอ่านตำราอยู่ริมเตียง ท่ามกลางแสงเทียนสีนวลเขาคงงดงามไม่เปลี่ยน ข้าที่เข้ามาเห็นภาพนี้ถึงกับเหม่อ คนงามมองกี่ครั้งก็ยังคงงาม!

 

รู้สึกตัวก็ตอนที่อีกฝ่ายเอ่ยทัก

 

“เรียบร้อยแล้วรึ?”

 

“อ้อ! เรียบร้อยแล้ว ห้องดีๆ มิอยู่ ดันอยากนอนบนต้นไม้แทนเสียนี่ พิลึกคนจริงๆ”

 

ข้าสะดุ้งตัว รีบปิดประตูมิให้ลมหนาวเข้ามา เอ่ยบ่นพลางเดินเข้าไปหาชายหนุ่มรูปงามที่ทอดสายตามองมานิ่งๆ เขานั่งฟังข้าพร่ำบ่นอย่างสงบ ดีจริงที่มีคนคอยฟังแบบนี้ อยู่ๆ ใจข้าก็วูบไหวเมื่อคิดถึงยามที่ต้องจากลากัน

 

“เป็นอันใด?” ฉินอ๋องเกี่ยวเอวข้าแล้วดึงเข้าไปใกล้ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเจือความอ่อนโยน ข้าแย้มยิ้มก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธแล้วเปลี่ยนเรื่องคุย

 

“เปล่า ท่านอาบน้ำแล้วหรือ?”

 

ฉินอ๋องพยักหน้าเป็นคำตอบ ไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อ ข้าพยายามทำตัวปกติ ทว่าในใจอดละอายมิได้ ช่างเป็นคำถามเปลี่ยนเรื่องที่โง่เง่าสิ้นดี เห็นอยู่ทนโท่ว่าเขาเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว ยังมีหน้าไปถามอยู่อีก ข้าแอบทอดถอนใจกับปัญญาอันนิดน้อยของตนเอง มองจากร้อยลี้ยังรู้ว่ามีพิรุธ และอดซาบซึ้งที่อีกฝ่ายมิได้ซักไซ้เอาความต่อ

 

“เช่นนั้นข้าไปอาบน้ำก่อนดีกว่า จะได้เข้านอนเลย”

 

ฉินอ๋องนิ่งไม่เอ่ยอันใด ข้าพยายามรักษารอยยิ้มบนหน้าพร้อมกับแกะมือที่เกาะหนึบบนเอวออกไป จากนั้นก็รีบจรลีไปจัดการชำระล้างทำความสะอาด

 

โชคดีที่ฉินอ๋องตระเตรียมน้ำสะอาดไว้ให้พร้อมแล้ว ใช้เวลาไม่นานก็พร้อมเข้านอนสักที

 

ข้านอนด้านใน เขานอนด้านนอก เป็นเช่นนี้มาทุกวันจนเป็นเรื่องปกติ ไม่มีผู้ใดเอ่ยทำลายความเงียบสงัด ในห้องที่ดับแสงเทียนไปแล้วเหลือเพียงความมืด คนข้างกายนอนนิ่งไม่ไหวติง ข้ากลับข่มตานอนมิได้

 

พอเอาเข้าจริงๆ เรื่องในใจที่คิดมิตกกลับผุดขึ้นมาไม่หยุด หากข้าไปตระกูลเยว่จริงๆ แล้วเนิ่นนานเท่าไรถึงจะได้กลับมา ในระหว่างนั้นจะมีสิ่งใดแปรเปลี่ยนบ้าง พอคาดคิดไปแล้วก็อดจะจิตตกจนหลับไม่ลง

 

“ถอนหายใจรอบที่สามแล้ว”

 

“ห๊ะ”

 

นี่ข้าถอนหายใจออกไปหรือ? เหตุใดถึงไม่รู้ตัวเลยเล่า?

 

ข้าสะดุ้งเฮือกเมื่ออีกคนตะแคงตัวเข้ามาประกบข้าง รู้สึกถึงลมหายใจที่รดใบหน้า ฉินอ๋องขยับตัวเท้ามือกับศีรษะ จ้องมองลงมา ปลายนิ้วเย็นจิ้มลงหว่างคิ้วที่ขมวดเป็นปมของข้า ค่อยๆ ขึงปลายนิ้วคลายหัวคิ้วอย่างนุ่มนวล จากนั้นก็เลื่อนฝ่ามือขนาดใหญ่ทาบทับบนมือของข้าที่ประสานกันบนอก

 

“จิ้งถิง ข้าผิดเอง”

 

ข้ากลอกตาไปที่เขา อยู่ๆ เหตุใดถึงพูดแบบนี้? ข้าทอดสายตามองอย่างไม่เข้าใจ ฉินอ๋องส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ

 

“เป็นข้าเองที่ไม่ชัดเจน ทำให้เจ้ากังวลใจ”

 

“.....” ข้าไม่พูดอะไร ถึงอยากจะพูดก็พูดไม่ออกอยู่ดี ตกใจและเกินคาดไม่น้อยที่เขาล่วงรู้ถึงความรู้สึกภายในใจ หนำซ้ำยังโทษว่าเป็นความผิดของตนเอง ทั้งที่ความรู้สึกนี้เป็นข้าเองที่กังวลไม่เข้าเรื่อง มิใช่ความผิดของเขาเสียหน่อย

 

เนิ่นนานค่อนคืนถึงทำใจกล้าเปิดปากพูดออกไป

 

“ไม่ใช่ความผิดของท่าน เป็นข้าที่กลัวไปเอง ถ้าหากข้าใช้เวลาอยู่ตระกูลเยว่นานเป็นสิบปีเล่า ท่านยังจะรออยู่รึ?”

 

“.....”

 

ฉินอ๋องเงียบ

 

ความกังวลต่ออนาคตที่มองไม่เห็นทำให้ข้าเผลอกัดปาก ครู่หนึ่งฉินอ๋องก็ขยับตัวลุกขึ้นนั่งผิงหัวเตียง ข้าจึงลุกขึ้นมานั่งตาม จ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ซ่อนอยู่ในเงามืด ก่อนจะหลบสายตาวาววับที่จ้องตรงมา

 

เหตุใดถึงเกิดความอึดอัดเช่นนี้กันนะ?

 

นั่นเพราะข้าเอาแต่กังวลจนฉินอ๋องเริ่มรำคาญหรือไร? อ่า ที่สุดแล้วความขลาดกลัวของข้าก็ทำให้เกิดทางตันจนได้ ข้ารู้ว่าเขาพยายามแสดงออกมากเพียงใด แต่ใจของข้าก็ยังคงหวาดหวั่นต่ออนาคตข้างหน้าที่คาดเดามิได้

 

จะทำเช่นไรหากในวันที่ข้ากลับมาแต่ทุกสิ่งมิได้เป็นอย่างที่วาดฝัน?

 

“จิ้งถิง”

 

ข้าหยุดความคิดว้าวุ่น เงยหน้าขึ้นมองคนที่ส่งเสียงเรียกจากเงามืดแล้วกลั้นหายใจ

 

“ข้าจะไม่กล่าวว่าในอนาคตจะไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง รับปากมิได้ในเรื่องนี้”

 

“...อ่า” ข้าพยักหน้ารับหงึกหงัก อกวูบโหวงแปลกๆ แม้จะเข้าใจก็ตาม

 

ใต้หล้านี้มีสิ่งใดยืนยงคงกระพันอย่างนั้นหรือ?

 

ล้วนไม่มี!    

 

เข้าใจ เข้าใจอย่างยิ่ง... หากแต่มันเศร้าใจนัก ข้าไม่ไปแล้วได้หรือไม่!? ไม่ไปแล้ว!

 

ข้าเผยอปากจะเอ่ยออกไป จังหวะนั้นฉินอ๋องก็ยื่นมือมาลูบศีรษะของข้า น้ำตาที่คลอหน่วงที่ขอบตาพลันร่วงพรูเป็นเม็ด เสียงทุ้มต่ำติดจะเยือกเย็นเอ่ยขึ้นหนักแน่น

 

“แต่ข้ารับปากอยู่เรื่องหนึ่ง ข้ารับปากว่าจะรอจนกว่าเจ้าจะกลับมา”

 

น้ำตายังคงไหลทั้งที่ริมฝีปากพยายามเม้มกลั้นยิ้มจนบิดเบี้ยว ข้าสูดลมหายใจ ปาดแขนเสื้อเช็ดน้ำตาบนหน้าแล้วพุ่งศีรษะชนแผ่นอกกว้างของเขา

 

ชนดังปึกเชียวแหละ หึ โทษฐานเว้นวรรคนานเกินอย่างไรเล่า!

 

กว่าจะพูดต่อเล่นเอาใจหายไปหมด ข้าซุกหน้ากับอกของฉินอ๋อง ถือโอกาสใช้เสื้อเขาเช็ดน้ำตาน้ำมูกไปด้วย ฉินอ๋องไม่ว่าอะไร เพียงรวบตัวข้าเข้าไปโอบกอดชิดกันมากขึ้น มือหนาลูบหลังปลอบโยน น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยถาม

 

“เจ้าเชื่อมั่นในตนเองหรือไม่?”

 

ไวกว่าความคิด ข้าส่ายหน้าทันที

 

ไม่เลยสักนิด! ข้าไม่เชื่อในตัวเองเลย ไม่มั่นใจว่าจะสำเร็จวิชากลับมาเร็ววันได้ ฉินอ๋องทำเสียงขึ้นจมูกคล้ายหัวเราะ มือที่ลูบหลังของข้าเปลี่ยนมาขยี้ศีรษะแทน ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาอีกประโยค

 

“แล้วเจ้าเชื่อมั่นในตัวข้าหรือไม่?”

 

“.....” ข้าไม่ตอบ ขยับยกตัวขึ้นมามองเขาตรงๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาแล้วพยักหน้า

 

แน่นอนอยู่แล้ว ฉินอ๋องเป็นผู้ใด เขาเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ พูดคำไหนคำนั้น ไม่มีบิดพลิ้วแม้แต่น้อย ไม่เช่นนั้นจะมีผู้ชื่นชมศรัทธาเขามากมายเช่นนี้หรือ?

 

ฉินอ๋องเผยยิ้มมุมปาก ดวงตาสีหมึกเข้มทอแสงท่ามกลางความมืดสลัว ข้าที่จ้องมองเขาแทบใจจะวาย เพียงขยับเล็กน้อยกลับสร้างความปั่นป่วนให้แก่หัวใจผู้คนได้มากมายขนาดนี้ ช่างไม่ยุติธรรมจริงๆ คนรูปงามนี่มันโหดร้ายนัก!

 

ข้าหลบเลี่ยงดวงตาแพรวพราวคู่นั้นแล้วตีอีกฝ่ายไปที จ้องอยู่นั่น คนเขาก็เขินเป็นเหมือนกันนะ ฉินอ๋องลูบต้นแขนที่ถูกฟาดไปอย่างไม่ใส่ใจ แล้วยื่นมือมากุมมือทั้งสองข้างของข้า ก่อนจะเอ่ยวาจาแข็งทื่อราวกับกำลังสั่งการลูกน้อง

 

“เช่นนั้นเจ้าก็จงเชื่อมั่นในตัวข้า”

 

ข้ามองเข้าไปในดวงตาคู่งามตรงหน้าที่จ้องตอบกลับมาอย่างเด็ดเดี่ยวแฝงไปด้วยความเว้าวอนให้เชื่อใจ ก็เป็นเสียอย่างนี้จะให้ข้าไม่ใจอ่อนกับสีหน้าเจ้าแมวอ้อนขอได้อย่างไร มีครั้งใดที่ข้าไม่ยอมให้บ้าง มาคิดดูแล้วก็ไม่มีแม้สักครั้ง เสียเปรียบย่อยยับหมดแล้ว!

 

คนตรงหน้ายังคงเฝ้ารอคำตอบอย่างไม่ลดละ หากคืนนี้ไม่ได้คำตอบที่พึงพอใจละก็ คงได้จ้องตากันเช่นนี้ไปทั้งคืนเป็นแน่ ข้าเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้มไว้ ก่อนจะเอ่ยให้คำตอบแก่เขา

 

“แน่นอน ข้าเชื่อท่านอยู่แล้ว ท่านบอกว่าจะรอก็ต้องรอดีๆ ห้ามว่อกแว่กเด็ดขาด ไม่เช่นนี้กลับมาได้เห็นดีกันแน่”

 

“อืม” ฉินอ๋องบีบมือของข้าแน่นก่อนจะคลายแล้วพยักหน้ารับคำ ดวงหน้าได้รูปสวยคลายความตึงเครียดลงอย่างเห็นได้ชัด นี่เจ้าแมวก็แอบกังวลใจไม่ต่างกันสินะ แหม วางมาดหนักแน่นราวกับไม่หวั่นไหวใดๆ ได้แนบเนียนเสียจริง

 

ยามนี้ในใจข้าก็โล่งไปไม่น้อยเลย เล่าให้กันฟังแบบนี้ดีกว่าเก็บความกังวลเอาไว้ตัวคนเดียวจริงๆ

 

“จิ้งถิง ข้าลืมบอกเจ้าไปอีกอย่าง”

 

ระหว่างที่ข้ากำลังยิ้มสบายอกสบายใจที่ได้รับคำมั่นว่าจะรอจากอีกฝ่าย ฉินอ๋องก็โพล่งขึ้นมาไม่ให้ทันรู้ตัว ข้าเอียงหน้ามองเขาแล้วเลิกคิ้วรับฟัง เจ้าแมวจ้องมองมาด้วยความจริงจังจนข้าเริ่มทำตัวไม่ถูก

 

“ข้าจะรอเพียงสี่ปีเท่านั้น หากเกินสี่ปีข้าจะไม่รอเจ้าอีกต่อไป”

 

เอ๋!!!?

 

ช้าก่อน!!!

 

ฉินอ๋องพูดออกมาด้วยใบหน้านิ่งๆ ข้าตกใจสะดุ้งสุดตัว มิใช่หมายถึงรอได้ตลอดหรอกรึ!? เหตุใดถึงเพียงแค่สี่ปีเล่า ถ้าพ้นผ่านสี่ปีไปก็จะไม่รอแล้วอย่างนั้นหรือ? ข้าคาดไม่ถึงว่าจะเขาจะตั้งเงื่อนไขนี้ทำเอาอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก

 

“นะ...นี่ ทะท่าน...” 

 

“ข้าให้เวลาเจ้าเพียงแค่สี่ปี” ฉินอ๋องย้ำซ้ำราวกับกลัวข้าไม่ได้ยิน

 

ข้าได้ยินแล้ว ได้ยินชัดเจนด้วย! ไม่ต้องย้ำกันขนาดนี้ สี่ปีรึ? แค่สี่ปีอย่างนั้นหรือ!? มันจะไปเพียงพออันใดกัน! แค่กะพริบตาก็ผ่านไปรวดเร็วเป็นปีแล้ว

 

นี่เจ้าแมวจะกดดันให้ข้าเร่งฝึกวิชาจนกระอักเลือดหรืออย่างไร เหตุใดถึงทารุณกันเช่นนี้ ข้าอยากประท้วงคัดค้านคำร้องขอนี้เหลือเกิน แต่ก็ต้องฝืนใจกัดฟันเอ่ยรับคำ

 

“ได้ ข้าจะพยายาม!

 

ใช่ พยายาม จะทำได้หรือไม่นั้นก็สุดแล้วแต่โชคชะตาเถอะ!

 

ฉินอ๋องปล่อยมือข้า ยกมือลูบแก้มของข้าก่อนจะก้มลงมาจุมพิตที่ริมฝีปากเบาๆ เขากระซิบ

 

“หากพ้นสี่ปีไปแล้วเจ้ายังไม่กลับมาละก็...”

 

เสียงทุ้มต่ำเว้นช่วงให้ใจหายเล่นอีกครั้ง ข้าชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ จะเล่นกับความรู้สึกของผู้อื่นให้ได้เลยใช่หรือไม่!? เห็นผู้อื่นลุ้นแทบหยุดหายใจแล้วสนุกมากเลยสินะ ฮึ!

 

“หากผ่านสี่ปีไปแล้วข้ายังไม่กลับ ท่านก็หาหวางเฟยคนใหม่ก็แล้วกัน ไม่ต้องรอข้าหรอก!” ข้าอดที่จะประชดแทรกไปประโยคหนึ่งมิได้ ฉินอ๋องชะงักก่อนจะส่ายหน้าขำที่ข้าเริ่มหน้างอ

 

เออ รู้สินะว่าประชดน่ะ ถ้าทำจริงๆ เดี๋ยวโดนแน่

 

“หากครบสี่ปีแล้วเจ้ายังไม่กลับมา ข้าจะไม่รออีกต่อไป เพราะข้าจะเป็นฝ่ายไปลากตัวเจ้ากลับมาต่างหาก ยังมิได้พูดสักคำว่าจะหาคนใหม่มาแทน เป็นเจ้าคิดไปเองล้วนๆ”

 

“เหอะ”

 

“จิ้งถิง โกรธหรือ?” เจ้าแมวตัวโตจูบแล้วเลียปากข้าราวกับจะแทะเล็มกินเสียให้ได้ พอเห็นข้าฮึดฮัดเบี่ยงตัวหลบก็ทำตัวอ่อนตัวเหลวทิ้งร่างซบไหล่ของข้า ถูไถกลุ่มผมยาวสลวยและอ่อนนุ่มออดอ้อน

 

ออเซาะเหลือเกิน ฮึ่ม!

 

“หนัก”

 

ข้าผลักเจ้าแมวที่คลอเคลียเรียกร้องความสนใจออกไปจากไหล่ อีกฝ่ายไม่ยอม ผลักข้าลงไปนอนกับเตียง โชคดีแค่ไหนที่ศีรษะลงหมอนพอดี ไม่อย่างนั้นมีหัวโนกันบ้างแล้วแหละ ข้าถลึงตาใส่คนที่คร่อมตัวอยู่ด้านบน

 

“จะทำอะไรน่ะ!” ข้าเริ่มลนลานเมื่อฉินอ๋องลดตัวลงมาแนบกายกัน ล้วงมือไปยุ่งย่านกับเชือกรัดเอว ข้าแหกปากร้องและเริ่มดิ้น ตัวของเขาหนักมาก ทาบทับข้าจนจุกแทบร้องไม่ออก พยายามไปเสียแรงเปล่ามาก เหมือนเอาไม้จิ้มฟันไปงัดท่อนซุง

 

“เสวี่ย จิ้งถิงเหนื่อย” สุดท้ายข้าเม้มปากกลั้นใจส่งเสียงอ้อนเบาๆ พูดแล้วก็หน้าร้อนผ่าว เขินจะตายอยู่แล้ว!

 

“อืม นอน” ฉินอ๋องหยุดแล้วทิ้งตัวนอนข้างๆ ข้าอย่างว่าง่าย

 

อะไรกัน เหตุใดถึงจบง่ายดายเช่นนี้!? ข้าชำเลืองมองเขาอย่างฉงน ทุกทีต้องตื๊อจนข้าใจอ่อนให้ แต่ครั้งนี้กลับเชื่อฟังแล้ว มิใช่ว่างอนข้าหรอกนะ

 

ฉินอ๋องหลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอราวกับเข้าสู่นิทราแล้ว

 

ข้าจ้องมองเขาอยู่นานจนแน่ใจว่าเขาหลับจริงๆ ก็ยิ้มอ่อนใจออกมา ขยับตัวเข้าไปกอดเจ้าแมวตัวโตของข้า เอาความร้อนจากกายไปแนบความเย็นจางๆ ของเขา

 

เมื่อก่อนนั้นเจ้าแมวไม่เคยให้ข้าได้กอดนอนเช่นนี้ แม้เราจะนอนเตียงเดียวกันก็ตาม เขามักจะนอนอยู่ห่างๆ ออกไป ทำราวกับว่าฝืนใจมานอนด้วย ยามนั้นข้าก็คิดน้อยใจไปต่างๆ เสร็จกิจแล้วก็ห่างเหินทันที ไม่แปลกที่ข้าจะคิดว่าเขาเย็นชา

 

ยามนี้มาคิดดูแล้วเขาทำเช่นนั้นอาจเพราะใส่ใจ ตอนนั้นฉินอ๋องยังคงต้องพิษอยู่ ทำให้ร่างกายเต็มไปด้วยไอหยิน อุณหภูมิร่างกายเย็นเยียบดั่งก้อนน้ำแข็ง ที่เขานอนห่างออกไปก็เพราะกลัวข้าได้รับไอเย็นมากไปจะล้มป่วยลงได้ ทั้งที่เขาจะไปนอนที่อื่นก็ได้แต่ก็ยังพยายามอยู่ข้างๆ

 

ข้าถอนหายใจแล้วถูแก้มกับแผ่นอกกว้าง

 

ตอนนั้นเราทั้งสองต่างมีแต่เรื่องความเข้าใจผิดกัน ตอนนี้พยายามปรับความเข้าใจกัน พยายามเปิดอกพูดคุยแล้วดีมาก นอกจากรักกันแล้วยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ทำให้คู่รักครองคู่กันได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ

 

ข้ากะพริบตา ยกศีรษะจ้องมองใบหน้าของฉินอ๋อง ไม่รู้ว่าเป็นรอบที่เท่าไรแล้ว แต่ข้าก็อยากขอบคุณที่ได้รับโอกาสใหม่อีกครั้ง ขอบคุณจริงๆ

 

ข้ายื่นหน้าไปจูบริมฝากได้รูปของคนงามตรงหน้า ฉินอ๋องลืมตาตื่นขึ้นมาทำเสียงดุทันที

 

“นอน”

 

“นอนแล้วๆ”

 

.

 

.

 

.

 

.

 

ใครจะไปคิดว่านี่จะเป็นคำพูดสุดท้ายของเรา

 

ท่านทวด บ้าที่สุด!!!

 

 

 

 

 

 

 


 

เฮ้ยๆๆๆ มันกลับมาอัพแล้วโว้ย จริงปะเนี่ยยยยยย ตาฝาดปะเนี่ยยยยยยย

 

ประกาศจ้า!

ตามหานังคนเขียนคนก่อน ตามนังกลับมาให้หน่อย

คนที่แต่งเรื่องนี้น่ะ คนแต่ง 100 กว่าตอนที่ผ่านมา นังหายไปไหนแล้ว

อยากจาล้อง ทุกอย่างเลือนหายไปหมด กลับมาเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว

ทั้งความมั่นใจ ทักษะต่างๆ ไม่มีอีกต่อไป ที่เพิ่มขึ้นคือความกลัว กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.807K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,551 ความคิดเห็น

  1. #24935 Kamobee (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 10:08

    เขียนอย่างที่อยากเขียนเขียนอย่าที่ตัวเองชอบค่ะไรท์
    ที่เราตามอ่านมาจนตอนนี้ก็เพราะชอบความเป็นไรท์แบบนี้
    เป็นกำลังใจให้นะคร้า
    #24,935
    0
  2. #24712 ploy_yaaaa (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 16:05

    สู้ๆนะคะไรท์ นานแค่ไหนก็จะรอนะคะ หมด passion ก็แค่พัก รีดจะติดตามไปตลอดนะคะ รักนิยายที่ไรท์แต่งที่สุดเลย
    #24,712
    0
  3. #24670 Gslotte (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 03:43
    เราชไม่รู้ว่าจะช่วยไรต์กำจัดความกลัวไปได้มั้ย แต่เราจะอยู่ข้างหลังไรต์เสมอ ดังนั้น เต็มที่และมีความสุขก็พอ โอเคมั้ยคะ! 💞
    #24,670
    0
  4. #24501 Fueled me (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 15:26
    ท่านทวด55555555555555
    #24,501
    0
  5. #24061 Fo_ol (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 09:19
    น้าตาไหลเป็นแม่น้ำเเล้ว เย้
    #24,061
    0
  6. #24024 Narit Jeenrat (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 13:22
    ไรท์จ๋ากลับมาแต่งต่อได้แล้วนะค่ะ ยังรออ่านอยู่นะค่ะ เป็นกำลังใจให้จร้าสู้ๆๆนะค่ะ
    #24,024
    0
  7. #23999 mew (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 23:09

    เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ ไรท์สู้ๆ ^^

    #23,999
    0
  8. #23943 natchapatsorn (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 11:37
    ไรท์เก่งที่สุดในหัวใจดวงเร้กๆๆๆๆๆของหนุ
    #23,943
    0
  9. #23941 S'neez (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 23:56

    รอนะคะ

    #23,941
    0
  10. #23934 JANUARYJAN (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 18:16
    เมื่อไหร่ไรท์จะมาอัปต่อค้าาาาา เรารออ่านอยู่น้าาาาา
    #23,934
    0
  11. #23933 pprsmair (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 14:39
    สนุกมากเลยค่ะ! รอตอนต่อไปอยู่นะคะ!!
    #23,933
    0
  12. #23927 maggieathittaya (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 05:47
    สนุกมากเลยค่ะ รอนะคะ
    #23,927
    0
  13. #23926 SanjiMakiko (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 01:53
    ไรท์คะยังมีรีดตาดำๆรออยู่นะคะ
    #23,926
    0
  14. #23913 FolkFeex0094 (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 02:57
    คิดว่าจะจบแล้วแท้ๆ ฮือออ นานๆจะเจอนิยายดีๆคุณภาพคับจอแบบนี้ สู้ๆนะคะไรเตอร์ ถ้ายังเข้ามาแวะเวียนอ่านเม้นอยู่เราอยากให้ไรท์มีกำลังใจนะคะ ไรท์เก่งมากๆเลยที่แต่งนิยายสนุกๆแบบนี้ได้ออกมาเป็นร้อยตอนโดยที่เราหยุดอ่านไม่ได้เลย ถ้าหากไรท์ท้อหรือเหนื่อยเราอยากเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆและกลับมาพาน้องถิงกลับไปหาเจ้าแมวเร็วๆน้าา
    #23,913
    0
  15. #23907 k_kaimuk (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 03:03
    รอนะคะ!!
    #23,907
    0
  16. #23894 Otaku_Chom_Hama (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 03:08
    รอตลอดไปนะคะ อะฮึกก!!
    #23,894
    0
  17. #23879 Jdjddjdj (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 11:06

    ไรท์รออยู่นะมาต่อเถอะ

    #23,879
    0
  18. #23876 Minmin_075 (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 19:00
    ไรท์มาต่อหน่อย คิดถึง~~~
    #23,876
    0
  19. #23874 pamalist (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 10:09
    ไรท์จ๋าาาาาา
    #23,874
    0
  20. #23873 PP_Harina (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 20:23
    ไรท์ไม่เอาแบบนี้สิ เราติเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆ ช่วยกลับมาอัพที ไม่งั้นก็รวมเล่มเถอะได้โปรดด คิดถึงอ๋องแมวมาก
    #23,873
    1
    • #23873-1 PP_Harina(จากตอนที่ 107)
      27 มีนาคม 2563 / 20:23
      ***ติด**
      #23873-1
  21. #23853 mukmanee123 (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 14:53
    เราพยายามเขี้ยวอ่าน2-3วัน จนถึงตอนปัจจุบัน สนุกอะไรท์ ชอบบบ มาต่ออีกนะคะ กอดดดด
    #23,853
    0
  22. #23849 ปะปะระชะชะ (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 17:27

    รอไรท์เสมอน้าาอย่าทรมานกันนานสิไรท์????????

    #23,849
    0
  23. #23847 Miss Anna. (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 12:17

    ไรต์เราไม่ว่านะถ้าเดือนนึงอัพตอนนึ่งหรือสองเดือนอัพตอนก็ได้ เรารอได้ แต่อัพปีละสองตอนไม่ได้555555😂😂😂
    #23,847
    0
  24. #23841 J1mIn (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 16:25
    รออยู่น้าาา
    #23,841
    0
  25. #23839 อสรพิษทุ่งหญ้าสะวันนา (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 04:48
    รออยู่น้าาาา
    #23,839
    0