The Maradian เกมกู้โลก

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    5 ก.ค. 63

คริสศักราช 2420 เป็นครั้งแรกที่มวลมนุษย์ได้พบกับสิ่งมีชีวิตจากต่างดาว เราเรียกพวกมันว่า มาเชี่ยน 

การพบกันครั้งแรกในปีนั้น เกิดการปะทะขึ้นระหว่างฝ่ายมนุษย์และพวกมาเชี่ยน ซึ่งฝ่ายมนุษย์ได้เสียชีวิตไปหลายร้อยคน ในขณะที่พวกมาเชี่ยนตายไปไม่ถึงสิบ 

หลังการปะทะในครั้งนั้น พวกมาเชี่ยนก็ได้หายตัวไปหลายอาทิตย์ ในตอนแรกพวกเราคิดว่าฝันร้ายนั้นได้จบสิ้นลงไปแล้ว ทว่าพวกเรากลับคิดผิด นั่นเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น 

การโจมตีระลอกที่ 2 เริ่มขึ้นหลังจากนั้นไม่ถึงเดือน ครั้งนี้พวกมาเชี่ยนไม่ได้ยกมาแค่หลักสิบหรือหลักร้อย แต่เป็นหลักล้าน การโจมตีในครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งแรกอย่างเทียบไม่ติด 

พวกมันโจมตีเราจากทั่วทุกมุมโลก การสูญเสียเกิดขึ้นทุกวินาที ไม่ใช่แค่หลักแสน หลักล้าน แต่เป็นการสูญเสียนับพันล้านชีวิต ทว่าท้ายที่สุด ด้วยการพลีชีพของเหล่าทหารกล้ามากมาย เหล่ามนุษย์จึงยังสามารถยืนหยัดอยู่ได้ ทว่าพื้นที่กว่า 3 ใน 4 บนโลกก็ถูกพวกมาเชี่ยนยึดไปครอง 

     

ยังไงก็ตามในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้าง การดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดของมนุษยชาติทำให้วิทยาศาสตร์ได้พัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด มนุษย์สามารถพัฒนาหุ่นจักรกลออกมาได้สำเร็จ

เดิมทีหุ่นจักรกลที่ถูกสร้างขึ้นนั้น ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง มันเพียงทำตามคำสั่งที่ถูกโปรแกรมขึ้น ดังนั้นถึงแม้หุ่นจักรกลจะสามารถต่อสู้กับพวกมาเชี่ยนได้ แต่มันก็ยังไม่มีประสิทธิภาพมากพอ ซึ่งปัญหาเรื่องนี้ถูกแก้ด้วยการออนไลน์เชื่อมต่อมนุษย์เข้าไปควบคุมแทน โดยที่มนุษย์ไม่จำเป็นต้องออกไปพลีชีพเพื่อต่อสู้อีกต่อไป 

ยังไงก็ตาม ด้วยเหตุที่เหล่าทหารได้ตายไปจำนวนมากในสงคราม ดังนั้นถึงแม้หุ่นจักรกลจะถูกผลิตออกมาอย่างมหาศาล แต่กลับไร้ซึ่งคนที่จะควบคุมมัน ดังนั้นหุ่นจักรกลส่วนใหญ่จึงถูกสร้างขึ้นและสำรองเก็บเอาไว้เพื่อใช้ทดแทนหุ่นจักรกลที่ถูกทำลายไป ทำให้เหล่าทหารสามารถออนไลน์หุ่นตัวใหม่ไปสู้ได้เรื่อยๆ เมื่อหุ่นตัวเก่าถูกทำลายลง  และนี่ก็เป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้มนุษย์ยังสามารถยืนหยัดต่อสู้กับพวกมาเชี่ยนได้ 

หลังจากการบุกถล่มของพวกมาเชี่ยน มีเพียง 3 ประเทศเท่านั้นที่ยังยืนหยัดรอดอยู่ได้ คือ อเมริกา รัสเซียและจีน ทั้งสามประเทศต่างผนึกพลังร่วมกันเพื่อต่อต้านพวกมาเชี่ยนอย่างสุดความสามารถ 

สถาบันวิจัย Antiex ถูกสร้างขึ้นภายใต้การร่วมมือของทั้ง 3 ประเทศนี้ จุดประสงค์ของการก่อตั้งสถาบันวิจัยขึ้นก็เพื่อกู้วิกฤติการณ์ของมนุษย์ในครั้งนี้ โดยสถาบันวิจัย Antiex  ได้รวบรวมเหล่าสุดยอดนักวิทยาศาสตร์ที่ยังเหลือรอดอยู่เอาไว้ พวกเขาคือเหตุผลสำคัญที่ทำให้มนุษย์ยังยืนหยัดอยู่ได้ หุ่นจักรกลที่ใช้ต่อสู้กับพวกมาเชี่ยนก็เป็นผลงานของ Antiex เช่นกัน

แต่ทุกคนก็รู้ดี นี่เป็นเพียงแค่การดิ้นรนครั้งสุดท้ายของมวลมนุษย์เท่านั้น วันหนึ่งหากทรัพยากรที่พวกเขามีอยู่หมดลง วันนั้นก็จะเป็นวันสุดท้ายของมวลมนุษยชาติอย่างแท้จริง 

.

.

ณ ห้องประชุมใหญ่ ตึกบัญชาการเซนเตอร์ทาวน์ 

ตอนนี้ภายในห้องเต็มไปด้วยบุคคลระดับสูงมากมายที่มาร่วมประชุมกันด้วยความตึงเครียด

“ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เราต้องแพ้แน่” นายพลของประเทศจีนภายในห้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้น 

“ทหารที่มีอยู่ตอนนี้ก็ทำได้แค่ตั้งรับพวกมัน ” นายพลอีกคนเอ่ยเสริม   

“หรือนี่จะเป็นจุดจบของมนุษย์แล้วจริงๆ” ผู้นำอเมริกาเอ่ยขึ้นด้วยความสิ้นหวัง 

ขณะที่บรรยากาศภายในห้องจะแย่ไปมากกว่านี้ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ยังมีอีกวิธี” 

ทุกคนหันไปมองตามต้นเสียง พบว่าคนที่พูดประโยคนี้คือ ดอกเตอร์เบน ผู้อำนวยการสถาบันวิจัย Antiex นั่นเอง 

“คุณบอกว่าคุณมีวิธีเหรอ ดอกเตอร์เบน” ผู้นำจีนถามขึ้นด้วยความคาดหวัง

“ใช่ เมื่อไม่นานมานี้ทีมของผมได้สร้างเครื่องข้ามมิติขึ้นมาได้ มันสามารถข้ามไปยังอนาคตหรือย้อนกลับไปยังอดีตได้” 

คำตอบของดอกเตอร์เบนทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นภายในห้อง 

“ฮ่ะๆๆ เครื่องข้ามมิติ พูดเป็นเล่นน่า...เอ่อ อะแฮ่ม!” ชายคนหนึ่งในห้องหัวเราะขึ้นเหมือนมันเป็นเรื่องตลก ขบขัน แต่เมื่อเขาได้สบกับสายตาของดอกเตอร์เบนที่ไม่ได้ตลกตามไปด้วย เขาจึงได้เงียบปากตัวเองลง

“คุณพูดจริงเหรอดอกเตอร์เบน!?” เสียงหนึ่งในห้องถามขึ้น

“เรื่องแบบนี้ผมไม่เอามาพูดเล่นหรอกนะ” 

“งั้นคุณจะรออะไรล่ะ คุณก็ย้อนกลับไปแก้ไขอดีตเลยสิ ถ้าตอนนั้นเราเป็นฝ่ายโจมตีก่อน ยังไงเราก็ต้องชนะแน่นอน ”  ผู้นำรัสเซียพูดขึ้น

“ไม่ได้” ดอกเตอร์เบนตอบออกมา

“หมายความว่ายังไง ไม่ได้?” เขาถามขึ้นอีกครั้ง

“การแก้ไขอดีตของอีกโลก จะไม่ส่งผลกับปัจจุบันของโลกเรา” 

“อดีตของอีกโลก?”  ทุกคนในห้องต่างก็ไม่เข้าใจสิ่งที่ดอกเตอร์เบนพูด

“เวลาไม่ไหลย้อนกลับ ถึงจะย้อนกลับไปในอดีตมันก็ไม่ใช่อดีตของมิติเรา เพราะอดีตของมิติเราได้ผ่านมาแล้ว ผมได้ทดลองข้ามมิติไปหลายครั้งและผมก็ได้ค้นพบข้อเท็จจริงที่ว่า เราไม่ใช่มิติเพียงมิติเดียวในจักรวาล จักรวาลของเรามีหลายมิติ โลกของเราก็ไม่ได้มีเพียงแค่ใบเดียว มันยังมีโลกของเราในมิติอื่นๆอีกหลายมิติ ไม่ใช่แค่เพียงหลักสิบ หลักร้อย แต่เป็นอนันต์ ” ดอกเตอร์เบนอธิบายขึ้น

“ถ้าหากพวกคุณยังไม่เข้าใจ ผมจะยกตัวอย่างให้ฟัง สมมุติว่าโลกเราคือโลก A หากเราย้อนเวลาไปยังอดีต เราจะไม่ได้ไปอยู่ในอดีตของโลก A แต่เราจะไปอยู่ในอดีตของโลก A2 ที่เหมือนกับโลกของเราทุกประการ การแก้ไขอดีตของโลก A2 จะทำให้อนาคตของโลก A2 เปลี่ยนไป แต่จะไม่ทำให้ปัจจุบันของโลก A เปลี่ยน ” ดอกเตอร์เบนอธิบายต่อ

“งั้นคุณก็หมายความว่า คุณได้ย้อนกลับไปแก้ไขอดีตแล้ว แต่ปัจจุบันของเราก็ไม่ได้เปลี่ยนไป?” 

“ใช่ แต่อนาคตของโลกใบที่ผมย้อนไปแก้ไขอดีต มันเปลี่ยนไปแล้ว พวกเขาชนะสงครามนี้ ก่อนที่มันจะเริ่มขึ้น”

“งั้น ทำไมเราไม่ย้ายทุกคนจากมิตินี้ไปอีกมิติแทนล่ะ?” เสียงหนึ่งในห้องเสนอความคิดเห็นขึ้น แม้มันจะแย่หากโลกใบนี้ต้องถูกพวกมาเชี่ยนยึดไปครอง แต่มันก็ยังดีกว่าจะต้องสูญสิ้นเผ่าพันธุ์ไป 

ดอกเตอร์เบนถอนหายใจออกมา

“มันเป็นไปไม่ได้ ขนาดการเปิดช่องมิติให้มีขนาดกว้างพอที่จะส่งคนเพียงคนเดียวข้ามไปนั้นมันยังมีความเสี่ยงสูงมาก อีกทั้งการเปิดช่องมิติในแต่ละครั้งยังใช้พลังงานมหาศาล ครั้งก่อนที่ผมเปิดมิติ มันกินพลังงานหลักไปถึง 1 ใน 10 ส่วน ถ้าหากเปิดเพื่อจะส่งคนไปอีกมิติ อย่างมากที่สุดก็คงได้ไม่เกิน 100 คน ”

คำตอบของดอกเตอร์เบน ทำให้ห้องตกอยู่ภายใต้ความเงียบอีกครั้ง

“งั้น วิธีที่คุณว่าคืออะไร ดอกเตอร์เบน?” ผู้นำอเมริกาถามขึ้น 

“แม้จะแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่เราสามารถให้คนอีกมิติมาช่วยเราได้”

“แต่เมื่อกี๊คุณพึ่งบอกว่าการส่งคนข้ามมิติมันเป็นไปไม่ได้” เขาแย้งขึ้นอีกครั้ง

“การส่งคนข้ามมิติเป็นไปไม่ได้ แต่การส่งสัญญาณข้ามมิติ เป็นไปได้”

“คุณหมายถึงอะไรกันแน่?”

“เวลามันสัมพัทธ์กัน เวลาในอดีตของอีกโลก มันก็เดินไปพร้อมเวลาปัจจุบันของเรา ตอนนี้เรามีหุ่นจักรกลสำรองที่ไม่ได้ใช้งานมากมายเพราะจำนวนทหารที่จะไปบังคับหุ่นมีจำนวนไม่พอ แต่เราสามารถให้คนจากอีกโลกออนไลน์เชื่อมต่อมาบังคับหุ่นจักรกลออกไปช่วยต่อสู้ได้” 

“ใช่แล้ว ถ้าใช้วิธีนี้ เราก็จะมีกำลังทหารเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล” นายพลคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น 

“ดี งั้นก็ตกลงตามนี้ เอาตามที่คุณว่าเลย” ผู้นำของ 3 ประเทศต่างเห็นด้วยอย่างไม่มีข้อกังขา

“แต่ยังมีอีกเงื่อนไขหนึ่ง?” ดอกเตอร์เบนพูดขึ้น

“เงื่อนไขอะไร?” ผู้นำอเมริกาถามขึ้น

“ผู้คนจากอีกโลกที่จะเข้ามาช่วยเรา ต้องคิดว่าโลกของเราเป็นเพียงแค่เกมสงครามเสมือนจริงเกมหนึ่งเท่านั้น”

พอดอกเตอร์เบนพูดจบก็มีคนไม่เห็นด้วยในทันที

“คุณจะบ้าเหรอดอกเตอร์เบน คุณจะเอาชีวิตจริงของพวกเรา ไปบอกคนจากโลกนั้นว่ามันเป็นแค่เกมงั้นเหรอ”

“นี่มันไม่ใช่เกมนะดอกเตอร์! มันคือสงครามที่จะตัดสินความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์เลยนะ!”

ดอกเตอร์เบนคาดการไว้อยู่แล้วว่าต้องมีคนไม่เห็นด้วย เขาจึงไม่ได้ตกใจอะไร

“เหตุผลของคุณล่ะดอกเตอร์เบน” ผู้นำอเมริกาถามขึ้น เขายังคงนิ่งไม่ได้แสดงออกถึงการต่อต้านเงื่อนไขที่ดอกเตอร์เบนบอกแต่อย่างใด เขาเชื่อว่าดอกเตอร์เบนต้องมีเหตุผลเพียงพอที่จะพูดเงื่อนไขนี้ออกมา 

“การตัดสินใจภายใต้แรงกดดันมักมีผลลัพธ์ที่แย่ หากพวกเขารู้ว่านี่เป็นสงครามจริงๆ พวกเขาจะต้องตัดสินใจภายใต้อารมณ์ความรู้สึกและมีเงื่อนไขมากมาย แต่หากพวกเขาคิดว่านี่เป็นแค่เกม พวกเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อจะชนะมัน หากเราทำแบบนี้โอกาสที่เราจะชนะสงครามจะเพิ่มมากยิ่งขึ้น”

คำอธิบายของดอกเตอร์เบนทำให้ทั้งห้องต้องเงียบไปอีกครั้ง แม้พวกเขาหลายคนจะไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถปฏิเสธข้อเท็จจริงที่ว่า พวกเขาต้องการชนะสงครามครั้งนี้ไม่ว่าต้องแลกกับอะไรก็ตาม

“ตกลงตามนั้น” พวกเขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนท้ายที่สุด ผู้นำสูงสุดจากสามประเทศรวมถึงคนอื่นๆในห้อง ต่างตัดสินใจยอมรับเงื่อนไขของดอกเตอร์เบน

“แล้วคุณจะเริ่มงานนี้เมื่อไหร่?” ผู้นำอเมริกาถามขึ้น

“ตอนนี้เลย” ดอกเตอร์เบนตอบด้วยน้ำเสียงแน่วแน่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น