Vampire xน้ๅใส กับ lจ้ๅชาexมๅป่า (((Yaoi)))

ตอนที่ 3 : ++ฉันถามว่าแก...เป็นอะไรกับมัน++ ((คารอส))

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    26 มิ.ย. 55

ผมเดินหัวเสียออกมาจากห้อง เจ้าตัวเล็กนั่นมันดันร้องไห้ซะนี่ ผมไม่เข้าใจว่าแวมไพร์ทุกตัวทำไมมันต้องจองหองโอหังนักนะ ผมเกลียดพวกมัน ถ้าในวันนั้นผมจัดการฆ่าเจ้าเด็กนั่นซะก็หมดเรื่อง แล้วทำไมผมต้องไว้ชีวิตมัน? ผมตอบตัวเองไม่ได้ กลับกลายเป็นว่าผมอุ้มร่างที่นอนหลับอย่างไร้เดียงสาไปทิ้งไว้ที่หน้าบ้านของคู่อริที่กินกันไม่ลงซะงั้น ฉะนั้นผมคิดว่าผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวของเด็กนั่น เพราะผมคือเจ้าชีวิตของมัน


“เคลวิน อีกสองชั่วโมงไปลากไอ้ลูกแมวนั้นมาหาฉันที่ห้องด้วย” ผมสั่งลูกน้องคนสนิทก่อนที่จะหยิบเสื้อคลุมเดินออกจากปราสาท ผมมีนัดกับใครบางคน แน่นอนไอ้ใครคนนั้นมันคงไม่พอใจที่ผมเอาเด็กของมันมาแบบนี้


ขาของผมก้าวเข้ามาอยู่ในป่าทึบชื้น มอสสีเขียวสดขึ้นตามลำต้นสนเป็นกระจุกๆสูงขึ้นไปถึงยอด ต้นสนที่นี่มันขึ้นเบียดกันอย่างแออัดแม้แต่ตอนกลางวันแสงแดดยังส่องลงมาไม่ถึงพื้น บรรยากาศที่นี่เย็นยะเยือก ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ ขาของผมก้าวข้ามเถาวัลย์เส้นใหญ่ รากสนโผล่ขึ้นเหนือพื้นคดโค้งโก่งงอ งูพิษแดงคาดดำพันขดอยู่กับเถาวัลย์ที่อยู่ข้างๆผม มันแลบลิ้นสองแฉกเตือนผมไม่ให้เข้าใกล้มัน กลิ่นแปลกๆทำให้ผมรู้ว่าบุคคลที่ผมมาพบได้มาถึงก่อนหน้าผมเสียอีก ก่อนทีจะปามีดออกไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ข้างหน้าของผม ฮึ ซ่อนตัวงั้นหรอ? อย่ามาดูถูกความสามารถกันสิ กลิ่นของพวกแวมไพร์น่ะปิดยังไงก็ปิดไม่มิดหรอก


“เก่งนี่ เดาที่อยู่ของฉันได้”


“กลิ่นสาปอย่างนี้ ไม่มีใครนอกจากแก อังเดร” มันเลิกคิ้วสูง ก่อนที่จะดึงมีดที่เสียบกับต้นไม้ออกมาควงเล่น


“ไม่แฟร์เลยนะ ที่แกแอบเอาแดเนียลไปตอนที่ฉันเผลอ”


“ฮึ ถึงแกไม่เผลอไอ้เด็กนั่น มันก็เป็นของฉันอยู่แล้วฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวมัน” ผมกระตุกยิ้มที่มุมปาก


“ฮะ ฮะ แกจะบอกว่าคนที่ฆ่าพ่อแม่ ของแดเนียลคู่ควรอย่างนั้นหรอ ตลกไปละมั้ง”


“แล้วไง ฆ่าก็ส่วนฆ่า ไว้ชีวิตก็อีกเรื่อง มันไม่เกี่ยวกัน”


“พวกแกเกลียดพวกฉันไม่ใช่หรอ แกจะเอาแดเนียลไปทำไม?”


“ไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องตอบแก”


“จำไว้นะถ้าหากแกแตะต้องแดเนียลแม้แต่ปลายเล็บล่ะก็...”


“ฮึ มากกว่าปลายเล็บฉันก็แตะมาแล้ว” มันจ้องตาผมอย่างอาฆาต ผมได้แต่ระบายยิ้มที่มุมปากให้มัน เอาสิ ฉันจะทำให้แกขาดใจตายไปเลย


“แก!!!


“อย่าบอกนะว่าแกรักไอ้ลูกแมวข้างถนนนั่น” ผมยิงประเด็นสำคัญเข้าจี้ใจดำของมัน และดูเหมือนว่าจะได้ผลเป็นอย่างดี


“แกเอาแดเนียลไว้ที่ไหน!!” มันเริ่มสติแตก สองเท้าก้าวเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็ว


“รักล่ะสิ? ฮึ ดีล่ะ งั้นฉันจะคืนให้ก็ได้ แต่จะคืนหลังจากที่มันเป็นของเหลือทิ้งจากฉัน...ก็แล้วกัน” ผมกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ ไม่ลืมที่จะส่งรอยยิ้มเยาะให้คนที่อยู่ข้างล่าง ก่อนที่จะดีดตัวลัดเลาะไปตามกิ่งก้านอันใหญ่โตของต้นสนอย่างรวดเร็ว มันยังไม่ถึงเวลาที่จะเริ่มสงครามกันตอนนี้ เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน ฉันยังมีเรื่องสนุกๆที่ต้องทำอีกเยอะแยะ


หน้าประตูทางเข้าปราสาท เคลวิน กับ ซีซาร์ กำลังยืนรอการกลับมาของผม สองคนนี้จะเรียกว่าเพื่อนก็ได้เพราะร่วมทำสงครามกับผมมาโดยตลอดพันปีที่ผ่านมา


“เรื่องที่สั่ง เรียบร้อยดีมั้ย” ผมถามเรื่องที่สั่งก่อนจะออกไป


“เรียบร้อยครับ”


“ดี” ผมยิ้มก่อนที่จะเดินขึ้นห้อง ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้าไปร่างเล็กๆที่นั่งอยู่บนเตียงก็สะดุ้งโหยง ก่อนที่จะหันหลังให้ผม ดีผมชอบเวลาที่มันหยิ่งผยองอย่างนี้มากๆ แล้วผมก็อยากเห็นความกลัวของมัน ยิ่งกลัวเท่าไหร่มันยิ่งทำให้ผมมีความสุขมากเท่านั้น ผมก้าวเข้าไปหาร่างที่สั่นเทาก่อนที่กระชากลงมาจากเตียง


“ใครอนุญาตให้ขึ้นไปอยู่บนเตียงของฉัน ลงมานี่” แรงกระชากทำให้เจ้าตัวเล็กหล่นลงมากองอยู่ที่พื้นตรงสองเท้าของผม


“โอ๊ย!! บอกดีๆก็ได้ ทำไมต้องดึงลงมาแบบนี้ด้วย” ตะคอกใส่ผมแถมยังพยายามแกะมือของผมออก เมื่อก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมงยังร้องไห้อ้อนวอนขอไม่ให้ผมทำอะไรเลยนิ


“อย่างนายมันต้องอยู่ตรงนี้ เหมาะดี” พูดจบผมก็เอาโซ่ล่ามเจ้าเด็กนี่ไว้กับขาเตียง ก่อนที่จะเข้าไปอาบน้ำโดยที่มีสายตาเคียดแค้นจากแวมไพร์ตัวเล็กส่งท้ายตามมา ผมก้าวขาออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าไอ้ตัวเล็กมันกำลังลูบคลำสร้อยที่ห้อยคออยู่ แถมทำหน้าตาเศร้าๆอีกต่างหากเห็นแล้วผมหงุดหงิดมาก สร้อยบ้าอะไรสำคัญขนาดนั้นเลยรึไง


“ฮึ คิดถึงไอ้อังเดรอยู่รึไง” ผมพูดส่งๆ เดาส่งๆไปด้วย


“คุณอังเดรต้องมาช่วยผม เขาต้องมาช่วยผม” แต่คำตอบที่ผมได้ยินกลับมาแทบจะทำให้ผมเข้าไปกระชากไอ้คนที่นั่งอยู่ข้างล่างทันที แต่ผมก็ฝืนตัวเองไว้ ก่อนที่จะยืนกอดอกมองดูร่างเล็กอย่างเหนือกว่า


“มันไม่มาหรอก”


“มาสิ เขาต้องมา เขาไม่มีวันทิ้งผมหรอก” แววตาที่คนตัวเล็กฉายมาแสดงถึงความเชื่อมั่นในตัวไอ้อังเดร แถมดูมีความหวังมากซะเหลือเกิน ดีรักกันมากใช่มั้ย


“รักมันมากหรอ” ผมย่างสามขุมเข้าไปหาคนที่อยู่ตรงหน้าก่อนที่จะเชยหน้าเล็กๆนั้นขึ้นให้มองตาผม เอาอีกแล้วน้ำตาของคนตรงหน้าผมมันไหลอีกแล้ว ผมจ้องมองใบหน้ากับริมฝีปากที่สั่นระริกด้วยความกลัว ผมมีความรู้สึกสงสารขึ้นมานิดๆ แต่ผมก็พยายามสลัดความคิดนั้นออกไป มืออีกข้างของผมเอื้อมไปจับสร้อยคอของแดเนียลก่อนที่จะกระชากมันออก แล้วโยนทิ้ง ร่างเล็กพยายามที่จะคลานตามไปเก็บ แต่ถูกผมเหวี่ยงขึ้นเตียงซะก่อน “แก กับไอ้อังเดรเป็นอะไรกัน” ผมถามเสียงเรียบก่อนที่จะขึ้นคร่อมไว้ “ฉันถามว่าแกกับไอ้อังเดรเป็นอะไรกัน หูแตกรึไง!!” ผมตวาดเสียงดังลั่นจนทำให้คนใต้ร่างผมถึงกับผงะ


“ขะ เขาเป็นคนที่มี พะ พระคุณของผม”


“งั้นหรอ? แต่ดูเหมือนมันจะลึกซึ้งจังเลยนะ” ผมโน้มตัวเขาไปใกล้หน้าของร่างเล็กก่อนที่จะกระซิบเบาๆ “คงได้กับมันแล้วล่ะสิ” ทันทีที่จบคำพูดของผมไอ้คนที่อยู่ใต้ร่างผมก็ประเคนฝ่ามือเรียวๆเข้ามาที่หน้าผมทันที ตบแรงใช่ได้ เล่นเอาผมรู้สึกถึงรสชาติเค็มๆของเลือดในปากได้เลย ผมนิ่งก่อนที่จะหันหน้ากลับมามองคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างช้าๆ


“ขะ ขอโทษ” ดูเหมือนร่างเล็กจะตกใจกับการกระทำของตัวเอง


“ฮึ ขอโทษงั้นหรอ? มันง่ายไปหน่อยมั้ง” ผมลุกขึ้น สร้างความงุนงงให้กับร่างบางเป็นอย่างมาก ยังหรอกมันไม่จบง่ายๆอย่างนี้หรอก ผมกระชากโซ่อย่างแรงทำให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียงกลิ้งตกลงมาทันที ยังไม่ทันที่ไอ้ตัวเล็กจะได้อ้าปากว่าผม ผมก็ดึงมันเข้ามาหาก่อนที่จะกดมันนั่งลงพื้นโดยที่ผมนั่งอยู่บนเตียง “ทำให้ฉันสิ” ผมบอกคนตรงหน้าเสียงเรียบ


“ !!!


“อย่าบอกว่าไม่เข้าใจความหมายของฉัน นายเป็นโฮสนี่เรื่องแค่นี้สบายอยู่แล้วไม่ใช่รึไง ถ้าว่ากันง่ายๆ ฉันจะพานายไปส่ง”


“อึก!!” ไอ้ตัวเล็กถึงกับผงะเมื่อมันรู้ว่าผมต้องการให้มันทำอะไร


“ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ ฉันให้เวลานายสามวินาที” คนตรงหน้าผมยังคงนั่งนิ่งทำอะไรไม่ถูก “1…2…” มือเรียวค่อยๆขยับมาที่กางเกงของผม “ดี...อย่างนั้นล่ะว่าให้ง่ายๆ”  ผมยิ้มอย่างพอใจ มือเล็กบรรจงรูดซิบกางเกงของผมออกอย่างช้าๆ ผมแทบจะช่วยรูดออกเลยด้วยซ้ำ


“ท่านคารอส!!” ทหารคนหนึ่งเปิดประตูโผงผางเข้ามา


“ว่าไง!!! ฉันไม่เคยบอกพวกแกรึไง!!!ว่าอย่ารบกวนฉันเวลานี้!! ผมหันไปตวาดไอ้คนที่เข้ามาขัดจังหวะอย่างหัวเสีย แล้วมองดูคนที่อยู่ข้างล่างกำลังเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ดูเหมือนไอ้ตัวเล็กจะตกใจมาก หน้ามีเลือดฝาดขึ้นจางๆ หรือจะเรียกว่าอายดี ฮึ ฮึ


“เอ่อ...คือ มีการเรียกประชุมสภาผู้นำอาวุโสครับ” ผมโบกไม้โบกมือ เชิงบอกว่าเดี๋ยวตามออกไป


“นอนซะนี่จะเช้าแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะคิดบัญชีที่ติดค้างกับนายต่อ” พูดจบผมก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ผมหันกลับไปมองคนตัวเล็กอีกที ก็พบว่าเจ้านั่นกำลังฟุ่บหน้าของตัวเองลงบนที่นอน ผมไม่มีเวลาสนใจมากหรอก ผมหันหน้ากลับ จุดมุ่งหมายของผมตอนนี้คือสภาผู้นำอาวุโส


........................................................................


“มาแล้วหรอ” ขาผมที่กำลังจะก้าวเดินชะงัก ก่อนที่จะหันกลับไปมอง

“อืม” ผมตอบอย่างไม่ใส่ใจและก้าวขาเดินต่อเมื่อรู้ว่าคนที่ถามผมคือพี่ชายที่ดูแลและปกครองดินแดนฝ่ายทางใต้


“ฮะ ฮะ นายนี่ยังเย็นชาไม่เปลี่ยนเลยนะคารอส” มันพยายามก้าวเท้ายาวๆเพื่อให้เดินได้เทียบเท่ากับผม


“แล้วมันหนักกะบาลแกหรอคาเตอร์” ผมตอบพร้อมกับส่งสายตาที่เรียบนิ่งไปให้


“ก็เปล่า...”


“เรียกมาประชุมบ้าอะไรกัน” หงุดหงิด ทำไมต้องเรียกตอนนี้ด้วย


“ไม่รู้สิ” บทสนทนาจบลงเมื่อพวกเรามายืนอยู่ที่หน้าประตูของสภา ผมผลักประตูเข้าไป ทุกที่นั่งของเหล่าผู้อาวุโสต่างก็มีเจ้าของนั่งประจำตำแหน่งหมดแล้ว เหลือเพียงแต่เก้าอี้ของผมและพี่ชาย ใช่เก้าอี้ของผมอยู่เหนือสุดและสูงสุดเพราะอำนาจทั้งหมดเป็นของผม


“ใครเป็นคนเรียกประชุมครั้งนี้” ผมถามเสียงเรียบแต่ทุกคนในห้องประชุมยกเว้นคาเตอร์ กลับก้มต่ำไม่กล้าสบตาผม


“คะ คือเรามีเรื่องสำคัญที่จะต้องรายงานท่านและให้เหล่าผู้นำทุกคนได้ทราบ”


“เรื่องอะไร”


“ระ เรื่องเจ้าชายแวมไพร์ ยะ ยังมีชีวิตอยู่”


“ใช่แวมไพร์ตัวที่ถูกทำนายไว้ว่า จะเป็นผู้ที่ลบล้างสงครามที่ยาวนานของพวกเรานั่นน่ะรึเปล่า?” คาเตอร์พูดแทรกขึ้นมา นั้นทำให้ผมครุ่นคิด


“เป็นไปไม่ได้ หลังจากที่เรานำกองทัพเข้าจู่โจมครั้งใหญ่ เรากวาดล้างพวกในวังหมดแล้วนิ แม้แต่ทารกสักตัวก็ไม่เหลือ”


“พวกนั้นไหวตัวทัน ส่งเจ้าชายออกไปนอกวังก่อนที่ทัพของเราจะเข้าโจมตี” หนึ่งในผู้ประชุมพูดขึ้นมา


“เอาไงดี” คาเตอร์หันมาถามผม


“มันมีอะไรที่เป็นจุดสังเกตพิเศษรึเปล่า” ในเมื่อมันยังไม่ตายก็ตามล่ามันซะสิ แค่นี้ก็หมดเรื่อง


“ปานแดงรูปดาวห้าแฉกที่ไหล่ด้านซ้ายขอรับ”


“อืม...งั้นหรอ ปิดประชุม”


“เฮ้ เดี๋ยว!!! นายจะไม่วางแผนอะไรหน่อยเลยหรอ?” พี่ชายผมส่งเสียงร้องทัก


“ทำไมต้องวางด้วย เดี๋ยวมันก็โผล่หัวออกมาเองนั่นแหละ ถึงเวลานั้นก็แค่ฆ่ามันซะก็จบเรื่อง ไม่เห็นมีอะไรที่เราจะต้องกลัวมันเลยนี่”


“อืม มันก็จริง งั้นปิดก็ปิด” การประชุมครั้งนี้จบลงเมื่อผมเดินออกจากห้องประชุม เจ้าชายของพวกแวมไพร์งั้นหรอ? ฮึ แกก็ตัวคนเดียวจะทำอะไรฉันได้ พวกแกน่ะใกล้จะหมดจากโลกนี้ไปเต็มทีอยู่แล้ว รีบๆออกมาให้ฉันเห็นหน้าเถอะ ฉันอยากจะฆ่าแกให้ตายด้วยน้ำมือของฉันจะแย่อยู่แล้ว





=======================================================
==========================================
=================================
=========================
======================
================
ขอบคุณที่ติดตามกันนะจ้ะ ขาดตกบกพร่องตรงไหนอย่าลืมเตือนกันบ้างนะจ้ะท่านผู้อ่านที่น่ารักทุกคน
จากใจผู้เขียนเลยนะ ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน ทั้งคอมเม้นและก็ไม่ได้คอมเม้น แต่คนที่คอมเม้นจะน่ารักกว่าคนที่อ่านเฉยๆนะฮ่าๆ  ไงก็ขอบคุณทุกๆๆๆคนเลยจ้า



แก้คำผิดให้แล้วนะคะ ขอบคุณที่ทักจ้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

124 ความคิดเห็น

  1. #97 aom (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2556 / 18:37
    เออ งั้นนายเอกก็เป็นเจ้าชายอ่าดิ ใช่มะ
    #97
    0
  2. วันที่ 30 มิถุนายน 2555 / 18:54
    ช่างเป็นการประชุมที่ปิดง่ายซะจริง
    #77
    0
  3. #76 jinjin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2555 / 18:27
    ไรท์ประชุมปิดง่ายไปนะ เจอก็ฆ่าทิ้ง ไม่มีใครพูดอะไร ประมาณว่า เออ ปิดก็ปิด คิดถึงบ้านล่ะ55555555555555+

    นุกดีจร่า พระเอกอายุเยอะได้ใจมากเลย ^0^
    #76
    0
  4. #39 cci857 (@ohowahaha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2555 / 00:09
     หรือเจ้าชายจะเป็นแดเนียล
    #39
    0
  5. #35 above (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2555 / 21:14
    อ่าาา ตอนนี้สั้นจังไม่เป็นไรตอนหน้าขอยาวๆน่ะค่ะ สนุกมากเลย>
    #35
    0
  6. #29 Joymnp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2555 / 23:06
    อ่าแก้คำผิดหน่อยนะจ๊ะ ลัดเลาะ จ๊ะ ไม่ใช่รัดเลาะเน้ออออ
    #29
    0
  7. #28 ลุงมี (@arm-toy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2555 / 21:55
    อัฟยาวๆหน่อยดิไรเตอร์ แต่งสนุกมากกกกกกกกก
    #28
    0
  8. #26 PT_Y_Girls (@pattym1) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2555 / 20:39
    โหดจังน้า เดี๋ยวรู้ความจริงแล้วจะอึ้ง(ทำอย่างกับตัวเองรู้ 55555)
    #26
    0
  9. #25 ราชินีแห่งวินยาน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2555 / 20:35
    แต่งได้ดี
    #25
    0
  10. #24 kwan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2555 / 20:21
    เราน่าจะเป็นลูกแมวที่พีะเอกพาตัวมาใช่ม่ะ
    #24
    0
  11. #23 arthen (@arthen) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2555 / 20:00
    สนุกมาก
    #23
    0
  12. #20 eyety (@eyety) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2555 / 19:53
    ต้องเป็นน้องแวมน้อยที่ที่พระเอกจับมาชัวร์
    #20
    0