Apocalypse Online เกมโกงวันโลกาวินาศ

ตอนที่ 152 : Login 149: สายลมที่หยุดพัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    12 ก.ย. 60

Login 149: สายลมที่หยุดพัด

 

            “จ้าวแห่งเครื่องทำสวนศักดิ์สิทธิ์ยังไงล่ะ

            ซีลอร์ดพูดมาแบบนั้นหลังจากทำให้ท่าไม้ตายของเขาหายไป

            “หมายความว่าแกเป็นราชาของพวกมันเรอะ

            “…”

            “แต่ซีลอร์ดไม่ตอบ

            ตอนนั้นเองเวลาแสดงผลของสเลปเนียร์ก็สิ้นสุดลง

            “เหวอ!

            อิงศรจึงร่วงลงจากความสูงเกือบสิบเมตร พวกพ้องที่อยู่ด้านนอกกรงต่างก็ร้องเรียกเสียงหลงขึ้นมา

            “ศร!!

            “พี่ศร!!

            ทว่า แส้ก็โจมตีเข้ามาอีก ไม่คิดจะให้พักหายใจกันเลย

            อิงศรเดาะลิ้นในใจแล้วเค้นหาวิธีรับมือทันทีจึงเรียกอาคานาร์ออกมาอยู่ในมือซึ่งก็คือ…

            “ดิ เอ็มเพอเรอร์!

            ที่ใช้เรียกปีศาจออกมาที่ถือครองออกมาซึ่งตอนนี้ปีศาจที่ยังไม่ได้ใช้ออกไปก็เหลือแต่โอดินเท่านั้น

            เทพปีศาจ ราชันย์เทพแห่งแดนเหนือโอดินปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า

            ด้วยกายาที่สูงใหญ่นั่นอิงศรได้แต่หวังให้เทพเห็นใจช่วยรับตนไว้ก่อนจะตกถึงพื้น

            ก็ว่าไปนั่น…

            ผู้ทำพันธะสัญญาเอ๋ย เหตุใดเจ้าจึงมีกลิ่นของเฟนริลที่แท้เจ้าก็หวังจะกลืนกินข้าแต่แรกแล้วสินะ

            เมื่อฟังประโยคของเทพจบอิงศรก็เบ้หน้า

            พับผ่าสิฟะให้มันได้แบบนี้ดิ

            คงจะเป็นเพราะอาคานาร์ เดอะ สเตร็งที่ได้จากเฟนริลมานั่นแหละมั้ง

            โอดินยื่นมือตรงเข้ามา

            จะช่วยงั้นหรือ?

            เป็นไปไม่ได้หรอกแค่อยากจะขยี้เขาให้แหลกคามือมากกว่า แต่สภาพร่วงกลางเวหาแบบนี้จะขยับตัวหลบหลีกยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

            แต่เมื่ออิงศรเรียกปีศาจออกมา ศิวะที่ซีลอร์ดอัญเชิญมาก็เริ่มเคลื่อนไหว

            ศิวะเทพยกหัตถ์ข้างที่ว่างเพราะขว้างตรีศูลไปขึ้นก่อนจะทำให้ตรีศูลปรากฎอยู่ในมืออีกครั้ง

            ปศุปตะ!”

            แล้วขว้างตรีศูลที่ลุกเป็นไฟออกไป ด้วยอำนาจของตรีศูลเองจึงเกิดเสียงดังเปรี้ยงราวกับฟ้าร้อง

            ตรีศูลพุ่งใส่ราชันย์แห่งเทพทำให้ลามือจากอิงศรในทันทีแล้วเรียกหอกยาวออกมาควง

            กุงเนียร์

            ผลคือเกิดลมพายุพัดกรรโชกจนอิงศรลอยกระเด็นไปกระแทกลูกกรง

            “อัก

            อาวุธหลุดกระเด็นจากมือไปในตอนนั้น

            แรงของสายลมยังทำให้หอกไฟของศิวะชะลอความเร็วลงจึงถูกโอดินตวัดหอกปัดทิ้งไปได้

            จากนั้นก็ปล่อยสายฟ้าฟาดสวนกลับไปแต่ศิวะก็รับมันด้วยบาเรียแสงที่สร้างขึ้นมาอย่างไม่ทราบวิธีการ

            เพราะการปะทะกันของเทพเจ้าทำให้สภาพภายในกรงเกิดโกลาหลไปหมดและอาจทำอิงศรเสียชีวิตไปเปล่าๆ ดังนั้นซีลอร์ดจึง

            “นี่ๆ เธอเหลืออีกแค่เก้าชีวิตนะขืนเป็นแบบนี้บททดสอบก็สูญเปล่าน่ะสิ

            พูดอย่างเหนื่อยหน่ายพลางสั่งให้แส้พุ่งขึ้นมาจากใต้ดินล้อมตัวศิวะเทพเพื่อแยกจากโอดินแล้วให้โดรนมาลอยข้างๆ ตัว หันปากกระบอกออกสะสมพลังจนเห็นแสงสว่างเจิดจ้าสีแดงเปล่งออกมา

            ขณะเดียวกันอิงศรที่โดนอัดปลิวไปกระแทกกับลูกกรงก็กำลังร่วงลง

            “บ้าเอ้ย”

            เขาเบ้หน้าคำรามอย่างหัวเสีย

            ในสภาพที่ลอยเคว้งอยู่แบบนี้ทำอะไรไม่ได้เลยซักอย่างอาวุธก็ไม่มีจะโจมตีซีลอร์ดก็ไม่ได้หรือถึงมีแต่กลับหัวยิงแบบนี้โอกาสพลาดก็สูง

            “…”

            ไม่สิ ต่อให้ยืนบนพื้นตอนนี้ก็ไม่มีอะไรที่จะทำได้อยู่ดี

            ต่อให้อยู่ในสภาพนั้นซีลอร์ดก็ยังปกป้องตัวเองจากสายฟ้าของโอดินด้วยแส้ที่พุ่งขึ้นมาใต้ดินช่วยกันเรียงตัวเป็นกำแพง

            ความหนาแน่นของการป้องกันนั้นเรียกได้ว่าแข็งแกร่งที่สุดแล้วกระมัง

            ตอนนั้นเองลำแสงสีแดง ลำแสงแห่งความตายก็ยิงออกมา

            โซเดียราโอ

            ซีลอร์ดร่ายสิ่งที่น่าจะเป็นสกิลแบบเดียวกับที่โดโกบาร์เคยใช้สอยเรดบอสเจ็ดสิบตายรวดเดียวสามตัวมาแล้ว

            ลำแสงที่ปล่อยออกมายิงทะลวงร่างเทพโอดินเป็นรูกลวงแต่ยังไม่สิ้นใจในทันที

            เทพเจ้าพยายามจะยืนหยัดโดยอาศัยปักหอกลงบนพื้นช่วยค้ำจุนร่างไม่ให้ล้มลงไป

            ทว่าโดรนก็พากันหมุนรอบทุกทิศทางจนลำแสงทำลายล้างวิ่งกวาดไปทั้งห้อง

            ตูม ตูม ตูม เสียงระเบิดกัมปนาทดังไม่ขาดสายท่ามกลางแสงสว่างเจิดจ้าจนทำให้เขาตาบอดได้

พวกข้างนอกก็คงจะตาพร่ากันไปหมดความสว่างนี้

            อ่อก

            จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง

            ความรู้สึกของช่วงล่างหายไปไม่รู้สึกลำตัวอีกครึ่งหนึ่ง

            บางทีตอนที่ลำแสงวิ่งกวาดไปทั่วห้องคงจะระเบิดร่างของเขาไปด้วย

            “…”

            อิงศรขาดใจตายไปในตอนนั้น

            แล้วเมื่อแสงสว่างจากลง

            กวินทร์พูด

            “ป…เป็นไงบ้างแล้วเนี่ย

            พลางปรือตาขึ้น คนอื่นๆ ก็เหมือนกัน

            “กรี้ดดดด!!!

            จู่ๆ พลอยก็กรีดร้องจากนั้นก็มีเสียงของคนอื่นๆ ตามมา

            เสียงของฟู

            “เฮ้ยยย!!!

            เสียงของมิ่งขวัญ

            “ศร!

            เสียงของมิกซ์

            “พี่ศร!

            เสียงของรุ่นพี่เมษา

            “เหวอ!

            กระทั่งคนอย่างรุ่นพี่ก็ยังร้องผวาออกมาตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

            กวินทร์พยายามจะลืมตาที่ยังพร่าไม่หาย ตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงร้องไห้ฟูมฟายจากเน็กส์กับนิวดังกันระงม

            มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ พี่ศรเป็นอะไรไปครับ

            กวินทร์ลองถามดูแต่ไม่มีใครตอบจนกระทั่งสายตากลับมาเป็นปกติจึงเริ่มทัศนภาพตรงหน้า

            “เย้ย!!

            แล้วก็ต้องหวีดร้องแต๋วแตกไปไม่ต่างจากคนอื่นเพราะว่า…

            ตรงหน้าลูกกรงที่พวกเขายืนมองกันอยู่นั้นมีศพท่อนบนที่ขาดกระเด็นของอิงศรปลิวมาติดในสภาพห้อยหัว

            ดวงตาเหลือก เลือดไหลจากปาก

            เลือดจำนวนมากไหลลงมาจากส่วนที่ขาดของร่างกายครึ่งบนที่ไหม้เกรียมจนมีควันลอยฉุย

            นอกจากนี้พอเบนสายตาไปที่ด้านในกรงก็เห็นเศษซากเครื่องในกับอวัยวะชิ้นอื่นๆ ของอิงศรหล่นเกลื่อนกลาดพื้น

            กวินทร์ที่เห็นเช่นนั้นก็เข่าอ่อนจนล้มก้นคะมำ

            ปากได้แต่พะงาบๆ แต่เปล่งเสียงพูดไม่ออก

            “อุบ

            รู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียนจึงใช้มือปิดปากแล้วหลบสายตาจากภาพอันโหดร้ายนั้น

            “อีกแปดครั้ง

            ซีลอร์ดที่อยู่ด้านในพูด

            แล้วพอดีดนิ้วจนเกิดเสียงดังเปาะชิ้นส่วนของอิงศรที่กระจัดกระจายก็ลอยไปรวมกันที่ร่างครึ่งเดียวซึ่งติดแหงกอยู่บนลูกกรงเบื้องหน้าพวกเขา

            เมื่อร่างกายฟื้นฟูสภาพอีกครั้งอิงศรก็เหลือกตากลับมา

            “อะ…

            อิงศรตกใจนิดหน่อยที่ตัวเองกลับหัวอยู่แล้วแขนก็สอดติดอยู่กับร่องกรงจึงค่อยๆ ดึงตัวเองออกแล้วโยนเท้าลงพื้น

            พลางก็มองสำรวจตัวเองไปด้วย

            เสื้อผ้าขาดวิ่นจนแทบไม่ต่างกับผ้าขี้ริ้ว เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยฝุ่นและคราบเลือด

            แล้วก็สำรวจพวกพ้องทุกคนที่ทำสีหน้าหวาดผวาด้วยความสงสัย

            แต่ซีลอร์ดก็แทรกเข้ามาว่า

            “เก็บอาวุธขึ้นมาสิจะได้ต่อกันซะที

            ตอนนั้นเองแส้ที่ล้อมขังศิวะเอาไว้คลายออกข้างในนั้นยังคงอยู่ดีครบถ้วนและเหยียบเมอร์คาบาห์จนขยับตัวไม่ได้อยู่เหมือนเดิม

            แต่โอดินของเขากลับหายไป

            แส้กำแพงนั่นทำให้ศิวะรอดจากการลำแสงกวาดล้างนั่นสินะ

            “…”

            อิงศรเหม่อมองคันธนูที่คืนสภาพจากหน้าไม้กับดาบที่กองอยู่บนพื้นตรงหน้า

            ถ้าจับมันขึ้นมาเขาก็จะถูกฆ่าอีก

            ในเมื่อใช้ท่าไม้ตายที่เรียกเครื่องทำสวนมาไม่ได้ก็ไม่มีโอกาสจะโจมตีให้โดนอีกต่อไป

            เว้นเสียแต่…

            อิงศรก้มลงเก็บอาวุธทั้งหมดขึ้นมา

            …

            อีกฝ่ายยังคงไม่ขยับตัวจนกว่าเขาจะเริ่มบุก ซีลอร์ดทำแบบนั้นเพื่อให้รู้ซึ้งถึงความแตกต่างหรือจะเพราะอะไรก็แล้วแต่

            “ฉันไม่คิดจะเล่นไปด้วยตลอดหรอก!”

            เขาตะคอกไปแบบนั้นพลางก็ขึ้นดาบบนคันศรโดยไม่ให้อีกฝ่ายทันตั้งตัว

            “ไวลด์วูฟล์!!

            แล้วปล่อยดาบออกไป

            แต่แส้ที่หลังของซีลอร์ดก็ตวัดลงมาปัดดาบกระเด็น จากนั้นแส้เส้นอื่นๆ ก็ขมวดรวมเป็นเส้นใหญ่แล้วพุ่งเข้ามาที่หน้าอกซ้ายของอิงศร

            “อ่อก

            โผละ

            เสียงดังเหมือนค้อนทุบลงไปบนก้อนหิน เนื้อบริเวณนั้นถูกดีดออกไปข้างหลัง

            หน้าอกกลายเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่

            หัวใจถูกดีดกระเด็นไปพร้อมก้อนเนื้อหน้าอก ไปติดแผละอยู่ลูกกรงซึ่งพวกพ้องยืนอยู่ตรงนั้น

            ได้ยินเสียงกรีดร้องผวาดังมา

            “แค่ก…แค่ก

            กว่าจะรู้สึกถึงความเจ็บปวดเจียนตายก็ตอนที่ลมหายใจเริ่มจะไม่เหลือแล้ว

            แถบพลังชีวิตว่างเปล่าอย่างง่ายดายอีกครั้ง

            ครั้งที่เท่าไหร่กันแล้วนะ

            “ครั้งที่สี่

            ซีลอร์ดกล่าวแล้วถอนแส้ออกจากร่างพร้อมกับดีดนิ้วเพื่อฟื้นคืนชีพให้

            เนื้อหน้าอกที่หลุดกระเด็นไปกลับมารวมกับร่างกาย แถบพลังชีวิตกลับมาเต็มอีกครั้ง

            ยังอีกตั้งเจ็ดครั้งที่จะต้องรู้สึกเจ็บปวดทรมานแบบนี้งั้นสิ

            เหลือแค่เจ็ดชีวิตแล้วนะ

            ซีลอร์ดยิ้มไปด้วยขณะที่พูด

            ยิ้มเยาะอย่างน่าหมันไส้

            “น…หนอย”

            อิงศรขบฟันกรอดแล้วเค้นแรงเท่าที่มีอยู่แผลงศรออกไปด้วยความเร็วสูงที่สุด

            เป็นความเร็วขนาดที่ว่าตัวเขาเองเพิ่งจะทำได้เป็นครั้งแรก

            “…”

            จู่ๆ สติก็ขาดไปที่ตรงนั้น

            เขาถูก…ตัดคอ

            ศีรษะของอิงศรลอยเคว้งกลางอากาศหลังจากถูกแส้ใบมีดที่พุ่งสวนลูกศรเข้ามาบั่นคอไปพร้อมกัน

            แต่ก่อนที่ร่างกายจะล้มลงซีลอร์ดก็ดีดนิ้วเปาะทำให้หัวลอยกลับมาติดกับลำตัว

            “ครั้งที่ห้า เหลืออีกหกชีวิตแล้วนะ

            “…”

            เพราะเมื่อกี้ถูกฆ่าตายทันทีอาวุธจึงยังค้างอยู่ในมือ

            เขาถูกฆ่าตายซ้ำๆ กันสามครั้งตรงนี้

            ถูกฆ่าต่อหน้าพวกพ้องจนทำให้จิตตกกันไปหมด

            เสียงคร่ำครวญของพลอยกับพวกน้องเล็กดังระงมอยู่เบื้องหลัง

            “พอทีเถอะ แบบนี้มันโหดร้ายเกินไปแล้ว

            เสียงของพลอยว่าอย่างนั้นแล้วก็...

            คงเป็นความรู้สึกของทุกคนในตอนนี้ซึ่งรวมถึงตัวเขาเองด้วย

            อยากจะหยุด ไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว

            แต่ว่า…

            นี่ก็เพื่อนรินทร์

            เขาพูดปลุกปลอบใจตัวเองแบบนั้น

            พยายามจะนึกถึงความเสียใจและความโกรธในตอนที่เสียพวกพ้องไป

            “…”

            ดังนั้นจะหันหลังกลับไปไม่ได้

            จะให้พวกนั้นเห็นใบหน้าที่กำลังขวัญเสียของเขาจนต้องเป็นห่วงมากกว่านี้ไม่ได้

            พอวิ่งออกมาได้ระยะหนึ่งก็มีเสียงกระแทกลูกกรงดังมา

            พร้อมกับเสียงสบถของมิ่งขวัญ

            “โธ่เว้ย! นี่ได้แต่ดูอยู่ตรงนี้รึไง!

            ตามด้วยเสียงของกวินทร์

            “นี่ โดโรธีทำอะไรไม่ได้เลยเหรอครับพี่ศรจะถูกฆ่าอยู่แล้วนะ

            รุ่นน้องหันไปขอร้องกับเครื่องทำสวนอีกเครื่องแต่แน่นอนว่าโดโกบาร์ต้องปฏิเสธ

            “ไม่ได้ นี่เป็นการตัดสินใจของออฟิอูคูมันนาร์ข้าไม่อาจเข้าไปก้าวก่ายได้

            “อะไรกันน่ะ แบบนี้ก็มีด้วยเหรอคนจะถูกฆ่าตายทั้งคนอยู่แล้วนะ

            กวินทร์กำลังพูดตะคอก

            แต่ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดเรื่องคุณค่าของมนุษย์กับเครื่องทำสวนที่มีมุมมองว่ามนุษย์เป็นแค่ต้นวัชพืชได้หรอก

            ตอนนั้นเอง มิกซ์ก็เสนอขึ้นมาอย่างขาดสติ

            ไม่ไหวแล้วแบบนี้พวกเราพังกรงแล้วเข้าไปช่วยพี่ศรกันเลยดีกว่า

            เขาหวังให้มีใครซักคนหยุดมิกซ์เอาไว้แต่ว่าเสียงทุบตีกรงก็ดังก๊องแก๊งมาไม่ขาด

            เจ้าพวกนั้นคงเห็นพ้องต้องกันว่าควรจะเข้ามาช่วย

            อย่ามานะ…อิงศรคิดจะหันไปพูดอย่างนั้น

            ถ้าเข้ามาจะถูกฆ่าเอา ถ้าเป็นซีลอร์ดตอนนี้มันทำจริงแน่

            ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมวันนี้จึงรู้สึกต่างจากทุกทีแต่สัมผัสแรงกดดันที่คละคลุ้งออกมาจากร่างของหมอนั่นได้ชัดเจนเป็นอย่างมาก

            นั่นจะต้องเป็นจิตสังหารที่แท้จริง

            แต่ทว่า เมื่อหันกลับไปแล้ว…

            พวกนั้นก็ยังคงโจมตีกรงอย่างเต็มที่แต่กลับสร้างความเสียหายไม่ได้เลยแม้แต่มิ่งขวัญที่บินขึ้นไปด้วยปีกของร่างโกลด์กาแลนต์ก็ถูกปิดทางเข้าโดยที่เส้นลูกกรงหุบเข้าหากันจนเหลือแค่รูเล็กที่ลอดผ่านเข้ามาไม่ได้

            “ผมไม่ยอมให้มาแทรกแซงหรอกนะแล้วก็กำลังรับการทดสอบอยู่ยังจะมีเวลาไปห่วงคนอื่นอีกเหรอ

            ซีลอร์ดพูดพร้อมกับชี้นิ้วมาทางนี้

            “โซเดีย

            แล้วโดรนทั้งสองเครื่องก็บินตรงเข้ามาหาพร้อมกับพ่นกระสุนแสงสีแดงใส่โดยไม่ให้ทันตั้งตัว

            ร่างของอิงศรที่โดนกระสุนแสงเข้าไปก็แตกโผละจนเครื่องในหลุดกระจายออกมาอย่างน่าสยดสยอง

            “อ๊ากก!!!”

            เขากรีดร้องอย่างทุกทรมานขณะที่ร่างกายแยกเป็นสองส่วนตกลงไปบนพื้น

            โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่ว

            พลังชีวิตหายหมดเกลี้ยงในพริบตา

            ซีลอร์ดดีดนิ้ว

            “ครั้งที่เท่าไหร่แล้วล่ะเนี่ย อืม..หกสินะ

            ตอนที่พึมพำแบบนั้นร่างของอิงศรก็ฟื้นกลับมาเป็นรอบที่หกเท่ากับว่าเหลืออีกห้าชีวิต

            “…”

            ซีลอร์ดพูดสืบต่อจากเมื่อครู่

            “คิดว่าเธอคงจะรู้ตัวไปแล้วล่ะมั้งเรื่องที่พวกเราเครื่องทำสวนคือสิ่งที่มนุษย์เอาไปตีความกันใหม่จากประวัติศาสตร์ในอดีต

            ที่พูดมานั่นก็พอจะเดาได้อยู่หรอกว่าด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ดวงดาวกับปีนักกษัตริย์ตรงกับชื่อของเหล่าเครื่องทำสวนอาจจะมีหลักการบางอย่างเหมือนปีศาจที่มีสังกัดคู่กับอาคานาร์การ์ดทั้ง 22 แบบก็ได้ แต่ทำไมถึงได้มาพูดเอาตอนนี้กันเล่า

            พวกเราคือชะตากรรมของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดแล้วก็ถือเป็นวัชพืชเช่นกัน

            เจ้านั่นบอกว่าพวกตัวเองเป็นวัชพืชด้วยถ้าอย่างนั้น…

            “งั้นก็จะกำจัดตัวเองด้วยรึไง

            พอถามไปแบบนั้นซีลอร์ดก็หลับตาลง

            “นับแต่ที่สวนแห่งที่หนึ่งและสองเข้ามารวมกันทุกสิ่วก็ถูกกำหนดชะตากรรมเอาไว้แล้วรวมถึงเครื่องทำสวนอย่างพวกเราด้วยเมื่อลบวัชพืชทั้งหมดออกไปวันแห่งการพิพากษาก็จะมาถึงแล้วพวกเราก็จะถูกลบหายออกไปพร้อมกับสวน

            “แบบนั้นมันอะไรกัน พระเจ้าของนายคิดจะทำอะไรกันแน่

            “ไม่รู้สิ แม้แต่เธอเองก็ยังเคยคิดเลยนี่ว่าไม่มีใครจะเข้าใจในพระเจ้าได้หรอก

            คำพูดนั่น…เคยเป็นความในใจของตัวเขาตอนที่ไปพบซีลอร์ดในคืนเมื่อวานหลังจากจัดการเรดบอสเลเวล 70 แต่ว่าตอนนั้นก็ยังเป็นการพูดคุยกันในรูนรูมซึ่งเจ้าตัวให้สัญญาและพูดด้วยตัวเองเลยว่าจะไม่อ่านใจเขา

            ถ้าอย่างนั้น...

            “นี่แกอ่านใจฉันมาตลอดแต่แกล้งทำเป็นเซ่องั้นสิ

            “มันเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้วเรื่องที่เธอขอน่ะ เพราะว่ามนุษย์แสนอ่อนแอโชว์ความคิดเป็นตัวอักษรลอยอยู่บนหน้าแบบนั้น ถ้าคุยกับเธอแล้วต้องจ้องหน้าจะไปห้ามสายตาไม่ให้อ่านได้ยังไงกันล่ะมันก็ต้องมีผ่านตาบ้างล่ะ

            ถึงจะฟังดูเป็นข้อแกตัวแต่หมอนี่กำลังตอกย้ำเรื่องคำขอของคนอ่อนแอเป็นเรื่องเพ้อเจ้ออยู่

            สำหรับโลกทางฝั่งนั้นแล้ว ‘ความอ่อนแอคือบาป’ อย่างนั้นสินะ

            “

            อิงศรยังคงไม่ขยับตัวทำให้ซีลอร์ดเร่งมาว่า

            “คิดจะล้มเลิกแค่นี้หรือไง

            เขาส่ายหน้าแล้วเก็บอาวุธก่อนจะลุกขึ้นยืน

            เสียงทุบกรงจากด้านนอกยังคงดังมาแต่ถ้าหันกลับไปมองจะต้องถูกฆ่าอีกแน่

            จะกลายเป็นคนอ่อนแอต่อหน้าหมอนี่ไม่ได้แล้วก็ต่อหน้าทุกคนด้วย

            จะต้องแสดงคำตอบที่คิดไว้

            จะต้องเอาความปรารถนาของตัวเองไปยัดเยียดให้กับหมอนี่ให้ได้

            อิงศรกำความต้องการในใจของตัวเอง

            ใส่มันลงในอาวุธแล้ว..

            “ฉันจะอัดแกจะทำให้เห็นว่าใครกันแน่ที่อ่อนแอ

            กล่าวเช่นนั้น

            ซีลอร์ดยิ้ม

            “ต้องแบบนั้นสิ

            แล้วการต่อสู้ ไม่สิการฆ่าอยู่ฝ่ายเดียวก็ดำเนินต่อไปควบคู่ไปกับทุบกรง

            พวกมิ่งขวัญที่พยายามโจมตีอย่างสุดกำลังหวังจะเปิดรูให้ลอดเข้าไปได้

            แต่ความหวังซักเพียงนิดเดียวก็ยังไม่มี

            กรงนั้นไร้เทียมทานจนราวกับว่ามันจะไม่มีวันพังทลาย

            ระหว่างที่ดำเนินไปแบบนั้น

            ชีวิตของอิงศรก็เดินทางมาถึงตอนจบ

            เสียงทุบกรงจึงหยุดลง ทุกคนต่างก็จ้องมองอิงศรที่หมดท่าหมอบราบพื้นแทบเท้าอีกฝ่าย

            “...

            เด็กหนุ่มเหลือชีวิตสุดท้ายหลังถูกฆ่าเพิ่มไปห้าครั้งจากตอนนั้น

            “ครั้งสุดท้าย...ถ้าถูกฆ่าอีกก็จบแล้วนะยังไม่คิดจะทำอะไรที่มันดีกว่าดิ้นรนเอาตัวรอดไปเปล่าๆ สามสี่วินาทีซักหน่อยเหรอ

            “....

            ก็แล้วจะให้ทำอย่างไรกันเล่า เขาลองทุกวิถีทางที่มีแล้ว

            แต่ฟูตอบรับข่าวร้ายนั้นเป็นคนแรก

            “ว่าไงนะ!

            มิกซ์เบ้หน้า

            ถ้างั้น…

            เมษาพูด

            “ถ้าคราวนี้โดนฆ่าอีกเจ้าศรก็จะ…

            มิ่งขวัญตะโกน

            “ศร!!

            กวินทร์ก็ด้วย

            “พี่ศร!

            ทุกคนต่างก็ตีสีหน้ากล้ำกลืน

            อิงศรได้แต่หมอบอยู่บนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงทั้งที่กำลังวังชาก็ถูกฟื้นฟูตอนคืนชีพ

            เพียงแต่ไฟแห่งการต่อสู้ในจิตใจได้มอดดับไปแล้ว

            หลงเหลืออยู่ก็แต่ความกลัวเท่านั้น

            กระทั่งเสียงของเอลิกอร์ยังเงียบหายเพราะถึงขีดจำกัด

            เจ้าปีศาจนั่นบอกกล่าวด้วยเสียงขี้ขลาดก่อนจะหายไปหลังจากเขาถูกฆ่าเป็นรอบที่สิบเอ็ด

            ‘ต่อให้เป็นข้าผู้นี้แต่คงทนตายไปพร้อมกับเจ้าอีกไม่ไหวแล้วล่ะ มัน…น่ากลัวเกินไป’

            บอกว่าเกรงกลัวอำนาจของเครื่องทำสวนแล้วก็ทิ้งเขาไว้เพียงลำพัง

            เว้นแต่เมอร์คาบาห์ที่ยังส่งพลังมาให้ถึงจะถูกศิวะเหยียบจมธรณีอยู่ก็ตาม

            “เก็บดาบขึ้นมาสิ

            ซีลอร์ดกล่าวเร่งมาแล้วส่งแส้เส้นหนึ่งให้มาลอยอยู่ใกล้ๆ เหมือนกับจะข่มขู่

            อิงศรเอื้อมมือไปจะแตะดาบ แต่แล้วเขาก็ตระหนักขึ้นมา

            หากจับดาบนี้แล้วก็จะถูกฆ่าจริงๆ

            ครั้งนี้จะไม่มีการแก้ตัวอีกแล้ว

            เขาจะถูกฆ่าตาย

            “ม…ไม่”

            ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้าง

            พอความคิดด้านลบแล่นขึ้นมาแบบนั้นก็เหมือนเห็นภาพหลอน

            เห็นร่างของตัวเองนอนเป็นศพอยู่เบื้องหน้า

            อิงศรกรีดร้อง

            “วะ…เหวอ!”

            แล้วชักมือกลับพลางคลานถอยหลังจนไปชนลูกกรงอย่างน่าสมเพช

            ขนาดตัวเองยังรู้สึกรับไม่ได้

            แต่ว่าร่างกายกำลังต่อต้านไม่ให้สู้

            สัญชาตญาณกำลังบอกให้หนีไป

            ช่างหัวมันแล้วการทดสอบอะไรนั่นแต่เขายังไม่อยากตายที่นี่

            ถึงจะเป็นทหารของเมตไตรย

            ถึงจะต่อสู้มามากและประสบกับเหตุเสี่ยงตายหรือไม่ก็ตายจริงๆ มาหลายครั้ง

            แต่ทุกครั้งก็ไม่ได้ถูกฆ่าซ้ำๆ จนหมดสิ้นหนทางขนาดนี้

            เขาถูกฆ่าไปถึงสิบเอ็ดหนแถมยังไม่เห็นหนทางเอาตัวรอดเลย

            ร่างกายจึงตอบสนองต่อความคิดที่ถูกฟันธงลงไปแล้วว่าจะถูกฆ่าอย่างแน่นอน

            “ไม่…ไม่ไหวแล้ว”

            น้ำเสียงของเขาสั่นเทาเหมือนกับร่างกายที่กำลังสั่นสะท้านไปหมดจนต้องก้มตัวหดหัวเป็นเต่า

            เป็นเต่าน่าสมเพชที่กำลังจะถูกอสรพิษจับกิน

            แล้วเสียงนั้นก็ชักนำสายตาของพวกพ้องมา

            รู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังตำหนิของพวกพ้องถึงจะรู้อยู่แล้วว่าทุกคนจะต้องกำลังเป็นห่วงเขาและพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเข้ามาช่วยแต่นั่นก็ไม่ต่างจากแรงกดดันที่คอยบอกอยู่ว่าตนนั้นอ่อนแอขนาดไหน

            ซีลอร์ดเหม่อมองอิงศรที่น่าอดสู

            “…”

            แล้วเดาะลิ้นพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

            “ชิ อย่ามาทำตัวน่าสมเพชแบบนั้นนะ

            แส้จำนวนสี่เส้นพุ่งเข้ามามัดแขนขาฉุดดึงขึ้นไป

            แล้วฟาดลงมา

            “อัก

            แล้วยกแล้วก็ฟาดอีก

            “อ่อก

            เขาถูกเหวี่ยงไปกระแทกลูกกรง ถูกจับฟาดลงพื้นจนร่างกายโทรมไปหมด

            จนเมื่อซีลอร์ดหยุดมือแล้วจับเขาตรึงแส้ไว้กลางอากาศ

            ผิดหวังจริงๆ นี่ผมดูคนผิดไปเหรอเนี่ย

            ซีลอร์ดกล่าวขณะใช้สายตาคมกริบนั่นจดจ้องมา

            พอถูกตรึงอย่างนี้แล้วก็เหมือนกับอยู่บนลานประหารไม่มีผิด

            ความกลัวพุ่งขึ้นมาจับใจ

            “มะ…ไม่

            ยังไม่อยากตาย...อิงศรคิดเช่นนั้นแต่ความละอายยั้งปากเขาไว้

            ทว่า ก็ไม่อาจสู้กับสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดที่ฝังอยู่ในพันธุกรรมมาตั้งแต่สมัยเป็นมนุษย์หินไร้อารยะ

            “อย่า..อย่าฆ่าฉันเลย

            คำพูดน่าสมเพชหลุดออกมา

            วิงวอนขอชีวิตอย่างไม่กลัวอายเพราะความกลัวที่จะตายได้ครอบงำสติไว้ทั้งหมด

            ถึงตอนนี้เองที่ข้างนอกกรงนั่นเริ่มจะเอะอะกันใหญ่

            “เฮ้ย! แกน่ะปล่อยศรเดี๋ยวนี้นะ!!!”

            มิ่งขวัญตะโกนเสียงดังมากกว่าทุกทีในน้ำเสียงนั้นแฝงเสียงสะอื้นเหมือนกำลังร้องไห้ปนมาด้วย

            กวินทร์เองก็เช่นกัน

            ถ้าอยากจะทดสอบล่ะก็ให้ผมทำแทนก็ได้พวกเราก็มีเฟืองเหมือนกับพี่ศรอยู่นะ

            ทุกคนต่างก็ร้องขอชีวิตให้เขา

            แต่จ้าวแห่งเครื่องทำสวน

            ผู้ถูกลืมเลือน

            ซีลอร์ด

            ผู้เลือดเย็นหรือไม่รู้จักอารมณ์ของมนุษย์นั้นก็ตอบไปว่า

            “งั้นก็รอจนกว่าวัชพืชต้นนี้จะตายก็แล้วกันจากนั้นจะเป็นตาของเธอมิ่งขวัญ กวินทร์ แล้วก็คนอื่นๆ ที่อยู่ตรงนั้นผมจะฆ่าทิ้งทั้งหมดเพราะว่าพวกเธอเป็นเพียงวัชพืชอย่างที่แอดมินิสเทรเตอร์ว่าไว้ วัชพืชที่ไร้ค่าไม่สมควรจะมีอยู่อีกต่อไปให้รกสวน

            แล้วจึงเบนสายตามาที่เขา

            “อุตส่าห์นึกว่าการมาช่วยมอบทางเลือกให้กับเธอจะนำความเป็นไปได้ใหม่ๆ ออกมาซะอีก

            เพราะเมื่อครู่หมอนี่บอกว่าจะฆ่าน้องชายจะฆ่าเหล่าพวกพ้องที่แสนสำคัญจึงทำให้ความหวาดกลัวหายไป

            อย่างที่เคยได้กล่าวไว้

            การที่ตรงหน้ามีอะไรบางอย่างถูกทำลายหรือหายไป

            แล้วตัวเองทำอะไรไม่ได้เลยมันเจ็บปวด

            ทรมานยิ่งกว่าตัวเองโดนเป็นร้อยเป็นพันเท่า

            เพราะแบบนั้นล่ะมั้งตอนนี้ถึงได้เย็นใจลงจนพอจะสังเกตเห็นแววตาของซีลอร์ด

            เมื่อรวมกับคำพูดเมื่อครู่ก็เหมือนกับว่า...

            “นายเสียใจอยู่งั้นเหรอ

            “ใช่ ดูท่าผมคงจะคิดผิดสินะที่ว่ามนุษย์ยังเก้บซ่อนความเป็นไปได้เอาไว้...ลาก่อน

            สิ้นคำแส้ก็ตวัดเข้าสู่หัวใจ

            พลังชีวิตหมดลงเป็นครั้งที่สิบสอง

 

อิงศร Lv.93 [.....0:12500.....]

 

            “...

            เมื่อสัมผัสรับรู้กลับคืนมา

            เขาก็มายืนอยู่ในที่โล่งกว้างสีขาวโพลนเหมือนกระดาษ

            คล้ายกับความฝันเมื่อก่อน

            ฝันที่เคยเจอกับมิ่งขวัญ ฟู มิกซ์ พลอย เน็กส์ นิว ที่มาบอกลาเพื่อให้เขาได้ก้าวต่อไป

            แต่บัดนี้คนที่รอเขาอยู่กลับเป็นนรินทร์

            “นายมารับฉันสินะ

            อิงศรเข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้นแล้ว

            ที่นี่คงจะเป็นการเดินทางไปยังโลกหลังความตายแบบที่เคยได้ยินกันมาจากสื่อต่างๆ ก่อนโลกจะล่มสลาย

            เรื่องของพวกลวงโลกที่บอกว่าได้ไปเยือนโลกหน้าแต่รอดกลับมาได้

            ตอนนี้กำลังเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นกับตัวเองถึงได้เข้าใจ

            เข้าใจว่าทำไมนรินทร์จึงมายืนรอรับอยู่ที่นี่

            เขาถูกซีลอร์ดฆ่าตายไปเรียบร้อยแล้วนั่นเอง

            พอเริ่มก้าวเท้าเพื่อจะเข้าไปหานรินทร์

            “จะข้ามมาทางนี้ไม่ได้นะ

            อีกฝ่ายกลับห้ามเอาไว้

            แต่ว่าคราวนี้ฉันจะได้กลายเป็นคนของโลกทางนี้แล้ว

            พอพูดไปแบบนั้นนรินทร์ก็ส่ายหน้าแล้วแสดงร่างที่แท้จริงออกมา

            “เมอร์คาบาห์

            ทำไมเมอร์คาบาห์ถึงมารออยู่ที่นี่

            ไม่ใช่ว่าเขาตายไปแล้วหรอกเหรอ

            ในตอนนั้นเอง สถานที่ก็เปลี่ยนไป

            ทุ่งหญ้าแผ่กว้างอยู่เบื้องหน้า โลกอันเขียวจีแทนที่ด้วยต้นไม้นานาพรรณ

            ท้องฟ้ายามรุ่งสางเขากับหล่อนยืนอยู่บนเนินทุ่งหญ้าที่ต้นไม้มีผลเป็นสีทองคำยืนต้นอยู่โดดเดี่ยวเพียงลำพัง

            เหมือนกับในมโนภาพก่อนหน้านี้ ตอนที่ได้เมอร์คาบาห์มาครอบครอง

            เทวทูตผู้สวมหน้ากากเหล็กได้กล่าวถามมาว่า

            “ขอฟังความเห็นของเธอหน่อยสิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

318 ความคิดเห็น

  1. #171 raigeki (จากตอนที่ 152)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 20:51
    เสื้อไม่ฟื้นตามร่างกาย ส่วนล่างเเหลกหมด
    โป๊?
    ว่าเเต่มันจะไม่ยอมตายใช่มะ
    #171
    1
    • #171-1 R@ji(จากตอนที่ 152)
      12 กันยายน 2560 / 23:02
      กางเกงของเมตไตรยนั้นผลิตด้วยไหมชนิดเดียวกับเรื่องเซนเซย่าส์ครับดังนั้นจึงไม่ต้องห่วงว่าจะพังหายไปต่อให้โดนระเบิดหรือจักรวาลระเบิดก้ตามที(ฮา)
      แอ่ววว ม่ายช่ายยยละ คืองี้ครับส่วนล่างของอิงศรยังอยู่ดีแค่โดนยิงร่างแยกเป้นสองส่วนจนเครื่องทะลักออกมาเฉยๆ ดังนั้นตอนนี้สภาพก็คือเสื้อท่อนบนขาดจะหมดแต่กางเกงยังอยู่ดี(ใช่เรอะ) ...เอ่อ อาจขาดจากขายาวเหลือแค่กางเกงขาสามส่วนไรแบบนี้...(รู้สึกแสบสีข้างขึ้นมาทันใด)
      ส่วนเรื่องตายนั้น...บอกใบ้ได้แค่ว่าอิงศรของพวกเรายังเหลือไม้ตายก้นหีบอยู่อีกอย่างที่พวกเรารู้ๆ กันอยู่ครับ แต่อาจจะได้อัพเกรดเพิ่ม...
      รู้สึกตั้งแต่มาเก็บเวลที่อารย-สนธยานี่อิงศรเติมทรูไปหลายรอบเหลือเกิน =w=' ได้อาคานาร์ใหม่ตั้งสามใบ ได้เมอร์คาบาห์มาอีก เหอๆ แถมซีลอร์ดยังใจดีลดแลกแจกแถมคืนปีศาจที่เอาไปผสมกลับมาให้ด้วย
      จะแจกโปรเยอะเกินไปล้าววว(เหล่มองอาวุธสุดโกงของราชครูทั้งสามนั่น)
      #171-1