Vampire xน้ๅใส กับ lจ้ๅชาexมๅป่า (((Yaoi)))

ตอนที่ 8 : ++ฉันกลัว...ผี++((แดเนียล))

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 มิ.ย. 55

‘สวัสดี...แดนเนียล ข้าดีใจที่ได้พบกับเจ้าอีกครั้ง’ เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างๆหูทำให้ผมลืมตาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

 

‘คุณ...’ เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน

 

‘ข้าชื่อ...เอเลนน่า’


 
‘คุณเป็นใคร...มาหาผมบ่อยจัง’

 

‘ข้าคือราชินีที่เคียงคู่กับกษัตริย์องค์ก่อน พ่อเจ้าเป็นลูกชายของข้า...และข้าเอง...ก็มีศักดิ์เป็นย่าของเจ้า’ ย่างั้นหรอ...ผมทวนในใจอย่างสงสัย

 

‘ผมไม่เข้าใจ...ถ้าคุณ เอ่อ...เอเลนน่าเป็นย่าผมแสดงว่าผม...’


 
‘เจ้าคือ...องค์ชายรัชทายาทโดยชอบธรรม’

 

ตลก!!!และ

 

‘ข้าอยากจะมาเตือนเจ้า...หนทางข้างหน้าเจ้าต้องเจอกับอุปสรรคมากมาย ข้าอยากให้เจ้ายืนหยัดไว้ เจ้าต้องหยุดสงคราม...แดเนียล...เจ้าเป็นเพียงผู้เดียว’

 

‘เดี๋ยวๆ’ ผมร้องห้ามเธอไว้เมื่อร่างกายของเธอค่อยๆเลือนรางหายไปอย่างช้าๆ

 

‘หนึ่งผู้ที่เป็นรัชทายาทโดยชอบธรรมจักยุติสงคราม หนึ่งผู้ที่เกิดจากการช่วงชิงจักเป็นผู้กวาดล้าง’

 

‘เดี๋ยวๆๆ ผมไม่เข้าใจ!! คุณช่วยพูดให้เคลียร์ได้มั้ย’

 

‘จงอดทนไว้...’

 

‘เฮ้!!! คุณ’

 

‘จง...อดทน...ไว้’

 

“เฮ้!!! เดียวสิ” ผมลุกขึ้นจะคว้าเธอเอาไว้แต่พบว่า...ว่างเปล่า ผมมองไปรอบๆตัว “ฝันหรอเนี้ย”

 

“ฟื้นขึ้นมาก็เอะอะโวยวายเลยนะ” ผมมองไปทางต้นเสียง...คารอสยืนกอดอกพิงบานประตูอยู่

 

“เมื่อกี้...”

 

“อะไร”

 

“ไม่เห็นหรอ ผู้หญิงสวยๆแต่งชุดสีขาวๆ” เขาต้องเห็นสิเพราะยืนอยู่ตรงประตู ใครเข้าออกก็ต้องจะรู้แหละ

 

“ฉันอยู่ในนี้เฝ้านายมาเกือบสองวันไม่เห็นมีผู้หญิงที่ไหนเข้ามาซักคน”

 

“สะ สองวัน นี่ผมหลับไปสองวันเลยหรอ” หลับเอาเรื่องแหะเรา ตั้งสองวันเชียว

 

“อืม” คารอสตอบพร้อมกับเดินเข้ามานั่งข้างๆผม “นายทำเอาฉันไม่เป็นอันทำอะไรเลยรู้มั้ย”

 

“เป็นห่วงล่ะสิ” ผมยิ้มทะเล้นไปให้คนตรงหน้า

 

“อื้อ” เขาตอบพร้อมกับดึงผมเข้าไปกอด เขิลนะ -///- “เอาเป็นว่า เพื่อตอบแทนที่นายยอมเอาตัวเองมาบังฉันไว้ ฉันจะให้นายขออะไรฉันก็ได้หนึ่งอย่าง”

 

“แค่อย่างเดียวเองหรอ...งกจัง” ผมหันไปมองหน้าเขา...คุ้มมั้ยเนี้ย - - ปกติเขาต้องให้สามข้อไม่ใช่หรอ?

 

“เรื่องมากก็ไม่ต้องเอา”

 

“เอาๆๆ สิ ขอคิดก่อนนะ”

 

“อย่าขอให้ฉันปล่อยนาย นั่นไม่มีทางที่ฉันจะทำเป็นอันขาด” อ้าวแล้วไหนบอกขอได้ทุกอย่าง โกหกนี่หว่า - -

 

“รู้แล้วล่ะน่า” ผมทำท่าครุ่นคิด จะไปไหนดีนะ “อ๊ะ รู้แล้ว!!!”

 

“อะไร” คารอสทำหน้าแปลกใจ > < งานนี้ต้องสนุกแน่ๆเลย “ทำไมต้องทำท่าดีใจขนาดนั้นด้วย” เขามองผมด้วยสายตาแปลกๆ

 

“ฉันจะไปสวนสนุก”

 

“ห๊ะ!!”

 

“ใช่แล้ว ไปสวนสนุกกันเถอะ!!” > < 

 

หลังจากที่เราตกลงกันแล้วเรียบร้อยคารอสก็ให้ผมกระดกเลือดไปนับไม่ถ้วน- - กันผมจะไปงับคอใครเข้า ส่วนตัวเขาเองขอเคลียร์งานก่อนแปบนึง เคลวินกับซีซาร์เมื่อรู้ว่าต้องติดตามเจ้านายไปที่ไหนถึงกับสะดุ้งกันเป็นแทบๆ เกิดมาเคยไม่เคยไปกันล่ะสิท่า- - ผมว่าคงไม่เคยหรอกเพราะดูหน้าเหมือนไม่เคยหาความสนุกเข้าชีวิต
“ซีซาร์”ผมแอบเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ

 

“มีอะไร สีหน้าบ่งบอกว่าอยากได้อะไรจากฉันล่ะสิ?” ฉันเกลียดแก T T รู้ทันฉันไปหมด

 

“มีมือถือมั้ยอ่า?”

 

“มี...ทำไม?” หมอนี่จ้องผมอย่างเอาเรื่องแหะ

 

“ขอยืมมั้งสิ” นะ นะ นะ น้า >w<

 

“ไม่” ทำไมทำร้ายจิตใจฉันอย่างนี้ T T ใจร้ายที่สุด

 

“ขอร้องล่ะนะ นะนะนะ ซีซาร์สุดหล่อ”

 

“ก็ได้...” แหมชมหล่อหน่อยเป็นไม่ได้เลยนะ “แค่นาทีเดียวเท่านั้น” โหยไอ้งก!!

 

“นาทีเดียวก็เกินพอ”

 

“อย่าคิดทำอะไรบ้าๆล่ะ”

 

“ไม่หรอก ฉันสาบานได้” ผมพูดพร้อมกับกดหมายเลขปลายทาง

 

‘สวัสดีครับ’เสียงปลายสายดังขึ้น

 

“ไรท์ ฉันเองนะ” ผมกรอกเสียงลงไปในโทรศัพย์

 

‘แดเนียล!!!’ เสียงปลายทางตะโกนอย่างตื่นเต้น

 

“นายอยู่ไหน”

 

‘ฉันหรอ? นอนตีพุงเล่นที่บ้าน ตกงานเพราะนาย ตั้งแต่นายหายไปฉันก็ลาออก’ ลาออกนี่เค้าเรียกว่าตกงานหรอ- -

 

“ฉันมีเวลาไม่มาก เอาเป็นว่าไปเจอกันที่สวนสนุกXXXนะ”

 

‘โอเคๆ ฉันจะไปรอน้า> <’

 

“แล้วเจอกัน จุ๊ฟๆ” ผมกดวางสายหันหน้ากลับมาก็เจอกับสีหน้าของซีซาร์ที่มองผมอย่างทิ่มแทง

 

“แวมไพร์บ้าอะไรจูบมือถือพร้อมกับทำหน้าตาหื่นๆแบบนั้นอีก” - - ทำหน้าตาหื่น? ดูพูด

 

“สีหน้าฉันมันบ่งบอกขนาดนั้นเลยหรอ- -” เขาพยักหน้าหงึกหงัก ผมยื่นมือถือคืนให้

 

“ไปไหนมาไหนตอนกลางวันได้ละเอาใหญ่เลยนะ” ยัง ยังไม่จบ

 

“ก็มันเป็นของแปลกสำหรับฉันนี่” ผมกับซีซาร์เถียงกันได้เท่านั้นคารอสก็สั่งให้ทุกคนไปขึ้นรถ ผมจึงเดินตามแผ่นหลังคารอสไปติดๆ ไม่ลืมหันมาแหกตาให้ซีซาร์ หมอนั่นมองหน้าผมเหนื่อยๆก่อนจะเดินตามหลังมาอย่างเซ็งๆ ว่าแต่...เคลวินไปไหนนะเมื่อก่อนหน้านี้ยังเห็นแว๊บๆ

 

“คาดเข็มขัดให้ดีๆล่ะ” คารอสหันหน้ามาพูดกับผมก่อนที่จะสตาร์ทรถสปอร์ตเร่งเครื่องเสียงดังสนั่น หันหลังกลับไปเป็นเคลวินกับซีซาร์สองคนนั้นขับตามหลังเหมือนเดิม เคลวินยกมือขึ้นทักทายผม ผมเลยส่งยิ้มไปให้เขา

 

“นั่งอยู่กับฉันยังหันไปยิ้มให้คนอื่นอีก” อ้าว- - ไอ้นี้พาลแหะ

 

“ก็แค่ยิ้มทักทายน่ะ” - - ใจคอจะไม่ให้พูดไม่ให้ยิ้มไม่ให้ทักทายใครเลยรึไง คารอสประชดผมโดยการพุ่งรถออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว หัวเกือบหลุด T T “นี่ ไม่ปิดตาผมแล้วหรอ” เห็นครั้งก่อนล่ะกลัวจำทางออกได้จัง

 

“ปิดหรือไม่ปิดคนอย่างนายก็จำทางไม่ได้หรอก” รู้ก็ดีแล้วพึ่งคิดได้รึไง ผมเอื้อมมือไปเปิดเพลง บรรยากาศตอนกลางวันให้ความรู้สึกอบอุ่นดีรู้สึกมีความสุขยังไงบอกไม่ถูกแหะ^ ^ ผมมองดูมือของตัวเองที่สัมผัสกับแสงแดดมันน่าอัศจรรย์จริงๆ ผมชักอย่างจะมีชีวิตอย่างคนธรรมดาทั่วไปแล้วสิ

 

แท่น แท้นนนนนนน และแล้วเราสี่คนก็มาถึงสวนสนุก ผมมองหาบุคคลเป้าหมายที่ผมโทรมานัดก่อนหน้านี้ทันที อยู่ไหนนะหรือว่ายังจะมาไม่ถึง

 

“มองหาใครอยู่หรอ?” คารอสหันมามองผมอย่างสงสัย

 

“ปะ เปล่า แหะๆ” ถ้าหมอนั่นรู้ว่าผมแอบโทรมานัดเพื่อนล่ะก็...ตายแน่ๆ > <

 

“อ๊ะ แดเนียลลลลลลลลลล ทางเน้!!!!” ร่างบางๆโบกไม้โบกมือให้ผมอยู่ตรงหน้าปากทางเข้าสวนสนุกก่อนที่จะวิ่งมาหาผม สามคนนั่นหันมามองผมอย่างสงสัย - -

 

“ไรท์ บังเอิญจังเลยเน้ออออออออ” ผมวิ่งเข้าไปหาไรท์ทันที และเราก็กอดกันตามระเบียบ- - ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของคนหน้าสวนสนุกนับไม่ถ้วน

 

“บังเอิญอะไรก็นาย...”

 

“ซู่ว์.....”ผมมองหน้าไรท์พร้อมกับขยิบตาให้

 

“หะ? อ๋อ อื้อๆ เข้าใจละ” นี่ล่ะเพื่อนกันไม่ต้องพูดมากก็เข้าใจกันได้ รักไรท์ที่สุด > <

 

“บังเอิญจริงเนอะ” ผมยิ้มแฉ่ง

 

“นั้นสิๆ” ไรท์พูดพร้อมกับจับมือของผม

 

“งั้นเราก็มาเที่ยวพร้อมกันเลยดีมั้ย?” หันไปยิ้มๆให้กับคารอส ง่า....ดูคารอสทำหน้าเข้าสิเหมือนไม่พอใจนิดๆ “คารอส ให้ไรท์เที่ยวกับเรานะ ขอร้องล่ะนี้เพื่อนคนเดียวของฉันนะ” ผมพูดหน้าเศร้าๆ

 

“แล้วฉันบอกหรอว่าไม่ได้น่ะ” กร๊ากฮาๆ แผนตีหน้าเศร้าได้ผลสำเร็จฉันจะใช้แผนนี้กับนายบ่อยๆแล้วล่ะคารอส

 

ซีซารแยกตัวออกไปซื้อตั๋วที่เหลือก็พากันนั่งรอที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ จะว่านั่งรอกันหมดก็ไม่ใช่ผมกับไรท์นั่ง ส่วนสองคนนั้นยืนสงสัยลืมเอาตูดมา- -

 

“ไรท์นี่คารอส แล้วก็เคลวิน ส่วนคนที่ไปซื้อตั๋วชื่อซีซาร์” ผมไม่ลืมที่จะแนะนำให้ไรท์ได้รู้จักพวกคุณหมาๆทั้งหลาย

 

“สวัสดีครับ ผมไรท์” ไรท์ทักพร้อมกับส่งยิ้มให้ทั้งสอง อิตาคารอสทำหน้านิ่งๆพยักหัวให้หน่อยๆเป็นเชิงตอบรับ แต่เคลวินนี่สิยิ้มให้ไรท์อย่างถูกอกถูกใจยังบอกไม่ถูก

 

“มาละ คนเยอะเป็นบ้าเลย” ซีซาร์กลับมาก็บ่น ได้ยินข่าวว่านายพึ่งไปเมื่อกี้นี้เองไม่ใช่หรอ แล้วแถวมันก็ยาวมากนายไปใช้วิธีไหนซื้อตั๋วมาได้เร็วขนาดนี้- -

 

“นี่คารอส” ผมกระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ

 

“หือ ว่าไง”

 

“ทำไมเวลาแบบนี้ เคลวินกับซีซาร์ดูเหมือนเพื่อนนายมากกว่าลูกน้องกับเจ้านายจังเลยนะ”

 

“ฉันเป็นคนสั่ง ถ้าออกมาข้างนอกให้ทำเหมือนเพื่อนกัน ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรทั้งนั้นแหละ”

 

“นึกว่านายจะเป็นพวกบ้าอำนาจ ต้องให้มีคนตามรับใช้ตลอด”

 

“- - ถึงยังไงสองคนนั้นก็เหมือนเพื่อนฉันอยู่แล้ว เพราะโตมาเกือบจะพร้อมๆกัน” โอ้แสดงว่าแต่ละคนก็เหยียบพันปีกันทั้งนั้น - -;

 

“กระซิบอะไรกันหรอ” ไรท์ยื่นหน้ามาร่วมวงสนทนา

 

“ปะ เปล่า กำลังตกลงกันว่าจะเล่นอะไรก่อนดี” แหะๆ ^^ หลังจากนั้นเราทั้งห้าคนก็เข้าไปในสวนสนุก มันเป็นอะไรที่แปลกตาสำหรับผมมากๆ ผมเคยเห็นนะแค่ทางทีวีไม่เคยนึกเลยว่าจะมีโอกาสมาสัมผัสจริงๆ ไรท์พาผมวิ่งวุ่นไปทั่ว โดยมีมนุษย์หมาป่าสามตนเดินตามอยู่ด้านหลัง

 

“เออจริงสิ...ฉันสงสัยตั้งแต่วันนั้นแล้ว นายออกมาเดินตอนกลางวันได้ยังไง” ไรท์หันมาถามผมอย่างสงสัย

 

“เพราะสร้อยนี่น่ะ” ไรท์ยื่นหน้าเข้ามาดูสร้อยที่คอผมใกล้ๆ สายตาสั้นน่ะหมอนี่- -

 

“อ๊ะ!!เหมือนรอยสักที่หลังคุณอังเดรเลย”

 

“หา...งั้นหรอ”

 

“อื้อ...แบบนี้แหละ” ไรท์ทำหน้าจริงจังว่าแต่นายไปเห็นรอยสักที่หลังคุณอังเดรตอนไหนง่ะไรท์ “แล้วสร้อยที่คุณอังเดรซื้อให้ล่ะ”

 

“อิตาหัวแดงโยนทิ้งไปแล้ว”

 

“แฟนน่ะสินะ”

 

“บะ บ้า หรอ” รู้ได้ไงวะ T T สีหน้าฉันมันบ่งบอกขนาดนั้นเลยรึไง “ว่าแต่นายไปเห็นรอยสักที่หลังคุณอังเดรได้ไงอ่ะ หรือว่า....” ไม่นะไรท์เสียตัวให้คุณอังเดรแล้วใช่มั้ย > <

 

“จะบ้าหรอ ฉันแค่บังเอิญเห็นเค้าถอดเสื้อพอดีน่ะ อย่าคิดอะไรบ้าๆแบบนั้นสิ” ถามจริงหน้าฉันมันฟ้องขนาดนั้นเลยรึไงฮะ “แล้ว...พวกเขารู้ป่ะว่านาย...” รู้ซะยิ่งกว่ารู้อีก ถ้าฉันบอกนายละจะอะเมซิ่งมากๆไรท์- -

 

“รู้...”

 

“ดีแล้วล่ะ” ไรท์พูดพร้อมกับยิ้มให้ผม “ดีใจที่นายเจอคนที่รักและรับนายได้” ง่า เขิล >//<

 

เดินคุยกันไปเดินคุยกันมาไรท์ก็พาผมมาหยุดอยู่ที่หน้ารถไฟเหาะเพิ่มความหวาดเสียวอีกสิบเท่าเมื่อต้องนั่งห้อยขาลงมา- - ผมเงยหน้าขึ้นมองราง โอ้วพระเจ้าทำไมมันมหาโหดแบบนี้ > < รางเลี้ยวลดคดเคี้ยวยิ่งกว่างูพันกันแถมสูงมว๊ากกกกกกกกกกก

 

“แน่ใจนะไรท์” เหงื่อเริ่มตก = =; เอาจริงดิ ถึงตายยากแต่ก็กลัวอยู่นา

 

“แน่!!! ไปกัน” ไรท์จูงมือผม ดะ เดี๋ยวๆๆ ขอทำใจก่อนแปบนึง T T

 

“เดี๋ยวสิ” เสียงคารอสทักพวกเรา เล่นเอาผมกับไรท์ชะงัก “แน่ใจนะแดเนียลว่าเล่นได้ ฉันกลัวสร้อยนายจะหลุดจากคอ” เขาพูดพร้อมกับชี้ขึ้นไปข้างบนให้ดูรางว่ามันตีลังกาหลายตลบมาก

 

“เล่นได้สิ เดี๋ยวฉันจะจับสร้อยไว้ตลอดเลยสัญญา” > < ไรท์เล่นผมก็จะเล่น

 

“นั่นสิจะไม่เป็นไรหรอ” ไรท์หันมามองหน้าผม

 

“ไม่เป็นไรเชื่อสิ” เพื่อไรท์ เพราะถ้าผมไม่เล่นหมอนี่ก็จะไม่เล่น

 

“ถ้าหลุดรู้นะว่าจะเป็นยังไง” - - รู้แล้วน่า

 

“เกรียม” เอะ!! ไอ้ซีซาร์นี่มันยังไงนะ = =

 

“งั้นก็ขึ้นไปทั้งหมดนี่แหละ ถ้าห่วงนักล่ะก็” ผมพูดตัดบท ทำเอาซีซาร์สะดุ้ง ผมรู้ละหมอนั้นต้องกลัวเครื่องเล่นแบบนี้แน่ๆ - - “กลัวหรอซีซาร์” นายเสร็จฉันล่ะ ^[]^

 

“ไม่มีทาง ฉันไม่กลัวเครื่องเล่นบ้าๆแบบนี้หรอก”

 

“งั้นก็ไปกันเลย!!”

 

ณ บัดนี้พวกเราทั้งห้าก็มานั่งประจำตำแหน่ง- - ผมนั่งคู่กับคารอส เคลวินนั่งคู่กับไรท์หลังเบาะพวกผม ส่วนซีซาร์นั่งอยู่เบาะหน้าผมกับคารอส

 

กึก...กึก...กึก  ตัวรถเริ่มเคลื่อน ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ เสียวว้อยยย > < รถไฟเริ่มไต่ขึ้นที่สูงอย่างช้าๆ ไม่อยากจะบอกว่ากดดันโฮกกกกกT T โอ้วไม่นะ มองลงไปข้างล่างคนตัวนิดเดียว

 

“อย่าลืมจับสร้อยไว้” คารอสเตือนผม ผมจึงเอื้อมมือกุมสร้อยไว้

 

หวืดดดดดดดดดดดดดดด  ไม่ทันขาดคำรถไฟก็ทิ้งตัวดิ่งลงอย่างรวดเร็ว

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกก”<<<<เสียงซีซาร์

 

“ - - ”<<<< คารอส เงียบสนิท

 

“วู้ววววววววววววว” นี่ไรท์

 

“โอ๊ยยยยยยยยยย” เคลวิน = = เสียงยังกับถูกเฉือด

 

“กร๊ากกกก ฮ่าๆๆๆ” ส่วนผม...เสียสติไปแล้วเรียบร้อย- -; รถไฟตวัดฉวัดเฉวียนไปมา ไม่อยากจะบรรยายว่ามันสุดๆจริงๆ

 


“ฮ่าๆ”ผมขำหลังจากที่เราลงมาจากเครื่องเล่นนรกนั่นกันแล้ว

 


“ขำอะไร”ซีซาร์ถามผมแววตาเอาเรื่อง หน้านายซีดๆนะพักก่อนดีมั้ย?^^

 


“เปล๊า” ผมตอบเสียงสูงพร้อมกับยักไหล่

 

หลังจากนั้นผมกับไรท์ก็พากันวิ่งเข้าเล่นเครื่องเล่นต่างๆ รู้สึกว่าจะมีความสุขอยู่แค่สองคน

 

“แดเนียล” ไรท์หันมาทางผมท่าทางสนุกสุดๆก็คงไม่ต่างไปจากผมมากเท่าไหร่> <

 

“ว่าไงไรท์> <”

 

“ไปบ้านผีสิงกัน”

 

“เอาสิ> <”

 

และแล้วเราทั้งหมดก็มายืนอยู่ที่หน้าบ้านผีสิง บรรยากาศวังเวงจับจิตแถมตอนนี้ไม่มีใครมาเข้าบ้านผีสิงเลย มีแต่พวกเราห้าคนที่มายืนอยู่ตอนนี้ - - ผมกลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อกเลยล่ะ

 

“ป่ะ” คารอสพูดแล้วเดินเข้าไปเฉย รอด้วยยยยยย> < ผมตามหลังคารอสได้ทันและคว้าเสื้อด้านหลังเขาเอาไว้

 

“เหอะๆ” ซีซาร์แค้นผมมานานแล้วหัวเราะอย่างซะใจ รู้ล่ะสิว่าผมกลัว (ได้ยินข่าวมาว่าแกก็ผีชนิดนึงหนิ- -) พอก้าวขาเข้าไปข้างในมันเป็นเหมือนป่ามีศพที่เหมือนจริงมากนอนระเกะระกะอยู่สองข้างทาง สยองได้อีก ผมกำเสื้อคารอสแน่น

 

“ดะ แด...เนียล...” เสียงอะไรวังเวงๆดังอยู่ข้างหลังวะ T T

 

“ม่ายยยยยยน้า” สติแตกT[]T

 

“นะ นายเหยียบเท้าฉันT T” ไรท์พูดเสียงสะอื้น อ้าวหรอโทษที- - นึกว่าผีหลอก พอดีทางมันแคบน่ะ เผลอถอยหลังไปนิดเดียวเองนะ

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด เสียงโหยหวนดังขึ้นพร้อมกับระบบไฟที่ตั้งไว้ฉายไปยังร่างของหญิงสาวไร้หัวเลือดท่วมร่าง แต่ในมือของเจ้าหล่อนกลับดึงกระจุกผมของหัวตัวเองไว้ ดวงตาเบิกกว้างปากก็กรีดร้องโหยหวน

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก”เสียงผมเอง

 

“เฮ้ยๆ” ผมกระโดดขี่หลังคารอส แบบว่ามันตกใจ- -

 

“ไปๆๆๆกลับกันเหอะ นะนะนะT T” ผมหันกลับไปมองไรท์ก็พบว่าซุกตัวอยู่ในอกของเคลวิน อะโด่นึกว่าจะแน่ ส่วนซีซาร์คู่กัดผมเดินซิวๆอย่างกับมาชมนกชมไม้

 

“แดเนียลกลัวหรอ”

 

“ฉันกลัวผีT[]T” กอดแน่น(ลงจากหลังแล้ว) แต่ก็ไม่วายที่จะเดินไปกันต่อ ทางข้างหน้าเหมือนมีอะไรขวางอยู่ พอเดินเข้ามาใกล้ๆ ไฟที่ทางก็ฉายไปตรงไอ้ที่ขวางทางอยู่ คราวนี้ชัดเลยT T ผีนอนขวางทาง พวกเราต้องเดินข้ามงั้นสินะ

 

“เอาจริงดิ” น้ำตาไหลพราก

 

“ป๊อดหรอแดเนียล” ได้ทีละเสียบเลยนะซีซาร์ อย่าให้ถึงตาฉันบ้างล่ะ T T สาธุขอให้มันนอนอยู่เฉยๆเหอะอย่าให้มันลุกขึ้นมาหลอกเลย

 

“ฮึก ฮือๆ” ไรท์รายนั้นถึงขั้นร้องไห้ แล้วใครมันเป็นคนชวนมาก่อนวะ

 

“งั้น ไปกันเถอะ” คารอสบอกเสียงเรียบก่อนที่ผมจะเอาหน้าซุกที่หลังเขา เสียงสั่นประสาทยังคงดังตามหลอกหลอนไม่หยุด พวกเขาอาศัยความชำนาญใช้ความเร็วที่มีวิ่งตามทางที่มืดแคบ สักพักเราก็ออกมาจากบ้านผีสิงเฮ็งซวย- - ผมกับไรท์นั่งพักใต้ต้นไม้มันเป็นเหตุการณ์ที่ระทึกขวัญจริงๆ- -

 

“ไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ”คารอสพูดพร้อมกับเดินนำดุ่มๆไป ดูเหมือนเขาจะไม่สนุกเลยแหะ

 

และแล้วพวกเราก็มาอยู่ ณ ร้านสเต็กในสวนสนุกนั่นแหละ- - เรานั่งรออาหารกันอย่างเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร หมดเรี่ยวหมดแรงกันไปตามๆกัน

 

“เราจะได้เจอกันอีกมั้ย แดเนียล” จู่ๆไรท์ก็พูดขึ้นทำลายบรรยายกาศความเงียบ

 

“ได้สิ” อย่ามองฉันอย่างนั้นได้มั้ยT T มันเศร้า

 

“อีกนานมั้ยอ่ะT T”

 

“ไม่รู้T T”

 

“พวกนายนี่นะ” คารอสมองเราสองคนด้วยสายตาที่เหนื่อยหน่ายไม่ต่างอะไรกับเคลวินกับซีซาร์

 

“เออ!!ฉันนึกอะไรออกอย่างนึง” ไรท์หันไปค้นหาอะไรในกระเป๋าหยุกๆหยิกๆ “นี่!!!” ไรท์ยื่นหนังสือคล้ายๆกับตำรามหาเวทย์มนต์ออกมาตรงหน้าผม มันดูเก่ามากหน้าปกมีลายนูนสีทองเป็นตัวอักษรที่ผมไม่เข้าใจ

 

“อะไรอ่ะ” ผมย่นคิ้ว สามคนนั้นต่างก็จ้องหนังสือที่ไรท์เอาออกมา

 

“หนังสือ!!”

 

“รู้แล้วว่าหนังสือ- -” เดี๋ยวได้มีต่อยกันก็งานนี้ล่ะ

 

“ฉันไปเจอมันที่ร้านขายหนังสือเก่า ดูเหมือนจะเป็นตำราเวทย์มนต์> <”ไรท์พูดด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นมาก “นายว่าพ่อมดแม่มดจะมีจริงมั้ย ฉันอยากเจอจังเลย> <”

 

“ฉันว่านายอ่านแฮรี่มากไปแล้วล่ะ” - -

 

“หนังสือนั่น ขอดูได้มั้ย” จู่ๆคารอสก็มีสีหน้าซีเรียสขึ้นมาทันที ไรท์ส่งหนังสือไปให้คารอสเขาหยิบหนังสือไปพิจารณามันอย่างถี่ถ้วน ก่อนที่จะยื่นไปให้เคลวินดู “ใช่มั้ย”

 

“ไม่ผิดแน่ครับ” เคลวินตอบ พูดอะไรกันเนี้ยงง

 

“หนังสือนี่ซื้อมาเท่าไหร่ ฉันให้มากกว่าราคาเดิมสิบเท่า” คารอสหันไปถามไรท์ ไม่เข้าใจจะเอาหนังสือแบบนั้นมาทำไม บ้าตามไรท์ไปอีกราย

 

“ผมไม่ขายหรอก ถ้าคุณอยากได้ก็เอาไปสิ ผมมีอีกหลายเล่ม” ไรท์เปิดกระเป๋าให้พวกเราดู เอ่อ...คือว่าหมอนี่เป็นโรคชอบสะสมหนังสือเก่าน่ะ

 

“ขอโทษครับ” พนักงานก้มหัวอย่างสุภาพก่อนจะวางอาหารไว้บนโต๊ะ จากนั้นเราก็ต่างคนต่างกินไม่ได้พูดอะไรต่อ

 

หลังจากที่พวกเราทานอาหารกันเรียบร้อยไรท์ก็ขอตัวกลับ เคลวินอาสาจะไปส่งแต่ไรท์บอกไม่เป็นไร ขอกลับเองเพราะจะไปซื้อของใช้ส่วนตัวด้วย

 

“หวังว่าคงได้เจอกันอีกนะ” ไรท์เข้ามากอดผม

 

“ฉันก็หวังว่าอย่างนั้นเหมือนกัน” ผมกอดไรท์ตอบ

 

“อยากเจอกันเมื่อไหร่ก็บอกฉันจะพามา” คารอสพูดทำลายบรรยากาศความเศร้าของผมกับไรท์ลง

 

“นายพูดจริงอ่ะ”

 

“หน้าฉันเหมือนคนพูดเล่นหรอ”

 

“ฉันรักนายมากที่สุด” ผมกระโดดกอดคอคารอส

 

“นี่ ไม่ต้องดีใจขนาดนี้ก็ได้” เอ่อลืมตัว...ไรท์มองผมแล้วยิ้ม - -

 

“งั้นไปนะ แล้วเจอกัน”ไรท์พูดพร้อมกับเปิดประตูแทกซี่

 

“แล้วเจอกัน”

 

“บาย”ไรท์โบกมือให้ผมก่อนปิดประตู

 

“บาย”ผมมองตามรถแทกซี่ที่ขับออกไปไกลเรื่อยๆ เศร้าจังอยู่ด้วยกันไม่กี่ชั่วโมงเอง

 

“เราก็กลับกันเถอะ”

 

“อื้อ”

 

ใช้เวลานานพอสมควรเราก็กลับมาถึงปราสาท ผมเดินลากสังขารไปทิ้งตัวอยู่บนโซฟาในห้องโถง เหนื่อยจังตอนเล่นไม่เห็นเหนื่อย พอกลับมาแล้วแทบตายปวดเนื้อปวดตัวไปหมด โอ๊ย...ง่วงนอน = =

 

“แดเนียล...รออยู่ที่นี่ก่อนนะฉันมีธุระสำคัญจะต้องไปทำ”

 

“อื้อ”

 

“ห้ามก่อเรื่องเข้าใจมั้ย”

 

“เข้าใจ จะอยู่ให้เฉยที่สุดเลย” ผมตอบพร้อมกับเอาหน้าซุกหมอนอิง

 

“แล้วจะรีบกลับมานะที่รัก” คารอสจูบลงที่แก้มของผม หมอนี่ชอบทำเฉยกับผมต่อหน้าคนอื่น แต่พออยู่กันสองคนเมื่อไหร่ล่ะก็อ่อนหวานขึ้นมาทันที

 

คารอสเดินออกไปนอกปราสาทแล้ว ขณะที่ผมจะปิดเปลือกตาลงก็ได้ยินเสียงคารอสตะโกนสั่งลูกน้องดังมาแว่วๆ

 

“เรียกประชุมสภาทันที!!”

 

==============================================

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นนะคะ ใครที่อ่านแล้วไม่ได้คอมเม้นก็ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน^^ดีใจค่ะขอแค่ให้ชอบ

วันนี้ไรท์เตอร์แอบอู้ไปดู ดิอะเมซิ่งสไปร์เดอร์แมนมา สนุกมากเลย รีดเดอร์ก็อย่าลืมไปหาดูหาชมกันบ้างนะคะ สนุกจริงๆอยากให้รีดเดอร์ดู

เช่นเดิมจ้า มีความสุขกับการอ่านนะคะ เรื่องราวกำลังเข้มข้น อย่าลืมติดตามตอนต่อไปนะ อิอิ

ปล.วันนี้แอบอารมณ์เสียนิดหน่อยก๊อปนิยายจากเวิร์ดลงแล้วตัวหนังสือมันเล็กๆใหญ่ๆในแถวเดียวกัน เลยเอาลงNotepedซะเลย

รักคนอ่านนะคะ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #85 เงามายา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2555 / 21:16
    ไรท์เตอร์ใจร้ายอะ เฝ้ารอตอนต่อไปอยู่นะ มาหลอกให้เราติดแล้วทิ้งกันเฉยเลย
    #85
    0
  2. วันที่ 3 กรกฎาคม 2555 / 19:40
    มานคืออารายฟระ???????
    #84
    0
  3. #80 am_nile (@amnile) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2555 / 09:35
    หนังสือนั้นคืออะไร
    แล้วแดเนียลเป็นเจ้าชายรัชทายาทเหรอ แล้วถ้าคารอสรู้จะทำอะไรแดเนียลหรือเปล่า แล้วอังเดรรู้หรือเปล่า แล้ว "หนึ่งผู้ที่เกิดจากการช่วงชิง" คือใคร?
    โอ้ ลุ้นๆ รอตอนต่อไปนะคะไรเตอร์ ^^
    #80
    0
  4. #79 ploy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2555 / 01:16
    ไรท์Xเควิน
    #79
    0
  5. #78 Y.Yaoi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2555 / 19:33
    หนังสือนั่นคืออะไร~~~

    ขำแดเนียล รู้สึกว่าตัวเองก็เป็นผีนะ จะกลัวทำไม 555

    เคลวินคิดอะไรกับไรท์ป่ะเนี่ย ^^
    #78
    0
  6. #73 arthen (@arthen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2555 / 14:08
    สนุกมาก
    #73
    0
  7. #72 kwan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2555 / 13:36
    หนังสือนี้ต้องมีอะไรแน่ๆๆ
    #72
    0