เอาเถิด ข้าไม่เสียใจ เพราะข้าตายแล้ว (Yaoi)

ตอนที่ 106 : ตอนที่ ๙๗ ไม่ทันได้ล่ำลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,034 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

ตอนที่ ๙๗ ไม่ทันได้ล่ำลา

 

เสียงไก่ขานรับอรุณรุ่งดังแว่ว ข้างัวเงียตื่น พยายามขยับตัวแต่ก็ลำบากนัก เป็นเช่นนี้มาหลายวันแล้ว คนร่วมเตียงกอดแน่นยิ่งกว่างูเหลือมรัด กลัวเหลือเกินว่าสักวันอาจจะขาดใจตายไปโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ว่าจะหนาวอะไรปานนั้น โชคดีที่อีกฝ่ายรู้สึกตัวเร็ว พอข้าขยับเขาก็งัวเงียตื่นแทบจะทันที

 

เราสองคนลุกนั่ง ปรือตามองหน้ากันเงียบๆ ก่อนที่ข้าจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าออกไปแล้วหลุดหัวเราะ อันใดคือการตื่นมาเล่นจ้องตากันเช่นนี้ ตลกเกินไปแล้ว! ข้าบิดตัวซ้ายทีขวาทีแล้วก้าวลงจากเตียงไปคว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่ ไม่ลืมคว้าเสื้อคลุมอีกตัวส่งให้กับคนที่ยังทำหน้ามึนๆ ท่าทางจะไหลหลับไปอีกรอบ 

 

“ตื่นได้แล้ว”

 

“อืม”

 

“อืมก็ลืมตา”

 

“อืม”

 

อันใดคือการตอบอืมแต่ยังหลับตาอยู่เช่นเดิม? เอาเถิด แล้วแต่เจ้าเลย ข้ายืนมองแมวขี้เซาคว้าเสื้อคลุมไปใส่ทั้งที่ยังหลับตาด้วยความปลงตก หลายวันที่ผ่านมานี้ฉินอ๋องทำตัวเยี่ยงแมวเกียจคร้านเต็มตัว ว่างเป็นชักชวนเข้าห้องนอน เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า... ท่านแม่ทัพคนขยันคนนั้นยังอยู่ดีอยู่หรือไม่?

 

ยืนมองจนแน่ใจว่าเขาจะไม่แอบงีบต่อ ข้าก็ปลีกตัวไปเตรียมน้ำอุ่นล้างหน้าล้างตาต้อนรับเช้าวันใหม่ ข้าตักน้ำในห้องครัวยกมาตั้งบนโต๊ะ เตรียมผ้าสะอาดไว้เช็ดหน้า เตรียมน้ำต้มฝูหลิงไว้สองถ้วย น้ำในอ่างยังคงเย็นจัด เวลานี้ยามเช้าทางเหนือยังคงอากาศหนาวอยู่ แม้จะเริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้วก็ตาม

 

ข้าใช้พลังเยว่ตี้เปลี่ยนเป็นน้ำอุ่นก่อนจะวักน้ำล้างหน้า หยิบผ้ามาซับจนแห้ง นำผ้าชุบน้ำแล้วบิดจนหมาด ทำความสะอาดใบหน้าและลำคอ ใช้น้ำต้มฝูหลิงกลั้วปากหนึ่งรอบ หยิบไม้สีฟันจุ่มเกลือแปรงฟันให้ทั่วปากตามด้วยบ้วนน้ำต้มฝูหลิงอีกรอบ

 

เท่านี้ก็พร้อมสำหรับวันใหม่แล้ว!

 

ฉินอ๋องเดินเข้ามาล้างหน้าบ้าง แต่ละวันเจ้าแมวขุดตัวออกจากเตียงยากเย็นเหลือเกิน เอาแต่นอนซุกผ้าห่มมุดหน้ากับหมอน เล่าให้ผู้ใดฟังคงไม่มีคนเชื่อ

 

ท่านแม่ทัพผู้ขยันขันแข็งคนนั้นได้หายสาบสูญไปแล้ว!

 

ทำธุระส่วนตัวเสร็จเจ้าแมวก็คว้าตัวข้ากอดหมับ ก้มหน้ากดริมฝีปากจูบขมับด้านขวา ข้ายืนนิ่งให้เขากอดพลางยิ้มน้อยๆ อ่า ชินแล้วละ โดนทำเช่นนี้มาทุกวัน ช่วงแรกๆ ก็มีสะดุ้งตกใจอยู่บ้าง แต่นานไปก็เริ่มคุ้นเคยและคล้อยตามไปโดยธรรมชาติ

 

เจ้าแมวเข้ามาคลอเคลียอยู่พักหนึ่งแล้วผละตัวเดินออกไปนอกเรือน ดมๆ หอมๆ จนพอใจก็สะบัดตัวเดินจากไป

 

...คิดจะมาก็มา พอใจก็ไป

 

แมวนี่มันแมวจริงๆ!

 

ข้าเก็บข้าวของแล้วตามออกไปดู มีบ้างที่เข้าร่วมฝึกฝนด้วย แต่คู่ซ้อมในวันนี้คือ หัวหน้าองครักษ์จางที่มารอท่าอยู่ก่อนแล้ว

 

ยามที่เดินออกไปสิ่งแรกที่ได้ยินเป็นเสียงรองหัวหน้าองครักษ์เฉินพูดพร่ำไม่หยุด ไม่รู้พูดอะไรนัก ไม่เห็นมีผู้ใดสนใจฟังสักคน ในเมื่อทุกคนต่างพากันเมินเช่นนี้ข้าก็ไม่ขัดคนหมู่มาก มองเลยนกกระจิบที่ส่งเสียงร้องไม่หยุด

 

อ่า เช้าเช่นนี้นกกระจิบขยันทำงานเสียเหลือเกิน

 

ข้าเดินเลี่ยงนกกระจิบไปนั่งลงบนม้านั่ง ซึ่งมีเสี่ยวหยุนนั่งอมยิ้มมองอาจารย์ของเขาตาไม่กะพริบ เจ้าหนุ่มนี่เป็นหนึ่งในองครักษ์ที่ติดตามพวกเรามา คาดว่าเป็นหัวหน้าองครักษ์จางนั่นแหละ ที่หนีบเอาลูกศิษย์ตัวน้อยมาด้วย คงเกรงว่าหากทิ้งไว้ที่จวนอ๋องแล้วจะก่อเรื่องกระมัง

 

นับแต่มาถึงเมืองลั่วก็ผ่านพ้นไปสี่วันแล้ว ข้ากับฉินอ๋องปลีกตัวมาอยู่บ้านเล็กๆ หลังหนึ่ง ค่อนข้างไกลจากแหล่งแออัดในเมือง ที่แห่งนี้ค่อนข้างเงียบสงบ เพื่อนบ้านล้วนแต่เป็นบัณฑิต หรือไม่ก็เป็นครอบครัวคนทั่วไปที่มีอาชีพเกษตรกรและรับจ้างทั่วไป พวกเราแสร้งเป็นคนต่างถิ่นมาพักอาศัยชั่วคราว ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ฐานะแท้จริง

 

พวกเราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเงียบๆ ไม่มีข้ารับใช้คอยรองมือรองเท้า ทุกอย่างล้วนต้องลงมือเองหมด ตั้งแต่ซักผ้า ทำอาหาร ทำความสะอาด

 

พอมาใช้ชีวิตแบบนี้ก็อดนึกถึงชีวิตที่แล้วยามที่ฉินอ๋องบาดเจ็บมิได้

 

ยามนั้นข้าถูกหลอกให้ไปยังเรือนหลังเล็กที่ซ่อนอยู่ท้ายจวน โดนหลอกมาใช้แรงงาน ปรนนิบัติอีกฝ่ายจนหายดี ไม่เอะใจสักนิดว่าทำไมองครักษ์เงาผู้หนึ่งถึงครอบครองเรือนในจวนอ๋องได้

 

อย่าได้คิดว่ามันจะเป็นอดีตแสนหวานชื่นฉ่ำหัวใจเล่า เพราะความจริงข้าทนโดนโขกสับเอาแต่ใจของเขาทุกๆ วันต่างหาก! แล้วข้าก็บ้าบอเสียจริง ดันตกหลุมรักบุรุษที่แม้แต่ใบหน้ายังไม่มีโอกาสได้เห็น

 

ดำดิ่งจมอยู่กับความรู้สึกนั้นจนกระทั่งมีอะไรเกินเลยจนกู่ไม่กลับ เพ้อฝันไปไกลจนถูกความจริงตีแสกหน้า การเปิดหน้าของเขาราวกับบอกว่าหมดเวลาเล่นสนุกแล้ว จู่ๆ คนรักก็กลายเป็นท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ ยามนั้นข้าตกใจแทบสิ้นสติ ตามด้วยเสียใจและผิดหวังคละแน่นเต็มอก

 

เสียใจที่ถูกหลอกให้คิดไปเอง

 

ผิดหวังที่มิได้เป็นหนึ่งเดียวของเขา... กลับเป็นเพียงแค่หนึ่งในหลายคน

 

ข้ายอมเป็นนายบำเรออย่างไม่เต็มใจนัก ที่ยอมเพราะเป็นหนทางเดียวที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับชายอันเป็นที่รัก คิดอย่างไร้เดียงสาว่าขอเพียงได้อยู่ด้วยกันก็พอแล้ว และสุดท้ายมันก็จบลงอย่างอนาถ

 

ความรักต่างชนชั้นไม่มีอยู่จริง เป็นเรื่องเพ้อฝันทั้งเพ!

 

ถ้าหากข้ามิใช่บุตรชายอัครมหาเสนาบดีเซี่ย และมิได้เป็นทายาทของตระกูลเยว่ เรื่องราวจะลงเอยด้วยดีเช่นนี้อย่างนั้นหรือ? หึ เชื่อว่ากว่าจะมีความสุขได้ก็แทบสิ้นลมร่างเกือบแหลกเหลวแล้วเป็นแน่

 

ข้าลุกขึ้นเดินไปส่งผ้าซับเหงื่อให้แก่สวามีคนดีคนเดิม... อืม กระดากปากไม่น้อยแต่มีความสุขยิ่ง คิก!

 

ฉินอ๋องหยุดทารุณหัวหน้าองครักษ์จาง ไม่สิ ฝึกซ้อมวิชายุทธ์ต่างหาก!

 

ทางด้านหัวหน้าองครักษ์จางก็มีลูกศิษย์ตัวน้อยนำผ้ามาเช็ดเหงื่อให้เช่นกัน ถึงขนาดบริการเช็ดให้อีกด้วย

 

ช้าก่อนพวกเจ้าทั้งสอง ไยถึงได้หวานเกินหน้าเกินตาคู่ข้าวใหม่ปลามันเช่นพวกข้ากันเล่า!? จ้องขนาดนี้ก็ยังไม่รู้สึกรู้สา สนใจแต่คะยั้นคะยออาจารย์ที่รักดื่มน้ำเย็นๆ เอาเถิด ข้าไม่สู้พวกเจ้าสองคนแล้วก็ได้ ตอนนั้นเองข้าก็รู้สึกถึงสายตาร้อนผ่าวคู่หนึ่งจ้องมองมา พอหันไปมองก็เกือบหลุดขำ โชคดีที่ยั้งไว้ได้ทันกาล

 

คนแซ่เฉินที่ยืนพิงผนังเรือนจ้องมองมาด้วยแววตาร้อนดั่งกองไฟสุม เพลิงอิจฉามันช่างร้อนระอุเสียจริง มุมปากของเจ้านั่นกระตุกยิกๆ ไม่เกินนับสามเชื่อข้าสิ ข้านับหนึ่งสองสามในใจ

 

หนึ่ง... สอง... สาม... สะ...

 

ครั้นจะนับสี่เสียงโวยวายจากนกกระจิบที่พัฒนากลายเป็นห่านก็ดังขึ้นขัด

 

“โว้ยยยยยยยยย!!!”

 

นับสามจริงๆ ด้วย!

 

“นี่ข้ามาทำอันใดอยู่ที่นี่กัน!? เห็นข้าหรือเปล่า ยังเห็นข้าอยู่หรือไม่ ข้าอยู่ตรงนี้ไง!”

 

คนแซ่เฉินป้องปากตะโกนแหวกอากาศมากลางลาน ประกาศตัวตนเสียงดังลั่น แม้แต่นกยังตกใจจนบินหนี โชคดีที่เพื่อนบ้านเราออกไปดูไร่นาตั้งแต่เช้ามืดแล้ว ไม่อย่างนั้นคงมีวัตถุปริศนาลอยข้ามกำแพงมาแน่ 

 

หัวหน้าองครักษ์จางหันไปมองสหายสนิทด้วยสีหน้าราบเรียบ หน้านิ่งพอๆ กับเจ้านายแต่ดูไม่เย็นชาเท่า ออกจะนิ่งไปทางเคร่งขรึมเสียมากกว่า พอเรียกร้องความสนใจจากเพื่อนได้ คนแซ่เฉินก็เบิกบานใจขึ้นมาทันตา

 

“อาจารย์ สอนกระบวนท่าเมื่อครู่ให้ข้าได้หรือไม่ขอรับ?”

 

แต่ยังไม่ทันได้พูด เสี่ยวหยุนก็เอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มใสซื่อ ฉกชิงความสนใจของหัวหน้าองครักษ์จางไปในพริบตา ทำเอาคนแซ่เฉินหน้าหงิกหน้างอ ดูน่าเกลียดพอๆ กับชวนหัวเราะ 

 

“ถิงถิง~ เมื่อคืนเหนื่อยหรือไม่?”

 

พอเห็นคู่นั้นไม่สนใจก็เปลี่ยนเป้าหมายมาแหย่รังแตนทางนี้แทน แค่อ้าปากข้าก็มองทะลุไปถึงตับไตของคนผู้นี้แล้ว ไม่รู้ว่าขวัญกล้าเทียมฟ้าหรือเป็นเพียงคนโง่เขลาที่ชอบหาเรื่องใส่ตัวกันแน่?

 

เฉินฮุ่ยเคอปั้นหน้ายิ้มระรื่นเข้ามากระแซะถามไถ่ น้ำเสียงช่างดูเป็นคนห่วงใยผู้อื่นจากใจเสียจริง คงจะเป็นเรื่องเมื่อคืนวานกระมัง ฉินอ๋องและเหล่าองครักษ์ร่ำสุรากันดึกดื่น สภาพเจ้าแมวเมื่อคืนเป็นอย่างไรน่ะรึ? หึๆ พูดได้คำเดียวว่า เละ!

 

“ดูสิ หน้าตาน้องพี่ดูซีดเซียวขนาดนี้...อืม คงจะเหนื่อยมากละสิ เฮ้อ ข้าเตือนท่านอ๋องหลายหนแล้วนะ อย่าดื่มมาก แต่ท่านอ๋องไม่เชื่อกันบ้างเล๊ย”

 

หลับตาฟังก็ยังรู้ว่าเสแสร้ง!

 

เมื่อคืนที่ข้าออกมาดู เห็นไอ้คนที่อ้างว่าเป็นคนห้ามปรามจับเจ้านายกรอกจอกแล้วจอกเล่า ไหนเล่าที่บอกว่าห้าม? ไหน? ห้ามไม่ให้หยุดน่ะสิ! ผู้ที่ต้องลำบากเป็นผู้ใดกัน? หากมิใช่ข้าแล้วจะเป็นผู้ใดเล่า บัดซบ!

 

“ต้องขอโทษจริงๆ เหนื่อยเจ้าแล้ว” พูดจบคนแซ่เฉินก็ส่งยิ้มกว้างมาให้ มองมุมไหนก็ดูไม่ได้เข้ากับประโยคขอโทษที่กล่าวมาแม้แต่น้อย ข้าทำนิ่ง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดหน้าถึงได้เห่อร้อนไปหมดเช่นนี้

 

บ้าเอ๊ย ถ้าถูกคนแซ่เฉินจับทางได้ก็เหมือนถูกความฉิบหายถามหา ข้าควรจะชินกับเรื่องนี้ได้แล้ว มิใช่เด็กน้อยไร้เดียงสา ไม่เคยมีประสบการณ์เสียหน่อย แต่เพราะอะไรถึงได้เขินอายง่ายเช่นนี้กันนะ 

 

“ข้าว่านะ เจ้าคงง่วงอยู่เป็นแน่ ไปนอนพักสักหน่อยดีหรือไม่ ให้ร่างกายได้พักผ่อนบ้าง” ไม่แค่นั้น คนแซ่เฉินเดินเข้ามากะรุกฆาต ด้วยถ้อยคำเป็นห่วงเป็นใย

 

ข้าขบเขี้ยวในใจ

 

จะมอมสุราทั้งที เหตุใดไม่มอมให้สลบไปเลยเล่า! เมาพอกรึบๆ เช่นนี้ข้าเดือดร้อนรู้หรือไม่!? เมื่อคืนกว่าจะยอมสงบลงได้ ข้าต้องขอร้องน้ำตาท่วมเตียง บ้าเอ๊ย! ดุไปไหน ร่างกายข้ามิได้ทำจากเหล็กกล้านะท่านอ๋อง

 

“เฉินฮุ่ยเคอ”

 

ก่อนที่ข้าจะถูกคนหน้าไม่อายต้อนจนจนมุม เสียงเย็นเยียบสายหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามา ถ้าไม่ติดว่าต้องรักษาภาพพจน์ต่อหน้าเสี่ยวหยุนข้ากระโดดไปหลบหลังฉินอ๋องแล้ว ในที่สุดก็ยื่นมือมาช่วยเสียที ฮึ่ม

 

เจ้าแมวจัดการเจ้าคนแซ่เฉินเสีย!

 

“โธ่ ท่านอ๋อง ข้าพูดไม่ถูกหรือขอรับ? ถิงถิงก็ตัวเท่านี้เอง...”

 

“ดี”

 

“ห๊ะ”

 

ไม่ใช่แค่เฉินฮุ่ยเคอที่ทำหน้างุนงง ข้าอีกคนที่ทำหน้างงตามไปด้วย ดี? ดีอันใด? สองเจ้านายลูกน้องสบตาแลกเปลี่ยนวาจาเงียบงัน ก่อนที่คนแซ่เฉินจะทำหน้าบรรลุเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด รอยยิ้มที่ดูน่ารังเกียจปรากฏขึ้นมาบนหน้าแทบทันที

 

“แหม ท่านอ๋อง...ฮึ่ม ร้ายเหลือเกิน ปัดโธ่ เช่นนี้ก็ดูเหมือนข้าจะกลายเป็นผู้ร้ายไปเสียแล้ว ทั้งที่ตั้งใจเองแท้ๆ ร้ายกาจนัก!”

 

ข้าหันขวับไปมองฉินอ๋องทันทีที่ฟังคนแซ่เฉินพร่ำจบ นี่อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนนี้มิได้เมาจริงๆ!? คนที่ถูกข้าจ้องเหลือบมาสบสายตาของข้าแล้วนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะหันไปถามลูกน้องที่ยังยิ้มกระหยิ่มน่าหมั่นไส้เสียงเรียบๆ

 

“ถ้าว่างมากก็มาเป็นคู่ซ้อมให้ข้า”

 

คนแซ่เฉินที่ยิ้มกรุ้มกริ่มถึงกับยิ้มค้างตัวแข็งทื่อไปชั่วครู่ แต่คนกะล่อนมีหรือจะสิ้นหนทาง รีบหัวเราะแหะๆ ปั้นหน้าปั้นตาเอาใจเจ้านาย

 

“โอ้โห เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เป็นคู่ซ้อมของท่านอ๋อง” คนแซ่เฉินถอนหายใจยาวเหยียด “แต่น่าเสียดายได้เวลาที่ข้าต้องไปจ่ายตลาดยามเช้าแล้ว มื้อเช้านี่สำคัญนัก โฮะๆๆๆ” พูดจบก็รีบโบกมือหยอยๆ เดินแทบกลายเป็นวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

 

โอ้โห ไปไวยิ่งกว่าหนีเจ้าหนี้!

 

ข้าเห็นจังหวะดีก็เอ่ยขัดขึ้นลอยๆ

 

“ข้าไปซื้อเองก็ได้นะ”

 

ยังไงซะข้าก็เป็นคนเข้าครัวอยู่แล้ว เฉินฮุ่ยเคอหมุนตัวกลับมาพูดประจบประแจงเสียงอ่อนเสียงหวาน

 

“โอ๊ยยยย ฉินหวางเฟยของกระหม่อม! เรื่องเล็กน้อยให้กระหม่อมทำเถิดพ่ะย่ะค่ะ อีกอย่างหากเทียบว่าผู้ใดไปซื้อได้คุ้มได้เยอะกว่านั้น ย่อมเป็นกระหม่อมอยู่แล้ว ด้วยหน้าตาและเสน่ห์วาจาของกระหม่อม ให้กระหม่อมไปน่ะดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

 

ไม่ว่าเปล่า ส่งสายตาอ้อนวอนแทบจะกราบกรานมาให้อีก ข้าทำท่าทีครุ่นคิดกลั่นแกล้งเล็กๆ น้อยๆ ก่อนจะโบกมืออนุญาตให้อีกฝ่ายไปได้

 

“ถ้าอยากจะไปขนาดนั้นก็ไปเถิด”

 

ถ้าขืนยังเล่นท่าอยู่อีก รองหัวหน้าองครักษ์เฉินมีหวังน้ำตาแตกอยู่ตรงนี้แน่ อะไรจะไม่อยากเป็นคู่มือของฉินอ๋องขนาดนั้น พอได้รับอนุญาตคนแซ่เฉินก็ยิ้มแฉ่งสดใสยิ่งกว่าตะวันยามเช้า

 

“ขอบพระทัยฉินหวางเฟยพ่ะย่ะค่ะ!”

 

ว่าแล้วก็เผ่นแนบไปทันที พ้นหลังของเฉินฮุยเคอไปหัวหน้าองครักษ์จางหลุดหัวเราะออกมาเป็นคนแรก ข้าเลยหัวเราะตามไปอีกคน ส่วนฉินอ๋องก็ส่ายหน้าให้แก่ลูกน้องจอมกะล่อน ข้าหัวเราะจนกระทั่งหันไปเห็นฉินอ๋องที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้ว ข้าจ้องกลับพร้อมกับเลิกคิ้วถาม แต่เขาก็ไม่เอ่ยอันใด เพียงแค่มองมาด้วยแววตาที่ทำให้หัวใจข้าเต้นเร็วขึ้น

 

เวลาเช่นนี้ไม่รู้ว่าควรทำตัวเช่นไร ยังไม่ชินกับการแสดงความรักของเจ้าแมวเลย ข้านี่มันอ่อนหัดจริงๆ ทำได้แต่ยิ้มแก้เขินอายเท่านั้น แต่ก็นั่นแหละ ไม่ต้องมีคำพูดใดๆ ระหว่างกัน แค่มองหน้าสบตากันก็มีความสุขแล้ว

 

หลังจากฝึกซ้อมพวกเราแยกย้ายกันไปอาบน้ำอาบท่าชำระร่างกายให้สดชื่น พอถึงยามเฉิน (๗-๙น.) คนจ่ายตลาดก็กลับมาพร้อมกับของสดและอาหารมื้อเช้า หิ้วมาเต็มไม้เต็มมือประหนึ่งยกเค้าร้านมาทั้งร้าน ใบหน้ามีรอยยิ้มบานแฉ่ง พวกเราร่วมโต๊ะรับประทานมื้อเช้าพร้อมหน้ากัน และแยกย้ายกันไปทำหน้าที่

 

แน่นอนว่าเจ้านายอย่างพวกเรา ข้าและฉินอ๋องได้รับหน้าที่หนักหนาที่สุด นั่นก็คือ การนั่งๆ นอนๆ!

 

หลายคนคงสงสัยว่านั่งๆ นอนๆ นี่มันหนักตรงที่ใด? ข้าอยากจะบอกว่า... มันหนักสำหรับข้าน่ะสิ! การนั่งเขียนหนังสือ จิบน้ำชา เอนตัวอ่านตำรา เป็นเรื่องที่ยากลำบากสำหรับข้าเหลือเกิน เผลอนิดเดียวมือข้าก็จับไม้ปัดฝุ่น หรือไม่ก็จับผ้าเช็ดทำความสะอาดไปทั่วห้อง เฮ้อ ข้าคงสะบัดวิถีคนรับใช้ออกไปไม่ได้จริงๆ ทั้งที่กลับมาเป็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์แล้วก็เถิด

 

ส่วนฉินอ๋องแรกๆ ก็ออกปากเตือนอยู่ แต่หลังๆ มานี่เขาไม่ห้ามปรามแล้ว บอกเพียงว่าทำความสะอาดแค่ในห้องส่วนตัวก็พอ อย่าไปทำส่วนอื่น ปล่อยให้ข้ารับใช้มีงานมีการทำบ้าง พอเจ้าแมวพูดมาเช่นนี้ข้าสะเทือนในอก รู้สึกผิดอยู่มิใช่น้อย นี่ข้าแย่งงานของคนอื่นทำอยู่สินะ

 

ระหว่างที่ข้าตั้งหน้าตั้งตาทำความสะอาดห้อง ฉินอ๋องก็นั่งทำความสะอาดกระบี่ประจำตัว ไม่รู้ว่าสกปรกตรงไหนก็เถิด แต่ไม่ปล่อยให้ข้าทำความสะอาดคนเดียวเช่นนี้ก็น่ารักมากแล้ว

 

ทำความสะอาดเสร็จเราก็มานั่งเล่นหมากกระดานด้วยกัน มิใช่ฝึกฝนทักษะความคิดกันหรอก ปัญญาของข้าคงไม่อาจเอื้อมเป็นคู่มือให้แก่ฉินอ๋อง แต่ที่ยอมนั่งอยู่ตรงนี้พร้อมกับขบคิดจนหัวร้อนแทบระเบิด ก็เพราะรู้ดีว่ามันคือการใช้เวลาร่วมกัน แม้จะพ่ายแพ้ให้แก่เขาแต่มันก็มีความสุข

 

ระหว่างที่ฉินอ๋องเป็นคนเดินหมากข้าก็จะแอบมองเขาอย่างเพลิดเพลินตา แหม คนรูปงามนี่มันชวนมองทุกอิริยาบถจริงๆ โดยเฉพาะขนตาเป็นแพหนาที่หลุบทาบลงเป็นเงา มันสวยเสียจนข้าเหม่อมองจนใจลอย สมกับเป็นชายหนุ่มรูปงามอันดับต้นๆ ของเมืองหลวง และที่สำคัญ...เป็นสวามีสุดรักของข้าด้วย

 

“เจ้ายิ้มอันใดอยู่รึ?”

 

“ไม่มีอะไร”

 

“เป็นรอยยิ้มที่ดูโอ้อวดอย่างยิ่ง" เจ้าแมวยกน้ำชาขึ้นจิบ ทอดสายตามองมาอย่างไม่เชื่อคำพูดของข้า เมื่อครู่นี้ข้าแสดงสีหน้าขนาดนั้นเชียวรึ? ข้าอมยิ้มดึงเวลาไม่ตอบ กวาดสายตามองที่กระดาน ก่อนจะลงมือเดินหมาก ไม่เสียเวลาคิดแม้แต่น้อย หมากตานี้ข้าเล่นด้วยสัญชาตญาณล้วนๆ หลังวางหมากตามที่ต้องการเสร็จก็เงยหน้าส่งยิ้มให้แก่คนตรงหน้า

 

“แน่นอนอยู่แล้ว เป็นเรื่องที่ข้ากล้าโอ้อวดที่สุด”

 

“หือ? เรื่องอันใดกันที่อ้ายเฟยของข้ามั่นอกมั่นใจเช่นนี้” ฉินอ๋องถามกลับมาเสียงเรียบๆ ไม่แสดงอาการอยากรู้อยากเห็น เหมือนถามเพื่อต่อบทสนทนาเท่านั้น แต่ข้ารู้ว่ามันไม่ใช่ว่าเขาไม่ใส่ใจแต่ฉินอ๋องเป็นเช่นนี้แหละ เขาถามแสดงว่าสนใจ ข้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มมองกระดานแล้วตอบคำถามนั้น

 

“ย่อมเป็นเรื่องความหล่อเหลาขึ้นชื่อของสวามีข้าน่ะสิ เรื่องนี้ข้ากล้าอวดโอ่ หากว่าสวามีข้าเป็นอันดับสอง ไม่มีผู้ใดกล้าเป็นอันดับหนึ่ง!”

 

“หึ ช่างพูดนัก” เจ้าแมวที่กำลังดูหมากบนกระดานชะงักเมื่อได้ยินคำตอบ เขาเงยหน้ามามองพร้อมกับส่ายหน้า มือหนาเอื้อมข้ามมาลูบศีรษะข้า หัวเราะขำในลำคอ ท่าทางเจ้าแมวจะพอใจมากทีเดียว อารมณ์ดีใหญ่ ถึงกับยิ้มออกมาหน่อยหนึ่งเชียวนะ

 

ปลายนิ้วมือเรียวสวยหนีบหมากสีดำวางลงบนกระดานแล้วเอ่ยขึ้นเสียงนุ่ม

 

“ให้รางวัลคนปากหวาน”

 

ข้ายิ้มกว้างมองกระดานตรงหน้าแล้วกะพริบตาปริบๆ หมากของข้าถูกหมากสีดำล้อมปิดทุกทางตั้งแต่เมื่อไรกัน!? รางวัลตรงไหน จบกระดานอย่างโหดเหี้ยมที่สุดน่ะสิ บ้าเอ๊ยยยย!

 

“จบเร็วก็ไม่ต้องปวดหัวต่ออย่างไรเล่า ไม่ดีรึ?”

 

“จริงด้วย ไม่ต้องเล่นแล้ว!”

 

อย่างไรเสียข้าก็แพ้อยู่ดี จบเร็วก็ปวดหัวน้อยลง เอาเถิด ยกความชอบให้ก็แล้วกัน พวกเราช่วยกันเก็บหมากกระดานเฉินฮุ่ยเคอก็มาเรียกไปช่วยกันลงมือทำเกี๊ยว

 

เป็นความคิดของข้าเอง การได้ช่วยกันทำอาหารก็ถือว่าเป็นการใช้เวลาด้วยกันอย่างหนึ่ง เป็นอีกอย่างหนึ่งที่ข้าอยากจะทำด้วยกันกับเจ้าแมว เกี๊ยวน้ำก็ทำง่ายๆ ไม่น่าจะยากเย็นอะไรสำหรับพวกเขาหรอก

 

อืม เหมือนข้าจะมองผิดไป...

 

ห้องครัวเล็กๆ กลายเป็นสมรภูมิเกี๊ยวไปแล้ว! พวกทหารเหล่านี้เหมาะสำหรับใช้กำลังกันอย่างเดียวสินะ ทำได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามแต่ละคนก็โอดครวญเสียแล้ว ขนาดเจ้าแมวที่นิ่งเงียบยังมิวายขมวดคิ้วจนหน้ายับ อ่า นี่ข้าสร้างความลำบากให้กับพวกเขาอยู่สินะ แต่ข้าก็ไม่ได้เข้าไปช่วยใดๆ มองอยู่แบบนี้มันสนุกกว่าน่ะสิ ตลกเป็นบ้า! จับดาบฟาดฟันศัตรูมานักต่อนักแต่กลับมาพ่ายแพ้ให้เกี๊ยวนี่นะ เชื่อเขาเลย!

 

ทำเกี๊ยวและทำความสะอาดห้องครัวเสร็จ พวกเราก็มานั่งกินเกี๊ยวที่ทำด้วยตัวเองร่วมกัน ข้ายกชามของตัวเองและของฉินอ๋องมาวางให้เจ้าตัว คนแซ่เฉินนั่งขมวดคิ้วนิ่วหน้ามองเกี๊ยวรูปร่างพิลึกในชามของตัวเอง ชะโงกมามองของฉินอ๋องที่นั่งถัดมาก็แหกปากโวยวายทันที

 

“อันใดกัน ไยเกี๊ยวของท่านอ๋องน่ากินขนาดนั้น!? ดูของข้าสิ อย่างกับสัตว์ประหลาด”

 

“กินๆ ไปเถิด” เพื่อนรักของคนแซ่เฉินปราบเสียงเข้ม ตามด้วยเสียงสนับสนุนของลูกศิษย์หัวแก้วหัวแหวนของเขา

 

“ช่าย~ ก็ท่านเฉินทำเองนี่ ประหลาดเพียงใดก็ต้องกินนะขอรับ พวกเราก็ยังกินได้เลย อร่อยออกนะ”

 

“ท่านอ๋องคงมิได้ปั้นเกี๊ยวสวยเพียงนี้กระมัง”

 

“ท่านอ๋องทำไม่สวย แต่พี่จิ้งถิงทำสวย” เสี่ยวหยุนยื่นปากตอบแทนข้าอย่างรวดเร็ว

 

“แน่ะ ไหนบอกให้กินของที่ตัวเองทำไงเล่า ท่านอ๋องกินของที่จิ้งถิงทำได้อย่างไร ไม่ยุติธรรม”

 

“สามีภรรยาถือว่าเป็นคนเดียวกัน” เจ้าแมวพูดจบก็ไม่ต่อความยาวยืด ก้มหน้าตักเกี๊ยวขึ้นซด คนโวยวายเจอคำตอบนี้ไปถึงกับนั่งเงียบ สุดท้ายก็พยักหน้ายอมจำนงไปแต่โดยดี

 

ระหว่างที่กำลังเพลินกับการกินเกี๊ยวและพูดคุยหยอกล้อกันไปมา จู่ๆ ฉินอ๋องก็เงยหน้าขึ้นไปมองประตู ทุกคนพลันเงียบพร้อมใจมองตามไป

 

ตรงหน้าประตูนั้นมีชายหนุ่มสูงโปร่งในชุดสีขาวนวลจันทร์ยืนอยู่เงียบเชียบ ข้าเห็นแขกคนดังกล่าวก็สำลักเกี๊ยวแทบจะติดคอ รีบกลืนเกี๊ยวลงท้องไปแล้วลุกขึ้นยืนพร้อมกับตะโกนเรียกคนคนนั้นเสียงดังลั่น

 

“ท่านทวดเยว่ไฉหลาง!”

 

“โอ้ ดูเหมือนจะมาถูกเวลา กำลังหิวพอดี” ท่านทวดผู้ไม่แก่ตามวัยที่สมควรก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับกล่าวเสียงโทนเนิบเป็นเส้นตรง บรรยากาศเฮฮากลายเป็นอึมครึมในอึดใจ คนมาใหม่มองข้าก่อนจะเลยมองไปที่ฉินอ๋องพร้อมกับเอ่ยบอกที่ไม่เหมือนการขอสักเท่าไร

 

“ขอพักที่นี่สักคืนก็แล้วกัน”

 

ฉินอ๋องมิได้พูดอันใด ทำเพียงพยักหน้ารับเท่านั้น ข้ามองฉินอ๋องแล้วเม้มปากแน่น การปรากฏตัวปุบปับของท่านทวดเยว่ไฉหลางเป็นสัญญาณเตือนอย่างดีว่า...หมดเวลาแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 


 

กราบแทบตักมิตรรักแฟนนิยายทุกคนเจ้าค่ะ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!! คัมแบ็กแล้วจ้าาาาาาาาาาาาาา

ไม่ต้องขยี้ตานะจ๊ะคนดีทั้งหลาย กลับมาแล้ว กลับมาจริงๆ นะเออ

น้ำตาจะไหล! ในที่สุดก็เอาชนะจิตใจตัวเองกลับมาจนได้ ฮืออออออ

ทุกคนอาจจะงุนงง เอ๊ะ อิเจ๊นี่หายไปไหน ตายไปแล้วมั้ง อะไรต่างๆ

ก็คือเจอหลายๆ อย่างค่ะ จนกระทั่ง... กลัวการแต่งนิยาย

อาจจะเป็นเพราะเครียดงาน เครียดเรื่องเม้นแย่ๆ เครียดเรื่องเนื้อเรื่องต่อไป

ผสมๆ เข้าร่วมกันเลยกลายเป็นแพนิคไปเลย ลากยาวเป็นปีที่ไม่ได้แต่งนิยาย

เลือกที่ไปทำอย่างอื่นที่มันสบายใจกว่าค่ะ แต่ในที่สุดก็คัมแบ็กกลับมาแล้วน้า

ต้องขอบคุณ วนว. มากๆ หนึ่งปีที่ไม่ได้แต่งนิยายเลยไปติ่งอยู่ค่ะ //กรี๊ดดดดดดดดดดดด

และกลับมาเพราะหนูอยากแต่งฟิคค่า กรี๊ดดดดดด //เขิน

รีบแต่งให้จบแล้วจะไปแต่งฟิคเซ่นคู่ชิป 555555555555555

อะไรแย่ๆ ปล่อยมันไป พี่จะแต่งแบบนี้! พี่ทำได้แค่นี้! อยากได้แบบอื่นก็มีให้เลือกเยอะ เชิญจ้ะ

ปล. อาจจะติดๆ ขัดๆ อยู่บ้าง เพราะเพิ่งกลับมาแต่ง หลังจากร้างมือไปนานเป็นปี

แต่งนิยายนี่เป็นทักษะที่ต้องฝึกฝนลับฝีมือทุกวันจริงๆ นะ พอไม่ได้แตะฝีมือทื่อไปเลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.034K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,551 ความคิดเห็น

  1. #25006 KulSuw (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 22:39
    เป็นกำลังใจให้นะไรท์ สู้ๆ
    #25,006
    0
  2. #24500 Fueled me (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 15:18
    หมดเวลาสนุกแล้วสิ
    #24,500
    0
  3. #23942 natchapatsorn (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 11:24
    ขอบคุณที่กลับมาค่า
    #23,942
    0
  4. #23717 จีบกุ้ง (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 23:18
    ขอบคุณที่กลับมานะคะ????💖💖💖
    #23,717
    0
  5. #23678 kapow_za (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 05:33
    ตอนนี้ชื่อตอนว่า คนอวดผัว ก็ได้นะ // กลับมาเขียนต่อเรื่อยๆนะคะ สนุกมาก ชอบค่ะ ^^
    #23,678
    0
  6. #23607 NoonJiamei (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 19:27
    กรี๊ดดดดด ดีใจมากที่ไรท์กลับมาแต่งแล้ว นี่คือกลับไปอ่านตั้งแต่ตอน1ใหม่ เพราะจำเนื่อหาไม่ได้แล้วจ้า 555555 แต่ก็ยังชอบอยู่ดี เลิฟมากกก ไรท์สู้ๆนะคะ เรารอซื้อเล่มเลย รักเรื่องนี้มากจริงๆ<3
    #23,607
    0
  7. #23508 ฟอแฟน นารูโตะ (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 13:39
    เรารออยู่น๊าา่
    #23,508
    0
  8. #23507 supi619 (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 13:31
    แงงงง ชั้ลรอเธอที่แห่งนี้ทุกวัน มันดีมาก ขอบคุณที่กลับมา
    #23,507
    0
  9. #23501 เต่าเรืองเเสง (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 22:51

    คิดถึงมากเลยค่ะไรท์ ขอบคุณที่กลับมาเเต่งต่อนะคะขอบคุณจริงๆ รักน้า

    #23,501
    0
  10. #23485 Alise on the 17th floor. (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 14:18
    ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่กลับมาแต่งต่อ เป็นกำลังใจเสมอนะ ชอบเนื้อเรื่องมากๆๆๆ
    #23,485
    0
  11. #23477 ychibi (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 01:34
    แงงงงงง ขอบคุณมากๆ นะคะที่กลับมา เป็นนิยายร้อยตอนที่ยังไงก็ไม่มีทางพอได้เลย เนื้อเรื่องต่างๆ หลายปม หลายความวิเศษทำเอาเราทึ่งเลยค่ะว่าคิดได้ยังไง เท่มั่ก ความลึกลับ พัฒนาการของบท ตัวละครมันลงตัวไปหมด ไม่มีขัดเลย ดีใจนะคะที่กลับมา
    #23,477
    0
  12. #23472 chada062 (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 23:02
    ขอบคุณที่กลับมาแต่งค่ะ ชอบเรื่องนี้มากจริงๆ
    #23,472
    0
  13. #23370 pam223 (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 12:37
    แง่งงง ไม่รู้จะพูดยินดียังไงกับการกลับมา แต่ที่รู้ๆก็คือ ขอบคุณที่กลับมาแต่งค่าา
    #23,370
    0
  14. #23358 ด้วยรัก (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 23:44

    ขอบคุณค่ะ

    #23,358
    0
  15. #23344 AwkorMZ (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 16:00
    นึกว่าตาฝาดกับแจ้งเตือนนนน เวลคัมค่า
    #23,344
    0
  16. #23331 Mrsjaolin (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 08:08
    ฟิคเนียลองเเน่นวลลลล
    #23,331
    0
  17. #23311 หญิงเก้า (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 21:02

    คิดถึงเรื่องนี้และไรท์ เสมอมาค่ะ

    #23,311
    0
  18. #23285 Jasmine_ (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 09:40

    อุแงงงง คิดถึงเรื่องนี้มาก มันสนุกมากๆเลยนะไรท์ แงงงงงง ไรท์สู้ๆนะคะ
    #23,285
    0
  19. #23241 Boboman~ Yehet! (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 04:10
    แงงง คิดถึงเรื่องนี้ TTT
    #23,241
    0
  20. #23199 chanchan123 (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 12:03

    นึกว่าตาฝาดเหมือนกันจ้า ดีใจที่ไรท์กลับมาแล้ว เย้
    #23,199
    0
  21. #23198 sandee234 (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 11:51
    ในที่สุด... แงงงงง ไร้เต้อออออออ
    #23,198
    0
  22. #23190 neovenesia (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 10:10
    ขอแค่ไรท์กลับมาแต่งต่อเราก้อดีใจแล้ว นิยายสนุกๆ เนื้อเรื่องดีๆแบบนี้อยากอ่านให้จนถึงตอนจบจิงๆค่ะ สู้ๆนะคะไรท์
    #23,190
    0
  23. วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 01:17

    ไรท์กลับมาแล้ววววว
    #23,168
    0
  24. #23157 TmwMixer (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 00:20
    ขยี้ตาสามรอบ555 คิดถึงมากเลยค่ะ ฮือ ดีใจ
    #23,157
    0
  25. #23135 Pimmy2518 (จากตอนที่ 106)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 22:03
    กรี๊ดดดดดดดดดด ไรท์กลับมาแล้ว เอาอ๋องแมวกลับมาแล้ว คิดถึงมากๆๆๆๆ
    #23,135
    0