Chaos Club ชุลมุนวุ่นรักคลับแอ๊บหล่อ

ตอนที่ 3 : ▲ Chapter 02 | A host boy 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    27 พ.ค. 59

CHAPTER 02

‘A host boy’

 

            หลังจากที่นายติสต์นั่นหายเข้าไปในห้องแต่งตัว แล้วฉันจะยืนเซ่ออยู่ทำไมล่ะคะ เผ่นสิลูก !! ฉันพุ่งไปที่ประตูทางออกด้วยความเร็วแสง ไม่รงไม่รอมันแล้ว ยอมขึ้นรถเมล์ในสภาพนี้ดีกว่าต้องเจออิตาเผด็จการนั่น !

            พลั่ก !

            “โอ๊ย เจ็บบบบบบ” ฉันกุมจมูกตัวเองที่ชนเข้ากับประตูกระจกอย่างจัง

            ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามนะ มีคนเปิดเข้ามาก่อนที่ฉันจะผลักมันออกไปต่างหาก -[]-*

            “อ้าวเฮ้ย เป็นไรหรือเปล่านาย ?”

            นายอีกละ ได้ยินคำนี้แล้วอยากจะปรี๊ดแตก !

            ฉันเงยหน้าขึ้นเตรียมจะวีนใส่ แต่ก็ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ หลุดออกมา

            นั่นเป็นเพราะ ...

            เป็นเพราะ ...

            โอ๊ยยย ให้ตายเถอะ ! พนักงานที่นี่มันจะหล่อไปมั้ยยยยยย @#$%^&*()_+&^$#%^*()^%^&^$$(*%)

            “นี่นายเป็นเด็กใหม่ใช่ป่ะ ?”

            “อ่า แล้วติสต์มันไปไหนของมันวะ อากิให้หมอนั่นดูแลนายไม่ใช่หรอ ?”

            “ก็นี่แหละน้าเด็กสมัยนี้ เห็นว่ามีลูกค้าชอบเยอะหน่อยก็เหลิง ไม่ไหวๆ”

            “ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพวกเราจะดูแลนายเอง”

            “เอ่อ ไม่ คือว่า ...”

            ไม่มีใครฟังฉันเลยยยยยย T[]T !

            พวกเขา (ดันหลัง) พาฉันเข้ามาให้ห้องห้องหนึ่ง เหมือนจะเป็นห้องจัดกิจกรรมละมั้ง พอก้าวเท้าเข้ามาข้างในเท่านั้นแหละ ฉันก็พบว่ามันช่างแตกต่างจากร้านน้ำชาข้างนอกโดยสิ้นเชิง !  ห้องกว้างถูกตกแต่งด้วยโทนสีแดงทองอย่างหรูหราประหนึ่งห้องในคฤหาสน์ไม่มีผิด มุมด้านนึงเป็นโต๊ะบุฟเฟ่ต์ไว้รับรองแขก ส่วนตรงกลางถูกเว้นว่างเป็นทางเดินเชื่อมไปยังลานเต้นรำ ถัดจากลานเต้นรำไปเป็นบันไดกลางอย่างกว้างที่ข้างบนแยกออกเป็นบันไดทางเชื่อมชั้นลอยทั้งสองฝั่ง บนเพดานยังมีโคมฟ้าระย้าอันใหญ่มหึมาอีกด้วย !

            ถ้าโซนข้างนอกเป็นร้านน้ำชาเรียบง่ายของสามัญชน ข้างในนี่ก็แบบคฤหาสน์ของขุนนางเก่าอะแกกกกกกกก๊ ! นี่มันดินแดนมหัศจรรย์ของอลิซตัวน้อยหรือเปล่า บางทีประตูเมื่อกี้อาจเป็นทางเชื่อมมิติก็เป็นได้ ...

            “อ่า อีกไม่ถึงสิบนาที ร้านก็จะเปิดอยู่แล้ว นายช่วยไปเช็คป้ายบนระเบียงนั่นหน่อย ฉันกับหมอนี่จะไปดูความเรียบร้อยของอาหาร”

            “โอเคครับ” ฉันพยักหน้า

            ระเบียงที่ว่าคือส่วนของชั้นลอยเหนือบันไดกลางขึ้นไป ฉันเดินขึ้นบันไดด้านหนึ่งไปเช็คเชือกที่ผูกป้ายเปิดงานนั้นเอาไว้ อยู่บนนี้แล้วมองเห็นได้ทั่วห้องจัดงานเลยอะ ดูท่าจะเป็นงานที่ใหญ่มากเลยจริงๆ พนักงานของที่นี่ก็เยอะใช่ย่อย แถมยังคัดมาแต่พวกหน้าตาดีๆ ออกจะติดไปทางสวยหวานแบบที่สาวๆ สมัยนี้กำลังนิยมด้วย

            Rrrrrr

            เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงดังขึ้น พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ของพี่บลอสซัม พี่สาวแท้ๆ ของฉันเอง

            “ฮาโหลพี่บลอส

            ((ยัยบลูม ! ไปส่งดอกไม้ถึงไหนเนี่ย ทำไมยังไม่กลับ ?))

            “อ่า เกิดเรื่องนิดหน่อยอะเจ้ เหอะๆๆฉันเหลือบไปเห็นนายติสต์กำลังเดินเข้ามาในห้องพร้อมสาวสวยคนหนึ่ง ตอนนี้หมอนั่นเปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว ซึ่งก็เหมือนชุดของฉันนี่แหละ ...ประหนึ่งคุณพ่อบ้าน =__=; ผมม้าเซอร์ๆ ที่ยาวปิดตาถูกเก็บขึ้นไปข้างบน ส่วนผมยาวข้างหลังก็มัดรวบไว้เป็นหางม้า เผยให้เห็นใบหน้าหมดจดที่ไม่อาจละสายตา รอยยิ้ม สีหน้า แววตา ท่วงท่าแสนสง่าราวกับคนละคนกับผู้ชายมาดเซอร์ที่ฉันเจออย่างสิ้นเชิง

            ((นี่บลูม ! ฟังที่พี่พูดอยู่หรือเปล่า ?))

            “อ่า ฟังอยู่ๆ กำลังหาทางกลับเนี่ย พอดีว่าหลงทางนิดหน่อย” ฉันตอบปัดๆ ไป เริ่มยอตัวต่ำ หาทางหนีออกจากห้องให้ได้อีกครั้ง

            ให้ตายเถอะ ฉันมัวทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย !?

            ((หลงทางหรอ ตอนนี้อยู่แถวไหน มีอะไรเป็นจุดสังเกตบ้าง ?))

            “ก็ ...คุณพ่อบ้านละมั้ง ฮ่าๆๆ” ฉันพูดติดตลก ก็แหม มองไปทางไหนก็เจอนี่หน่า “เจ้ไม่ต้องเป็นห่วงเค้าขนาดนั้นก็ได้”

            ((เร็วๆ เลย ที่ร้านยังมีออเดอร์อีกเยอะนะ รีบกลับด่วนนนนน))

            “โหหห นี่ก็นึกว่าห่วงน้อง -*-

            ((ห่วงก็ห่วงย่ะ แต่งานก็ล้นมือมาก เธอจะทิ้งให้ฉันทำคนเดียวไม่ได้นะะะะ)) พี่บลอสทำเสียงขึ้นจมูกอย่างอ้อนๆ

            บ้านของฉันเป็นร้านขายดอกไม้ค่ะ แต่ช่วงนี้พ่อกับแม่ไปฮันนีมูนกันที่ฝรั่งเศส ไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาในเร็ววัน ฉันกับพี่บลอสเลยต้องมาทำงานจริงจังที่ร้านนี่แหละ

            ... ไอ้ชอบดอกไม้ก็ชอบนะ แต่งานส่งดอกไม้ที่ต้องเจอ ผู้หญิงบ่อยๆ นี่สิ บลูมเครียดมากค่ะนี่พูดเลย T_T

            “จ้าๆ เค้ากำลังรีบกลับเลยเนี่ย แค่นี้ ...เฮ้ย !โทรศัพท์ฉันโดนฉกค่าาาาา พอหันกลับไปมองก็เจอคนที่เพิ่งจะคลาดสายตาไปเมื่อครู่

            “นายติสต์ =[]= !!

            “เวลางานคุยโทรศัพท์ได้ที่ไหน ไม่ต้องเลย ฉันยึด !

            “นายจะบ้าหรอ เอาคืนมาาาาาาา T0T” ฉันพยายามจะฉวยมือถือคืน แต่หมอนั่นกลับไวกว่า รีบยัดมันเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทข้างในทันที

            “เลิกงานแล้วฉันจะคืนให้ -__-* นายนี่มันไม่ไหวจริงๆ เป็นเด็กหรือไง เผลอแปปเดียวก็หาย ต้องให้ฉันล่ามโซ่นายไว้เลยมั้ยห๊ะ !” นายติสต์บ่นไปพลางลากแขนฉันไปหากลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่โซฟา

            “เฮ้ยเดี๋ยว ไม่เอา ไม่ปายยยยยยยยยยยยยยยฉันขืนตัวแล้วทำหน้าขยาดสุดฤทธิ์

            “อะไรกัน หน้าที่ของนายคือบริการลูกค้าดิ อากิปล่อยนายเข้ามาได้ไงวะ - -*

            “ดะ เดี๋ยว บริการนี่คือ ...!?”

            “ก็แค่นั่งคุยกับลูกค้าน่า นี่สมองนายได้รับการกระทบกระเทือนหลังฝึกกับอากิหรือเปล่าห๊ะ ?”

            “ฉันไม่ใช่คนของที่นี่น้า T^T

            “ไม่ใช่แล้วจะใส่ชุดพนักงานนี่ได้ยังไงกันเปล่า เข็มขัดนี่ก็สัญลักษณ์ของคลับ เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว !

            “งือออออ อากิอยู่ไหน ฉันอยากเจออากิอะ”

            “หยุดๆ นายจะร้องไห้หรอ ห้ามร้องนะเว้ย มันไม่น่ารักเหมือนไอ้อากิหรอกนะ !

            “มีอะไรกันหรือเปล่าคะติสต์ ?” ขณะที่กำลังฉุดกระชากลากดึงกันอยู่นั้น พวกผู้หญิงที่โซฟาก็เริ่มสังเกตเห็นพวกเราและเป็นฝ่ายลุกขึ้นมาทักซะเอง

            “อ่อ เปล่าๆ ครับ พอดีจะแนะนำเด็กใหม่ให้รู้จัก แต่หมอนี่มันยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยยังเบลอๆ เอ๋อๆ น่ะครับ” ติสต์แจกรอยยิ้มสดใสก่อนจะกลายเป็นการฉีกยิ้ม กัดฟันพูดพลางส่งสายตาคาดโทษมาให้

            “ว้าว นี่หรอเด็กใหม่ที่พูดถึงกัน ผิดกับที่คาดไว้เลยค่ะ !

            “ชื่ออะไรหรอจ๊ะ ^-^

            “เอ่อ บลูมครับ”

            “หล่อ ...ไม่สิ น่ารัก ? เอ๋ พูดไม่ถูกเลยแฮะ”

            “ถ้าหล่อก็ต้องแบบเจ็นเทิล เท่ก็มีติสต์ น่ารักก็อากิ ส่วนบลูมก็ ...”

            “สวย !!” สาวๆ พูดพร้อมกันพลางหัวเราะชอบใจ

            เออ ดีจ้า เป็นผู้หญิงก็โดนทักว่าหล่อ พอถูกเข้าใจว่าเป็นผู้ชายดันโดนชมว่าสวย ฉันนี่น้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้ง !

            “ใช่เลยจ๊ะ บลูมสวยแบบไม่เหมือนคนอื่นๆ แบบโดดเด่น ลึกลับ น่าค้นหา ฉันว่าต้องเป็นดาวเด่นของเคออสคลับได้แน่ๆ >_<

            “ใช่ๆ พวกเราเอาใจช่วยบลูมนะ” ว่าอย่างเดียวไม่พอ ดึงมือไปจับด้วยแกกกกกกกกกกก๊ !!

            “วันนี้เปิดตัวก็ทำให้เต็มที่นะจ๊ะ”

            “ว่าแต่บลูมยังไม่ได้กินข้าวงั้นหรอ ?” ฉันหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากคนข้างๆ ติสต์ทำหน้าเบื่อหน่าย เกาหัวแกรกๆ หลังจากที่ไม่มีใครสนใจเขาเลย

            “อ่า เอางี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวผมไปหาอะไรมาให้พวกคุณทาน มีใครจะไปกับผมมั้ยครับ ?”

            “คือฉัน ...เอ่อ ผมว่าผมไปหาอะไรทานเองดีกว่าครับ รุ่นพี่ก็ดูแลสาวๆ ไป ...”

            “อ่า ! ไม่เอานะ พวกเรายังมีเรื่องที่อยากจะคุยกับบลูมอีกตั้งเยอะนี่หน่า -3-” คราวนี้มาประกบข้างซ้ายขวา ล้อมหน้าล้อมหลัง พาฉันไปนั่งที่โซฟาเลยจ้า

            โอ๊ย อย่าแตะตัวได้มั้ย ขนลุกอ่าาาาา T______________T

            ฉันส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้นายติสต์อีกครั้ง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือรอยยิ้มแสยะแบบสะใจสุดๆ ก่อนจะม้วนตัวกลับไปหาของกินกับสาวอีกสองสามคน

            ไอ้บ้าติสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสต์ !!!!!

            “เอ๊ะ บลูมนี่ ?” ขณะที่ฉันกำลังร่ายคาถาสาปแช่งอยู่ เสียงใสเล็กๆ ก็เรียกชื่อฉัน

            “อากิ !เขาเอียงคอมองฉันอย่างสงสัย รอบข้างมีผู้หญิงล้อมรอบอยู่อีกสองสามคน

            “นี่นาย ...?”

            “เกิดการเข้าใจผิดกันนิดหน่อยอะ ติสต์มันลากฉันมา T^T”

            “อ่า ...หมอนั่นมันโง่จริงๆคนตัวเล็กยืนกอดอก ทำแก้มป่องอย่างน่ารัก เห็นแล้วอยากอุ้มกลับบ้าน ทำไมเด็กแบบนี้ถึงมาอยู่ในร้านน้ำชาเสื่อมๆ นี่ได้นะ !

            “อ่ะ น้ำแข็งไส !” อากิตาลุกวาว จับจ้องน้ำแข็งไสที่ผู้หญิงที่เดินไปกับติสต์นำกลับมา

            “อ้าว สวัสดีจ๊ะอากิคุง”

            “ผม งือออ ...” เด็กน้อยอ้ำๆ อึ้งๆ มองน้ำแข็งไสสลับกับเจ้าของไปมา “กินได้มั้ยฮะ ?”

            “คิกๆ ได้อยู่แล้วจ้า” เธอส่งน้ำแข็งใสให้อีกฝ่าย แล้วขยับที่ให้เขานั่ง

            งือออออออ คือมันน่ารักอะ !! >> บลูมพูดพ่ายแพ้ต่อความโมเอะ >////////////<

            “ว่าแต่ติสต์ไปไหนแล้วละครับ ?” ฉันถาม

            “อ่อ เห็นว่าต้องไปเตรียมการแสดงเปิดงานอะจ๊ะ”

            “มายากลนั้นใช่มั้ย ฉันยังไม่เคยเห็นเลย ต้องสุดยอดมากแน่ๆ !

            “แต่ทิ้งบลูลุปี้ไว้แบบนี้มันแย่มากๆ เลยนะ เค้าอุตส่าห์ฝากให้ติสต์ดูแลแท้ๆ” จู่ๆ อากิก็เงยหน้าขึ้นจากของกินในมือ

            เดี๋ยวๆ บลูลุปี้ ? ฝากติสต์ดูแล ? หนังตาฉันกระตุกแปปนะ .......

            “เอ๋ เด็กใหม่ที่อากิพูดขึ้นน่ะหรอ ?”

            “ใช่ๆ นี่ไงบลูม เด็กใหม่ของทางร้าน” พวกผู้หญิงที่นั่งอยู่ก่อนแล้วช่วยแนะนำ

            “ว้าว คนนี้เองหรอ ก็ว่าหน้าไม่คุ้นเลยยย”

            “เฮ นี่อากิ !” ฉันหันไปเขย่าแขนคนตัวเล็กให้ช่วยอะไรบ้าง

            “อื้มๆ เด็กใหม่เองแหละ ^0^

            ว้อทททททททททททททททททททททททททททททททท =[]= !?

            นี่มันคลับต้องสาปที่จะไม่ยอมปล่อยฉันออกไปข้างนอกเลยใช่มั้ยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 [ TO BE CONTINUED ]

อยากอ่านต่อ อย่าลืมคอมเม้นนะที่รัก J

 

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. #134 writer2002 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 17:37
    สงสารบลูมมมมมมมมม
    #134
    0
  2. #110 มะ...มุ่ย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2557 / 21:18
    อกอิรีดนะแตก! อุแม่เจ้าาาา มันสลายภายในพริบตา จากผู้ชายเป็นฝูงกลายเป็น ชะนีตีกลอง (แม่งคือไรวะ!?! เอิ่มมม ช่างมัน! 55555) เจ้ยรับบ่ได้ อะเฮือก! #ชักน้ำลายฟูมปาก -0-
    #110
    0
  3. #109 มะ...มุ่ย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2557 / 21:10
    ติสต์สมชื่ออ่ะ ฝากถึงอาโป หล่อน...จะแอ๊บไปไหนแกกก
    #109
    0
  4. #83 Kim Yoojong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 18:53
    ติสต์ยังคงมึนต่อไป 555
    #83
    0
  5. #63 joojyza (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 00:01
    อ๊ายยยยยยย

    อ่านต่อๆๆๆๆๆๆ กำลังฟินนนนนน
    #63
    0
  6. #32 mee@_+ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 17:42
    สนุกมากมาก อยากอ่านต่อแล้วนะ
    #32
    0
  7. #31 TheLastManStanding137 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 00:38
    หนุกง่ะ มีแบบมุ้งมิ้งๆด้วยง่ะ ชอบบบบบบ น่ารักมากค่ะ อยากอ่านต่ออีกแล้ว~~~ เวสป้ามีชื่อด้วย'เวสบลู' น่ารักดี^^
    #31
    0
  8. #29 damzaza (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 20:45
    สนุกมากกกกกกกกกกกก
    #29
    0
  9. #28 •ß๐Z๐• (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 02:53
    แลดูคนร้านนี่ครึ่งนึงเป็นพวกเผด็จการอีกครึ่งนึงเป็นพวกอ่อนโยน? ฮ่าๆๆๆๆ
    #28
    0