Apocalypse Online เกมโกงวันโลกาวินาศ

ตอนที่ 124 : Login 121: อาชาอนธกาลแห่งความตาย 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 319
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 มิ.ย. 60

Login 121: อาชาอนธกาลแห่งความตาย 1

 

            “นี่รู้กันอยู่แล้วเหรอ

            มิ่งขวัญเบ้ปากหลังจากเล่าความจริงที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนที่ถูกพวกมนุษย์ต่างดาวโจมตีรวมถึงเรื่องที่ตัวเองกลายมาเป็นมนุษย์ต่างดาวได้อย่างไรแต่ทุกคนกลับรู้อยู่ก่อน

            ฟูชี้ไปที่อิงศรซึ่งวิ่งนำกลุ่มอยู่ข้างหน้า

            “พี่ศรเขาเล่าให้ฟังแล้ว เห็นบอกว่าไปเจอพี่สีดาก็เลยรู้น่ะ

            “ก็แค่บังเอิญไปเจอระหว่างทำงานนั่นแหละ

            อิงศรพูด แต่ความจริงคือเขาไม่ได้บอกเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นไปทั้งหมด

            เพียงแต่เล่าให้ฟังแค่เรื่องตัวจริงของสีดาไม่ได้บอกเรื่องการทดลองเมอร์คาบาห์

            แล้วเมอร์คาบาห์ที่ว่าตอนนี้ก็มาอยู่ในกำมือซะอย่างนั้น

            ตั้งแต่เข้ามาที่อารย-สนธยา ก็เจอการต่อสู้หลายครั้ง

            เมื่อเข้าตาจนก็ได้อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นช่วยเอาไว้ราวกับปาฏิหาริย์

            ประหนึ่งนิทาน

            ดั่งภาพยนตร์

            นี่คงเป็นแผนของใครบางคนที่จัดฉากเอาไว้เพราะโลกคงไม่ง่ายดายแบบนั้น

            ไม่ใช่แค่ว่าพยายามแล้วจะได้ผลตอบแทน

            โลกแห่งความจริงมันโหดร้ายกว่านั้นตัวเขาเองที่ค้นพบว่าความเป็นจริงไม่ได้ง่ายเข้าใจเป็นอย่างดี

            ว่าไม่มีใครเชื่อถือได้แต่สุดท้ายก็เชื่อไปแล้วไม่ใช่เรอะ!

            เชื่อในตัวพวกพ้อง

            เชื่อใจกวินทร์ มีนา เมษา นรินทร์

            แล้วก็เกือบจะทำลายโลก

            แล้วตอนนี้ก็ได้ครอบครัวที่เสียไปคืนมา

            เริ่มจะเชื่อใจมากขึ้น

            ไหลตามสถานการณ์อย่างนี้มีแต่จะตกเป็นเหยื่อของผู้บงการ

            ผู้บงการที่ว่านั่นอาจจะเป็นราชาของเหล่ามนุษย์ต่างดาว ถ้าเชื่อตามที่ไทเทเนียมพูด

            อิงศรเบรกตัวเองไว้แค่นั้น

            เกือบจะหลงปล่อยใจให้เชื่อเรื่องที่ศัตรูพูด

            เชื่อใจง่ายเกินไปจริงๆ นั่นแหละ

            “…”

            ถึงคิดต่อไปก็เท่านั้นตอนนี้ต้องไปรวมตัวกับคนที่เหลือก่อน

            หลังจากใช้ระบบของปาร์ตี้ยืนยันตำแหน่งของ กวินทร์ พลอย มิกซ์แล้วก็นิวได้ว่าทั้งหมดอยู่ในสถานที่เดียวกันก็ฝากให้ซากิริที่มีแผนที่นำทางให้

            ตอนนี้ซากิริจึงวิ่งนำอยู่หัวแถว

            ข้างหลังเป็นมิ่งขวัญ ฟู เน็กส์ ถัดไปอีกก็เป็นอิซานามิกับโซเดียม

            ที่หนนี้ปล่อยให้มนุษย์ต่างดาวไปวิ่งอยู่หลังแถวได้ก็เพราะระหว่างโซเดียมกับฟูเหมือนจะมีความสัมพันธ์แปลกๆ ที่ทำให้สนิทกันและแสดงให้เห็นตอนที่ร่วมมือกันจัดการมิตราพุทธะ

            นี่ก็เชื่อใจเอาง่ายๆ อีกเหมือนกัน

            การเดินทางดำเนินมาเกือบหนึ่งชั่วโมงทั้งวิ่งขึ้นวิ่งลง บางทีก็หยุดรอเพื่อให้สะพานเปลี่ยนทิศเลยอาศัยช่วงนั้นพักเอาแรงได้

            ตอนนี้อยู่ระหว่างรอให้สะพานที่กำลังจะหมุนมาทางนี้เข้าเทียบแผ่นดินจึงใช้เวลานี้ตรวจสอบสภาพของทุกคน

            โดยที่อายุน้อยที่สุดในกลุ่มอย่างเน็กส์ เด็กชายหอบหายใจหนักแถมยังหน้าซีดคงพยายามฝืนวิ่งอย่างเต็มที่เพื่อตามทุกคนให้ทัน

            พักซักหน่อยไหมอิงศรคิดจะพูดอย่างนั้น

            แต่เพราะมิ่งขวัญเดินเข้าไปอุ้มตัวเน็กส์ขึ้นซะก่อนแล้วให้ขี่หลัง

            ฟูที่เห็นเข้าก็พูดว่า

            “เฮ้ๆ แบบนั้นนายจะไม่ไหวเอานา

            “แค่นี้เองจะให้แบกนายอีกคนก็ยังไหว

            มิ่งขวัญพูดอย่างสบายๆ ก็คงเป็นอย่างที่ว่าเพราะพลังเหนือมนุษย์ถึงสิบสองเท่าแค่แบกเด็กไปด้วยวิ่งไปด้วยน่าจะทำได้สบาย

            ฟูได้แต่เบ้ปากให้คำพูดนั้นด้วยความขยาดโดยที่ไม่พูดอะไร

            “…”

            จังหวะนั้นเองสะพานก็เทียบท่าพอดี

            ซากิริหันกลับมาสอบถามความพร้อม

            “จะไปกันต่อแล้วนะ

            “…”

            ไม่มีใครพูดตอบแต่ก็พยักหน้าแทน

            แล้วเริ่มขึ้นสะพานข้ามไปยังอีกฝั่ง

            จู่ๆ ก็มีเสียงวิ้งยาวๆ ดังขึ้น รู้สึกเหมือนมีภาพแทรกเข้ามาในหัวโดยตรง

            สถานที่ในภาพนั่นคือสถานีรถไฟฟ้า

            บนชานชาลา

            ตัวแสดงมีอิงศรกับมิ่งขวัญในวัยเด็กกับมนุษย์ต่างดาวอีกสองตน

            “นี่มัน…”

            เหมือนกับเมื่อสามปีก่อน ไม่สิมันคือภาพอดีตของเมื่อสามปีก่อน

            ในภาพคือวันแห่งการจากลา

            เรื่องราวดำเนินไปตามความเป็นจริงทุกระเบียดนิ้ว

            มิ่งขวัญผลักเขาเข้าไปในรถไฟช่วงที่ควันจากระเบิดตลบอบอวลจากนั้นภาพก็ตัดออกมาด้านนอก มิ่งขวัญถูกฟันจนร่างขาดเป็นสองท่อน ภาพตัดไปอีก

            บนรถไฟตัวเขาที่ยังเด็กอยู่นั้นมองดูสถานีระเบิดพร้อมกับกรีดร้อง

            “ชิ..

            อิงศรเดาะลิ้นไม่ชอบเอาเสียเลย

            รู้สึกหงุดหงิด

            อยากอาละวาด

            ทั้งที่ภาพแค่นั้นไม่น่าจะกระตุ้นความรู้สึกได้ขนาดนี้

            ในตอนนั้นเอง...

            อย่าหวั่นไหวนะทำจิตใจให้เข้มแข็งซะถ้าหวั่นไหวจะถูกปีศาจเล่นงานเอานี่คือกฎเหล็ก

            เสียงเตือนสติของซากิริก็ดึงเขากลับมาจากความรู้สึกอันมืดบอด

            คงจะเป็นฝีมือของยฮวฮ ใช้วิธีเดียวกับอวโลกิตะเลยนะเนี่ยเพราะเจ้านั่นเป็นคนบ่มเพาะตอนยังเป็นจอกอยู่สินะ

            หล่อนกลับไปพูดพึมพำกับตัวเอง

            อิงศรหันมองรอบตัว ภาพที่มองเห็นกับความเป็นจริงแยกกันอย่างเป็นเอกเทศ

            น่ากลัวว่าถ้าไม่ได้สติซะก่อนอาจจะหลงไปกับภาพจนก้าวเท้าพลาดและตกจากสะพานเอาได้

            แล้วก็...

            ดูเหมือนว่าภาพอดีตจะไม่ได้มีแต่เขาที่เห็นคนอื่นๆ ก็คงจะมองเห็นมันเหมือนกัน จากสีหน้าของมิ่งขวัญที่ซีดขึ้นมานั่นช่วยยืนยันได้ดีเพราะคนที่จะตอบสนองต่ออดีตนั่นก็มีแค่เขากับน้องชาย

            พอเริ่มจะปรับตัวกับการจู่โจมด้วยภาพของศัตรูได้ ระลอกถัดไปก็มาถึง

            ภาพใหม่ถูกฉายลงในสมอง

            ฟูพูดราวกับจะตอบโต้ภาพฉายนั่น

            จะอะไรก็มาเถอะไม่หวั่นไหวหรอกน่า!”

            สถานที่ในภาพฉายปรากฏเป็นที่ไหนซักแห่งที่เหมือนกับคุก ตัวแสดงในคราวนี้คือ ฟูกับพลอยในวัยปัจจุบัน

            บางทีคงจะเป็นความทรงจำของฟูดูจากรูปร่างของทั้งสองคนแล้วน่าจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ไม่ถึงปี พอลองหันไปมองก็เห็นฟูกำลังทำหน้าอิหลักอิเหลื่อ

            ภาพอดีตดำเนินเรื่องราวของเด็กหนุ่มกับเด็กสาว

            ฟูในภาพฉายใบหน้ากำลังขึ้นสีแดงระเรื่อ

            ราวกับอยู่ในฉากสารภาพรักอะไรเทือกนั้น

            แต่พลอยที่เป็นฝ่ายรับคำสารภาพกลับทำหน้าลำบากใจ

            คือว่าสำหรับฉันแล้วคิดว่าฟูกับมิกซ์เป็นสิ่งที่ไม่ควรแยกออกจากกันน่ะเพราะงั้นคงตอบรับความรู้สึกของฟูไม่ได้หรอกแล้วก็ฉันรู้สึกเหมือนพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันมากกว่าจะให้รู้สึกแบบนั้นคงใม่ได้จริงๆ

            ภาพฉายจบลงที่ตรงนี้ ใบหน้าของฟูที่อยู่ตรงนี้ก็กำลังขึ้นสีแดงเหมือนในภาพฉาย

            แดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศ เด็กหนุ่มก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย

            แล้วมิ่งขวัญที่ไม่ประสีประสาก็หันไปพูดว่า

            โดนปฏิเสธเหรอ

            พอโดนถามจี้จุดเข้าแบบนั้นฟูก็ยกมือปิดหน้า

            ทำไมต้องเอาเรื่องพรรค์นี้ออกมาแฉด้วยฟร้า~~~”

            พลางกรีดร้องอย่างเจ็บใจ จากนั้นซากิริก็หัวเราะลั่น

            ฮะฮะฮะ โชโจคนนั้นที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง

            หล่อนพูดแบบเข้าใจอยู่คนเดียว เข้าใจถึงสารลับที่แฝงมากับคำปฏิเสธคำสารภาพของฟู

            นี่พลอยเป็นผู้หญิงแบบนั้นเหรอ...

            แล้วฟูก็พูดพร้อมกับทำท่านึกไปด้วย

 

            แต่จนเดี๋ยวนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่ามิกซ์มาเกี่ยวอะไรด้วยอยู่ดีแหะ

            มิ่งขวัญพูด

            ไม่ใช่ว่าพลอยเขาสนใจมิกซ์หรอกเหรอก็ทั้งฉลาดแถมหล่อกว่า ไอ้บ้าอย่างนายด้วย

            ว่าไงนะไอ้ตัวบ้าพลังอย่างนายไม่ต้องมาว่าคนอื่นเขาบ้าเลยนะคนที่ว่าคนอื่นบ้าตัวเองนั่นแหละบ้า

            แลกบทสนทนากันไปได้ครู่เดียวก็เริ่มจะวางมวยกันซะแล้ว

            เด็กกันหรือไงฟะเจ้าพวกนี้...อิงศรคิดในใจ

            พอเริ่มจะเอะอะขึ้นมาซากิริก็หันมาพูดปราม

            นี่ๆ เพิ่งจะพูดไปเมื่อกี้เองอย่าไปหวั่นไหวกับกลลวงของมันซี่

            แต่ภาพฉายก็แทรกเข้ามา

            คราวนี้ดูเหมือนจะเป็นตาของซากิริ ตัวหล่อนในภาพฉายอยู่ในห้องนั่งเล่นที่ดูธรรมดาเอามากๆ

            หล่อนในภาพฉายกำลังกอดเด็กผู้หญิงและตัวสั่นหงึกๆ แถมยังพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น ไม่สิกรีดร้องอย่างขมขื่นเลยล่ะ

            โทโมโกะ!!!”

            ภาพฉายจบลงเพียงแค่นั้น

            เพียงแค่นั้นซากิริที่อยู่หัวแถวก็หวั่นไหว

            “…”

            ร่างกายของหล่อนโอนเอนไปมา จังหวะก้าวเท้าผิดไปไปก้าวหนึ่งทำให้ผลัดตก

            ซากิริหล่นลงไปจากสะพาน

            ระวัง!

            อิงศรพ่นคำพูดเตือนสติแต่มันสายเกินไปดังนั้นจึงพุ่งตัวตามไปทันทีและคว้าแขนซากิริไว้ทัน

            แม้จะห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศแต่ซากิริก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ

            มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ภาพนั่นมันคืออะไร

            มันดูเหมือนว่าหล่อนกำลังสูญเสียใครไป เด็กผู้หญิงในอ้อมกอดของเธอคนนั้นหรือ?

            แค่คนรู้จักหรือว่าเป็นลูกสาวของหล่อนแต่ว่าแต่งงานแล้วเหรอเธอคนนี้น่ะ นิสัยแบบนั้นชายที่มาหลงชอบจนกระทั่งมีลูกได้เนี่ยคงไม่ใช่คอมพิวเตอร์หรอกมั้ง

            อึก...หนักแหะ

            คงเพราะน้ำหนักของคอมพิวเตอร์พกพาทำให้ตัวเขาเกือบจะร่วงลงไปด้วย แขนเกร็งจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้นมา

            แม้จะเป็นสถานการณ์แบบนี้ซึ่งควรจะลดน้ำหนักของตัวเองให้เบาที่สุดแต่กลับกอดเครื่องคอมฯนั่นแน่นยิ่งกว่าอะไร

            คงชอบคอมพิวเตอร์จริงๆ นั่นแหละยัยคนนี้

            ฟูที่วิ่งตามเป็นดึงเขากับซากิริขึ้นด้วยตัวคนเดียว พลังของสายอาชีพหรือว่าเป็นพลังของเดโมนอยด์กัน?

            แต่ก็กลับขึ้นมาได้อย่างปลอดภัยต้องขอบคุณพลังมหาศาลนั่น

            อิงศรหันไปพูดกับซากิริที่ยังคงเงียบกริบ

            เป็นอะไรของเธอล่ะเนี่ยเตือนคนอื่นซะดิบดีแต่ดันมาโดนเองเนี่ยนะ

            ขอบใจนะ

            หล่อนพูดเบาเหมือนกระซิบแต่ไมได้หันมามองทางนี้เลย ยังคงเอาแต่ก้มหน้า

            “เมื่อกี้มันอะไรกันน่ะไอ้ความทรงจำนั่น

            “เป็นอดีตของเจ้าของร่างนี้มันทำให้นึกถึงตอนที่ไปหยุดอับราฮัมไม่ให้ฆ่าบุตรของตัวเองขึ้นมาก็เลยเผลอใจไปหน่อย

            คำตอบที่เหมือนกับขุดไบเบิลมาตอบนั่นควรจะเชื่อดีรึเปล่า...ถึงอย่างไรตัวจริงของหล่อนก็เป็นเทวทูตแล้วที่บอกว่าเจ้าของร่างนั่น...

            หมายความว่าเธอฆ่าเจ้าของร่างแล้วเข้าสิงเหรอ

            แต่ซากิริส่ายหน้า

            เปล่าตอนที่เข้ามาอยู่หล่อนก็ตายไปแล้ว...ฆ่าตัวตายน่ะ

 

            ....

            ที่รูนรูม

            ผู้ถูกลืมเลือนกำลังต้อนรับแขกคนใหม่

            ที่จริงแล้วเป็นแขกที่แวะเวียนมาบ่อยๆ แต่ไม่สามารถเข้ามาในห้องได้

            ทุกครั้งที่หลับหรือว่าหมดสติไปแขกคนนั้นจะมองเห็นห้องแห่งนี้แต่ว่าสัมผัสไม่ได้พูดคุยไม่ได้และไม่สามารถทำให้ตัวตนเป็นที่รับรู้ของคนอื่นได้

            ผู้ถูกลืมเลือน...ซีลอร์ดได้พูดต้อนรับเด็กหนุ่มผู้เป็นแขกอย่างเป็นทางการในคราวนี้

            “ว่าไงแขกผู้ถูกบทละครแห่งโชคชะตาเลือกมาแต่วันนี้เธอไม่ใช่แขกแล้วสินะเพราะตั้งแต่วันนี้ไปเธอคือผู้ฟันเฟืองเลือก กวินทร์ วชิระ


***ใครจะไปนึกว่าตื่นเช้ามาปุบก็โดนลากให้ไปทรูเพื่อยกเลิกโปรโมชั่นแล้วพนักงานก็ลีลาเหลือเกิน TwT เลยต้องกลับมาปั่นงกๆ เอาตอนเย็นแทนนี่ล่ะครับถึงเลทซะขนาดนี้แอ่วว~~~ เลยทำให้ตอนนี้สั้นตามไปด้วย(ต้องติดเลขแบ่งพาร์ทอีกแย้ว) เอาเป็นว่าเจอกันใหม่ตามตารางใหม่คือวันพุธนะคร้าบ อาิทตย์หน้าจะเป็นสัปดาห์สองตอนวันพุธกับศุกร์เน่อ****

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

318 ความคิดเห็น

  1. #125 raigeki (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 09:07
    สกิล Friend zone
    -ขอโทษนะ ชั้นคิดว่านายเป็นเเค่เพื่อน/พี่/น้อง เท่านั้นเเหละ
    -ทำให้นกทันที

    ว่าเเต่ พลอยเป็นสาววายรึ
    #125
    1
    • #125-1 R@ji(จากตอนที่ 124)
      25 มิถุนายน 2560 / 19:01
      ซากิริที่เข้าใจความหมายก็มีแววจะใช่ อุอิ
      #125-1