หนทางที่ฉันเลือกเดิน

เสาร์ที่ 30 พฤษภาคม , 2009

สวัสดีทุกๆคน

เปิดเรียนเเล้วเหนื่อยจังเลย สายวิทย์คณิตงานหนักมากๆเลยละ
ไม่รวมกิจกรรมที่ครูส่งมาให้ทำนะ
การบ้านงี๊กองพะเนินเป็นภูเขาเลากา =_=\"

เอาวะ อีหมาสู้~! เพื่อศัลยเเพทย์หัวใจในอนาคต สู้เว้ยยย~! =[]=

ช่วงนี้นอนดึกทุกวันเลย นั่งอ่านหนังสือถึงห้าทุ่มเเล้วตื่นตีห้าครึ่งไปโรงเรียน
วันๆจับเเต่หนังสือ ไม่ว่าวินาทีไหน ช่วงนี้ถ้าไม่มีหนังสือติดมือ จะมีความรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง
เวลาจับคอมพิวเตอร์ก็มีความรู้สึกเอียน เเละไม่อยากเล่นขึ้นมาดื้อๆ
ยิ่งเควสทั้งหลายที่ตัวเองไปก่อไว้เนี่ย มันเป็นอะไรที่ขี้เกียจเเละหมดอาลัยตายอยากกันมากๆ
เรื่องฟิกชั่น โรลเพล CF งานทั้งหลายที่ต้องจัดการ พอเห็นทีก็เหนื่อยขึ้นมาดื้อๆ
เหนื่อยจนอยากพัก ไม่อยากเห็นคอมพิวเตอร์เเล้วว่างั้นเถอะ
ช่วงนี้มีความรู้สึกว่า เวลาเป็นเงินเป็นทอง คติประจำตัวก็เปลี่ยนไป
ประโยคที่คอยบอกตัวเองซ้ำๆ เพราะมีคุณหมอเพื่อนบ้านบอกไว้
ว่าเป็นหมอไม่ยากหรอกครับน้องเอิง..
เเค่อ่านหนังสือเฉพาะเวลาลืมตา เวลานอน เวลาหลับตา ก็ไม่ต้องอ่านครับ
อ่านหนังสือเฉพาะเวลาลืมตา .. เพราะบอกตัวเองอย่างนี้ตลอดเวลาที่กำลังจะทำอะไรสนองความต้องการของตัวเอง
ประโยคพวกนี้ก็จะผุดขึ้นมาโดยอัตโนมัติเเฮะ มันทำให้รู้สึกว่าตัวเองอ่านยังไงๆก็ไม่เคยพอเลย
พ่อก็บอกไว้เหมือนกัน ว่าให้คิดว่า 
ถ้าอ่านห้าหน้า เเล้วคิดว่าพอเเล้ว ก็จงคิดต่อว่า 
มีคนที่อ่านหกหน้า เจ็ดหน้า เเปดหน้า เเละบางคนที่อ่านจนนับไม่ได้ว่าอ่านไปกี่หน้าเลย
มันทำให้รู้สึกว่าอ่านยังไงก็ไม่พอจริงๆนะ มันให้ความรู้สึกนั้นจริงๆ

เฮ้อ เขียนอะไรดีละ? อ่า~! สองอาทิตย์ที่เปิดเทอมไปรู้สึกเหมือนปากหนักขึ้น
ในที่นี้หมายถึงพูดน้อยลงนะ เเล้วก็ไม่ค่อยไปกระเเทกกระทั้งเเด็กดันส์ใครสักเท่าไหร่
เเค่อ่านหนังสืออย่างเดียวก็กินพลังงานไปเยอะเเล้ว ว่างั้น
เรื่องวาดภาพก็ไม่ต้องพูดถึงเลยเหอะ ไม่ได้วาดเลย =_=\"

อา.. เเมวสองตัววิ่งเล่นกันอยู่บนระเบียงห้องช๊าน =[]=
อยากออกไปเล่นด้วยนะ เเต่ตอนนี้จับหลักเอกขเนกนอนบนเตียงนั่งพิมโน๊ตบุ๊คต๊อกเเต๊งได้เเล้ว
ไม่อยากลุกเลย .. อ้าว ไปซะเเล้ว เฮ้ย เเมวไปนกมา โอ้ พิราบเพียบเลยอะ~!
นี่ฉันไม่ได้ไปโปรยอาหารนกไว้หรอกนะ =_=

เสียงใกล้หายไปเเล้ว~! ในที่นี้หมายถึงเสียงที่สดใสร่าเริงของตัวเอง
รู้สึกตัวเลยว่าเสียงเหนื่อยมาก หมีเพื่อนรักก็บอกว่า \"เเกใกล้ตายเเล้วเอิง\"
นี่ฉันดูเหนื่อยขนาดนั้นเลยรึ? อา.. ปวดท้องจัง - -
ช่วงนี้ปวดท้องบ่อย ไม่รู้เพราะเป็นโรคกระเพาะ หรือเพราะเครียดลงกระเพาะกันเเน่
....
เเต่คิดว่าเป็นทั้งสองอย่างนั่นเเหละ เหอะ .. เฮ้อ = = << ถอนหายใจครั้งที่ล้าน

อ่านกันตาเเฉะรึเปล่านี่? อ่า.. สงสารคนที่หลงเข้ามาในไอดีฉันจริงๆเลย
ต้องมาทนเห็นไอ้ความรู้สึกรำพึงรำพันความเหนื่อยเนี่ย.. ฉันว่าฉันไปเขียนต่อในบล๊อกดีกว่า
จะได้ไม่มีอะไรหมองๆมาทำให้รกตาในหน้าหลักไอดี

เจอกันครั้งหน้า คงไม่พ้นเรื่องเดิมๆอย่างนี้นั่นเเหละนะ.. 
เเต่คิดว่าอีกนานอเพราะคงไม่มีอารมจะเขียนอะไรอีกโขเลยละ

ฉันต้องสู้ต่อไป เพื่อศัลยเเพทย์หัวใจ .. เอิงเอ๊ย.. สู้....

===============================

ความจริงฉันไม่คิดว่าจะมีใครเข้ามาอ่านหรอกนะ
ไอ้เอ็นทรี่ระบายอารมเนี่ย =__=\"\"
เเต่ถ้าใครเข้ามาก็ขอบคุณมากที่อุตส่าใส่ใจในตัวฉัน
ขอบคุณที่เห็นคุณค่าของฉัน เเละพร้อมจะรับฟังเสมอ
ฉันหวังว่าพวกคุณจะมีเจตนาดีที่จะรับฟัง
ไม่ใช่หาเรื่องมาตอกย้ำความอ่อนเเอทางร่างกายของฉัน
เพราะฉันไม่ชอบเลยที่จะรู้สึกว่าถูกกดขี่หรือถูกเพิกเฉย

(ดังนั้นหากจะคอมเม้นเพื่อตอกย้ำความอ่อนเเอของฉัน
จงหันหลังกลับออกไปซะ
ไม่อย่างนั้น ฉันไม่รับประกันว่าอารมฉันจะเย็นเหมือนดังเช่นวันนี้
เเม้ว่าวันนี้ฉันจะเหนื่อย เเม้ว่าวันนี้ฉันจะล้า
เเต่เเน่นอนว่า ใจฉันยังคงเข้มเเข็งอยู่เสมอ
ใจที่เรียกว่าจิตวิญญาณ ไม่ใช่ใจที่เป็นกล้ามเนื้อเต้นอยู่ในหน้าอกของฉัน)



กลับเข้าเรื่อง

ก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากคำพูดระบายความเหนื่อยล้าทางร่างกาย
ความจริงไอ้เอ็นทรี่นี้ต้องออกไปสู่สายตาประชาชีตั้งเเต่เมื่อเช้าเเล้ว
เเต่ด้วยเพราะใช้โน๊ตบุ๊คพิม มันก็ช่วยไม่ได้ที่เน็ตจะหลุดง่ายเว่อร์
พิมเสร็จกดส่ง .. มันก็วับ.. หาย = =\"

เอาเป็นว่าตอนนี้ยังวันเสาร์อยู่ก็เเล้วกัน ขณะนี้ 23:19 น. เเล้ว
ฉันเพิ่งตื่นนะ

เมื่เช้าตอนเจ็ดถึงสิบโมงนั่งอ่านภาษาไทยอยู่ มึนๆ เเต่ก็พอรู้เรื่อง
ฉันเกลียดวิชาภาษาไทย เเต่ปีนี้จะพยายามดู
ฉันเชื่อว่าถ้าฉันได้อ่านมันซ้ำๆหลายๆรอบ
ฉันจะจำมันได้เองในสักวันนั่นเเหละ
เเต่ใครจะไปรู้ว่าจะจำได้เมื่อไหร่ เพราะงั้นเลยต้องอ่านต่อไปเรื่อยๆก่อนนะ

วันนี้อีกครั้งเมื่อตอนบ่ายจะเข้าเรียนเเอพพลายฟิสิกส์
เกือบไปไม่ทัน คือก้าวเข้าห้องเมื่อบ่ายห้า..
ใครๆเขาก็รู้ว่าเเอพพลายสอนเร็วมาก เข้าไปทีเขาเรียนจบกันหนึ่งหน้าเเล้ว
เซ็ง.. อุตส่าวิ่งจากในพารากอน (ม๊าจะจอดรถที่พารากอนนะ) ไปเรียนเชียวนะ
เฮ้อ... 
ว่าเเล้วก็คิดถึงเขาคนนั้นจัง
กิ๊กใหญ่ทำอะไรอยู่นะตอนนี้? .. เออ.. ไม่น่าถามเลย
เขาก็ต้องอ่านหนังสือสิ = =
จะเป็นเเพทย์นี่นะ.. กิ๊กใหญ่ที่รักยิ่ง สู้ๆนะ~! 
เเม้ว่าเธอจะไม่เห็นไอ้ประโยคทั้งหลายที่ฉันเขียนถึงเธอก็เหอะ
เเต่ฉันเชื่อว่าพี่ต้องทำได้ เพราะฉันเห็นเเล้วว่าพี่ขยันเเค่ไหน
ฉันยังไม่ได้ครึ่งของพี่เลย ให้ตาย...

หลังจากเลิกเรียนเเอพพลายตอนสามโมงครึ่ง
ฉันก็เดินไปเซนเวิร์ล
เเม่ไปรออยู่ที่ B2S เลยต้องเดินตามสกายวอร์กไป
รู้สึกเหมือนทางยาวไกลมากเลย
ทั้งๆที่เเต่ก่อนก็เดินไปเป็นว่าเล่น เเต่ครั้งนี้มีความรู้สึกว่าเหนื่อยมาก
อาจเป็นเพราะความเหนื่อยที่สะสมมาจากเวลาทั้งหลายที่นอนดึก
มันเป็นอะไรที่เหนื่อยมากจริงๆนะ เเต่ก็ยังรุ้สึกว่ายังขยันไม่พอเลย
ทั้งๆที่เหนื่อยขนาดนี้เเท้ๆ เเต่ทำไมถึงรู้สึกอย่างนั้น
ฉันก็ไม่รู้อะ = =\"
อาจเป็นเพราะคิดอย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ละมั๊ง
(เลื่อนไปดูข้างบนสิ ตัวสีเทาอะ)
โอ้วว เหนื่อยยยย~!!

จากนั้นฉันก็ไปถึงเซนทรัลเวิร์ล เจอม๊าเเล้ว~! ม๊านั่งเล่นดน๊ตบุ๊คอยู่สตาร์บั๊ก
มืองี๊พิมตอบ MSN เป็นระวิง .. (เเม่ตูสุดยอด = =\")

จากนั้นก็ไปกินข้าว โซ๊ยเเหลก ไม่มีใครพูดอะไรอีก
(ทั้งๆที่ปกติก็พูดเอาๆๆๆทั้งเเม่ทั้งลูกนะนะ)
ดีกรีความหิวมันมีมากกว่า ว่างั้น..

จากนั้นก็เเว๊ปไปดู TK Park เเต่พอขึ้นบันไดเลื่อนไป 
ก็วนลงเเล้วไปซื้อของที่ซุปเปอร์เเทน
ชั้นเจ็ด... จากนั้นก็ขน(ขนจริงๆ)ของที่ซื้อไปยังอิเซตัน
เพราะเเม่จอดรถไว้ฝั่งอิเซตัน
อ่า.. งงกันไหมว่าไหงมันไปอยู่อิเซตันได้ทั้งๆที่บอกว่าจะจอดที่พารากอน..
ไม่อะไรอะไรมากหรอก เเค่ที่พารากอนที่เต็ม
คนเยอะมาก =_=\"\"
พอขนของไปถึงรถ ก็เดินไปเต้นไปตามทาง ทำให้เหนื่อยเร็วขึ้นกว่าเดิม
ความจริงนี่เดินไปเต้นไปตั้งเเต่ตอนจ่ายตังที่ซุปเปอร์เเล้วละ
อืม.. ก็กลับขึ้นไปชั้นห้าอิเซตัน
เพื่อซื้อของไปฝากเจ้าน้องมัน ใจจริงตอนนั้นนี่อยากกลับบ้านเเล้วละ
เเต่ม๊าบอกให้ไปซื้อของฝากเจ้าน้องก่อน ก็เลยต้องกลับไปชั้นห้าไง
ก็ไปได้เเป้งข้าวย่าง รึอะไรสักอย่าง
ซื้อมาสามชิ้น เก้าสิบ.. เเอบเเพง เเต่ก็ไม่เเพงขนาดนั้น
เพราะชิ้นนึงมันก็ใหญ่พอดู ประมาณกำมือฉันละมั๊ง..
(เป็นคนมือใหญ่นะ อาจเพราะเล่นเปียโน มันต้องง้างมือเล่นบางเพลง
 ทำให้มันใหญ่ขึ้นกว่าปกติ)
ก็สั่งมา .. ฉันสั่งเองเเหละ
มีไส้ถั่วเเดง ไส้ครีม ไส้ช็อกโกเเลต
กะจะกระซวกไส้ครีม..
สุดท้ายก็ไม่ได้กินสักชิ้น = =
เพราะพอถึงรถก็นั่งอ่านฟิสิกส์ไปตามทางเเปปนึง 
ก่อนจะไม่ไหวเเล้วเพราะง่วงเหลือเกิน
ก็เลยสลบไปตั้งเเต่ห้าโมง...
กลับถึงบ้านปกติถ้าหลับในรถจะตื่นมาเเล้วหายง่วงนะ..
เเต่นี่.. พอลงรถปั๊บ บึ่งขึ้นห้องไม่ยกอะไรทั้งสิ้น ตัวปลิวขึ้นไปสลบต่อ
ข้าวของทั้งหลายที่ปกติต้องช่วยเเม่ช่วยเเม่บ้านที่บ้านถือ..
เป็นอันไม่ต้องถือเเล้ว
ฉันสลบ... ห้าชั่วโมงรวด = =
ตื่นมาอีกทีตอนสี่ทุ่ม เจ้าน้องมันโดดขึ้นเตียงมาปลุกไปอาบน้ำ
อ่า ตอนนี้ 23:42 น. เเล้ว ควรจะจบเอ็นทรี่รึยัง?
อืม.. พอเหอะ ฉันไปอ่านฟิสิกส์ต่อเเล้ว
เมื่อเย็นยังอ่านไม่จบ ค้างไว้ที่บทนำการวัดที่ 2
ว่าจะไปอ่านอีกครั้ง บทนำใครว่าง่าย ช่วยเเสดงตัวมาให้ฉันตบหัวหน่อย
ยากเช็ด.. รึเพราะฉันทำให้มันยากเองกันนะ?
อันนี้ก็ไม่รู้สิ เเต่โจทย์ที่เเอพพลายยากมาก 
เอ่อ.. ขอโทษ นี่มันขอสอบเอ็นวิศวะเหรอ? =__=\"\"\"
ฉันอยู่ ม.๔ นะค่ะ.. เฮ้อ.. เอาว่ะ ถือซะว่าเป็นประสบการณ์ อิเอิง...

สู้ๆนะ~! เป็นหมา(จิ้งจอก)ต้องอดทน~!!


ปล. หวังว่าฉันจะหยุดเจ็บหัวใจได้ในเร็ววัน
หวังว่าเเพติกของฉันจะหายไปซะที
เเละหวังว่าฉันจะได้เป็นศัลยเเพทย์หัวใจอย่างที่ฝันไว้

ปล2. เเม้ว่าฉันจะไม่รู้จักพวกคุณบางคนที่เข้ามาอ่าน
เเต่อย่างน้อยฉันก็มีความรู้สึกดีๆมอบให้คุณทุกคน
ตั้งเเต่ที่พวกคุณตัดสินใจคลิ๊กเข้ามาอ่านเอ็นทรี่นี้เเล้วละ

ขอบคุณอีกครั้ง

UNe*.,