Chaos Club ชุลมุนวุ่นรักคลับแอ๊บหล่อ

ตอนที่ 10 : ▲ Chapter 09 | You’re mean 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 พ.ค. 59

CHAPTER 09

‘You’re mean’

 

            “ว้า จบซะละ ไม่สนุกเลย” มาสเตอร์กับบลูมกลับไปทำงานของตัวเองต่อ ติสต์ผสานมือของเขาไว้ที่ท้ายทอยแล้วเดินกลับออกไปอีกคน ลอลลี่ยังคงมองภาพตรงหน้าอย่างสงสัย

            “ลอลลี่ครับ” เจ็นเทิลที่ออกไปส่งอากิเรียบร้อยแล้วกลับมาหาเขา

            มันน่าแปลกใจที่เจ้าของร้านดูแลเด็กใหม่อย่างออกนอกหน้า ...

            “ลอลลี่ ...ลอลลี่ ?”

            คนอย่าง มาสเตอร์ เจ้าของฉายาเจ้าชายที่แตะต้องไม่ได้คนนั้นเนี่ยนะ ?

            “...เฮ้ ธันเดอร์ !” ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองอย่างหาเรื่อง ร่างสูงเผยยิ้มแหย ยกมือสองหน้าขึ้นตรงหน้าอย่างยอมแพ้

            “อ่า ขอโทษครับ ผมเห็นคุณเหม่อ เป็นอะไรหรือเปล่า ?”

            “ไม่มีอะไรฮะ” เสียงใสตอบกลับอย่างไม่ถือสา หากแต่แววตาประสงค์ร้ายยังส่งมาทิ่มแทงคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ

            นี่มันอากินัมเบอร์ทูชัดๆ !

            “ว่าแต่ทำไมมาสเตอร์ถึงต้องตามประกบบลูมแบบนั้นด้วยละฮะ”

            “หืม ?” เจ็นเลิกคิ้วสงสัย ก็บลูมเค้าเป็นเด็กใหม่นี่ครับ”

            คงยังไม่มีใครบอกสินะว่าบลูมเขาสวมรอยเป็นตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว ^-^;

            “แต่ก่อนเปิดตัวก็มีฝึกมาแล้วไม่ใช่หรอฮะ” ลอลลี่ยังคงถามต่อ

            กว่าที่มาเป็นโฮสต์อยู่หน้าร้านได้จะต้องผ่านการทำงานหลังร้านมาก่อน ฝึกบุคลิกภาพ เซ้นในการต้อนรับแขกและอื่นๆ อีกมากมาย ซึ่งคนที่ทำหน้าที่ขัดเกลาคุณสมบัติของโฮสต์ก็หนีไม่พ้นพนักงานรุ่นแรกเริ่มอย่างอากิ

            แต่สำหรับโฮสต์หน้าใหม่ที่เกือบจะได้เปิดตัวในงานมีตติ้งของคลับอย่างลอลลี่ เรื่องราวของเขาถูกเก็บเป็นความลับ เขาต้องเข้ารับการออดิชั่นสุดหินและการฝึกโหดจากดาวเด่นอย่างอากิและเจ็นเทิล (ติสต์ไม่ได้เข้าร่วมแผนการสอนเพราะเขาเพิ่งจะได้เป็นดาวเด่นได้ไม่นานเช่นกัน) ดังนั้นจึงยังไม่มีใครรู้จักเขาและเขาเองก็แทบจะไม่รู้จักใครเลยเช่นกัน

            “มัน ...เป็นกรณีพิเศษน่ะนะ ^-^;” เจ็นเทิลหลบสายตาอีกฝ่ายพลางเกาแก้มตัวเองอย่างไม่รู้จะอธิบายยังไง

            “แฟน ...”

            “หืม ?”

            “มาสเตอร์กับบลูมน่ะฮะ หรือว่าจริงๆ แล้วเค้ากำลังแอบคบกัน ??”

            “อุ๊บ ! ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” นานๆ ทีคนสุภาพแบบเจ็นเทิลจะปล่อยก๊ากออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่

            “ขำอะไรอะฮะ -3- !” ลอลลี่ยื่นปาก

            “ฮ่าๆๆ โทษทีๆ ฮ่าๆๆๆๆ” ยิ่งมองหน้าตาใสซื่อของอีกฝ่าย เจ็นเทิลยิ่งหัวเราะไม่หยุด

            “พี่เจ็นฮะ !

            “โทษทีครับลอลลี่ ฮึ ...จะว่าไป สองคนนั้นก็ดูเหมาะสมกันดีนะ อุ๊บ ! ฮ่าๆๆๆ”

            “โห พี่เจ็นอ่าาา หัวเราะซะผมเสียเซลฟ์หมด ก็แค่สงสัยเอ๊งงงงงง”

            “ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ครับ อีกอย่างนี่ก็เป็นครั้งแรกที่มาสเตอร์ลงมาสอนงานเองกับมือ แค่ไม่กี่วัน ลูกค้าเรียกหาแต่บลูมกันใหญ่ ดีไม่ดีเดือนนี้บลูมอาจจะกลายเป็นดาวเด่นดวงใหม่ก็ได้นะ ว่างั้นมั้ยครับ ?”

            “อ่า ...นั่นสินะฮะ”

 

 

            “บลูม ลูกค้าโต๊ะสี่เรียกน่ะ”

            “บลูม ลูกค้าโต๊ะสาม ...”

            “บลูม โต๊ะหก”

            “บลูม ...”

            “บลูม ...”

            “บลูม ...”

            โว้ยยยยยยย จะบ้าตายยยยยยยยยยยยยยย @#$%^&*()_*&^%$#@$%^&*()_+_

            โยนทุกอย่างทิ้งไปแล้วชิ่งกลับบ้าน T/ [] T/ .....................

            ไม่ได้สินะ แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

            “เฮ้ออออออ” ฉันทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องพักพนักงานแล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า ค่อยๆ เลื่อยไหลลงตามโซฟาอย่างหมดแรง

            ทำไมมีแต่ฉันคนเดียวที่โดนเรียกห๊าาาาาาา =[]= ! มาใช้หนี้นี่ไม่ต่างอะไรกับการถูกขายมาเป็นทาส นี่มันไม่ใช่พ่อบ้านแล้วนะ ขนาดซินเดอเรลล่ายังไม่อาภัพเท่าฉันเลย แงๆๆ

            “มัวมาหลบอะไรอยู่ในนี้ มีคนเรียกนายอยู่แน่ะ” ติสต์เอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง พลางยืนพิงขอบประตูอย่างชิลเป็นที่สุด

            “ใครอีกอะ ไม่ไหวแล้ว ขอพักแปปปปปปป”

            “งอแงอะไรกันเล่า เวลาเป็นเงินเป็นทอง หรืออยากให้มาสเตอร์มาลากคอนายออกไป ...ไม่สิ อุ้มท่าเจ้าหญิงไปก็ไม่เลวนะ ^3^

            “ไอ้ติสต์ !!” ฉันดีดตัวขึ้นมานั่งตัวตรง แล้วปาหมอนอิงที่วางอยู่ใกล้ๆ ใส่หมอนั่นทันที คนขี้แซวหลบได้อย่างสบาย ไม่วายขยับปากล้อเลียนต่อ

            “น่อวววววว ทำไมเป็นเด็กก้าวร้าวแบบนี้ละครับน้องบลูม พี่ติสต์ไม่ปลื้มนะเออ ~

            “นายจะล้ออีกนานมั้ยห๊ะ ! ว่างกวนฉันมากก็ออกไปรับแขกเลยไปปปป”

            “มันช่วยไม่ได้ ก็แขกเรียกนาย ไม่ใช่ฉันสักหน่อย” ร่างโปร่งยักไหล่แบบไม่แคร์

            “นี่นาย ถ้าพวกแขกได้ยิน เค้าจะเสียใจนะ -__-

            “ฮอลลลล เดี๋ยวนี้ใส่ใจแขกตั้งแต่เมื่อไหร่ครับบลูมคุงงงงง พี่ชายปลาบปลื้มว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ” ว่าอย่างเดียวไม่พอ แสดงความปลาบปลื้มจัดด้วยการโดดมานั่งโซฟาข้างๆ ฉัน เอาแขนข้างหนึ่งมาล็อกคอ มืออีกข้างที่ว่างก็ยีหัวฉันซะยุ่งไม่เป็นทรง

            “โอ๊ยยยย เล่นอะไรของนายเนี่ย ปล่อยเลยๆ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะเว้ยยยยย” ยิ่งฉันดีดดิ้นยังไง ติสต์แม่งก็ยิ่งหัวเราะชอบใจ คือระะะะะ เป็นพวกซาดิสม์เรอะ !?

            “พวกนาย ...เล่นอะไรกัน = =” เสียงทุ้มของเจ้าของร้านดังขึ้น เล่นเอาพนักงานตัวน้อยๆ อย่างพวกฉันชะงักการกระทำกันอย่างอัตโนมัติ

            “จะค้างท่าพวกนั้นอีกนานมั้ย ?” มาสเตอร์มองพวกฉันอย่างเอือมๆ เมื่อเราสองคนยังคงค้างท่าไว้ราวกับรูปปั้นในคฤหาสน์หลังงาม หากแต่ท่าโพสจะโคตรเมื่อยและอัปรีย์จนน่าทำลายทิ้งซะมากกว่า !

            “แฮะๆ พักสิบนาทีครับมาสเตอร์ ^^;” ติสต์ตอบหลังจากที่พวกเราย้ายกลับมานั่งกันเรียบร้อยและสงบเสงี่ยมเป็นที่สุด

            “มันยังไม่ถึงเวลาพัก ฉัน ...”

            เพล้ง !!

            “ขะ ขอโทษฮะ !” เสียงเอะอะดังมาจากหน้าร้าน มาสเตอร์กุมขมับทันที สงสัยจะกำลังคิดถึงค่าเสียหายวันนี้อยู่สินะ ...

            แต่วันนี้ไม่ใช่ความผิดฉันนะเว้ยแกรรรรรรรรรร

            “ให้ตายเถอะ -*- !” มาสเตอร์รีบเดินออกไปดูหน้าร้านทันที ฉันกับติสต์ก็รีบตามไปติดๆ

            พี่เจ็นเทิลกำลังเก็บกวาดเศษแก้วอยู่ เมื่อเห็นมาสเตอร์ก็รีบก้มหัวขอโทษทันที

            “เกิดอะไรขึ้น ?” มาสเตอร์มองซากเศษแก้วตรงหน้า ถ้าให้เดาคงกำลังคำนวณราคาค่าเสียหายอยู่แน่ๆ !

            “เอ่อ คือว่า ...” พี่เจ็นยิ้มแหย

            “ความผิดผมเองครับที่ไม่ดูให้ดีก่อนก็เลย ...” ลอลลี่ตอบเสียงอ่อย ใกล้ๆ กันมีผู้หญิงคนนึงในชุดเดรสสีอ่อนที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำชา

            “ไม่เป็นไรค่ะไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นอะไรเลยจริงๆ” หญิงสาวรีบปฏิเสธ

            “ไม่เป็นอะไรซะที่ไหนกันละครับ ! ชุดอันแสนมีค่าของคุณหนูเปียกโชกไปหมดแล้ว โอ๊ย !” ติสต์โพลงขึ้นทันที ฉันที่อยู่ใกล้ๆ เลยกระทุ้งข้อศอกใส่ให้เต็มรัก

            นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของวันหรอกนะ ลอลลี่ทำข้าวของเสียหายหลายครั้งมากและทุกครั้งก็ไม่มีใครโกรธหรือต่อว่าเขาได้ลงเลยสักคน

            โธ่เอ๊ยยยย จะให้ไปว่าเด็กน้อยที่กำลังสำนึกผิดจนน้ำตาล้นเอ่อได้ยังไงกันเล่า !?

            บางทีหมอนี่อาจจะค้นพบเสน่ห์ใน ความซุ่มซ่าม...

            และมาสเตอร์เองก็อาจกำลังค้นพบ ตัวเลขที่ขาดทุนของดือนนี้แล้วด้วยเช่นกัน T[]T !!!

            “เจ็นเทิล ...” หน้ากากของโฮสต์ดาวเด่นยังคงประกายอยู่บนใบหน้าของมาสเตอร์ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็สัมผัมได้ถึงออร่าขมุกขมัว หดหู่ สิ้นหวัง กู่ร้อง คำราม และสสารสีดำสนิทที่แผ่ไปทั่วตัวของเขา !

            นะ น่ากลัว T__________________T

            “ครับมาสเตอร์ ?” พี่เจ็นเหงื่อตก

            “เก็บกวาดให้เรียบร้อยซะ ...ติสต์ นายช่วยจัดการเรื่องชุดของคุณหนูท่านนี้ที”

            “ได้ครับ คุณหนูเชิญทางนี้เลยนะคร้าบบบ” ติสต์ผายมือออก เขาพาลูกค้าสาวเข้าไปเปลี่ยนชุดที่หลังร้าน

            “ส่วนนาย ...ลอลลี่ ตามฉันมา - -+”  มาสเตอร์กดเสียงเย็น ลอลลี่น้ำตาล้นเอ่อ จมูกเปลี่ยนเป็นสีแดงระรื่น เขารีบสาวเท้าตามหลังมาสเตอร์ไปอย่างไม่กล้าพูดอะไร

            “เดี๋ยวสิมาสเตอร์ !” ฉันรีบตามไปขวางหน้าร่างสูง “ลอลลี่เค้าไม่ได้ตั้งใจแล้วลูกค้าก็ไม่ได้เอาเรื่องอะไรด้วย ฉันว่า ...”

            “นายไม่มีงานทำหรอ ?”

            “เอ๋ ?”

            “กลับไปทำงานซะ นี่ไม่เกี่ยวกับนาย”

            “แต่ว่า ...!

            “พนักงานของที่นี่ถูกฝึกมาดีแล้วก่อนที่จะออกมารับลูกค้า ฉันบอกนายแล้วนี่ว่าถ้าก้าวพ้นบานประตูนั่นไป มันคือโลกแห่งความฝัน ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ !

            “แต่ลอลลี่เพิ่งจะหายป่วย ...”

            “นั่นไม่ใช่เรื่องที่ควรจะเอามาอ้าง” มาสเตอร์พูดเสียงเย็น

            “งั้นถ้านายจะทำโทษลอลลี่เพราะเรื่องแบบนี้ก็ต้องโทษฉันด้วยสิ”

            “.....!!

            “ฉันก็ไม่ได้เรื่อง อยู่หลังร้านก็ทำข้าวของเสียหาย แต่นายก็ยังให้ฉันออกมาอยู่หน้าร้านเลยไม่ใช่หรือไง ?

            “บลูม เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะ -__-*

            “ฉันทำไม่ได้”

            “นายทำได้ แล้วก็ทำได้ดีด้วย กลับไปทำงานซะ”

            “นายให้โอกาสฉัน แล้วทำไมไม่ให้โอกาสลอลลี่บ้าง ?”

            “มันไม่ใช่อย่างนั้น ...โถ่เว้ย ! นายจะมายืนเถียงฉันปาวๆ เพื่ออะไรกันวะ ไปทำงานเดี๋ยวนี้ ฉันแค่จะอบรมหมอนี่ ไม่ได้จะไล่ออก !

            “ตะ แต่นายจะดุเขา ...”

            “ฉันบอกว่า ฉัน-จะ-อบ-รม-เขา” มาสเตอร์พูดช้าๆ ชัดๆ แล้วถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “นายก็รู้ว่าหมอนี่ขาดงานหลายวันใช่มั้ย -__-*

            “อือ” ฉันพยักหน้า

            “ฉันแค่จะทบทวนบทเรียนให้ เพราะบางทีหมอนี่อาจจะกำลังประหม่าเท่านั้นเอง”

            “อ่า ...”

            “นี่คิดว่าฉันจะไล่ลอลลี่ที่เพิ่งมาทำงานวันแรกออกหรือไง ?”

            “ฉะ ฉันไม่ได้คิดอย่างนั้นนะ ก็แค่...”

            “แค่ ?”

            “นายจะให้เขาใช้หนี้แบบเดียวกับฉันด้วยสินะ T///T

            “ห๊ะ ? ...ก็แหงสิ ทำข้าวของพังก็ต้องชดใช้”

            “แต่ว่า ...!

            “นี่ในสายตานาย ฉันใจร้ายขนาดนั้นเลยหรอ ?”

            “ปะ เปล่านะ -///-

            ฉันเกลียดสายตาตัดพ้อนั่น แม้จะเห็นเพียงแค่ชั่ววูบหรือมันอาจจะเป็นเพียงภาพลวงตา แต่ฉันก็เกลียดมันจริงๆ นะ -////////////////- !

            “กลับไปทำงานได้แล้ว” มาสเตอร์ก้าวเข้ามาใกล้ฉันจนฉันต้องเป็นฝ่ายถอยหลังหนี แต่อีกฝ่ายก็กดมือลงบนหัวของฉันเพื่อไม่ให้หนี ร่างสูงโน้มลงมาใกล้ ใบหน้าของเราห่างกันแค่นิดเดียว >//////<

            “ถ้าสามเดือนยังใช้หนี้ไม่หมด ฉันจะขายนายให้ลูกค้าสักคนเอาไปเลี้ยงเล่นที่บ้าน !” มาสเตอร์กัดฟันขู่ แต่ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเขาจะทำมันจริงๆ แน่ ถ้าฉันทำรายได้ให้เขาไม่ครบตามสัญญา T0T

            ให้ตายเถอะ ฉันละเกลียดหมอนี่มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เลยยยยยยยย

 

 

 

[ TO BE CONTINUED ]

อยากอ่านต่อ อย่าลืมคอมเม้นนะที่รัก J

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

© themy butter

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

141 ความคิดเห็น

  1. #141 muay'ko (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 15:49
    เย้ยยยหานไปนานเลยเฮีย
    #141
    0
  2. #140 มะ...มุ่ย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 06:38
    งื้อออ หายไปนานเลย หมั่นไส้มาสเตอร์ ตบปลิวได้มั้ย '^'
    #140
    0
  3. #138 writer2002 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 21:04
    ต่อด่วน น่ารักมากกกกกกกกก
    #138
    0
  4. #125 มะ...มุ่ย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 18:01
    ทำเป็นโหดนะมาสเตอร์ 555555 กลับมาต่อเร็วๆเน่อออ รออยู่
    #125
    0
  5. #124 มะ...มุ่ย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 14:25
    มาเร้ววว มาเร็ว มาอัพเต๊อะ คนอ่านจะคลั่งตายอยู่แล่วววว #ลงไปนอนชักเพื่อความสมจริง 555 เรื่องนี้สนุกอ่ะ ชอบ แหวกแนวดี
    #124
    0
  6. #123 มะ...มุ่ย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 14:23
    จะ....เจิมด้วยความคลุ้มคลั่ง! อยากให้วันที่เป็นวันที่สี่อ่ะ มาอัพเร็วๆ น้า จะลงแดงแล้ววววววว
    #123
    0
  7. #122 ma-i-dark (NANO) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:18
    ต่อ ๆ ๆ กรี๊ซ
    #122
    0
  8. #121 มะ...มุ่ย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:01
    อ่า...นั่นสินะฮะ รอนะฮะ อัพต่อเถอะฮะ ใจจะขาดแล้วฮะ จะลงแดงแล้วฮะ 5555555555
    #121
    0
  9. #120 ตู๋ว์ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 00:17
    เฮือกกกกกกกก สั้นจุ๊ด อัพไวๆน้า ตอนนี้ยังว่าง เดี๋ยวอีกแป๊บต้องเรียนพิเศษแล้ว งือออออ
    #120
    0
  10. #119 อสูรน้อย >< (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 15:30
    ไรท์ เรื่องนี้สนุกจัง

    ว่างๆอย่าลืมมาแต่งต่อนร๊า :)

    เค้ารออ่านอยู่น๊ตะเอง
    #119
    0