The Maradian เกมกู้โลก

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 : อเล็กซ์ ลูเธอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 ก.ค. 63

รับโทรศัพท์ฉันด้วย ได้โปรด 

โปรดรับโทรศัพท์ฉันด้วย รับสิ รับสิ รับ!

เสียงเรียกสายโทรศัพท์ที่ดังลั่นห้อง ปลุกให้ชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับอยู่ต้องตื่นขึ้นมารับสายด้วยความงัวเงีย 

“อเล็กซ์ ตื่นรึยังเนี่ย วันนี้มีเรียนเช้านะ!” พออเล็กซ์กดรับสาย เสียงโวยวายอันคุ้นเคยจากปลายสายก็ดังขึ้นทันที 

“วันนี้วันเสาร์ ไม่มีเรียน” อเล็กซ์ตอบอีกฝ่ายโดยที่ตายังไม่ทันเปิดด้วยซ้ำ 

“อเล็กซ์ แกลืมไปแล้วเหรอ วันนี้คลาสเสริม!” 

“อาทิตย์นี้ไม่มีคลาสเสริม” อเล็กซ์ตอบด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

พออีกฝ่ายได้ยินที่อเล็กซ์พูดก็เงียบไป แม้เสียงจะเบาแต่อเล็กซ์ก็ได้ยินว่าอีกฝ่ายพึ่งถอนหายใจออกมา

“อเล็กซ์ นี่แกพึ่งตื่นจริงๆเหรอ...” น้ำเสียงอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความจำยอม ทุกครั้งที่แกล้งอเล็กซ์ด้วยวิธีนี้ มันไม่เคยทำสำเร็จเลยสักครั้ง

“มีอะไรโทรมาแต่เช้า?”  อเล็กซ์ถามเข้าประเด็น 

“เพื่อนรัก นี่มันบ่ายโมงแล้ว...” 

อเล็กซ์พอได้ยินแบบนั้นก็มองดูเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะพบว่ามันเป็นเวลาบ่ายตามที่เพื่อนบอกจริงๆ ปกติในวันหยุดเขาจะนอนตื่นสายอยู่แล้ว แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะสายกว่าปกติไปหน่อย 

“ช่างมันเถอะ วันนี้แกต ที่สั่งเอาไว้มาถึงแล้ว ไปเอาเป็นเพื่อนฉันหน่อย”

พอได้ยินเหตุผลที่เพื่อนตนโทรมา อเล็กซ์ก็คิดจะตอบปฏิเสธไป 

“ห้ามปฏิเสธ เพราะมันก็มีแกตของแกด้วย” 

“เออๆๆ ไปก็ได้ แล้วจะมารับตอนไหน?” อเล็กซ์จึงต้องจำใจตอบตกลงออกไป ถึงยังไงมันก็มีของของเขาอยู่ด้วย การให้เพื่อนไปเอาคนเดียวมันก็ดูจะไร้น้ำใจไปหน่อย 

“ตอนนี้เลย ฉันมาถึงแล้ว” 

“อยู่หน้าบ้าน?” อเล็กซ์ถามขึ้น

“อยู่หน้าห้อง” พูดจบเสียงเคาะประตูหน้าห้องอเล็กซ์ก็ดังขึ้น

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!  

เมื่ออเล็กซ์เดินไปเปิดประตู ก็พบกับลูเธอร์เพื่อนสนิทของตนยืนรออยู่หน้าห้อง 

“สวัสดียามเช้าบ่ายเพื่อนรัก” อีกฝ่ายทักขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ขณะที่มือก็ยังคงถือโทรศัพท์แนบหูเอาไว้ ไม่ได้วางสายไป

ติ๊ด 

อเล็กซ์กดวางสายในทันที ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าลูเธอร์ แต่ลูเธอร์เอาเท้ามาขวางประตูไว้ทัน 

“อเล็กซ์ แกนี่มันใจดำจริงๆ ฉันอุตส่าห์มาถึงหน้าห้อง แต่แกกลับไม่ชวนฉันเข้าไป แกต้องดูอย่างคุณนายบอนด์สิ นอกจากจะเชิญฉันเข้าบ้านแล้ว ยังให้พายฉันมากินด้วยด้วย” ลูเธอร์พูดถึงแม่ของอเล็กซ์ พร้อมทั้งยกมืออีกข้างที่ถือพายขึ้นมาโชว์

อเล็กซ์ถอนหายใจครั้งหนึ่ง ก่อนจะปล่อยให้ลูเธอร์เข้ามา 

หลังจากที่เข้ามาได้ลูเธอร์ก็ไม่รอช้า เดินสำรวจห้องของอเล็กซ์ไปทั่ว พร้อมหยิบพายในมือขึ้นมาทาน 

“อื้อหือ แม่แกก็ยังทำพายอร่อยเหมือนเดิมเลยนะ”

‘อร่อยเหรอ หึๆ ถ้าแม่แกทำพายให้กิน 5 วันต่ออาทิตย์แกจะไม่พูดแบบนี้แน่ลูเธอร์’ อเล็กซ์คิดขึ้นในใจ ก่อนจะเดินหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป

ลูเธอร์เดินสำรวจห้องของอเล็กซ์ไปสักพัก ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่ชั้นวางหนังสือ ลูเธอร์ว่าจะหาหนังสือการ์ตูนอ่านรออเล็กซ์สักหน่อย

“คณิตศาสตร์ขั้นสูง ฟิสิกส์ขั้นสูง ชีววิทยาขั้นสูง กลสมอง มีแต่หนังสือพวกนี้เต็มไปหมด นี่อเล็กซ์มันไม่มีอารมณ์สุนทรีย์บ้างเลยรึไง” ลูเธอร์บ่นขึ้นเบาๆ ก่อนที่จะเดินไปนั่งรอที่เตียงแล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา

ลูเธอร์ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่นักที่เห็นหนังสือพวกนี้ในห้องของอเล็กซ์ เขาจะแปลกใจกว่าถ้าเห็นหนังสือการ์ตูน 

หลังจากนั้นพออเล็กซ์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ พวกเขาก็พากันไปยังร้านขายอุปกรณ์เกมในเมือง เพื่อไปเอาแกตที่ได้สั่งซื้อเอาไว้

แต่เมื่อพวกเขามาถึงร้านก็พบว่ามีผู้คนอยู่มากมายเต็มไปหมด

“ทำไมคนถึงเยอะขนาดนี้!” ลูเธอร์บ่นขึ้นเมื่อเห็นแถวที่ยาวเหยียดจนออกมานอกร้าน  

“รีบไปต่อแถวเถอะ ก่อนที่คนจะเยอะกว่านี้”  เมื่ออเล็กซ์พูดขึ้น ทั้งสองก็เดินเข้าไปต่อแถวร่วมกับคนอื่นทันที 

“ นี่พี่ชาย ทำไมคนมันถึงเยอะขนาดนี้ล่ะ?” ลูเธอร์สะกิดถามชายที่ยืนอยู่หน้าตัวเอง 

“ก็เพราะเกมเดอะมาเรเดียนน่ะสิ” ชายคนนั้นตอบ 

“เกมมันก็เปิดไปตั้งเดือนกว่าแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมคนถึงยังเยอะอยู่?” 

“แสดงว่าน้องชายไม่เคยเล่นมาก่อนใช่ไหม?” ชายคนนั้นถามขึ้น

“ไม่เคยเลยพี่ชาย”ลูเธอร์ส่ายหน้าตอบไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขากับอเล็กซ์สั่งเกมมาเล่น ซึ่งพวกเขาเองก็พอจะรู้ว่าเกมเดอะมาเรเดียนนั้นดังมาก แต่รายละเอียดอื่นๆพวกเขายังไม่ค่อยรู้มากนัก 

 

เมื่อรู้ว่าลูเธอร์ไม่เคยเล่นเกมมาก่อนชายคนนั้นก็หัวเราะขึ้น ก่อนจะอธิบายให้พวกเขาเข้าใจ 

“น้องชายรู้ไหมว่า เดอะมาเรเดียนคือเกมที่ออนไลน์ที่เหมือนจริงมาก ”

ลูเธอร์พยักหน้า เขาเองก็ได้ยินมาบ้างว่าเกมนี้มันเหมือนจริงมาก แต่เขาก็ไม่รู้หรอกว่ามันเหมือนจริงขนาดไหน

“ด้วยความที่ระบบของเกมนี้ค่อนข้างพิเศษ การออนไลน์เข้าเกมจึงพิเศษตามไปด้วย การจะเข้าเกมเดอะมาเรเดียนต้องเข้าผ่านแกตเท่านั้นซึ่งน้องชายคงจะรู้แล้ว แกตหนึ่งตัวจะมีชิปพิเศษ 1 ชิ้นฝังเอาไว้ ซึ่งชิป 1 ชิ้นจะทำให้เราสามารถสร้างตัวละครได้ 1 ตัว หากตัวละครในเกมเราตาย ชิปก็จะพังไปด้วย ดังนั้นถ้าเราอยากเล่นอีกครั้ง เราก็ต้องซื้อชิปไปใส่ใหม่” ชายคนนี้อธิบายต่อ 

อเล็กซ์และลูเธอร์ฟังชายแปลกหน้าคนนี้อธิบายขึ้นด้วยความสนใจ 

“อ๋อ งั้นพี่ชายก็หมายความว่า ไอ้ที่คนเยอะๆเนี่ยนอกจากจะมีพวกมือใหม่ที่มาซื้อแกตครั้งแรก ก็มีพวกมือเก่าที่มาซื้อชิปไปใส่ใหม่ด้วย?”

“ใช่” ชายคนนั้นตอบ 

“ผมเดาว่านี่ต้องไม่ใช่ครั้งแรกของพี่ชายแน่ๆ”

“ทำไมน้องชายถึงคิดแบบนั้นล่ะ?” ชายคนนั้นถามขึ้น

“เพราะพี่ชายดูมีประสบการณ์ช่ำชองเหลือเกิน ผมเดาว่าในเกมพี่ชายต้องเก่งสุดยอดแน่ๆ” ลูเธอร์พูดยอขึ้นซึ่งดูเหมือนมันจะถูกใจชายคนนี้มาก

“วะฮ่ะๆๆ! น้องชายนี่ตาถึงจริงๆ ใช่แล้ว! นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของพี่ แต่เป็นครั้งที่ 3 แล้ว” ชายคนนี้พูดขึ้นด้วยความภูมิใจ

‘ครั้งที่ 3 งั้นเหรอ? แสดงว่าต้องรู้ข้อมูลเกมในระดับหนึ่ง’ อเล็กซ์คิดขึ้น ก่อนจะส่งสัญญาณบางอย่างให้ลูเธอร์ ซึ่งลูเธอร์ก็เข้าใจทันทีว่าอเล็กซ์ต้องการให้เขาถามข้อมูลชายคนนี้ให้ได้มากที่สุด  ลูเธอร์จึงไม่รอช้ารีบถามชายคนนี้ขึ้น

“พี่ชาย ผมนั้นยังเป็นแค่มือใหม่ ไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับระบบเกมสักเท่าไหร่ ผมอยากจะขอคำแนะนำจากมืออาชีพที่เก่งกาจอย่างพี่ชายสักสองสามข้อได้ไหม?” 

“ว่ามาเลยน้องชาย” ชายคนนี้เอ่ยขึ้นอย่างใจกว้าง

แม้ปากจะบอกไปว่าแค่สองสามข้อ แต่เอาเข้าจริงๆ ลูเธอร์กลับถามไปเป็นสิบๆข้อ ซึ่งมันทำให้อเล็กซ์และลูเธอร์เริ่มเข้าใจระบบและข้อมูลต่างๆของเกมมากขึ้น 

หลังจากพูดคุยกับชายคนนี้ไปได้พักใหญ่ ในที่สุดก็ได้มาถึงคิวของชายคนนั้น เมื่อเขาได้รับชิปที่สั่งไว้แล้ว เขาก็เอ่ยลาลูเธอร์ก่อนจะจากไป ซึ่งถัดจากนั้นก็เป็นคิวของอเล็กซ์และลูเธอร์

เมื่อได้รับของแล้วอเล็กซ์และลูเธอร์ก็ได้เตรียมเดินออกจากร้าน ทว่าในตอนนั้นสายตาของลูเธอร์ก็ได้เหลือบไปเห็นบางอย่างเข้า 

อเล็กซ์เมื่อเห็นลูเธอร์นิ่งไปจึงได้เลื่อนสายตามองไปทางเดียวกับลูเธอร์

“ไม่นะ...” อเล็กซ์เข้าใจในทันทีว่าทำไมลูเธอร์ถึงได้นิ่งไป มันเป็นเพราะตู้เกมยิงปืนนั่นเอง ไอ้หมอนี่เวลาเจอทีไรเป็นต้องโดดเข้าไปเล่นทุกที 

 “อเล็กซ์ ฉันขอเวลาแปบนึง” ลูเธอร์ไม่รอช้า เดินตรงดิ่งไปที่ตู้เกมทันที

 

“...” อเล็กซ์ได้แต่เงียบ เขารู้ว่านี่ไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่เป็นประโยคบอกเล่า ท้ายที่สุดเขาก็ได้แค่เดินตามมันไป 

“ไหนดูซิ” เมื่อมาถึงตู้เกม ลูเธอร์ก็เลื่อนสายตาไปดูอันดับคะแนนที่ถูกบันทึกเอาไว้

‘อันดับ 1 Joker 85 คะแนน

 อันดับ 2 Joker 80 คะแนน

 อันดับ 3 Trex  66 คะแนน’

“เหอะ คะแนนแค่ 85 กล้าเป็นอันดับ 1 ได้ยังไง” ลูเธอร์ดูแคลนขึ้น ก่อนจะหยิบเหรียญที่พกติดตัวหยอดตู้เพื่อเล่นเกม โดยมีอเล็กซ์ยืนดูเงียบๆอยู่ข้างๆ 

“มา!” ลูเธอร์พูดขึ้นก่อนจะหยิบปืนของตู้เกมขึ้นมา 

เมื่อเกมเริ่มต้นขึ้นลูเธอร์ก็กดยิงปืนในมือทันที

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง! 

เสียงยิงปืนดังถี่เป็นระยะหนึ่ง ก่อนที่เกมจะจบลง แต่ดูเหมือนว่าลูเธอร์จะยังไม่พอใจผลลัพธ์ของมันเท่าไหร่ เขาจึงหยิบเหรียญขึ้นมาหยอดตู้เกมอีกครั้ง

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!  

ทันทีที่เกมรอบที่สองจบลง ลูเธอร์ก็ทำการหยอดเหรียญอีกครั้งเพื่อเริ่มเกมครั้งที่สาม

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง! 

เมื่อเกมรอบที่สามจบลองลูเธอร์จึงได้วางปืนในมือกลับเข้าที่เดิมของมัน ก่อนจะมองอันดับคะแนนด้วยความพึงพอใจ 

‘อันดับ 1 Luthor   100  คะแนน

 อันดับ 1 Luthor2 100 คะแนน

 อันดับ 1 Luthor3 100 คะแนน ’

อเล็กซ์ไม่ได้แปลกใจกับผลลัพธ์นี้แม้แต่น้อย เพราะเขารู้ดีว่าลูเธอร์มีความสามารถในการยิงปืนในระดับเทพ 

“เสร็จแล้วใช่ไหม?” อเล็กซ์ถามขึ้น 

“ใช่ กลับกันเถอะ ” ลูเธอร์ยิ้มขึ้นอย่างมีความสุข ก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะเดินออกจากร้านไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น