The Maradian เกมกู้โลก

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 : ชื่อซ้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ก.ค. 63

เมื่อออกจากร้านค้า ลูเธอร์ขับรถกลับมาส่งอเล็กซ์ที่บ้าน ก่อนจะนัดแนะเวลาเข้าเกมพร้อมกันกับอเล็กซ์ตอนสี่ทุ่ม 

สำหรับอเล็กซ์นั้น เมื่อถึงห้องเขาก็ไม่ได้รีบร้อนศึกษาเกี่ยวกับเกมในทันที เขากลับมาอ่านหนังสือที่เขาอ่านค้างเอาไว้ต่อ จนกระทั่งเหลือเวลาอีกเพียง 2 ชั่วโมงสุดท้ายก่อนถึงเวลานัด อเล็กซ์จึงได้ศึกษาการใช้แกต รวมไปถึงการหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตเพิ่มเติมเกี่ยวกับเกมเดอะมาเรเดียน

หลังจากที่แกะกล่องอุปกรณ์อเล็กซ์ก็หยิบแกตขึ้นมาพิจารณาด้วยความสนใจ แม้มันจะมีลักษณะเหมือนหมวกกันน็อคที่ใช้ครอบไปทั้งหัว ทว่ากลับดูไฮเทคกว่ามาก 

“ชาร์จแบต 1 ครั้ง (1 ชั่วโมง) สามารถเล่นต่อเนื่องได้ถึง 8 ชั่วโมง ” อเล็กซ์ไล่อ่านคู่มือการใช้งานแกตที่มีให้อย่างละเอียด 

“การออนไลน์เกมเดอะมาเรเดียน ต้องทำในขณะที่หลับอยู่เท่านั้น?” อ่านถึงตรงนี้อเล็กซ์ยิ่งรู้สึกสนใจ 

โดยปกติการเล่นเกมต้องทำในขณะที่มีสติ แต่เกมนี้กลับให้ทำในขณะที่หมดสติซะงั้น อเล็กซ์จึงได้อ่านรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องนี้เพิ่ม ซึ่งในคู่มือบอกไว้ว่าในแกตจะมีคลื่นสัญญาณพิเศษที่จะไปกระตุ้นระบบประสาทช่วยให้หลับได้ง่ายขึ้น 

“แค่จะเล่นเกมต้องมีระบบขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย” อเล็กซ์เอ่ยขึ้นด้วยความเหลือเชื่อ ก่อนจะลองหยิบแกตขึ้นมาสวมดู 

เมื่ออเล็กซ์ลองสวมดูแล้ว เขาพบว่ามันไม่ได้รู้สึกเกะกะแต่อย่างใด เขาแทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนักหรืออึดอัดแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าแกตจะถูกออกแบบมาอย่างดีให้สามารถส่วนใส่ได้ต่อเนื่องโดยไม่ส่งผลข้างเคียงใดต่อร่างกาย อเล็กซ์รู้สึกชื่นชมคนที่เป็นคนออกแบบอยู่ไม่น้อย 

เมื่อเหลือเวลาอีกชั่วโมงเศษๆ อเล็กซ์ก็ได้เข้าไปหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเกมเดอะมาเรเดียนบนอินเตอร์เน็ต ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลจากบริษัทเองหรือเป็นข้อมูลจากผู้เล่นจริงที่มาไกด์แนวทางการเล่นหรือบอกเล่าประสบการณ์หลังจากที่ได้เล่น 

ซึ่งในเว็บบอร์ดของบริษัทมีกระทู้มากมายที่ถูกตั้งขึ้นมาโดยผู้เล่น ไม่ว่าจะเป็นกระทู้ข้อมูล กระทู้ชื่นชมเกมหรือแม้กระทั่งกระทู้ที่ตั้งขึ้นมาด่า 

อเล็กซ์ไล่อ่านกระทู้ต่างๆไปเรื่อยๆเพื่อเก็บข้อมูล สำหรับเขาไม่ว่าจะเป็นการเรียน การทำงาน การเล่นเกม หรือถ้าหากคิดจะทำอะไรสักอย่าง ต้องมีแผนการและแผนการต้องมีข้อมูลถึงจะสำเร็จได้ ยิ่งมีข้อมูลมากเท่าไหร่ ยิ่งเพิ่มโอกาสสำเร็จมากยิ่งขึ้น 

จนกระทั่งใกล้ถึงเวลานัด อเล็กซ์ก็ได้สวมแกตอีกครั้ง ก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียง นี่เป็นการออนไลน์ครั้งแรกของอเล็กซ์ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง 

อเล็กซ์ปรับอารมณ์ตัวเองครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปกดปุ่มเริ่มเกมที่อยู่ข้างหัว ทันใดนั้นก็มีเสียงนับถอยหลังดังขึ้น 

จะเริ่มเกมในอีก 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1…

เมื่อตัวเลขนับถอยหลังหมดลง แกตที่อเล็กซ์สวมอยู่ก็ได้ปล่อยขึ้นสัญญาณบางอย่างเข้าไปในหัวของอเล็กซ์ทำให้อเล็กซ์รู้สึกง่วงมากจนหลับไปในทันที

.

.

อเล็กซ์ค่อยๆรู้สึกตัวขึ้นอีกครั้งในสถานที่ไม่คุ้นเคย เขาไม่สามารถขยับตัวได้ มีเพียงสายตาเท่านั้นที่ยังสามารถกลอกไปมาได้ ทว่านอกเหนือจากความมืดแล้วอเล็กซ์กลับมองไม่เห็นสิ่งอื่น แต่ยังไม่ทันที่อเล็กซ์จะได้ตั้งข้อสงสัยมากไปกว่านี้ ความมืดมิดในตอนแรกก็ได้แปรเปลี่ยนไป

“มันเริ่มขึ้นเมื่อ 10 ปีก่อน ครั้งนั้นเหล่ามนุษย์ได้พบกับพวกมาเชี่ยนเป็นครั้งแรก...” 

มีเสียงดังขึ้นพร้อมกับภาพวีดีโอที่ถูกฉายออกมา ซึ่งมันคือการเล่าย้อนเรื่องราวที่มาที่ไปของสงครามในครั้งนี้

‘เนื้อเรื่องของเกมสินะ...’ อเล็กซ์คิดขึ้นในใจ ก่อนจะดูเรื่องราวที่ฉายขึ้นตรงหน้าด้วยความสนใจ 

เนื้อเรื่องของเกมพูดถึงตั้งแต่การได้พบเจอกับพวกมาเชี่ยนครั้งแรก ไปตลอดจนถึงการเกิดหุ่นยนตร์จักรกลที่ใช้ต่อสู้กับพวกมาเชี่ยนในปัจจุบัน วีดีโอฉายอยู่นานหลายนาที ก่อนที่มันจะจบลง 

‘สรุปในโลกของเกม เราก็คือ AI พิเศษที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อฝังลงไปในหุ่นยนตร์จักรกล ตลกดีแฮะ ในโลกเราเกมคือระบบ แต่ในเกมเรากลับกลายเป็นระบบเองซะงั้น ’ คิดไปอเล็กซ์ก็รู้สึกขำไม่น้อย แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่มันสะกิดใจของอเล็กซ์เข้า 

ทั้งๆที่เนื้อเรื่องปูมาเหมือนจะดี แต่ทำไมการบุกในรอบแรก ถึงกำหนดจำนวนของพวกมาเชี่ยนเอาไว้แค่ไม่กี่สิบตัว ทั้งๆที่มันสามารถกำหนดจำนวนได้มากกว่านั้น อเล็กซ์ไม่เข้าใจความคิดของคนที่วางเนื้อเรื่องของเกมจริงๆ ทุกอย่างถูกปูมาดีหมดแล้ว แต่ไปตายตรงตัวเลขจำนวนซะได้

“ขอต้อนรับสู่ เดอะมาเรเดียน” ทันใดนั้นก็มีภาพโฮโลแกรมสาวสวยปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

“โปรดตั้งชื่อตัวละครของคุณ”

“ผู้เล่น” อเล็กซ์ พูดขึ้น

“ชื่อซ้ำแล้ว โปรดใช้ชื่อใหม่” โฮโลแกรมสาวพูดขึ้น

“ผู้เล่นหนึ่ง”

“ชื่อซ้ำแล้ว โปรดใช้ชื่อใหม่”

“ผู้เล่นสอง”

“ชื่อซ้ำแล้ว โปรดใช้ชื่อใหม่” 

.

.

“ผู้เล่นแปด”

“ชื่อซ้ำแล้ว โปรดใช้ชื่อใหม่”

“...” อเล็กซ์ถึงกับเงียบไป นี่เขาอุตส่าห์ตั้งชื่อไล่ตามลำดับเลขไปเรื่อยๆจนถึง 8 มันก็ยังมีคนใช้ไปแล้ว ไอ้ชื่อตัวละครว่าผู้เล่นนี่ มันฮิตขนาดนั้นเลยเหรอ

‘ในเมื่อใช้ชื่อว่าผู้เล่นไม่ได้งั้นก็ลองเป็น NCP..’ อเล็กซ์คิดกับตัวเอง ก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“NPC” 

“ชื่อ NPC สามารถใช้งานได้ โปรดยืนยันชื่อของท่าน”

“ยืนยัน”

 

“การตั้งชื่อเสร็จสมบูรณ์”

“NPC คุณต้องการทราบข้อมูลแนะนำพื้นฐานหรือไม่?” 

“ต้องการ” อเล็กซ์ตอบอย่างไม่ลังเล 

หลังจากนั้น โฮโลแกรมสาวก็ได้อธิบายข้อมูลจำเป็นพื้นฐานต่างๆให้อเล็กซ์ฟัง ถึงแม้ข้อมูลหลายอย่างเขาจะรู้มาบ้างแล้ว แต่ก็มีข้อมูลบางส่วนที่เขาได้รับเพิ่มเติมจากโฮโลแกรมสาวคนนี้ 

เมื่อโฮโลแกรมสาวได้อธิบายข้อมูลทุกอย่างตามที่ถูกเซ็ตเอาไว้ เธอก็ได้ถามคำถามสุดท้ายออกมา 

“คุณพร้อมสำหรับสงครามแล้วหรือยัง?”

“พร้อมแล้ว” 

เมื่ออเล็กซ์ตอบออกไป แสงสว่างวาปก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา  พร้อมกันนั้นอเล็กซ์ก็สามารถขยับตัวได้ เขาค่อยๆก้าวขาเดินไปด้านหน้า หลังจากปรับสายตาให้ชินกับแสงแล้ว อเล็กซ์จึงได้หันกลับมามองยังที่ๆตัวเองพึ่งเดินออกมา เขากลับพบว่ามันเป็นเพียงตู้แคปซูลขนาดพอดีหนึ่งคนอยู่เท่านั้น 

ที่แท้แล้วเมื่อสักครู่อเล็กซ์ก็อยู่ในตู้แคปซูลนั่นเอง

เมื่อได้เห็นแบบนั้นอเล็กซ์จึงได้หันมองรอบตัว เขาพบว่า มันไม่ได้มีแค่ตู้แคปซูลของเขาเพียงแค่ตู้เดียว รอบๆตัวเขายังมีตู้แคปซูลแบบเดียวกันอีกเป็นเป็นพันเป็นหมื่นตู้ 

“ที่นี่คือที่ไหน?”

“ที่นี่คือ ฐานผลิตจักรกลที่ 1 ประเทศจีน” เสียงของโฮโลแกรมสาวตอบขึ้น 

ตามข้อมูลที่อเล็กซ์รู้มาเกมจะมีระบบช่วยเหลือผู้เล่นอยู่ด้วย ก็คือระบบเอไอนั่นเอง ซึ่งเอไอจะคอยตอบคำถามรวมไปถึงให้ข้อมูลจำเป็นต่างๆแก่ผู้เล่น ซึ่งอเล็กซ์คิดว่านี่คงเป็นระบบที่ว่านั่น

“ประเทศจีน?” 

อเล็กซ์จำได้ว่าตอนนี้เหลือเพียงแค่ 3 ประเทศเท่านั้นที่ยังยืนหยัดต่อสู้กับพวกมาเชี่ยนได้ ก็คือ อเมริกา ประเทศจีนและรัสเซีย ส่วนการจะไปโผล่ประเทศไหนหลังจากสร้างตัวละครเสร็จนั้น ไม่สามารถเลือกเองได้ เพราะระบบจะทำการจัดสรรจำนวนผู้เล่นไปยังแต่ละประเทศเองเพื่อความเสถียรของเซิร์ฟเวอร์ 

ยังไงก็ตามสำหรับผู้เล่นที่อยากเริ่มต้นประเทศเดียวกันกับเพื่อนก็มีวิธีอยู่บ้าง นั่นก็คือการออนไลน์ครั้งแรกต้องออนไลน์เวลาเดียวกัน ระบบก็จะเลือกให้อยู่ประเทศเดียวกัน นี่จึงทำให้ลูเธอร์ได้นัดออนไลน์ครั้งแรกพร้อมกันกับอเล็กซ์  ซึ่งอเล็กซ์คิดว่าตอนนี้ลูเธอร์ก็น่าจะอยู่ประเทศจีนเหมือนกัน

อเล็กซ์สำรวจตัวละครของตัวเองด้วยความสนใจ ตัวละครของเขาตั้งแต่หัวจรสเท้าคือจักรกลที่หุ้มด้วยผิวหนังเทียม มองภายนอกแทบแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่านี่คือหุ่นยนตร์หรือมนุษย์จริงๆกันแน่

“คนเหล็กชัดๆ” อเล็กซ์พูดขึ้น 

ทว่าสิ่งที่ทำให้อเล็กซ์ทึ่งที่สุดก็คือ ความเสมือนจริงของตัวเกม มันเหมือนจริงมาก มากซะจนอเล็กซ์พูดได้เต็มปากเลยว่าเขาแยกไม่ออกว่านี่คือเกมหรือชีวิตจริง 

เขาลองขยับแขนขาตัวเองไปมา ก็พบว่ามันสามารถขยับได้ตามใจนึกประหนึ่งกำลังขยับเขยื้อนแขนขาตัวเองจริงๆ  อเล็กซ์อดคิดไม่ได้จริงๆว่า ตัวเกมถูกสร้างมาได้ดีขนาดนี้ อีกทั้งราคาของเกมก็ไม่ได้แพงมากอะไร แล้วบริษัทเกมจะหากำไรมากจากไหนกัน 

“ต้องไปไหนต่อ?” อเล็กซ์ถามขึ้น

“สำหรับผู้เล่นใหม่ ต้องไปยังตึกภารกิจเพื่อรับภารกิจและรับอุปกรณ์พื้นฐาน” โฮโลแกรมสาวตอบขึ้น

“เธอมีชื่อรึเปล่า?” อเล็กซ์ถามโฮโลแกรมสาว

“ฉันไม่มีชื่อ แต่คุณสามารถเรียกฉันว่า ระบบ”

“งั้นตั้งแต่นี้ไปเธอชื่อมันเดย์”

“รับทราบ”

“นำทางไปตึกภารกิจ” 

ทันทีที่อเล็กซ์พูดจบในสายตาของเขาก็ได้ปรากฏเส้นแสงนำทางขึ้น ซึ่งดูเหมือนว่าอเล็กซ์จะเป็นคนเดียวที่เห็นมัน อเล็กซ์จึงไม่รอช้าเดินตามเส้นแสงนำทางไปทันที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น