Chaos Club ชุลมุนวุ่นรักคลับแอ๊บหล่อ

ตอนที่ 8 : ▲ Chapter 07 | Be with you 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 พ.ค. 59

CHAPTER 07

‘Be with you’

 

          ที่นี่คือโลกแห่งความฝัน เมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาห้าโมงตรง นายคือพ่อบ้านของเหล่าคุณหนู ฉันไม่สนวิธีการ ทำยังไงก็ได้ให้คุณหนูของนายมีความสุขจนกว่าเธอจะก้าวออกไปจากบานประตูนี้

            “...รายการอาหารที่สั่ง เอ่อ ตามนี้นะครับ ?”

            บ้าจริง อย่าว่าแต่เสียงสั่นเลย มือยังสั่นอะ !

            ถึงมาสเตอร์จะกำชับไว้แบบนั้นก็เถอะ ความจริงก็ยังเป็นความจริงอยู่วันยันค่ำ แล้วฉันก็ยังตระหนักถึงสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ดี TT^TT

            “ค่ะ ใช่แล้วค่ะ *0*” ผู้หญิงตรงหน้าส่งยิ้มและสายตาวิบวับมาให้ฉัน

            โอ๊ย ไม่ไหวแล้ววววว ฉันไม่ชอบสายตาแบบนี้เลย เหมือนมันสามารถทิ่มแทงตัวฉันให้พรุนไปหมด !

            “ว่าแต่บลูมหายป่วยแล้วแน่นะจ๊ะ สีหน้าไม่ค่อยดีเลย เสียงก็แปลกๆ” ผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามกันถามฉัน

            “ฮะๆ ก็ใกล้หายแล้วครับ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง ^-^;” ฉันส่งยิ้มให้แบบโคตรจะเกร็ง

            ทางที่ดี หาทางหนีจะดีกว่า ...

            “งั้นเดี๋ยว ...”

            “แต่แปลกจัง ทั้งที่เปิดตัวไปแล้วแท้ๆ แต่กลับยังไม่ได้ลงหนังสือของคลับเลยนี่หน่า”

            “หนังสือ ...อะไรนะ ?” ฉันถามอย่างสงสัย

            “เอ้า ก็หนังสือรวมข้อมูลพ่อบ้านได้จ๊ะ นี่ไง เอาไว้ให้แขกเลือกพ่อบ้านมาบริการเป็นพิเศษ ^^” แล้วเธอก็หยิบหนังสือที่วางคู่กับเมนูอาหารขึ้นมาให้ดู

            อ่า ไม่ได้สังเกตเลยแฮะ นึกว่าเป็นเมนูพิเศษอะไรซะอีก

            “งั้นขอถ่ายรูปบลูมหน่อยได้หรือเปล่า พอดีอิมเป็นแอดมินของแฟนเพจเคออสคลับอะจ๊ะ”

            เอ๋ มีแฟนเพจด้วยเรอะ =[]= !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

            “นี่เพื่อนเราก็ยังไม่ได้มากันตั้งหลายคน มีแต่คนอยากเห็นหน้าบลูมกันทั้งนั้น”

            “เอ่อ คือว่า ...”

            “น้าๆๆ พลีสสสสสส”

            แค่ถ่ายรูปคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง ก็ทำให้ลูกค้ามีความสุขนี่หน่า ...

            “อาๆ ก็ได้ครับ แค่นิดเดียวนะ ^^;

            “บลูมนี่น่ารักที่สุดเลย !” ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็หยิบมือถือออกมาถ่ายรูปฉันไป 2-3 ที ก่อนจะเอ่ยขอบคุณ

            “ว่าแต่ได้ยินมาว่าอายุแค่สิบแปดเอง ทำไมถึงอยากจะมาทำงานที่คลับนี้ละจ๊ะ”

            “เอ่อ ก็ ...เพราะความบังเอิญละมั้งนะ” ฉันเกาแก้มอย่างเขินๆ ขณะคิดตาม

            จะให้ตอบว่ามาทำงานใช้หนี้ก็คงไม่ได้ แถมดูเหมือนทุกคนจะเข้าใจว่าฉันตั้งใจมาเป็นโฮสต์มากเลยนี่หน่า แต่จะให้โกหกออกไปก็คงไม่ดี

            “ความบังเอิญมันไม่มีบนโลกหรอกนะ จะมีก็แต่พรหมลิขิต” เสียงนุ่มที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นข้างหูก่อนที่มือหนาจะโอบเข้าที่เอวของฉัน

            มะ มาสเตอร์ =[]= !!

            “ขอโทษนะครับที่ต้องเสียมารยาท แต่กฎของที่นี่คือห้ามถ่ายภาพหรืออัดคลิปวิดีโอใดๆ ของพ่อบ้าน ถ้าอยากได้รูปของบลูมจริงๆ ติดตามได้ที่เพจออฟฟิเชียลของทางร้าน ข้อมูลจะอัพโหลดเสร็จภายในคืนนี้ครับ”

            “ขะ ขอโทษค่ะ T///////T

            “เพราะงั้นช่วยลบรูปในมือถือคุณหนูด้วยนะครับ ^_^” คนที่ชื่ออิมรีบกดลบรูปในมือถือออกทันที

            “คือขอโทษอีกทีนะคะมาสเตอร์ ...”

            “ไม่เป็นไรครับ ต้องโทษเด็กใหม่ที่สงสัยว่าผมจะยังไม่เข้มงวดพอ” ประโยคหลังนี่นายมาสหันมาทำเสียงเย็นใส่ฉัน

            อะไรอ่าาาา ก็คนมันไม่รู้นิหว่า T0T !

            “ขอตัวก่อนนะครับ ^^” แล้วมาสก็ลากฉันออกมาทั้งๆ ที่ยังกอดเอวไว้แบบนี้แหละ

            “กรี๊ดดดดดดด คู่จิ้นคู่ใหม่ของคลับแหละแก อัพข่าวด้วย เร็วๆๆ”

            “มีหวงกันด้วย สงสัยได้ลากไปสั่งสอนกันยาว แอร๊ยยยยยยยยยยย ฟินค่า >///<

            ...และนี่คือเสียงตอบรับจากการกระทำของผู้จัดการร้านค่ะ T///T !!

            “ปล่อยได้แล้วน่า อึดอัด !” ฉันสะบัดตัวออกทันทีที่เข้ามาหลังร้าน พอหันไปเผชิญหน้ากับร่างสูง เขาก็วางทาบสองมือลงกับผนังข้างหลังฉัน ล็อกไม่ให้ฉันหนีเขาไปได้

            คือหัวใจจะวาย วันนี้ออร่าหมอนี่ทำลายล้างมว๊ากกกกกกกกกกก !

            “สอนอะไรไปนี่ไม่เคยจำสักอย่าง - -*

            “ฉันขอโทษ ...”

            “ยกโทษให้แล้วเดี๋ยวก็กลับไปทำอีก”

            “ไม่ใช่สักหน่อย ฉัน ...!

            “.....”

            “โทษที ฉันไม่ได้อ่านคู่มือไรนั่น และฉันก็ไม่รู้ว่าที่นี่มีกฎอะไรบ้าง” ฉันสารภาพไปตามตรง

            “ว่าไงนะ นี่คำสั่งฉันไม่มีความสำคัญเลยใช่มั้ย ?”

            “โอ๊ยยยย ก็บอกว่าขอโทษไง ฉันยังเป็นเด็กนักเรียนนะเฟ้ย การบ้านก็ต้องทำ งานที่นี่ก็เหมือนโลกใบใหม่ทั้งใบ ให้เวลาฉันปรับตัวหน่อยไม่ได้หรือไงเล่า มึนจะตายอยู่แล้วววว T^T

            “เฮ้อออออออ โอเคๆ เห็นว่านายเป็นพวกเรียนรู้ไวหรอกนะ” มาสเตอร์ผละตัวออก เบือนใบหน้าหล่อนั่นไปอีกทาง “เพราะงั้น ...”

            “.....”

            “ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่กับนายนี่แหละ”

          ‘Be with you’ ...ผมจะอยู่กับคุณ

 

 

            งานหน้าร้านวันแรกจบลงไปด้วยดี ไม่รู้ทำไม แค่มาสเตอร์มายืนแนะนำนู่นนี่นั่นอยู่ใกล้ๆ เวลาคุยกับใครก็ไม่รู้สึกเกร็งอย่างที่เคย แปลกเนอะ หรือมันเป็นความสามารถเฉพาะตัวของผู้จัดการร้าน ?

            ฉันเปลี่ยนชุดและหยิบกระเป๋าออกจากล็อกเกอร์ ไฟบางส่วนถูกดับไปแล้ว โฮสต์เองก็ทยอยกันกลับบ้าน หลังจากที่ร่ำลากับพี่เจ็นและโฮสต์คนอื่นๆ แล้ว ฉันก้าวออกจากร้านกำลังจะกลับบ้าน เหลือบไปเห็นแผ่นหลังของใครบางคนสะท้อนกับแสงจันทร์

            มาสเตอร์ ...?

            น่าแปลกที่มันกลับไม่ได้ดูอบอุ่นเหมือนเช่นเคย เสี้ยวหน้าที่กำลังเงยขึ้นมองท้องฟ้าดูเหงาอย่างบอกไม่ถูก

            เหงาจน ...อยากจะร้องไห้เลยล่ะ

            “ช้าชะมัด” เหมือนเขาจะเพิ่งสังเกตเห็นเลยหันมาทักทาย เล่นเอาคนแอบจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างฉันสะดุ้งเลยทีเดียว

            “เอ๋ ?”

            “กลับยังไง ?” มาสเตอร์เดินเข้ามาหาฉัน

            “ก็ ...รถเมล์มั้ง”

            “นี่มันสี่ทุ่มแล้วเด็กบ้า -__- มานี่มา เดี๋ยวไปส่ง”

            “เอ๋ ?”

            “จะเอ๋อีกสักกี่รอบถึงจะพอใจ เลิกงงแล้วตามฉันมา” ฉันเดินตามมาสเตอร์ไปที่ประตูหลังร้าน มีรถหรูคันหนึ่งจอดอยู่

            “อ่า นี่รถนายหรอ ?”

            “ถ้าไม่ใช่ของฉันแล้วจะของใคร ขึ้นรถสิ”

            ชิ กวนประสาท -*-

            “เป็นไงบ้าง ?”

            “หืออออ หมายถึงอะไร ?”

            “ก็งานวันนี้”

            “ก็ดีแหละ สนุกดี ถ้าไม่นับรวมเรื่องมีผู้หญิงมารุมกรี๊ดกร๊าดอะนะ = =

            “หึ ทั้งที่ตัวเองก็เป็นผู้หญิงเนี่ยนะ ?”

            “ก็เพราะเป็นผู้หญิงไม่ใช่หรือไง นายไม่รู้สึกแปลกๆ บ้างหรอที่เพศเดียวกันมาทำแบบนี้”

            “ก็ไม่รู้สิ”

            “ฉันไม่ค่อยชอบ มันเป็นความทรงจำที่ไม่ค่อยดี -*-

            “.....”

            “ตั้งแต่เล็กจนโต ไปไหนมาไหนมีแต่คนเข้าใจผิดว่าเป็นผู้ชาย ตัวสูงกว่าแล้วไง ไม่มีหน้าอกแล้วไง แถมยังโดนผู้หญิงด้วยกันสารภาพรักอีก นายไม่รู้สึกแย่หรอมาสเตอร์ ?” ฉันบ่นหน้ามุ่ย นี่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกนะที่จะเจอคนที่อยู่ในสภาวะเดียวกันแบบนี้ แต่ดูท่าว่าคนข้างๆ ฉันจะไม่ได้คิดเหมือนกันนี่สิ

            แหงล่ะ ถ้าคิดเหมือนฉันจะเปิดมั้ยละไอ้คลับหญิงแต่งชายนี่ !

            ฉันชันเข่าทั้งสองข้างขึ้นแล้วแนบหน้าของตัวเองกับหัวเข่า พูดเสียงอู้อี้เหมือนบ่นกับตัวเองซะมากกว่า “ฉันก็อยากถูกมองว่าเป็นผู้หญิงเหมือนกันนี่หน่า”

            คือเข้าใจอารมณ์มั้ยเวลาใส่กระโปรงแล้วโดนหาว่าเป็นกระเทย จริงๆ กระเทยเดี๋ยวนี้สวยกว่าผู้หญิงแท้อีกนะ ชีวิตนี้อยู่ยาก อายจนไม่กล้าใส่กระโปรงไปไหนเลยล่ะ T_T

            “นั่งดีๆ น่าบลูม มันอันตรายนะ” มาสเตอร์เอื้อมมือมาลูบหัวฉัน

            บ้าจริง บางทีฉันก็เกลียดไอ้นิสัยอ่อนโยนของเขา -///-

            “แล้วทำไมนายถึงเปิดคลับนี้ล่ะ” ฉันถามหลังจากกลับมานั่งดีๆ

            มาสเตอร์เป็นทั้งเจ้าของร้าน ผู้จัดการคลับ แถมยังเป็นโฮสต์ดาวเด่นของที่นี่อีกต่างหาก นี่นายทำสนองตัณหาตังเองหรือไง - -;;

            “มันเป็นความฝัน ...ของใครบางคนต่างหาก” มาสเตอร์อมยิ้ม

            อ่า ใบหน้าอ่อนโยนนี้อีกแล้ว ...

            “เหมือนกำลังพูดถึงคนที่ชอบเลยเนอะ” ฉันเบือนหน้าออกไปทางหน้าต่างแทน โชคดีที่ในรถมันมืด ไม่งั้นคนข้างๆ คงสังเกตเห็นหน้าฉันแดงแล้วแน่ๆ

            “แล้วนายไม่มีคนที่ชอบหรือไง ?”

            “ก็นะ ...ไม่ใช่ว่าไม่มี แต่เขาคงไม่ชอบฉันหรอก”

            “รู้ได้ไงว่าไม่ชอบ ?”

            “.....”

            “ลองพยายามดูแล้วหรือยัง ถ้านายยังวิ่งหนีอยู่แบบนี้ เมื่อไหร่จะก้าวผ่านมันไปได้สักที ...”

            “แล้วนายจะไปรู้อะไร” ฉันสวนกลับก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบซะอีก

            “.....”

            “ไม่ใช่ฉันสักหน่อย จะมาเข้าใจได้ยังไง”

            “.....”

            “.....”

            “ขอโทษแล้วกันที่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

            “.....”

            มัน ...ไม่ใช่ความผิดของเขาหรอก

            ก็แค่หมัดของหมอนั่นพุ่งเข้าเป้าอย่างคาดไม่ถึง จุกจนคิดอะไรไม่ออกเลยล่ะ

            ฉันหันหน้าออกไปที่หน้าต่างอีกครั้ง ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีกตลอดทาง

            ความเงียบที่น่าอึดอัดก็ไม่เท่าความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจนี้

            เกลียดจัง คนที่มองฉันได้ทะลุปรุโปร่งแบบนี้

            บ้าที่สุด ...

 

 

 

[ TO BE CONTINUED ]

อยากอ่านต่อ อย่าลืมคอมเม้นนะที่รัก J

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

© themy butter

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. #116 มะ...มุ่ย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2557 / 22:13
    คือ พออ่านเรื่องนี้แล้วรู้สึกสับสนเพศตัวเอง เฮ้อ~~~
    #116
    0
  2. #115 มะ...มุ่ย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2557 / 22:06
    อะไรที่ทำให้คนหล่อสองคนต้องเศร้า #โศกาประเดี๋ยว
    #115
    0
  3. #97 muay'ko (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 18:39
    อ่านวนมาหลายรอบ อัพทีต้องอ่านใหม่อ่ะเฮีย ไม่เคยจะเหมือนเดิม55555
    #97
    0
  4. #94 •ß๐Z๐• (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 17:16
    แหงะ อัพให้ไว ตอนนี้เซ็งจะตายอยู่แย๊วว
    #94
    0
  5. #92 Gift (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 16:01
    น่ารักกกก >< เป็นเรื่องที่น่ารักมากๆ
    #92
    0
  6. #91 Lock143 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 12:33
    +///////////+
    น่ารักอ่ะ
    #91
    0
  7. #90 อสูรน้อย >< (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 15:47
    ว้าว...สนุกฝุดๆ

    มาสเตอร์แอบชอบใครอ่ะ...สงสัง!!!!

    มาต่อเร็วๆน่าคุณไรท์...เปนกำลังใจหัยน๊จ๊ :)
    #90
    0
  8. #88 Kim Yoojong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 19:25
    ฺBe with you เขิลอะ ฟินอะ งือๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    กัดหมอนนอนดิ้น
    #88
    0