Vampire xน้ๅใส กับ lจ้ๅชาexมๅป่า (((Yaoi)))

ตอนที่ 6 : ++ฉันขอเป็นทาสของนาย++((แดเนียล))

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 มิ.ย. 55

นี่ตอนกลางวันแล้วสินะ...ผมรู้เพราะแสงที่ส่องผ่านลงมา ตอนนี้แสงมันยังมาไม่ถึงตัวผม นี่เป็นครั้งแรกที่มองแสงแดดแบบนี้แสบตาจังเลย


“มีอะไรจะสั่งเสียมั้ย” ผมหันไปหาต้นเสียง คารอส!! เคลวิน ซีซาร์ และลูกสมุนอีกเป็นสิบ ยืนมองผมพร้อมส่งสายตาเยาะเย้ยมาให้ จะเรียกว่าทั้งหมดก็ไม่ได้เพราะเคลวินดูเหมือนจะสงสารผมนะ


“ไม่มีหรอก...” ผมพูดเสียงแผ่ว “ฉัน มันสมควรตาย ขอโทษนายด้วยที่ทำเรื่องบ้าๆแบบนั้น” ผมก้มหน้ารู้สึกสำนึกผิด ยิ่งคิดถึงเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นพาไปเจอ ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่


“พวกฉันมารอดูความตายของนาย” ขอบใจ ซึ้งมาก


“อื้อ ขอบใจ”


“ฉันเคยบอกนายไม่ใช่รึไง เวลาพูดกับฉันอย่าก้มหน้าเห็นแล้วมันหงุดหงิด”


“เดี๋ยวฉันก็ไม่อยู่ให้นายหงุดหงิดแล้วล่ะ” แสงแดดมันเริ่มคืบคลานเข้ามาหาผมเรื่อยๆ โอ๊ย!!!แสบตา ไม่ได้ร้อนนะแค่ตามันไม่ชิน


“รำคาญลูกตาชะมัด เคลวิน ซีซาร์ ไปเอาตัวมันออกมา”


“แต่!!” ซีซาร์ มีทีท่าว่าจะขัดคำสั่ง


“ไปเอาตัวมันออกมาฉันพูดไม่ชัดหรอ”


“ครับ” ทั้งสองรับคำพร้อมกัน ก่อนที่จะไขแม่กุญแจเข้ามา เคลวินเข้ามาปลดล็อคโซ่ที่ล่ามตัวผมไว้ โดยมีซีซาร์ยืนมองผมอย่างไม่ไว้ใจ


“ปลอดภัยแล้วนะ” เขากระซิบผมเสียงแผ่ว


“อือ ขอบใจที่เป็นห่วง” ผมยิ้มให้เขา


“นายนี่ ผีเข้าผีออก” เขาพูดพร้อมกับดึงผมลุกขึ้น ผมเดินออกจากห้องขังยืนเผชิญหน้ากับคารอส ผมจ้องหน้าเขา แน่นอนเขาก็จ้องหน้าผม เหมือนทุกคนจะอึดอัดกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น


“จะทำไม” เขาถามผมเสียงเรียบ


“ขอโทษ ต่อไปฉันจะเป็นทาสคอยรับใช้นายเอง” ผมโค้งคำนับให้คนที่อยู่ตรงหน้า ทุกคนดูเหมือนจะตกใจกับการกระทำของผม แม้แต่คารอสเองก็ตกใจกับการกระทำของผมเช่นกัน


“ดี ฉันก็ชอบเหมือนกัน” ฉันก็กะไว้แล้วว่านายต้องชอบน่ะนะ - -; “เริ่มจากอะไรก่อนดีล่ะ” เขาทำท่าครุ่นคิด “ตัดหญ้ารอบๆปราสาทก็แล้วกัน ตอนนี้ เวลานี้ด้วย”


“โอเค ตกลง” ผมรับคำอย่างรวดเร็ว


“แต่ ท่าน...” เคลวินดูเหมือนจะตกใจกับคำพูดของเจ้านาย แต่เขาก็ต้องเงียบลงเมื่อถูกมือยกขึ้นปราม


“ฮึ ซีซาร์พามันไปที่สนามหญ้าสิ”


“ครับ” เขาหันไปรับคำคารอสแล้วมองมาที่ผม “ตามมา”


“อื้อ” ผมเป็นคนว่าง่ายเลยเดินตามเขาไปอย่างเงียบๆ


“ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายมีแผนการอะไรอยู่ แต่นี้มันไม่ใช่เรื่องตลกเพราะมันใกล้เที่ยงแล้ว ขืนนายออกไปตายแน่นอน”


“ก็สมควรแล้วนี่” เขาหันหน้ากลับมามองผมอย่างงงๆ


“ที่จริง...สิ่งที่นายทำก็ไม่ได้เลวร้ายนักหรอก แวมไพร์ทั่วไปก็ทำกันทั้งนั้นแหละ”


“จริงหรอ?”


“จริง ถ้าเทียบกับบรรพบุรุษนาย” สะอึกสิงานนี้


“ฉันขอโทษจากใจจริงเลยนะเมื่อกี้” ผมก้มหน้าความรู้สึกผิดโถมเข้ามาเต็มๆ


“ไปรู้อะไรมาอีกล่ะ” เอ๊ะ ทำไมพวกนี้ชอบรู้ทันจัง


“รู้ดีจัง”


“คนอย่างนายสีหน้ามันฟ้อง ใครๆก็ดูออก”


“งั้น ที่ฉันคิดจะฆ่าคารอสทุกคนก็ดูออกหรอ”


“อืม” แต่ถึงอย่างนั้นคารอสก็กับยอมให้ผมเข้าใกล้ โอ๊ย ยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่


“ต่อไปนี้นายจะใช้อะไรฉันก็ได้นะ”


“สงสัยจะไม่ทันได้ใช้หรอก เพราะอีกไม่กี่นาทีนายก็เกรียมแล้ว”


“...” คุยกันไปคุยกันมาผมก็มายืนอยู่ตรงประตูบานใหญ่


“ฉันจะเปิดแล้วนะ” ซีซาร์หันมาบอกผม


“อื้อ”


แอ๊ด....ปัง!!! ประตูถูกเปิดออกแสงแดดสาดส่องเข้ามา ผมถึงกับผงะ


“โอ๊ย!!!” แสบตา ไม่ได้ร้อนนะ = =


หมับ!!! แรงกระชากจากข้างหลังทำให้ผมตัวปลิวตามแรงนั้นทันที อัก!! กระแทกเข้ากับแผงอกของใครบางคน


“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละ”


“คารอส” เป็นห่วงงั้นหรอ?


“เป็นทาสไม่ใช่หรอ ต่อไปก็เรียกฉันว่าเจ้านายก็แล้วกัน” บ๊ะ ได้ทีละเอาใหญ่ - -; ไอ้เจ้านาย


“ครับ...เจ้านาย”


“ตามฉันมา” ผมเดินตามคารอสขึ้นห้อง สภาพมันยังเละเหมือนเดิม = = “เก็บกวาดซะ”


“ครับ” ระหว่างที่ผมกำลังก้มเก็บหมอนอยู่ จู่ๆภาพก็เริ่มเลือนรางเข้ามาในหัว แวมไพร์สามตนเดินเข้ามาในห้องๆหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นห้องนอน เด็กผู้ชายผมแดง...หลบอยู่ใต้เตียง คารอสงั้นหรอ? พวกนั้น ตรงเข้าทำร้ายผู้หญิงนัยน์ตาสีฟ้าอย่างโหดร้าย ร่างของเธอร่วงลงกระทบกับพื้น คอของเธอถูกกัดเหวอะหวะเลือดสีแดงไหลเจิ่งนองเต็มพื้นห้อง เธอพยายามสูดลมหายใจอย่างทุรนทุรายเธอกำลังทรมาน ก่อนสิ้นใจแววตาแห่งความเป็นห่วงได้จ้องมองมาที่เด็กชายผมแดงที่ซ่อนตัวอยู่ ‘แม่!!’เด็กชายครางเสียงแผ่วเบาออกมา   อึก!! แม่ งั้น...หรอ...


“นี่...”  ร่างสูงสะกิดไหล่ผม “ฉันให้เก็บห้อง ไม่ได้ให้มานั่งเล่...”


หมับ!!!! ผมโผเข้ากอดร่างสูงทันที นั่นเขา... ภาพเด็กคนนั้นคือเขา...


“นายไม่เป็นไรแล้วนะ ต่อไปฉันจะอยู่ข้างๆนายเอง” ผมร้องไห้ อดนึกถึงความรู้สึกของเขาตอนนั้นไม่ได้ คงจะทรมานมากที่เห็นแม่ตายต่อหน้าต่อตา


“หือ?”


“เจ็บมากมั้ย?” ผมผละออกจากเขาก่อนเอื้อมมือไปจับมือหนาของคนตรงหน้า บาดแผลที่ฝ่ามือลึกพอดู “ผมรักษาให้มันหายได้นะ” ผมหลับตาอธิฐานขอให้มือของเขาหาย ไอสีฟ้าค่อยๆพวยพุ่งออกจากบาดแผลไม่นานแผลก็หายสนิทเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นี่เป็นความสามารถพิเศษส่วนตัวของผม


“ฉันตามนายไม่ทันจริงๆ เดี๋ยวบ้า เดี๋ยวร้อง เดี๋ยวปัญญาอ่อน เดี๋ยวงี่เง่า”


“เลือดน่ะ”


“หือ? เป็นบ้าอะไรอีก หิวรึไง?”


“เพราะนายให้ฉันกัดเมื่อคืนก่อน ฉันถึงรู้ว่านายฆ่าพ่อแม่ฉัน”


“ก็เลยเป็นบ้าขึ้นมา” ผมพยักหน้าหงึกหงัก “แล้วรู้อะไรอีก”


“อดีตของนาย มันค่อยๆผ่านเข้ามาในหัวของฉันเรื่อยๆ” ผมก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขา


“แล้วเมื่อกี้เห็นอะไร” เขาเชยหน้าของผมขึ้นให้สบตา


“เห็น...เอาเป็นว่าเราหายกัน ฉันจะไม่โกรธเรื่องที่นายทำกับฉันทุกๆเรื่อง” เพราะเราต่างก็เจ็บปวดเหมือนกัน อีกอย่างฝั่งทางผมเป็นคนก่อเรื่องขึ้นมา


“บอกฉันมา”


“เห็นนายแก้ผ้าอาบน้ำ พอใจยัง” เลี่ยงที่จะพูดดีกว่า... เรื่องแบบนั้นน่ะผมเข้าใจความรู้สึก


ป๊อก!!!


“โอ๊ย!!!” มันเอาขาเตียงเคาะหัวผม


“ทะลึ่งหรอ” T T เจ็บนะ “ต่อไปนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้นายคาดสายตา เพราะนายรู้เรื่องทุกอย่างของฉันแล้ว”


“...”


“ให้นายเก็บ ชาติหน้าคงเสร็จละมั้ง” พูดเสร็จร่างสูงก็ดีดนิ้วดัง เป๊าะ ของทุกอย่างในห้องกลับมาคงสภาพเหมือนเดิม นี่นายเป็นญาติกับแฮรี่พอตเตอร์ใช่มั้ย > < “อีกอย่าง...ตอบฉันมาสิ”


“หือ? เรื่องอะไรหรอ”


“ทำไมถึงถูกแดดได้” เขาชี้ไปที่ผ้าม้าน มันไม่ได้ปิดแถมเปิดอ้า 360 องศา แสงแดดเจิดจ้าเต็มที่


“เพราะสร้อยเส้นนี้” ผมชี้ไปที่คอ หมอนั่นเห็นสร้อยก็เลิกคิ้วขึ้นสูง


“ไปเอามาจากไหน”


“ไม่รู้สิ อยู่ๆมันก็มา”


“อย่ากวน”


“จริงๆนะ มันมาเองจริงๆ สาบานให้ฟ้าผ่าตาย” = =; เขาทำท่าครุ่นคิด


- -“ อยากไปเปิดหูเปิดตาดูชีวิตตอนกลางวันมั้ยล่ะ” หา!!! ไม่อยากจะเชื่อ นี่ผมทำมีดบาดมือเขาจนถึงขั้นสมองเลอะเลือนเลยหรอ รู้สึกหมอนี้เริ่มใจดียังไงบอกไม่ถูก


“ไป!!!” ผมบอกพร้อมกระโดดกอดคนร่างสูงตรงหน้า


“อย่าดีใจให้มันเกินเหตุจะได้มั้ย - -;”


“ตอนนี้ วันนี้เลยหรอ?” ตื่นเต้นจัง > <


“อืม”


“ฉันอยากกินไอศกรีม”


“น้อยๆหน่อย นายพึ่งจะประกาศตัวว่าเป็นทาสของฉัน อย่าเรียกร้องมากจะได้มั้ย” เออจริงอย่างที่บอก งั้นก็อดแดกไปตามระเบียบ “เอานี่ ใส่ซะ” เขาโยนแว่นกันแดดสีชามาให้ผม รับเกือบไม่ทัน -*-


“ว่าแต่...ฉันเป็นทาสนายนะ คิดๆดูไม่ไปดีกว่านายไปเถอะ”


“เป็นทาสต้องติดตามเจ้านาย ฉันสั่งให้นายไปนายก็ต้องไป” ดีใจที่สุดในสามโลก > < เมืองตอนกลางวันจะเป็นแบบไหนนะ


ผมเดินลงมานั่งรอเจ้านายอยู่หน้าปราสาท ส่วนเจ้านายของผมเค้าไปขับรถออกมารับผม ไม่รู้ใครเป็นทาสกันแน่ - -


“แดเนียล!! นี่นาย!!!” ผมหันไปหาต้นเสียง เคลวินนี่เอง ตกใจอะไร ไม่เคยเห็นคนหล่อใส่แว่นรึไง


“....”


“มานั่งโดนแดดได้ไง” ซีซาร์ถามผมอย่างแปลกใจ


“พอดีว่ากลายพันธุ์น่ะ ฮะ ฮะ ล้อเล่น เพราะสร้อยนี่ต่างหาก” - -; ผมชี้ไปที่คอ


“นี่มันสัญลักษณ์ของเจ้าชายแวมไพร์นี่ หรือว่านาย...” เคลวิน กับ ซีซาร์ชี้หน้าผม


“บ้าหรอ!! พ่อแม่ฉันเป็นสามัญชนแวมไพร์ธรรมดา ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์อะไรทั้งนั้นแหละ”


“อืม ดูจากสภาพอย่างนายก็ไม่มีราศีเจ้าชายจับเหมือนกันนั้นแหละ” ป้าด!!!กัดเจ็บได้ใจ อย่างนี้สินะเขาถึงเรียกว่าปากหมา


“มาขึ้นรถกันได้แล้ว” ผมหันหน้าไปตามเสียงเรียก รถสปอร์ตเปิดประทุนสีแดงเพลิงเทียบท่ารออยู่ที่หน้าปราสาทโดยที่มีคารอสนั่งอยู่ที่ฝั่งคนขับ


“พวกนายก็ไปด้วยหรอ?”


“อืม เราเป็นผู้ติดตามเจ้าชายน่ะ”


“เจ้าชาย?”


“อื้อ” สองคนรับคำพร้อมกัน หมายความว่า คารอสเป็นเจ้าชาย!!!! T T


“แต่รถมันมีแค่สองที่นั่ง ตอนนี้มันก็เหลือที่เดียวแล้ว จะขี่คอกันไปหรอ” ขอสละสิทธิ์ยังทันมั้ยนะ T T


“พวกฉันขับรถตามหลังไปต่างหาก - -;”


“งั้นฉันไปล่ะ เดี๋ยวเจ้านายโมโห” ผมรีบวิ่งไปเปิดประตูรถนั่งทันที “พร้อมแล้วครับ” ^^ มีความสุขจริงๆ


“เดี๋ยว!! ถอดแว่นออกก่อน”


“เอ๋? ทำไมล่ะ”


“ฉันบอกก็รีบๆทำตามเถอะ!!” ผมรีบถอดแว่นออกทันที “ก้มลงมา” เอ้าก้มก็ก้ม พอผมก้อมลงเขาก็เอาผ้ามาปิดตาผม มองอะไรไม่เห็นซะงั้น กะจะดูวิวข้างทางซะหน่อย “ถ้าฉันอนุญาตค่อยเอาออก”


“ทำไมต้องปิดด้วย”


“นายจะจำทางออกจากที่นี้ได้น่ะสิ” เออคงจำได้ตายล่ะ - -


บรื้น.... คารอสเร่งเครื่อง ก่อนที่จะออกรถด้วยความเร็วสูง หัวผมแทบจะหลุดไปข้างหลัง


กึก...กึก... ดูเหมือนจะไม่ได้วิ่งบนถนน - -^ ผมพอจะเดาได้เพราะตอนที่ผมหนีออกมาครั้งก่อนก็หาถนนไม่เจอเหมือนกัน รู้สึกว่าจะขับออกมาจากปราสาทได้ไกลพอควรแล้วล่ะเพราะผมรู้สึกว่าเรากำลังอยู่บนถนน เพราะไม่มีเสียงกึกๆกักๆ แถมรถยังวิ่งได้นิ่มสบายตัวอีกด้วย


“เปิดตาได้” ว่าแล้วไง... ว้าว!!วิวสวยจัง ตอนนี้เรากำลังอยู่บนสะพานแขวน หันหลังกลับไปเป็นรถสปอร์ตเปิดประทุนสีดำขับตามหลังมาติดๆเป็นซีซาร์กับเคลวินนั้นเอง ผมเอามือเท้าคางที่ขอบประตู ตั้งแต่เกิดมาผมเคยเห็นวิวอย่างนี้แค่ในภาพถ่ายเท่านั้นแหละ ได้มาเจอของจริงแบบนี้สุดๆไปเลย บรรยากาศตรงนี้เย็นดีจัง ลุกขึ้นรับลมดีกว่า “นี่ จะทำอะไร!!” คารอสร้องเพราะเห็นผมจะลุกขึ้นยืน


“รับลมไง” พูดจบผมก็ลุกขึ้นอ้าแขนทั้งสองข้างรับแรงลมที่ปะทะเข้ามา สนุกที่สุด> <


“กลับลงมานั่งเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นได้ตกลงไปตายแน่ๆ” เขาตวาดผมเสียงดัง ทำให้ผมต้องกลับมานั่งตามเดิม งกจริงๆแค่นี้ก็หวง


คารอสขับรถมาจอดที่ลานจอดรถสุดหรูของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง มันดูใหญ่โตมากแถมคนยังเยอะแยะอีกต่างหาก ผมเองเคยได้ยินไรท์บอกว่าจะมาห้างสรรพสินค้า มาซื้อของไปให้ผมไม่นึกเลยว่ามันจะใหญ่ขนาดนี้ > < ไม่นานเคลวินกับซีซาร์ก็เดินมาสมทบ เราทั้งสี่คนจึงเดินไปพร้อมๆกัน ผมกับคารอสอยู่ด้านหน้าโดยมีเคลวินกับซีซาร์เดินตามหลัง รู้สึกเหมือนตัวเองไม่เหมือนทาสเลยแหะ > < ดูเสะ สาวๆหันมามองแล้วกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่


ปึก!!! ผมเดินชนกับใครบางคน T T ไม่ได้ซุ่มซ่ามนะ


“อ๊ะ ขอโทษ!!” พูดพร้อมกันแถมเหมือนกันอีกต่างหาก อ้าวทำของตกนี่ เดี๋ยวเก็บให้ก็แล้วกัน


โป๊ก!!!! T T อย่าคิดเหมือนฉันสิเฟ้ย <<<< หัวชนกัน


“ขอโทษทีนะ” พูดเหมือนกันอีกรอบ ขอดูหน้าไอ้หมอนี่หน่อยเหอะ


“แดเนียล!!!”


“ไรท์!!!” คิดถึงที่สุดในสามโลกนี้ มามะขอกอดให้หายคิดถึงหน่อยเถอะ ว่าแล้วผมก็กระโดดกอดหมอนั่นยังกับลูกลิงเกาะแม่ลิง


- -; <<<< ซีซาร์


= =; <<<<เคลวิน


-*- <<<<คารอส


“นายไปอยู่ไหนมารู้มั้ย ฉันเป็นห่วงนาย คิดถึงนายที่สุดเลย” ไรท์พูดพร้อมกับดึงตัวผมเข้าไปกอดอีกครั้ง


“ฉันก็คิดถึงนายเหมือนกัน”


“แล้วจะกอดกันอีกนานมั้ย” เสียงคารอสดังขึ้นแทรกความสุขของสองเรา


“นั่นใคร แล้วนายทำไมถึงได้...” ไรท์ถามอย่างสงสัย


“เอาไว้เดี๋ยวเล่าให้ฟัง”


“ไป ได้ แล้ว” คารอสพูดเสียงเหมือนโกรธอีกแล้ว แถมกระชากผมออกจากไรท์อีกต่างหาก เดี๋ยวสินั่นเพื่อนฉันนะ คารอสดึงผมฝ่าผู้คนที่แออัดจนกระทั้งผมแทบจะมองไม่เห็นไรท์ โถ่ ไรท์ T T ช่วยด้วย ไรท์พยายามจะวิ่งตามผมแต่ดันไปชนกับป้าแก่ๆจนของที่ป้าแกถือมาตกกระจายหมอนั่นก็เลยต้องช่วยเก็บ สรุปว่าเราสองเลยพลัดพรากจากกันโดยปริยาย


“กอดกันน่าไม่อาย ทุเรศที่สุด คู่ขาเก่ารึไง” -*- ทำไมพูดจาแมวๆแบบนี้


“นั่นเพื่อนผมนะ เพื่อนคนเดียว เพื่อนรักด้วย ไรท์น่ะคอยดูแลผมทุกอย่าง”


“เหอะถึงว่า นิสัยเหมือนกัน” แล้วไงล่ะ


จ๊อกกกก ไม่นะ...อาจจะเป็นเพราะว่ากลางคืนก็ไม่ได้พักผ่อนเต็มที่แถมยังมาเดินเล่นตอนกลางวันอีก ท้องไส้มันเริ่มประท้วงเริ่มหิวซะแล้วสิ คนเยอะแยะอย่างนี้หายไปสักหนึ่งคงไม่มีใครสงสัยหรอกมั้ง


หมับ!!! คารอสคว้าแขนผมไว้


“อย่าแม้แต่จะคิด” ก็มันหิวนี่แล้วผมก็ไม่เก่งเรื่องควบคุมอารมณ์แบบนี้ด้วย


“เคลวิน ซีซาร์ ไปหาที่นั่งกินอะไรก่อนเดี๋ยวฉันตามไปทีหลัง”


“ครับผม” สองคนนั้นรับทำแล้วเดินออกไปก่อน ทิ้งให้ผมกับคารอสอยู่กันแค่สองคน


“ส่วนนายมานี่” คารอสลากผมเข้าห้องน้ำ ไม่นะ ไม่ใช่กระสือไม่กินขี้> < เขาผลักผมเข้าห้องน้ำก่อนที่จะเบียดตัวเองตามเข้ามาแล้วปิดประตู


“พามาทีนี่ทำไม” ร่างสูงถอดเสื้อออกก่อนที่จะจับผมนั่งลงบนชักโครก(ปิดฝาแล้วน่ะ) ผมพอจะเดาออกแล้วล่ะว่าเขาพาผมมาทำไม


“กินฉันสิ” คำพูดส่อมาก - -! แต่ผมก็ไม่ปฏิเสธ ร่างสูงนั่งคุกเข่าลงกับพื้นคอของเขาอยู่สูงกว่าปากผมหน่อยนึง นี่ขนาดนั่งนะ- - ผมกัดร่างสูงเบาๆ เลือดสีแดงสดบางส่วนไหลจากคอผ่านแผงอกที่กำยำเซ็กซี่จัง> <


“อึก อึก” ผมกลืนเลือดของคนตรงหน้าลงคออย่างกระหาย ก่อนที่ผมนะนึกได้ว่าถ้ากินไปมากกว่านี้เดี๋ยวเขาจะตายเอา ผมถอนริมฝีปากออกอย่างช้าๆ “อะ อิ่ม แล้ว”


“เสร็จแล้วก็ช่วยรักษาให้เป็นเหมือนเดิมด้วย”


“อื้อ” ผมยื่นมือไปแตะที่คอของคนตรงหน้าเบาๆก่อนที่จะก้มหน้าลงอธิฐาน รอยคมเขี้ยวของผมก็จางหายไป


“สองคนนั้นคงรอแย่แล้ว รีบไปกันเถอะ” เขาคว้าเสื้อมาใส่แล้วเดินนำผมออกไปทันที พวกที่กำลังยืนทำธุระส่วนตัวอยู่ข้างนอกหันมามองผมกับคารอสเป็นตาเดียวกัน อะไรแปลกตรงไหนเข้าห้องน้ำห้องเดียวกันมันแปลกรึไง มองมากเดี๋ยวปั๊ดจับกัดคอ - -


สองคนนั้นนั่งรอพวกผมอยู่ร้านไอศกรีม เหมือนรู้แหะ ว่าผมอยากกินมัน ผมหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ รู้สึกว่าโต๊ะที่พวกผมนั่งจะเป็นจุดสนใจเป็นพิเศษสาวๆมองเต็มเลย- -ไม่นานไอศกรีมที่สองคนนั้นสั่งรอก็มาเสริฟอยู่ตรงหน้า ไหงมีถ้วยเดียววะแถมใหญ่โตมโหฬาร สามคนนั้นนั่งจ้องผม อ้าวทำไมไม่กินกันล่ะ


“ฉันขอบายไม่ชอบของหวาน” คารอสพูด


“ผมก็เหมือนกัน” เคลวิน


“ผมก็ด้วย” ซีซาร์


ผมไม่สนใจพวกเขาหรอกไม่กินผมกินเองคนเดียวก็ได้ ผมเริ่มตักไอศกรีมหลากรสเขาปาก อิ่มจังตาผมเริ่มปรือๆกินไอศกรีมมันมีความสุขอย่างนี้นี่เอง เคลิ้มดี


แผละ!!! หน้าทิ่มลงถ้วยไอศกรีม


“เฮ้ย!!!” สามคนประสานเสียงพร้อมเพรียงกัน ไม่ต้องตกใจมันเป็นธรรมดาที่กินอิ่มแล้วหนังตาก็หย่อน แถมนี่ก็ตอนกลางวันด้วย มันเป็นเวลาตื่นของทุกคนแต่สำหรับผมมันเป็น เวลานอน!!! ลาก่อนชาวโลกตอนกลางวัน...


===============================================
===============================
===============
====
ขอบคุณทุกๆคอมเม้นนะจ๊ะ ไรท์ดีใจที่รีดเดอร์ทั้งที่หลงมาและก็ตั้งใจเข้ามาอ่านแล้วชอบน้ำตาจะไหลT T
รักๆๆๆๆทุกคน
เห็นคำผิดก็อย่าลืมเตือนกันด้วยล่ะ > <
มีความสุขกับการอ่านนะจ๊ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #123 noblesse_1 (@noblesse_1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 02:14
    5555+สงสารคนแบกกลับ
    #123
    0
  2. #98 aom (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2556 / 18:49
    ฮาๆๆๆ นายเอกแอบหลับละงานนี้ ฮาตอนท้าย สนุกจัง
    #98
    0
  3. วันที่ 3 กรกฎาคม 2555 / 19:21
    ฮาตอนสุดท้ายแฮะ
    #82
    0
  4. #69 kwan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2555 / 21:59
    จบได้ฮาแตกมากค่ะ
    #69
    0
  5. #57 arthen (@arthen) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2555 / 20:41
    สนุกมาก
    #57
    0
  6. #56 Nail (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2555 / 18:17
    555+ น่ารักไปมั้ยเนี่ย
    #56
    0
  7. #55 above (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2555 / 14:50
    แล้วแบบนี้ จะมีคนมาขโมยสร้อย ไปมัย ?
    #55
    0
  8. #54 PTTIS~~YR%&HH~~ (@mamoza) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2555 / 12:41
    จบได้ฮามาก 55555

    สุดท้ายก็อดเที่ยว
    #54
    0
  9. #53 เงามายา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2555 / 10:23
    พระเอกเท่ ดีอะให้กินเลือดด้วยแถมนายเอกก็เปิ่นได้ใจ สนุกมากจะรอติดตามนะ
    #53
    0
  10. #52 am_nile (@amnile) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2555 / 10:22
    ชอบเรื่องนี้ค่า ไรเตอร์อัพต่อนะ อย่าทิ้งเรื่องนี้นะคะจะเป็นกำลังใจให้ ^^
    #52
    0
  11. #51 Almaecious (@hicenberg) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2555 / 10:13
    สนุกมากมายเลย สู้ๆน๊า จะติดตามต่อไปจ๊ะ
    #51
    0