Apocalypse Online เกมโกงวันโลกาวินาศ

ตอนที่ 97 : Login 94: Variable End

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    8 เม.ย. 60

Login 94: Variable End

 

            ในอดีตมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง...

            เธอมีชีวิตที่เกือบจะเรียกได้ว่าเพียบพร้อมแต่กลับต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว

            แม่ของเธอแยกทางไปเพราะพ่อที่เอาแต่เล่นเกมการเมืองจนไม่สนใจครอบครัว

            ทุกวันเด็กสาวต้องอยู่เพียงลำพังโดยมีแค่เกมที่เป็นเครื่องอุ้มชูหัวใจมาตลอด

            และแล้ววันเวลาก็ผ่านไป...

            เมื่อเกมกลายเป็นสังคมที่กว้างขึ้นมีการรวมตัวการแข่งขันเกิดขึ้นเด็กสาวก็เข้าร่วมการแข่งขันนั้นและขึ้นเป็นผู้เล่นชั้นนำกวาดรางวัลและเกรียติยศมากมายมาครอง

            ...ทว่าเมื่อเทียบกับโลกที่พ่อของเธออยู่สังคมแห่งนี้มันก็แค่ปลาซิวปลาสร้อยที่ไม่ได้อยู่ในสายตามิหนำซ้ำเธอยังถูกพ่อใช้ประโยชน์

            เขาซึ่งได้ชื่อว่าเป็นพ่อได้ใช้อำนาจในฐานะผู้ปกครองปฏิเสธไม่ให้เธอเป็นตัวแทนของประเทศที่จะไปแข่งขันแล้วสร้างประเด็นเรื่อง 'เกมเป็นสิ่งมอมเมาเยาวชน' เพื่อสร้างคะแนนให้กับตัวเองแล้วพวกผู้ที่น่ารังเกียจก็พากันกอบโกยจากเรื่องนี้

            จนถึงขั้นกดดันให้เด็กสาวต้องฝืนกล้ำกลืนทำในสิ่งที่ไม่อยากทำที่สุด

            พวกเขาให้เธอประกาศวางมือเพื่อเป็นตัวอย่างแก่เยาวชนด้วยคำพูดที่สวยหรูนั่นพ่อกับพวกผู้ใหญ่นั่นก็ได้หน้าตาในสังคมไปมากมาย

            โดยที่เด็กสาวต้องสูญเสียสิ่งค้ำจุนและหยุดก้าวเดิน

            เมื่อมนุษย์ไม่ปรารถนาจะก้าวเดินต่อไปโลกจึงล่มสลายลง

            มีเรื่องที่เล่าขานกันมาว่าในวันที่พระเจ้าจะพิพากษาโลกก็จะให้เทวทูตเป่าคันแตรเพื่อทำลายคนบาป

            เทวทูตแห่งเกมได้เป่าคันแตรเพื่อล้างบางพวกผู้ใหญ่ที่ฟอนเฟะและไม่เข้าใจความสูงส่งของเกมไปจนหมด สรรสร้างโลกในอุดมคติให้กับเธอ

            ....

 

            "เหล่าดาราที่สูญเสียแสงแห่งชีวิตจะก่อกำเนิดโมงยามแห่งความมืด!!"

            เมื่อไทเทเนียมเริ่มร่ายสกิลเสียงระฆังก็ดังก้องกังวาน

            มิติเกิดการบิดเบี้ยว ฉายภาพแห่งอวกาศแสนเวิ้งว้างลงบนห้อง ทุกขั้นตอนเหมือนกับที่เกิดขึ้นในตอนที่มิ่งขวัญใช้โกลด์กาแลนต์

            เหมือนกับสกิลไม้ตายอื่นๆ ที่ลากเข้ามายังมิติอวกาศทุกสรรพสิ่งล้วนหยุดนิ่งเพื่อป้องกันการแทรกแซงพิธีกรรม

            ท่ามกลางความมืดมิดแสงของดวงดาวเฉิดฉาย

            เจิดจ้า

            เจิดจ้า

            เจิดจ้า...

            เจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ ดวงดาวที่เปล่งประกายเหล่านั้นกำลังพองตัวจนกระทั่งระเบิดออกเหมือนลูกโป่ง เศษเสี้ยวของดวงดาวกระจัดกระจายไปทั่วแต่ในพริบตาถัดมา

            ตรงใจกลางการระเบิดของดวงดาวแต่ละดวงได้ปรากฏจุดสีดำขึ้น

            จุดดำเริ่มปรากฏให้เห็นมากขึ้นเป็นเหมือนรอยด่างพร้อยแล้วต่อมารอยด่างเหล่านั้นก็ขยายตัวเป็นหลุมดำ

            ดำมืด

            ดำทมิฬ

            ดูดแสงสว่างรอบข้างเจ้าไปแล้วก่อกำเนิดโมงยามอันมืดมิด

            เหมือนกับปรากฏการณ์ซุปเปอร์โนว่า

            ท่ามกลางความสับสนอลหม่านที่เกิดขึ้นเสียงร่ายสกิลของไทเทเนียมดังก้องกังวานปนกลั้วไปกับเสียงระฆังที่ยิ่งทวีความดังกึกก้อง

            "ประวัติศาสตร์จะหยุดนิ่ง"

            หลุมดำแต่ละที่เริ่มขยายตัว...

            "ราตรีจะเยือกแข็ง"

            แผ่ขยายและกลืนกินบริเวณทั้งหมด

            "ป่าวประกาศเวลาแห่งการสูญสิ้น"

            มาถึงตรงนี้ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความมืดดำที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง

            มองไม่เห็นสิ่งใดอีก

            หยุดนิ่งราวกับความตาย

            มีเพียงเสียงร่ายสุดท้ายที่ดังกู่ก้อง

            "รวมร่างเกราะมาร!!"

            วินาทีถัดมาหลังจากเสียงประกาศดังขึ้นทุกอย่างก็กลับไปยังจุดเริ่มต้น

            พื้นที่อวกาศอันเวิ้งว้าง ดวงดาวพร่างพราย

            ราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่นั้นไม่เคยเกิดขึ้นจริงแต่ก็ยังมีสิ่งหนึ่งต่างออกไปจากเดิม...

            มีจักรกลประหลาดปรากฏขึ้นเบื้องหลังของไทเทเนียมไม่มีใครรู้ว่ามันมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ตอนไหน

            จักรกลซึ่งสร้างขึ้นด้วยวัสดุที่ไม่ทราบแน่ชัดแต่มันสะท้อนแสงมันวาวเหมือนอลูมิเนียมรูปร่างเหมือนมนุษย์มีสายไฟหรืออะไรที่คล้ายกันงอกออกมาจากบริเวณศีรษะเหมือนกับเส้นผมและมีรอยนูนบริเวณเนินอกทำให้ดูเป็นเพศหญิงแต่กลับมีลำตัวช่วงล่างกับขาเหมือนนกและมีปีกแทนแขน ขนาดตัวใหญ่กว่าพระพุทธรูปยักษ์ในห้องโถงราวสิบเท่า

            จักรกลนี้น่าจะเป็นสิ่งเดียวกับมังกรที่เคยออกมามอบพลังให้กับมิ่งขวัญ สิ่งที่โพธิสัตว์อวโลกิตะเรียกมันว่าเครื่องทำสวนศักดิ์สิทธิ์

            นอกจากนั้นยังมีอีกเรื่องที่ต่างออกไปจากเดิม...

            ชุดของไทเทเนียมเปลี่ยนไป ถูกเปลี่ยนเป็นชุดผ้าสีดำที่มีแสงนีออนสีเขียวครามเปล่งเป็นลวดลายดูล้ำยุคกับกระโปรงและเกราะขาสีขาวครีมที่ช่วยขับสีดำอันงดงามของเสื้อให้เด่นชัดท่ามกลางความมืด

            เครื่องทำสวนศักดิ์สิทธิ์เลือนหายไปแล้วปรากฏเป็นหลุมดำกว้างเบื้องหลังไทเทเนียมอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นลูกไฟดำทั้งหนึ่งร้อยดวงที่เวียนว่ายอยู่เหนือเพดานโถงก็เริ่มกระจายตัวกัน

            ทุกยูนิทสองลูกจะรวมตัวกันเป็นโดรนหนึ่งชิ้น

            โดรนรูปทรงอวบและเรียวไปจนสุดปลายคล้ายกับพินโบวลิ่งผิวสีดำมันวาวมีหลอดไฟนีออนสีเขียววาดเป็นลวดลาย

            "นานมาแล้วพวกผู้ใหญ่ที่ไม่เคยจะเข้าใจในอะไรเลยได้ทำให้โลกใบนี้ฟอนเฟะจนกระทั่งเทวทูตแห่งเกมเป่าคันแตรทำลายโลกและสร้างอุดมคติของเกมเมอร์ขึ้นมาแต่ว่าแค่นั้นมันยังไม่พอ"

            หลังจากโลกล่มสลายลงเด็กสาวก็เหลือแค่ตัวคนเดียวกับน้องที่เป็นญาติและด้วยความสามารถด้านเกมที่มีมาแต่เดิมเด็กสาวจึงใช้ชีวิตในโลกหลังการล่มสลายได้ราวกับสรวงสวรรค์มีผู้คนที่ได้เธอช่วยเอาไว้มาคอยสรรเสริญ เป็นโลกในอุดมคติจนกระทั่งมารู้เอาทีหลังว่าคนเหล่านั้นก็ยังไม่ใช่ตัวตนที่คู่ควรกับสวนสวรรค์แห่งนี้

            มีเพียงน้องชายที่เป็นญาติคนนั้นที่จะช่วยเติมเต็มความทะเยอทะยานอันสูงส่งนี้ได้

            "ในการที่โลกจะได้เห็นพลังของฉันจำเป็นต้องมีผู้ร่วมอุดมการณ์เดียวกันที่เข้าใจถึงความสูงส่งของเกมเมอร์ดังนั้นก็เลยเลือกนายมาไงล่ะกวินทร์"

            จนกระทั่งวันหนึ่งมนุษย์ต่างดาวก็มาหาเด็กสาว

            พลังอันเหนือล้ำจินตนาการได้ทำให้พลังของเธอกลายเป็นเรื่องไร้สาระ

            แต่นั่นไม่ใช่จุดจบ...

            'พรสวรรค์ด้านเกมนั่นคือสิ่งจำเป็นดังนั้นจะขอใช้พลังของเธอล่ะนะ'

            คำพูดของชายผู้ทำให้เธอกลายเป็นอุดมคติที่แท้จริงยังคงดังก้องในอก รวมถึงเรื่องน้องชายที่ได้วิ่งหนีไปในวันนั้นเพราะไม่ยอมรับอุดมคติของเธอ

            "แต่แล้วนายก็ยังหักหลังฉัน"

            ไทเทเนียมแววตาขุ่นมัวและกัดฟันจนเกิดเสียงดังกรอดลอดออกมาความโกรธพองตัวขึ้นในจิตใจ

            ตอนนั้นเองยูนิททั้งหมดก็กลายเป็นโดรนจำนวนห้าสิบชิ้นบินรายล้อมดั่งดาวบริวารที่โคจรเป็นวงแหวนรอบตัวเธอ

            "เวพอนไนซ์!! แวริเอเบิลไนท์!!"

.

[Weaponize! Variable Night  Lv(1/1)

Element: Dark

Attribute: Ultimate, Transform, Shadow, Awakening

(Cast Cost) ทำลายอาวุธเงาตั้งแต่ 30 ชิ้นขึ้นไป , ร่าย เหล่าดาราที่สูญเสียแสงแห่งชีวิตจะก่อกำเนิดโมงยามแห่งความมืด ประวัติศาสตร์จะหยุดนิ่ง ราตรีจะเยือกแข็ง ป่าวประกาศเวลาแห่งการสูญสิ้นรวมร่างเกราะมาร’;

ขณะร่ายสกิลนี้จะไม่ถูกขัดขวางและไม่ได้รับดาเมจ , ล้างสถานะทั้งหมดออกแล้วTransform (Transform: ไม่ถือเป็นสถานะ ไม่มีระยะเวลาคงอยู่ ไม่สามารถถูกล้าง ได้ ไม่ถูกยกเลิกหรือทำให้ไร้ผล) ทุก Awakening Black Unit 2 หน่วยจะกลายเป็น Shadow Arm; รับพลังจากอวตารแห่งกลุ่มดาวพรหมจรรย์ ทรงฉลองพระองค์เป็นเจ้าหญิงแห่งดวงดาวผู้หยุดยั้งประวัติศาสตร์]

 

            'เพื่อที่จะสร้างโลกแห่งอุดมคติมันจำเป็นต้องพึ่งพาพลังของเธอนะไทเทเนียม'

            คำพูดของชายผู้มีพระคุณยังคงตราตรึงมาจนวันนี้ได้ทำลายความโกรธลงไป มันเป็นเหมือนพลังอันยิ่งใหญ่ที่สยบทุกอารมณ์ที่คอยรังควาน

            ไทเทเนียมปิดดวงตาลงครู่หนึ่งแล้วปรือมันขึ้นอีกครั้งเปลี่ยนแววตาอันขุ่นมัวให้กลายเป็นความสงบเยือกเย็น ไร้อารมณ์ ว่างเปล่าให้เป็นเหมือนเช่นชายผู้มีพระคุณคนนั้น

            "แต่ตอนนี้มันมีคนที่เข้าใจในตัวฉันแล้วเขาคนนั้นได้ทำให้เทวทูตเป่าแตรแห่งเกมเพื่อฉัน ทำลายพวกผู้ใหญ่โง่เง่าที่ไม่เข้าใจความสูงส่งของเกมดังนั้นเพื่อโลกที่เขาปรารถนาฉันจึงกลายเป็นเทวทูตเพื่อให้โลกที่ถูกปกครองด้วยพละกำลังโลกที่ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอจนก่อเกิดเป็นกฎและระเบียบใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้น

            ภาพแห่งอวกาศหายไป ห้องกลับคืนสู่สภาพปกติแต่กลับจะถูกโดรนทั้งฝูงกลบเอา

            พวกมันบินฉวัดเฉวียนไปมาอย่างรวดเร็วจนชวนให้รู้สึกตาลาย

            “ดูไว้ให้ดีนี่ก็คือร่างอวตารสมบูรณ์แบบของเทวทูตแห่งจุดจบที่คู่ควรกับวันสิ้นโลก เดม่อนแอพมาสเทม่าทำให้การโจมตีที่ไม่ใช่สกิลใช้กับฉันไม่ได้ผลและแวริเอเบิลไนท์เมื่อใช้พลังจากชาโดวอาร์มหนึ่งชิ้นจะทำให้สกิลรวมถึงความเสียหายไร้ผลได้หนึ่งครั้ง ไม่ถูกปลดออก! ไม่สูญสลาย! ไม่มีกำหนดเวลา!

            ไทเทเนียมประสานมือไว้บนหน้าอกแล้วโดรนก็เริ่มเรียงแถวไปตามความนึกคิด

            หล่อนผายมือออกพร้อมกับป่าวประกาศพลังของตนอย่างภาคภูมิใจ

            ”เท่ากับจะต้องใช้สกิลโจมตีเข้ามาห้าสิบครั้งถึงจะทำลายร่างนี้ได้ขอขนานนามมันว่า มาสเทม่าแวริเอเบิลเอ็นด์!!


 


            “จะอะไรก็ไม่รู้ล่ะแต่อลังการชะมัด

            มิกซ์กล่าวด้วยใบหน้าตกตะลึงแต่มือที่จับปืนกลับสั่นไม่หยุดเพราะอีกใจหนึ่งก็นึกหวาดกลัวพลังอันยิ่งใหญ่นี้

            หลังจากนั้นแล้วก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีกเพราะต่างก็ทึ่งไปกับสถานการณ์ที่กำลังดำเนินไปแบบไม่ร็เหนือรู้ใต้

            แต่ฟูก็กล่าวทำลายความเงียบนั้น

            “เฮอะ! จะเป็นอะไรก็ไม่รู้หรอกนะแต่เล่นบอกจุดอ่อนมาแบบนี้ก็เสร็จโก๋ล่ะเมื่อกี้ที่ตีวืดไปเพราะแอพแปลกๆ นั่นทำให้โจมตีปกติไม่ได้สินะงั้นแค่ใช้สกิลตีเข้าไปก็หมดเรื่อง

            ฟูทำหน้ามั่นใจแล้วเงื้อค้อนเหวี่ยงออกไปพร้อมกับร่ายสกิล

            “บูมเมอร์แรงแฮมเมอร์!!

            ค้อนเหล็กถูกเหวี่ยงออกด้วยพลังที่เป็นไปไม่ได้ก็หมุนควงสว่านอ้อมไปด้านหลังไทเทเนียมและเข้าจู่โจม

            ไทเทเนียมไม่ได้เคลื่อนไหว ไม่แม้แต่จะขยับหลบ หล่อนทำเพียงแค่พูดด้วยเสียงที่เบาราวกับกระซิบ

            “มาสเตอร์โพรเทคชั่น...

            เพียงเท่านั้นก็มีโดรนตัวหนึ่งบินเข้ามาขวางทางค้อน

            ค้อนปะทะเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็นอย่างจังแล้วกระดอนกลับไปหามือของฟู

            “ชิ! ไมได้ผลเหรอเนี่ย

            ฟูสบถขณะเดียวกันแสงนีออนสีเขียวที่ส่องออกมาจากโดรนเครื่องนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีแดงนั่นคือสัญญาณที่บ่งบอกว่ามันได้ใช้ป้องกันสกิลไปแล้วตามที่ไทเทเนียมว่า

            “เขาก็บอกไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าต้องใช้สกิลโจมตีเข้าไปห้าสิบครั้งน่ะ

            ซากิริพูดเหมือนกับจะเหน็บแนมเด็กหนุ่ม

            “งั้นแค่ใช้สกิลอัดไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหมดก็พอ

            ฟูสรุปเอาทื่อๆ แต่มันก็เป็นวิธีการเดียวที่อีกฝ่ายเหลือไว้ให้ตอบโต้ทุกคนก็คิดแบบนั้น

            “มันไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะลองดูสกิลที่ใช้มาเมื่อกี้ให้ดีๆ สิเปิดหน้าต่างออกมาเช็คเลย

            ไทเทเนียมกล่าวมาแบบนั้นและยิ้มอย่างมีเลศนัย

            ไม่รู้ว่าทำไปแล้วจะมีความหมายอะไร...ทั้งที่คิดแบบนั้นแต่ฟูก็ทำตาม

            เขาเปิดหน้าจอที่เก็บสกิลติดตั้งไว้ขึ้นมาแล้วมองไปที่สกิลซึ่งใช้ไปเมื่อครู่ก่อนจะทำตาโต

            “เฮ้ย! สกิลมันไม่คูลดาวน์อ่ะ

            สกิลบนหน้าจอของฟูกลายเป็นสีทึบและไม่มีสัญญาณที่บ่งบอกว่ามันจะกลับมาใช้งานได้

            “อีกความสามารถของแวริเอเบิลไนท์สกิลที่ใช้งานต่อหน้าร่างนี้จะถูกแช่แข็งรวมถึงสกิลที่มีชื่อเดียวกันของคนอื่นก็จะถูกแช่แข็งไปด้วยเท่ากับว่าสกิลทั้งหมดจะใช้กับฉันได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น

            สีหน้าของทุกคนที่ได้ยินเรื่องนั้นต่างก็ตกตะลึง

            ซากิริเริ่มพูด...

            “แย่ล่ะสิถ้าต้องใช้สกิลที่แตกต่างกันโจมตีถึงห้าสิบครั้งแบบนั้นต่อให้ขนกันมาครบทุกอาชีพยังไม่แน่ว่าจะทำลายได้เลยนะ

            อิซานามิที่ยืนอยู่ข้างๆ หันมา

            “งั้นที่สะสมยูนิทเป็นจำนวนมากก็เพราะมีเหตุผลจะอี้สินะ

            ซากิริพยักหน้ารับแล้วพูดต่อไปว่า

            "แต่ทำไมถึงต้องจงใจทำขนาดนี้ด้วยทั้งที่ถ้าจะฆ่าพวกเรามันก็ง่ายนิดเดียว"

            กวินทร์เป็นคนตอบคำถามนั้นให้อย่างง่ายดาย

            "คงเพราะอยากให้รับรู้เท่านั้นแหละครับว่าพี่เขามีพลังขนาดไหนน่ะ"

            เพราะรู้อยู่แก่ใจว่านี่คือสารท้าจากไทเทเนียม หล่อนกำลังท้าทายให้พิสูจน์ว่าทางเลือกและอุดมคติของตัวเองมันผิดจริงหรือไม่ในการต่อสู้นี้

            ตอนนั้นเองไทเทเนีนมก็พูดมาว่า

            "กวินทร์นายเคยบอกว่าทางที่ฉันเลือกมันผิดสินะแล้วตอนนี้เปลี่ยนความคิดรึยังล่ะ"

            "ยังไงมันก็ผิดอยู่ดีนั่นแหละ"

            กวินทร์ตอบ

            "ไม่ว่ายังไงนายก็ไม่ยอมเข้าใจสินะงั้นก็ดี"

            ไทเทเนียมทำหน้าเสียดายแล้วดีดนิ้วเปาะเหมือนเป็นสัญญาณพร้อมกับ...

            "มาสเตอร์แวริเอชั่น!"

            ร่ายสกิลสั่งการโดรนทั้งหมด

            ทันใดนั้นเครื่องทั้งหมดก็หยุดลอยอยู่กับที่ทำให้ห้องทั้งห้องเหมือนถูกหยุดเวลาไปชั่วขณะ

            ปลายแหลมของแต่ละเครื่องหันและเล็งไปที่พวกกวินทร์ จากในนั้นมีจำนวนหนึ่งที่กางครึ่งหนึ่งออกจากกันเหมือนกำลังอ้าปาก เผยให้เห็นใบมีดเลเซอร์ทอประกายแสงสีฟ้าระยิบระยับเชื่อมชิ้นส่วนปากบนกับปากล่างเข้าไว้ด้วยกัน

            โดรนอ้าปากเหล่านั้นพุ่งลงมา

            มิกซ์ตอบโต้ก่อนเป็นคนแรกเพราะอาวุธที่ได้เปรียบเรื่องระยะมากกว่าคนอื่น เขายิงตอบโต้ใส่โดรนเหล่านั้นแต่กระสุนกับทะลุผ่านโดรนทุกเครื่อง

            "หรือว่าต้องใช้สกิลโจมตีโดรนด้วยน่ะนี่ก็เป็นผลของเดม่อนแอพนั่นด้วยเหรอ"

            กวินทร์คาดเดาไว้อย่างนั้นแล้วก็มีคนที่ตอบสนองคำพูดของเขาทันที มิ่งขวัญตั้งโล่ในมือขึ้นแล้วร่ายสกิล

            "โอดินเบรธ!"

            นี่คือสกิลที่จะเป่าทุกสิ่งเบื้องหน้าโล่ให้กระเด็นออกไป ถ้าสกิลได้ผลโดรนที่พุ่งเข้ามาก็จะ...

            ตอนที่คิดแบบนั้นลมกรรโชกของสกิลก็พุ่งออกไปแล้ว

            แต่กลับทะลุผ่านโดรนทุกเครื่องไปเหมือนกระสุนของมิกซ์ แม้แต่สกิลก็ใช้กับพวกมันไม่ได้ผลและค่าตอบแทนของการทดลองนั่นก็คือแขนข้างที่ติดโล่ไว้นั่นเอง

            เพราะผลพวงจากการใข้สกิลทำให้มีการหน่วงเวลาเพื่อให้ปลดปล่อยสกิลออกไปจนเสร็จก่อนจึงจะขยับตัวได้ พวกโดรนที่ฝ่าสายลมมาอย่างง่ายดายก็เลยตัดเอาแขนไปข้างหนึ่ง

            "ขวัญ!"

            เสียงของพลอยดังขึ้น

            แขนของมิ่งขวัญลอยเคว้งกลางอากาศ

            แต่ยังไม่ทันที่จะได้รู้สึกเจ็บ...

            ก็มีแสงสว่างสะท้อนลงมาทั่วไปหมด แสงมาจากโดรนทุกเครื่องที่หันปลายเล็งมากำลังรวบรวมพลังงานจนเกิดเป็นประกายไฟ

            โดรนที่เหลือปลดปล่อยการโจมตีต่อเนื่องด้วยลำแสงมฤตยู

            เผาทำลายห้องจนวอดวาย

            พระพุทธรูปที่ต้องแสงก็หลอมละลาย

            ผนังถูกยิงจนพรุน

            เพดานถล่มลงมา

            แต่มันไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น โดรนที่ปล่อยแสงยังคงปล่อยต่อเนื่องและหมุนขยับลากให้ลำแสงตัดผ่ากำแพงหรือเสาค้ำได้และหลอมละลายราวกับตัดเนย

            ไม่นานตัวของโบสถ์ก็พังทลายยุบตัวและถล่มลง

            พังพินาศสิ้นไปทุกสิ่ง

            ......     

 

            ข้าวหลามกำลังนั่งอยู่บนฐานของพระพุทธรูปปางไสยาสน์องค์ใหญ่ที่มีขนาดเกือบจรดปลายผนังห้องทั้งสองฝั่ง

            สถานที่คือห้องโถงหลังคาทรงโดมภายในพระเจดีย์หลักของอารย-สนธยา

            ห้องถูกประดับตกแต่งอย่างหรูหราอลังการมีที่นั่งกว่าร้อยที่

            เวทีปราศรัยและโพเดียมชุดหนึ่งสำหรับผู้ประกาศ

            อดีตเคยใช้เป็นที่จัดประชุมคณะสงฆ์มาก่อนแต่ตอนนี้กลายเป็นฐานที่มั่นสำคัญแห่งสุดท้ายของอารย-สนธยา

            ประตูห้องเปิดแง้มออกเพียงเล็กน้อยจากนั้นก็มีใครบางคนยื่นศีรษะเข้ามา

            ข้าวหลามเงยหน้าขึ้นมอง

            หืม? กุมภกรรณ...มีอะไรหรือไง

            แล้วถามไปแบบนั้นพลางจ้องมองใบหน้าของอสูรยักษาที่เคยเป็นปีศาจในครอบครองของกุมภา ธุวดารกะ

            “…”

            แต่กุมภกรรณกลับนิ่งเงียบ

            ด้วยความสงสัยจึงลองถามไปอีกครั้ง

            เฮ้! ตกลงมีอะไรกันแน่

            “…”

            สถานการณ์ดูไม่ค่อยชอบมาพากลนักข้าวหลามจับปืนไว้มั่นแล้วลุกจากฐานตั้งพระเตรียมจะเดินไปที่ประตู

            ทว่า...

            หัวของอสูรกลับร่วงหล่นกระแทกพื้นแล้วกลิ้งหลุนๆ เข้ามา

            มีแต่หัวเท่านั้นคอกับลำตัวไม่ได้ตามมาด้วย

            สายตาและจิตต่อสู้ของข้าวหลามมั่งเป้าไปที่ประตูทันทีเขาตั้งปืนขึ้นเล็งมันไปที่นั่น

            ข้างนอกนั่นน่าจะเกิดเรื่องผิดปกติขึ้นบางทีอาจเป็นพวกผู้บุกรุก

            ข้าวหลามคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเพราะระบบของเกมเพิ่งจะกลับมาทำงานพวกปีศาจคงต้านทานพลังของผู้บุกรุกที่เป็นมนุษย์ต่างดาวได้ยาก

            ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเรียกอีกชื่อของเขาดังขึ้น

            ตักษกะ

            จากทางด้านหลังได้ปรากฏเงาร่างอันเลือนรางของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่สูงจรดเพดานและขดตัววนรอบห้องโถง มันคืออนันตาเจ้าแห่งนาคาผู้เป็นสหาย

            ข้าวหลามตอบเสียงนั้นกลับไปว่า

            รู้แล้วล่ะน่า!”

            พร้อมกับเปลี่ยนเป็นร่างปีศาจที่เรียกว่า ดิวินิแดด หรือครึ่งมนุษย์ครึ่งปีศาจ ผิวหนังทั้งหมดกลายเป็นเกล็ดงูและมีเขี้ยวกับหางงอกออกมา

            หัวของกุมภกรรณที่กลิ้งเข้ามาได้คืบหนึ่งก็ถูกเหยียบโดยเท้าของผู้บุกรุกจนแหลกสลายกลายเป็นควันและหายไป

            ชายผมสีเงินย่างเท้าเข้ามาในห้องหนึ่งคน สองคน สามคน มีผู้หญิงผมสีเงินอีกคนรวมเป็นทั้งหมดเป็นสี่คน

            คนเหล่านั้นล้วนแต่มีใบหน้าที่ชวนให้คุ้นตา

            อิงศรผมสีเงิน

            มิ่งขวัญผมสีเงิน

            กวินทร์ผมสีเงิน

            และมีนาผมสีเงิน...

            ทั้งหมดคือทีมของอิงศรเวอร์ชั่นมนุษย์ต่างดาว

            ชายคนที่หน้าเหมือนอิงศรพูดขึ้นว่า

            เพราะนายมาสายนะลิเธียมพวกฉันก็เลยรอกันจนแง่กไปหมดแล้วเนี่ย

            จากนั้นก็มีคนใหม่เดินตามเข้ามาในห้องอีกเป็นราชครูมนุษย์ต่างดาวผมสีแดงเครื่องแบบสีแดงที่มีส่วนคล้ายกับเมษา

            รวมทั้งหมดเป็นห้าคนเป็นทีมอิงศรที่สมบูรณ์แบบ...

            ...แล้วอิงศรคนนั้นก็ จับจ้องสายตามาทางนี้...

            มองมาที่อนันตาแต่เมินข้ามหัวข้าวหลามไปพลางพูดเปรยๆ ว่า

            สู้กับตัวพรรค์นี้แถมคนครบแบบนี้อีกทำเอานึกถึงขึ้นมาเลยนะเนี่ย

            ชายผู้นั้นยิ้มเยาะด้วยใบหน้ามาดร้าย

            สายตาจดจ้องมาราวกับนักล่า

            งั้นก็มาใช้กันอีกครั้งเถอะอิงศรฟอเมชั่นนีโอน่ะ


***เจอกันใหม่วันอังคารหน้านะคร้าบบ***

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

318 ความคิดเห็น