Apocalypse Online เกมโกงวันโลกาวินาศ

ตอนที่ 164 : Login 161: จุดยืนที่แน่นอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    21 ต.ค. 60

Login 161: จุดยืนที่แน่นอน

 

            ดูเอาไว้ซะ นี่คือโฉมหน้าของโลกที่ฟอนเฟะใบนี้ยังไงล่ะ!

            แฟรนเซียมกล่าวขณะลอยอยู่กลางอากาศ ท่ามกลางวงล้อมของมังกรทมิฬ

            อสูรมังกรเทวะแห่งจุดจบ อาซี-ดาฮาคา-ดาเอวามังกรต้องสาปจากโบราณกาลซึ่งคืนชีพอีกครั้งจากดาบโลหิตของแฟรนเซียม

            ...บรรยากาศรอบๆ บิดเบี้ยวเป็นอย่างมาก เพราะโพรงมิติที่หัวของมังกรไชออกมาจำนวนหัวนับไม่ถ้วนทำให้เส้นแบ่งระหว่างมิติของ กาล-อวกาศ ถูกบิดเบือนด้วยพลังอันรุนแรง

            นั่นคือพลังของมังกร...มังกรเกล็ดสีดำที่มีความมันวาวราวกับไข่มุก ดวงตาส่องประกายสีแดงจัดจ้าน แดงก่ำเหมือนโลหิต ดวงตาแบบนั้นนับร้อยๆ คู่กำลังจับจ้องลงมาที่ซีเซียมและพวกพ้อง

            พวกเขาถูกล้อมเอาไว้ทุกทิศทาง

            ชิ โดนมันแก้ทางจนได้สิ

            ซีเซียมสบถขณะกวาดสายตาระแวดระวังหัวมังกรว่าจะโจมตีมาจากทางไหน

            ขอโทษด้วยขอรับท่านพี่เพราะข้าแท้ๆ เลย

            แบเรียมผู้เป็นน้องชายกระโดดข้ามอาคารจำลองจากอีกฟากตามมาสมทบด้วยใบหน้าเบะอย่างเสียขวัญ คงกำลังโทษตัวเองอยู่

            อย่าคิดมากเลยยังไงก็โดนมันแก้ทางอยู่ดี

            ซีเซียมพูดปลอบที่อยากจะขอโทษมันเขาต่างหากที่ไม่รอบคอบกว่านี้คิดว่าฮีโร่เวิร์สจะยับยั้งการปลดปล่อยศาสตราเทวะของแฟรนเซียมได้

            ตอนนั้นเองแฟรนเซียมก็ลงมาถึงพื้นพอดี

            มีอะไรจะสั่งเสียก่อนตายไหม

            แล้วก็โดนพูดมาแบบนั้น

            ทั้งที่ฟากนี้ยังมีคนอีกตั้งเยอะถึงจะเป็นลำดับที่หนึ่งก็คงรับมือคนเดียวไม่ไหว โดนดูถูกดูแคลนถึงขนาดนั้นอีกอย่างรูบิเดียมก็โดนเขาควบคุมสกิลเอาไว้ทั้งหมดทำให้ตอนนี้ต่อสู้ไม่ได้ไว้ค่อยจับตัวมารีดข้อมูลทีหลังได้แต่แฟรนเซียมที่มีพลังซึ่งควบคุมไม่ได้นั้นเป็นอันตรายเกินไป

            สั่งเสียงั้นเรอะถ้างั้นขอสั่งกำจัดแกซะเดี๋ยวนี้เลยก็แล้วกัน ลิเธียม โซเดียม !”

            ซีเซียมประกาศแล้วลั่นหัวเราะอย่างเสียสติ ถึงจะเหมือนกับเป็นบ้าแต่เขายังมีสติอยู่ครบสมบูรณ์ ที่ทำไปก็เพื่อข่มขวัญศัตรูแล้วก็...

            ชาร์จสแต็บ!!”  พัมเมลโบลว์!”

            ลิเธียมกับโซเดียมบุกเข้าหาแฟรนเซียมโดยเข้าประกบจากทางซ้ายและขวา ลิเธียมเงื้อดาบเตรียมจะแทงแล้วพุ่งไปข้างหน้า โซเดียมปล่อยหมัดรัวออกไปอย่างต่อเนื่องจนเห็นเหมือนหมัดแยกออกจากกันเป็นแปดหมัด

 

[Pummel Blow Lv(4/4)

Element: -

Attribute: Martial Art, Physical Attack, Charge, Technical

หมัดแปดทิศเดินลมปราณ กระหน่ำหมัดต่อเนื่องแปดครั้ง(มีโอกาส 50% ที่จะได้รับ Awakening Unit ไร้สี 1/การโจมตีที่เข้าเป้า)]

 

[Charge Stab Lv(4/4)

Element: -

Attribute:  Sword, Physical  Attack

พุ่งเข้าไปเสียบเป้าหมายด้วยดาบ ระหว่างที่พุ่งจะอยู่ในสถานะคงกระพัน(ไม่ได้รับความเสียหายและผลจากสถานะหรือเอ็ฟเฟคใดๆ)]

 

                แต่ทว่า การโจมตีทั้งหมดนั่นถูกขวางเอาไว้โดยมังกรที่พุ่งเข้ามาเป็นให้กับแฟรนเซียม เสียงปะทะของหมัดกับดาบดังปึกเหมือนเอาไม้ทุบเกราะอย่างไรอย่างนั้น ไม่มีการโจมตีใดเจาะทะลุเกล็ดของมังกรทมิฬเลยแม้แต่น้อย

            ตอนนั้นเองซีเซียมก็งัดเอาฮาร์โมนิก้า ที่รีเนียมแอบเสกให้ด้วยสกิลระหว่างที่แฟรนเซียมสาละวนอยู่กับสองคนนั่นขึ้นมา

            จงออกมา จ้าวมังกรกระดูกเทวะ เพลซิโอไนท์!”

            แล้วเป่าบรรเลงท่วงทำนองที่จะเรียกมังกรกระดูกตัวสุดท้ายออกมา

            ตรงทะเลสาบจำลองที่ตั้งห่างไปจากตัวเมืองเกิดรอยกระเพื่อมที่พัดคลื่นจนปั่นป่วนไปทั้งเวิ้งน้ำ ถัดมามังกรกระดุกติดอาวุธคอยาวก็ยกหัวขึ้นมาเหนือน้ำแล้วกระหน่ำยิงหัวรบนำวิถีมาที่แฟรนเซียม

            แต่ก็ถูกมังกรทมิฬกลืนหัวรบทั้งหมดเข้าไปเสียก่อน...นั่นเป็นสิ่งที่คาดการณ์ไว้อยู่แล้ว...ซีเซียมยังคงไม่สูญเสียความเยือกเย็นเขาสั่งให้รีเนียมรวมร่างมังกรกระดูกทั้งหมดเพื่อไปวัดกันที่ตรงนั้น

            รีเนียมใช้ดรากอนมิชชันปิดเกมไปเลย!”

            ค่ะท่านซีเซียม รวมร่างดรากอนมิชชั่น!!”

            รีเนียมที่ยืนอยู่ข้างๆ ตึกจำลองซึ่งตนเหยียบอยู่ร่ายสกิล แล้วมังกรกระดูกสามตัวก็รวมร่างเป็นหุ่นพยนต์ตัวใหม่เหลือ ไทแรนโนไนท์กับพูเทราไนท์เอาไว้

            ยิงเต็มกำลังสว่านเทพมังกรฟ้า!!”

            ซีเซียมคำราม หุ่นพยนต์จึงยกหอกสว่านขึ้นควงเสียหนึ่งรอบแล้วยิงคลื่นเกลียวสว่านออกไปพร้อมๆ กับการยิงปืนกลสนับสนุนของมังกรกระดูกอีกสองตัว

            จู่ๆ แฟรนเซียมที่หยุดเคลื่อนไหวไปตั้งแต่เมื่อครู่แล้วเอาแต่ให้มังกรทมิฬคอยป้องกันตัวเองก้พูดว่า

             สั่งเสียจบแล้วสินะ

            จากนั้นจึงตวัดดาบที่มือบงการมังกรทั้งหมดให้เคลื่อนไหว

            การโจมตีของพวกซีเซียมถูกมังกรกลุ่มหนึ่งเข้ามาขวางไว้ให้...ทั้งที่มันเป็นการโจมตีซึ่งมีอำนาจทะลุทะลวงสูงที่สุดในเกม...แต่อาวุธเทวะของแฟรนเซียมไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่ในเกม ซีเซียมได้แต่บอกกับตัวเองอย่างนั้น

            บางทีนี่อาจจะจบสิ้นกันแล้ว

            มังกรทมิฬตัวอื่นๆ เริ่มโจมตีใส่พวกพ้องแล้วพวกเขาก็ทำอะไรมันไม่ได้เลย

            ไม่มีการโจมตีใดทะลวงเกล็ดของมังกรได้ แถมยังโจมตีไปยังร่างของผู้ใช้อย่างแฟรนเซียมก็ทำไม่ได้เพราะมังกรไปกระจุกกันแน่นอยู่ตรงนั้น แถมยังมีทะลุโพรงมิติเพิ่มออกมาอีก

            เพิ่มขึ้นไม่รู้จักจบสิ้น จำนวนนั้นได้ฝังกลบบรรยากาศทั้งหมดเอาไว้

            รีเนียมถูกมังกรคาบแล้วลากออกไป

            ท่านซีเซียม...

            รีเนียม!”

            เขายื่นมืออกไปจะคว้ามือของหล่อนแต่ก็ไม่ทัน ตอนนั้นเองออสเมียมกับร่างแยกก็เข้ามาขวางทางมังกรตัวหนึ่งที่บุกจู่โจมจากทางด้านหลังของเขา

            พวกพ้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้เขาได้อยู่รอดต่อไป

            ออสเมียม...บัดซบเอ้ย...

            ถึงจะเป็นของจำลองที่สร้างขึ้นมาตั้งแต่แรก...แต่พวกนั้นก็มีจิตวิญญาณที่ตนเองเป้นคนโปรแกรมลงไปจึงรู้สึกเจ็บใจอยู่ไม่น้อย

            อ๊าก!!”

            เสียงร้องของแบเรียมดังขึ้น เมื่อหันไปก็เห็นเพียงแขนของน้องชายที่กระเด็นออกมาจากปากของมังกรตัวหนึ่ง

            แขนข้างนั้นลงตุบลงตรงหน้าซีเซียม

            “…”

            สถานการณ์แบบนี้ควรจะหนี...แต่ก็ถูกปิดล้อมทางหนีไว้หมด ไม่มีช่องว่างให้แทรกตัวออกไปได้เลยในดงของมังกรทมิฬ... พวกมันเลื้อยคลานไปมายังไม่เข้าจู่โจมราวกับต้องการจะต้อนให้เขาดำดิ่งสู่ความสิ้นหวังมากกว่านี้

            เอางั้นก็ได้...จะให้พวกแกรู้ซึ้งเองว่าความสิ้นหวังที่แท้จริงมันเป็นยังไง

            ซีเซียมพูดแล้วปล่อยมือจากหน้าจอควบคุมสกิล ชักปืนอีกกระบอกขึ้นแล้วกระหน่ำยิงใส่มังกรเหล่านั้น เสียงกระสุนสะท้อนดัง พิ๊งๆ  แต่ไม่สามารถทำให้พวกมันระคายผิวได้เลย

            ไม่นานนักมังกรทั้งหมดก็ตีกรอบล้อมจนหมดทางขยับตัว

            “…”

            ซีเซียมหลับตาลง

            จะได้ไปเจอพวกนายแล้วสินะ

            ตอนที่คิดอย่างสิ้นหวังแบบนั้นอยู่ก็มีเสียงดังมา

            เสียงของโซเดียม

            ลิเธียมพาท่านซีเซียมหนีไป!”

            แล้วเขาก็โดนแรงมาหาศาลจากด้านบนดึงคอเสื้อจนตัวลอยหลุดออกจากวงล้อมของมังกร

            ถูกโซเดียมเหวี่ยงขึ้นมาจากวงล้อมแล้วหล่อนก็ตกลงไปในนั้นแทน

            ตอนที่จะตะโกนว่า ทำไม อยู่นั่นเอง ก็มีมังกรตัวหนึ่งพุ่งขึ้นมาเอาปากกระแทกเฉี่ยวถูกศีรษะ

            คอถูกบิดหมุนตามแรงปะทะจนเกือบจะหัก

            และแล้วซีเซียมก็หมดสติไปในตอนนั้น

            ...

            ลิเธียมกระโดขึ้นมารับตัวซีเซียมเอาไว้แล้วร่ายสกิล

            เร้ดโซล! เร้ดวอริเออร์

            ออร่าสีแดงครอบร่างของเขาแล้วเพิ่มพลังโจมตีกับความเร็วให้เป็นอย่างมาก

            ลิเธียมลับประสาทสัมผัสทั้งหมดให้เฉียบคมที่สุด เพ่งสมาธิเป็นอย่างมากจนมองหาทางออกจากวงล้อมที่ยังไม่ถูกปิดแล้วไต่ไปตามลำตัวของมังกรด้วยความว่องไวชนิดที่ไม่มีตัวไหนไล่จับได้ทัน

            กระโดดออกจากวงล้อมแล้ววิ่งหนีไปจนลับสายตา

            “…”

            แฟรนเซียมที่เห็นแบบนั้นเข้าก็ดึงดาบออกจากโพรงมิติที่มันไชอยู่ออก ทำให้มังกรทั้งหมดหายไป

            แล้วก็ถูกรูบิเดียมที่ยืนดูอยู่ถามมาว่า

            จะปล่อยไปเหรอ หมอนั่นเป็นตัวน่ารำคาญที่ต้องกำจัดนี่

            อย่าตามให้เหนื่อยเลย ถ้าเป็นเรื่องหนีอย่างเดียวลิเธียมเหนือกว่าพวกเราทุกคนอยู่แล้วไว้ค่อยไปจัดการทีหลัง พลังควบคุมสกิลของเกมที่เจ้าซีเซียมมีมันไม่กระทบต่อพลังของอสุรากับเครื่องทำสวนหรอก

            รูบิเดียมพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วพูดว่า

            นั่นสินะ แต่ของนายมันเทวะนี่

            แฟรนเซียมเหยียดยิ้มที่มุมปากให้กับคำพูดนั่นแล้ว...

            ก็นั่นสินะ

 

            @@@

 

            หลังจากนั้นราวสามชั่วโมง ลิเธียมก็แบกซีเซียมหนีมาถึงทางด่วนในเมือง

            เขาวิ่งข้ามทะเลด้วยความเร็วสูง ใช้พลังทั้งหมดวิ่งมาจนถึงที่นี่ได้

            สถานที่ซึ่งโพแทสเซียมนัดเอาไว้ว่า

            ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็ให้มาหาผมที่นี่ก็แล้วกันพวกเราจำเป็นจะต้องมีจุดยืนที่แน่นอนใช่ไหมล่ะ

            อีกฝ่ายเป็นคนเจ้าเล่ห์แต่ก็ฉลาดในการเอาตัวรอดจนน่ากลัวถึงกับพูดเรื่องที่อาจจะทำให้ถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏให้เขาซึ่งเป้นราชครูเหมือนกันฟัง

            ดูเหมือนท่านลำดับที่สี่จะพูดถูกสินะ

            จำเป็นจะต้องมีจุดยืนที่แน่นอน

            ในเมื่อตอนนี้จุดยืนในฐานะราชครูมนุษย์ต่างดาวไม่อาจเป็นจุดยืนที่แน่นอนได้อีก

            แล้วจะยังมีที่ไหนให้ไปยืนได้อีกเล่า...เขาเคยมีคำถามแบบนั้นอยู่ในหัวแต่พอได้เห็นเฮลิคอปเตอร์ที่บินมารับ

            พอได้เห็นหน้าของคนที่โยนบันไดเชือกลงมาให้เขาก็ปรายยิ้มออกมาเล็กน้อย

            นั่นสินะจุดยืนที่แน่นอนก็เหลือแค่ที่นี่อยู่แล้วว่าแต่ทำยังไงถึงได้ไปเข้าฝ่ายกับพวกนั้นได้ล่ะเนี่ย

            รู้สึกตัวอีกทีเขาก็ยิ้มเจื่อนออกมา เพราะที่หน้าต่างห้องคนขับเฮลิคอปเตอร์โพแทสเซียมกำลังโบกมือให้


***เจอกันใหม่วันจันทร์เน่อ!***

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

318 ความคิดเห็น