Bad guys lover เผลอรักหมดใจยัยเด็กหลังห้อง(yuri)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,381 Views

  • 15 Comments

  • 62 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6

    Overall
    1,381

ตอนที่ 8 : ทำกระทงกันเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    28 ต.ค. 61

                    ผ่านมาไม่กี่อาทิตย์ เทศกาลลอยกระทงก็ใกล้เข้ามาแล้ว ใช่ คุณได้ยินไม่ผิดหรอก ลอยกระทง! และพรุ่งนี้ทางโรงเรียนจะเข้าร่วมงานเหมือนทุกปี วันนี้ทุกคนเลยเตรียมอุปกรณ์มาทำกระทงประชันความสวยงามกัน และยังมีการเลือกนางนพมาศประจำห้องอีกต่างหาก ทุกคนดูกระตือรือร้นเหมือนทุกปี ในห้องดูคึกคักเป็นพิเศษเพราะไม่ได้เรียนทั้งวัน เพราะครูจะให้ทำกระทงห้อง และกระทงของตัวเองเพื่อไปลอยในวันพรุ่งนี้ ท่ามกลางเสียงจอแจของคนในห้อง ดูเหมือนว่ามีบางคนที่ไม่ได้สนใจเอฟวี่ติงใดๆอยู่ ไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่าใคร

                “ยัยนั่นคิดจะนอนทั้งวันเลยหรือไง นี่ก็บ่ายแล้วนะ ยังไม่เห็นลุกจากโต๊ะเลย” น้ำแดงพูดไปพับใบตองไป กระทงของเธอเริ่มเป็นรูปเป็นร่างก่อนใคร และตัดภาพมาที่ฉัน...

                “แล้วมิ้น นั่นเธอทำอะไร ให้พับเป็นกลีบ ไม่ใช่ม้วนแบบนั้น” น้ำแดงตีมือฉัน เธอจิปากอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นฉันเอาใบตองมาม้วนๆแล้วเอาตะปูเข็มปักใบตองใส่กระทง ก็ฉันทำไม่เป็นนี่นา

                “ทำไมมันยากแบบนี้นะ ไม่ทำแล้ว!” ฉันวางใบตองลงแล้วเริ่ม งอแง ทำไมต้องทำกระทงส่งด้วยนะ ทำแค่กระทงห้องไม่พอหรือไง ลอยๆไปด้วยกันเถอะ ยังไงก็ลอยเหมือนกันไม่เห็นต่างเลย

                “ไปปลุกเพื่อนรักเธอมาทำช่วยสิ” น้ำตาลพูดแล้วหันไปมองขิงที่ยังคงฟุบอยู่บนโต๊ะ

                “เพื่อนรักอะไรกัน” ฉันหัวเราะแหะๆ เมื่อได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้น

                “ก็เห็นพักนี้ไปด้วยกันบ่อยนี่จ้ะ ไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้วหรอกเหรอ” น้ำหวานพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แถมจิกตามองฉันอีกด้วย เอ่อ เข้าใจอยู่หรอกว่าไม่ชอบขิง แต่ไม่ต้องแสดงออกขนาดนี้ก็ได้

                “ไม่เอาน่า อย่าทำให้บรรยากาศเสียสิ น้ำหวาน ไม่เอาไม่พูดน้า~” น้ำฟ้าเอานิ้วจิ้มแก้มน้ำหวานเบาๆ ก่อนเจ้าตัวจะกอดแขนน้ำหวานแล้วเอาหน้าถูไปมา คู่นี้น่ารักกันจัง

                “นั่นสิ มิ้นจะเป็นเพื่อนกับใครก็ไม่เห็นจะแปลกเลย ยัยนี่เข้ากับคนง่ายจะตาย เนอะ” น้ำตาลพูดแล้วหันมามองหน้าฉันด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร...หรือเปล่านะ?

                “อะ เอาเป็นว่า ฉันไปปลุกขิงมาทำช่วยดีกว่าเนอะ แหะๆ” ว่าแล้วฉันก็รีบลุกขึ้นแล้วตรงดิ่งไปยังขิงผู้กำลังเฝ้าพระอินทร์อย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เสียงก็ดังซะขนาดนี้ เธอหลับลงได้ยังไง

                “ขิง...ขิง” ฉันสะกิดเธอเบาๆ เจ้าตัวค่อยๆลืมตา เมื่อเห็นฉันยืนอยู่ตรงหน้า ขิงก็หันไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

                “ตื่นเถอะ นี่มันบ่ายแล้วนะ เธอยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม” เมื่อฉันพูดแบบนั้น ขิงเลยหันกลับมามองฉันแล้วลุกขึ้นเอนหลังพิงกับเก้าอี้พร้อมบิดขี้เกียจ ก่อนจะเอามือข้างหนึ่งนวดคอตัวเอง นอนนานขนาดนั้น สมควรปวดคอ

                “อ้าว แล้วนั่นจะไปไหน” จู่ๆขิงก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ แล้วมองซ้ายมองขวา

                “กินข้าว” เจ้าตัวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ

แต่ไม่นานนักขิงก็เดินกลับมานั่งที่โต๊ะของเธอ เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่าจะนอนอีก มาทำกระทงช่วยฉันก่อนสิเฮ้ย!

                “อย่าเพิ่งนอน!” ฉันรีบเอามือไปขวางโต๊ะ ทันที่ที่ขิงกำลังจะฟุ่บลง

                “อะไร” คนถูกขัดจังหวะ เริ่มทำสีหน้าไม่พอใจ

                “ทำกระทงช่วยฉันหน่อย” ฉันกระซิบเบาๆ แต่ขิงก็ทำท่าทีจะนอนต่อ

                “ขอร้องละ ฉันทำกระทงไม่เป็น ถ้าไม่ได้ส่งฉันไม่ได้คะแนนแน่เลย” ฉันออดอ้อนเต็มที่ ขิงหลุบตาลงแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่เธอก็ลุกขึ้นแต่โดยดี แล้วเดินไปนั่งกลางวงของเพื่อนฉัน นั่นทำเอาฉันประหลาดใจเล็กน้อย ฉันคิดว่าขิงไม่ชอบพวกนั้นซะอีก แต่ไปนั่งร่วมวงกันได้แบบนั้นคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...

                หวังว่าอะนะ

                ไม่ทันไรน้ำแดงก็เริ่มโวยวายให้ขิง เพราะยัยนี่ก็เหมือนจะทำกระทงไม่เป็นเหมือนกัน ขิงเอาใบตองมาม้วนๆแล้วเอาตะปูเข็มปักลงฐานกระทงเหมือนฉันเป๊ะ นี่ฉันขอร้องถูกคนไหมเนี่ย

                “ไม่ใช่แบบนั้นโว๊ย พับแบบนี้ แล้วก็แบบนี้” น้ำแดงทำให้ขิงดูเป็นตัวอย่าง ขิงทำหน้าเหมือนเข้าใจแล้วก็ทำตาม แต่ดันทำได้ซะงั้น ทำเอาฉันกับเพื่อนแปลกใจไปตามๆกัน

                “หึ กะ ก็ทำได้ไม่เลวนิ” เพิ่งเคยเห็นน้ำแดงทำท่าทีแบบนั้นเป็นครั้งแรก สองคนนี้ไม่ได้เกลียดกันหรอกหรอ?

                “ที่จริงเธอไม่ต้องให้ฉันช่วยก็ได้นะ ยัยหัวแดงนี่ก็ทำให้เธอได้นิ” แต่ถึงจะพูดแบบนั้น ทำไมเธอดูตั้งใจทำจังละ พอเห็นแบบนี้แล้ว ยัยนี่ดูน่ารักไปเลย เอ๊ะ เดี๋ยวๆ ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ นั่นยัยขิงนะ ยัยโหดนั่นเชียวนะ

                “ฉันไม่ได้ว่างขนาดนั้นหรอกย่ะ ฉันต้องไปทำกระทงห้องช่วยเพื่อนอีก” น้ำแดงพูดอย่างภูมิใจ

                “อ๋อ” คำสั้นๆที่ออกมาจากปากขิงทำให้จู่ๆบรรยากาศก็ดูเงียบกว่าปกติ เอ่อ ฉันจะคุยอะไรกับเธอดี

                “เอ่อ ขิงเธออยากใส่ดอกไม้อะไรลงไปในกระทงหรอ” ฉันถามก่อนจะหยิบดอกดาวเรืองมาหมุนไปมา

                “ต้องใส่ด้วยหรอ” เจ้าตัวตอบพลางเอาใบตองมาพับเป็นกลีบอย่างตั้งใจ

                “ก็ใส่อะนะ เพื่อความสวยงามไง” ขิงทำหน้าประมานว่าอ๋อ เข้าใจละ แล้วก้มหน้าก้มตาทำ

                “ฉันได้ยินมาว่าเธอไม่เคยเข้าร่วมงานลอยกระทงของโรงเรียนเก่าเลยนิ ใช่มะ” จู่ๆน้ำตาลก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาใหม่หลังจากเงียบไปนาน ขิงพยักหน้าแทนคำตอบ ดูเหมือนว่าขิงจะไม่สนใจสิ่งที่น้ำตาลถามสักเท่าไร

                “แล้วทำไมไม่เข้าร่วมละจ้ะ หรือว่า...มัวแต่ไปทำอย่างอื่นจนไม่มีเวลามาร่วมกิจกรรมโรงเรียน” น้ำหวานเข้าร่วมบทสนทนาอีกคน และดูเหมือนบรรยากาศเริ่มจะอึดอัดขึ้น

                “ได้ยินมาว่าในคืนลอยกระทง เป็นคืนยอดฮิตเลยใช่ไหมน้า~ เขาทำอะไรกันน้า~” น้ำฟ้าพูดอย่างหน้าระรื่นแล้วหันไปหาน้ำแดง ทุกคนกำลังพยายามจะทำอะไรกันแน่ เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย

                “จะทำอะไรละ น้ำฟ้า ก็ขาย...” ฉันรู้ว่าน้ำแดงจะพูดอะไร ฉันจึงรีบพูดแทรกขึ้น

                “ขายกระทง!! ใช่วันลอยกระทงก็ต้องขายกระทงสิ ใช่ไหมขิง” เฮ้อ เกือบไม่ทันแล้วไหมละ

                “หืม? เธอจะขายหรอ? อย่าเลยไม่รุ่งหรอกเชื่อฉันสิ” เอิ่ม ยัยนี่ ไม่ได้ฟังเลยนี่หว่า ไอ้เราก็กลุ้มใจอยู่ตั้งนาน!

                “เอ่อ คงนั้นอะ แหะๆ” ฉันหัวเราะกลบกลื่น แต่พอมองไปรอบๆ สายตาของเพื่อนที่อยู่รอบๆต่างจ้องฉันเป็นตาเดียว ฉันเห็นน้ำแดงจิปากอย่างไม่พอใจ ก่อนพวกเธอจะลุกไปนั่งกับเพื่อนคนอื่นที่กำลังทำกระทงห้องอยู่ พวกนั้นคงเกลียดฉันด้วยแหงเลย เฮ้อ... แต่ดูเหมือนบางคนจะไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลย ถ้าเป็นฉันคงแอบหนีไปร้องไห้แล้ว แต่ฉันก็แปลกใจว่าทำไมเธอถึงย้ายมาตอนมอห้าเทอมแรก ทำไมถึงไม่เรียนมอสี่ที่นี่เลยละ? แล้วที่โรงเรียนเก่าเธอเป็นยังไงนะ จะเป็นเหมือนตอนนี้หรือเปล่า?

                “ขิง ทำไมเธอย้ายมาตอนมอห้าละ” ขิงชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่ฉันถาม หรือว่าฉันไม่ควรจะถามเรื่องนี้นะ

                “ก็แค่ครอบครัวบอกให้ย้าย” เธอตอบเสียงเรียบก่อนจะหยิบดอกดาวเรืองที่อยู่ข้างๆใส่เข้าไปในกระทง ตามด้วยดอกเข็ม และดอกรัก ซึ่งมันรวมกันจนจะล้นกระทงแล้ว!

                “เดี๋ยวๆ ไม่ต้องใส่เยอะขนาดนั้น” ฉันรีบเก็บดอกไม้ออก แล้วจัดใหม่ให้สวยงาม

                “ก็เธอบอกว่าต้องใส่นิ” ขิงตอบมาด้วยใบหน้าที่ใสซื่อ ทำเอาฉันอดขำไม่ได้

                “ก็ใช่ แต่ก็ใส่แค่ประดับให้สวย ไม่ต้องใส่ขนาดนั้น เธอจะไม่ใส่ธูปเทียนอีกหรือไง แค่ดอกไม้ก็กลบกระทงมิดละ”

                “ต้องใส่ด้วยหรอ” ยัยนี่รู้อะไรเกี่ยวกับกระทงบ้างเนี่ย ไม่รู้เหรอว่าต้องใส่ธูปเทียนด้วย

                “ฮ่ะๆ นี่เธอไม่เคยเห็นกระทงหรือไง” ฉันพูดติดตลก บ้าละใครจะไม่เคยเห็นกระทง      

“ก็น่าจะเคยแหละ แต่ไม่ได้สังเกต จำได้แค่ว่ามีไอ้ใบเขียวๆนี่” ใบตองย่ะ!

“จริงดิ อย่าบอกนะว่า ไม่เคยไปลอยกระทงด้วย” ขิงพยักหน้าแทนคำตอบ เอ่อ ไม่จริงน่า

“เธอรู้อะไรเกี่ยวกับเทศกาลนี้บ้างเนี่ย” ฉันหันไปจ้องขิงด้วยสีหน้าที่จริงจัง ยัยนี่เป็นคนไทยหรือเปล่าเนี่ย

“อืม...ก็นั่นไง ทุกคนใส่เงินในกระทงใช่ปะ” อะฮะในที่สุดก็รู้สักเรื่อง

“เธอรู้ว่าใส่เงินในกระทง แต่ไม่รู้ว่าต้องใส่ธูปเทียนกับดอกไม้เนี่ยนะ” ไปมุดหัวอยู่ไหนมาคะ คุณเธอทำไมรู้แค่นั้น

“ก็หลังวันลอยกระทงทุกปี เพื่อนฉันมันชอบชวนไปเก็บเงินในกระทงอะ” ห๊ะ!

“อย่าบอกนะว่าเธอไป” ถึงจะร้อนเงินขนาดไหนแต่ไปเก็บเงินในกระทงนี่มัน ไม่อันตรายไปหน่อยหรอ เกิดจมน้ำขึ้นมาใครจะช่วยทัน เอาชีวิตไปเสี่ยงกับเงินไม่กี่บาทไม่เห็นจะคุ้มเลย ถึงฉันจะเคยทำเหมือนกันก็เถอะ!

“ใครจะไปละ ฉันไม่ค่อยชอบน้ำด้วยสิ” ขิงลุกขึ้นเมื่อเห็นว่ากระทงที่ตัวเองทำเสร็จแล้ว ทำสวยเหมือนกันนะเนี่ย ถึงฉันจะเป็นคนประดับดอกไม้กับใส่พวกธูปเทียนให้ก็เถอะ

พอทำกระทงเสร็จก็ไม่มีเหตุผลที่ทำให้ขิงนั่งจมปุกอยู่กับวงทำกระทงต่อ เธอจึงกลับไปนั่งโต๊ะของเธอแล้วอ่านนิยายชายรักชายที่เธอเอามาโรงเรียนทุกวัน แถมยังไม่ซ้ำกันสักเรื่อง บางทีฉันก็สงสัยนะว่ายัยนี่อ่านมาทั้งหมดกี่เล่ม แล้วต้องซื้อเยอะขนาดไหนถึงได้พกมาไม่ซ้ำเรื่อง แถมราคายัง...โค ตะ ระ แพง ฉันแอบเหลือบไปเห็นแต่ละเล่มราคา 3xx ขึ้นไปทั้งนั้น น้อยมากที่จะเห็นเธออ่านเล่มละร้อยกว่าบาท ถึงมีก็พกมาสองสามเล่ม อย่าบอกนะว่าอ่านจบในวันเดียว.. ฉันมองขิงที่ตั้งใจอ่านนิยายของเธอ และไม่กี่นาทีไม่สิไม่ต้องพูดว่าไม่กี่วินาทีหรือเปล่า เธอก็เปิดหน้าถัดไป นั่นอ่านหรือเปิดผ่านอะ เร็วโคตร ให้ฉันอ่านนะ เป็นอาทิตย์ก็ไม่จบอะ

หลักเลิกเรียน ทุกคนเก็บอุปกรณ์และทำความสะอาดห้องช่วยกัน ช่างเป็นวันที่โชคดี เพราะวันนี้ฉันไม่ได้ทำเวรจ้า สบายไปอีกวัน เอากระทงไปส่งแล้วก็เตรียมตัวกลับบ้านดีกว่า ว่าแล้วฉันก็ถือกระทงไปอย่างอารมณ์ดี พอไปถึงห้องพักครู อาจารย์อารยาที่สอนพระพุทธฯและเป็นคนให้คะแนน มองฉันอย่างประหลาดใจ

“ทำไมปีนี้ทำมาสองอันละจ้ะ มินตรา” ฉันยิ้มอย่างพอใจก่อนจะชูกระทงที่ขิงทำขึ้น ใช่แล้ว พอขิงทำเสร็จ ฉันก็ทำกระทงของตัวเอง ความจริงฉันไม่ได้กะจะให้ขิงช่วยอยู่แล้ว นั่นแค่ข้ออ้างให้เธอทำกระทงส่งเท่านั้นเอง

“อันนี้ของขนิษฐาค่ะ อาจารย์ก็รู้นิคะว่าหนูทำห่วยแบบนี้ทุกปี” ว่าแล้วฉันก็ชูกระทงที่ตัวเองทำขึ้นให้อาจารย์ดู เหมือนอาจารย์ทุกคนจะหันมาสนใจฉันเป็นตาเดียว โดยเฉพาะอาจารย์วิมลที่เป็นน้าของขิง

“ขนิษฐานี่ใช่คนที่ชอบหลับในห้อง แถมไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมใช่ไหมจ้ะ” อาจารย์อารยา ขยับแว่นแล้วถามฉันเหมือนไม่เชื่อว่าขิงจะเป็นคนทำกระทงจริงๆ

“ใช่แล้วค่ะ มีรูปถ่ายยืนยันด้วยนะคะ” ว่าแล้วฉันก็วางกระทงลง แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเปิดรูปให้อาจารย์ดู จู่ๆอาจารย์ทุกคนก็กรูกันเข้ามาดูราวกับว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก

“โอ้ พระพุทธเจ้า ทำดีมากเลยจ้ะ มินตรา หนูจะต้องเป็นผู้มีบุญมากแน่ๆ ถึงทำให้เพื่อนที่ไม่เคยได้คะแนนจิตพิสัยเลย เข้าร่วมกิจกรรมของโรงเรียนได้ ขอให้พระคุ้มครองนะลูก” ฉันรับพรจากอาจารย์อารยาก่อนจะเดินออกจากห้องพักครูมาอย่าง งงๆ ถึงจะไม่เข้าใจก็เถอะ แต่ดีแล้วที่ถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน

พอกลับมาถึงห้องเหมือนทุกคนจะสลายตัวกลับบ้านกันไปหมดแล้ว เว้นแต่บางคนที่กำลังนั่งอ่านนิยายอย่างตั้งใจ มันสนุกขนาดนั้นเลยหรอ ไอ้นิยายชายรักชายเนี่ย เห็นอ่านตั้งแต่บ่ายโมงจนตอนนี้บ่ายสามแล้ว แถมยังเหมือนว่าใกล้จะจบแล้วด้วย อ่านโคตรเร็ว!

“ขิงไม่กลับบ้านหรอ คนอื่นกลับกันหมดแล้วนะ” พอฉันพูดแบบนั้นขิงก็ทำไม้ทำมือไล่ จะบอกว่าไม่ต้องมายุ่งสินะ เอาเถอะ ปล่อยไว้แบบนี้ละกัน ฉันก็กลับบ้างดีกว่า ว่าแล้วฉันจึงรีบเก็บกระเป๋าแล้วตรงกลับบ้านพร้อมกระทงสองอัน

เมื่อฉันกลับถึงบ้านเจ้าป๊อกกี้หมาหน้ามึนของฉันก็กระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ  และมันก็กระโดดมาชนมือข้างซ้ายที่ฉันถือกระทงที่ฉันทำเองกับมือเข้าอย่างจัง กระทงของฉันลอยขึ้นอย่างสโลโมชั่นก่อนจะตกแมะหน้าคว่ำลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว ดอกไม้ที่ประดับกระจุยกระจายเต็มพื้น สภาพกระทงเละเทะมาก(จากที่มันเละอยู่แล้วอะนะ) ฉันมองเจ้าป๊อกกี้ที่ส่ายหางดุกดิกมองฉันอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าตัวเองทำอะไรลงไป ฉันจะไม่โกรธ ฉันจะไม่โกรธ....

อ๊ากกกก ไอ้หมาบ้า!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 15:57
    5555 ขำคำอุทานของอ.อารยา
    #6
    1
    • #6-1 NJingjing (@grayshadows) (จากตอนที่ 8)
      6 ธันวาคม 2561 / 17:46
      555 อยากจะบอกว่ามีคนอุทานแบบนี้จริงๆนะ
      #6-1