Apocalypse Online เกมโกงวันโลกาวินาศ

ตอนที่ 20 : Login 18 : ทางเลือกที่จะยอมรับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    26 ส.ค. 59

Login 18 : ทางเลือกที่จะยอมรับ


ณ สวนสาธารณะติดริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง มีสะพานพาดเหนือสวนข้ามไปถึงอีกฝั่ง

รถเก๋งจอดสนิทตรงทางขึ้นสะพาน  อาศัยราวกั้นสะพานเป็นที่หลบสายตา

       มีนากำลังใช้กล้องส่องทางไกลมองออกไปทางสวนสาธารณะ ในนั้นมืดครึ้มแถมล้อมรอบไปด้วยต้นไม้ การสอดส่องเป็นไปอย่างยากลำบากแต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้

ระหว่างที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังสวนสัตว์ซึ่งเป็นสถานที่เก็บเลเวลนั้น ก็บังเอิญขับเข้ามาในเขตที่มนุษย์ต่างดาวปกครองอยู่  ที่รู้ได้ก็เพราะกวินทร์สังเกตุเห็นชื่อที่แสดงเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษสีฟ้าลอดออกมาจากมุมหนึ่งของสวนสาธารณะ 

        ดังนั้นจึงต้องสอดส่องเพื่อดูลาดเลาเส้นทางเสียก่อน

หลังจากส่องกล้องทางไกลอยู่พักหนึ่งเด็กสาวก็มีการตอบสนอง เธอรายงานให้พวกเขาที่นั่งอยู่ในรถฟัง

“เห็นแล้วล่ะค่ะ เป็นรังของพวกมนุษย์ต่างดาวแล้วก็มีมนุษย์ NPC ถูกจับเอาไว้ด้วยล่ะ”

“พวกมันมีกันกี่คน”

เมษาถาม

“ไม่รู้สิคะต้นไม้มันบังเลยบอกไม่ได้แต่น่าจะเป็นแค่หน่วยย่อยๆ เลเวลส่วนใหญ่อยู่ที่สามสิบค่ะ ยังไม่เห็นตัวที่น่าจะเป็นชั้นครูด้วย”

“ถ้างั้นแค่พวกเราก็เหลือเฟือรีบไปช่วยกันเถอะ”

“เดี๋ยวก่อน”

อิงศรพูดขัดแล้วกล่าวต่อไปว่า

“คิดจะทำอะไรน่ะหน้าที่ของพวกเราไม่ใช่การทำตัวเป็นฮีโร่นะ”

พอพูดไปแบบนั้น เมษาก็โมโหแล้วหันมาตอบโต้

“เฮอะ ชั้นไม่คิดจะฟังคำพูดของคนขี้ขลาดหรอกนะ”

แล้วเปิดประตูลงจากรถไปทันที

“อ๊ะ เดี๋ยวสิ”

มีนาคิดจะห้ามแต่ก็สายไปแล้ว เด็กหนุ่มเลือดร้อนพุ่งตัวออกจากรถ มุ่งหน้าไปที่สวนสาธารณะ

“คุณกวินทร์ขอแรงด้วยค่ะ”

         มีนาพูดแล้วชักอาวุธที่คล้ายกับจอบออกมาจากหน้าจอ Inventory

“ค...ครับ”

กวินทร์ขานรับก่อนจะตามลงไป ทั้งสองวิ่งตามเมษาไปติดๆ เหลือแต่อิงศรที่ยังคงนั่งเอ้อระเหยอยู่

ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นหัวหน้าแค่ในนามเท่านั้นสินะ

แม้แต่กวินทร์ที่ออกตัวว่าชื่นชมนับถือในตัวเขาก็ยังขัดคำสั่ง หรือจะต้องให้พูดว่าตัวเองไร้ความสามารถในการเป็นผู้นำคนโดยสมบูรณ์ดีกันล่ะ

เขาก็แค่ออกความคิดเห็นเลือกวิธีการที่ดีที่สุด

       คิดว่าเหลือเวลาในการเก็บเลเวลอยู่เท่าไหร่กันถึงได้ว่างแวะทำตัวเป็นฮีโร่ได้กันนะ 

“...ฮ้าว~”

เสียงหาวลอดออกมาจากปาก ความง่วงยังคงวนเวียนอยู่ไม่ไปไหน

        สถานการณ์ของพวกเมษาไม่ค่อยน่าเป็นห่วงนัก ถ้ามีกันแค่พวกชั้นศิษย์ล่ะก็ ฝีมือระดับหัวกะทิห้องคิงมีตั้งสามคน คงพอจะทำอะไรได้บ้าง แถมสองในสามยังเป็นคนที่เคยมีประสบการณ์จริงในกิลด์ขับไล่มาก่อนคงไม่เสียท่าง่ายๆ

ดังนั้นเขาจึงคิดจะงีบหลับต่ออีกซักหน่อย

...แต่ดูเหมือนโชคจะค่อยเข้าข้างซักเท่าไหร่

ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ

มีเสียงดังขึ้นมาอย่างนั้นแล้วหน้าจอเมล์เปิดขึ้นเองโดยอัตโนมัติ

หน้าจอฉายรายการเมล์ที่มีอยู่จนถึงปัจจุบันรวมไปถึงฉบับใหม่ที่เพิ่งมาถึง ชื่อของเมล์ทำให้ อิงศรเผลอเบิกตากว้างไปแวบหนึ่ง

โดยไม่ทันคิดนิ้วก็ทิ่มไปที่เมล์ฉบับนั้นแล้ว

        ข้อความในเมล์ถูกเปิดขึ้นมาบนหน้าจอใหม่


======================

Subject: @Clipius Death Timing Delivery

From: GM

Detail:

ตัวจับเวลาตายของเพื่อนคุณมาถึงแล้ว!

เวลาชีวิตที่เหลือของ มีนา ธุวดารกะ, เมษา ธุวดารกะ, กวินทร์ วชิระ คือ

[00:30:00]

======================


อิงศรกระเด้งตัวขึ้นมาจากเบาะทันทีที่อ่านเมล์จบพลางสบถออกมา

“อีกแล้วเรอะ!”

เมล์ตัวจับเวลาตาย...

        เหมือนกับฉบับก่อนที่เป็นของพิพัฒน์ แต่ทว่า คราวนี้กลับมีชื่อของเหยื่ออยู่ในเมล์ถึงสามราย แถมยังมีเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น และเมื่อคลิกที่ตัวจับเวลา ภาพถ่ายยามสิ้นชีพก็ปรากฏให้เห็น

กวินทร์ มีนา และ เมษา ทั้งสามคนมีรูปอยู่ในภาพ ทุกคนนอนจมกองเลือดด้วยกัน ร่างกายมีแต่บาดแผล ข้อจำกัดของภาพทำให้มองเห็นเพียงแค่นั้น แต่รูม่านตาของทุกคนขยายออก

        ดังนั้นทั้งสามคนในรูปคงตายไปแล้วแน่ๆ และมันจะกลายเป็นความจริงในอีก สามสิบนาที... ไม่สิเวลาเริ่มเดินไปตั้งนานแล้วตอนนี้มีเวลาเหลืออยู่ไม่ถึงสามสิบนาที...


‘อยู่ที่ว่าเธอจะยอมรับมันยังไง’

คำถามที่ผู้ถูกลืมเลือนถามเอาไว้หวนกลับขึ้นมา

มันคือคำถามที่ถามว่าจะยอมรับทางเลือกแบบไหนอย่างนั้นหรือเปล่า?

เมล์มีความแม่นยำที่จะเกิดขึ้นร้อยเปอร์เซ็น ถ้าอย่างนั้นเจ้าพวกบ้านั่นก็จะต้องตายอย่างแน่นอน ถ้าเป็นแบบนั้นภารกิจของเขาก็จะล้มเหลวอยู่แค่นี้  ต่อให้หนีกลับไปคนเดียวได้ ก็คงจะถูกสิงห์ฆ่าตายอยู่ดี ถึงจะหนีไปก็คงถูกตามล่าแล้วก็ถูกฆ่าตายอยู่ดี

ไม่ว่าจะเลือกทางไหนสุดท้ายเขาก็ต้องตายตามเจ้าพวกนั้นไป

        หรือจะลองฝืนต่อชะตากรรมเข้าไปขัดขวาง ไปช่วยเจ้าพวกนั้นไม่ให้ตาย ทำให้เมล์ไม่เกิดขึ้นจริง แต่ว่าเขาเคยล้มเหลวมาแล้วสุดท้าย พิพัฒน์ก็ตาย

ในหัวมีแต่คำถามเต็มไปหมด คำถามที่มีผลต่อการเลือกตัดสินใจ ความกดดันทำให้เด็กหนุ่มกัดฟันแน่นแล้วคำราม

“โธ่ว้อย!!”

แล้วเปิดประตูรถ แล้วก้าวเท้าออกไป...


“ยอมรับยังไงน่ะเหรอ ยังไงซะชั้นก็จะไม่ยอมตายอยู่แค่นี้หรอกน่า!”

เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะต้องมีชีวิตต่อไปเพื่อไม่ให้ชีวิตของมิ่งขวัญที่เสียสละให้เขาอยู่มาต้องสูญเปล่า

อิงศรชักคันธนูแล้วพุ่งตัวออกไป

ไปพร้อมกับปณิธานที่จะปกป้องพวกพ้องเพื่อปกป้องตัวเอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

318 ความคิดเห็น

  1. #222 -Haku- (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 22:23

    ( TДT)( TДT) อย่าปล่อยให้ตายน้า~

    #222
    0