Bad guys lover เผลอรักหมดใจยัยเด็กหลังห้อง(yuri)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,381 Views

  • 15 Comments

  • 62 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6

    Overall
    1,381

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 เธอเป็นคนไม่ดีหรอ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    3 ต.ค. 61

                 “อ้าว มินตรา ยังไม่กลับอีกหรอ” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ฉันหันไปตามเสียงก่อนจะโค้งให้อาจารย์วิมลตามมารยาท

                “กำลังจะกลับเลยค่ะ อาจารย์”ฉันตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม

                “เหนื่อยหน่อยนะ ได้ยินว่าเธอทำความสะอาดตอนเย็นคนเดียวทุกวันเลยนิ”

                “ไม่หรอกค่ะ หนูเข้าใจว่าทุกคนมีเรียนพิเศษต่อ” ถึงจะเห็นพองเพื่อนของฉันโดดเรียนบ่อยก็เถอะ

                “เป็นเด็กดีจังเลยนะ ถ้าบางคนคิดได้อย่างหนูก็คงดี” ถึงไม่เอ่ยชื่อฉันก็พอรู้แหละว่าอาจารย์หมายถึงใคร

                “อาจารย์วิมลครับ จะเริ่มประชุมแล้วนะครับ” อาจารย์วัตสันต์เดินมาพร้อมกับเอกสารเล่มหนาเตอะ

                “ค่ะ กำลังจะไปพอดี งั้นกลับบ้านดีๆนะจ้ะ” ว่าแล้วอาจารย์ก็เดินไปอีกทาง ฉันเตรียมจะกลับบ้านแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินคำถามบางอย่างจากอาจารย์หนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ

                “เรื่องของขนิษฐาเป็นยังไงบ้างละ” พอได้ยินเรื่องนี้เท่านั้นแหละ ฉันเหมือนโดนเปิดอันติใส่หน้า ถึงกับทำอะไรไม่ถูก แต่ฉันคิดว่าฉันต้องพูดมันออกไป

                “ดูเหมือนจะไม่ไหวค่ะ” ฉันพูดพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่เข้าใจยัยคนแบบนั้นเลยสักนิด

                “อืม งั้นหรอ อ่า ครูไปประชุมก่อนละกัน แล้วค่อยคุยกันเรื่องนี้อีกที”

                “หนูคิดว่าหนูทำไม่ได้ค่ะ” ฉันบอกออกไปตามความเป็นจริง เฮ้อ ไม่ไหวจริงๆนั่นแหละ ฉันคงพอแค่นี้ละกัน

                “อ่า งั้นหรอ ยังไงครูก็ขอบใจนะ” ว่าแล้วอาจารย์ก็โบกมือให้ฉันก่อนจะเดินไปทางตามที่อาจารย์สาวเดินไปเมื่อครู่ งั้นก็ตาฉันไปบ้างแล้วสินะ วันนี้เหนื่อยจังเลยแหะ

                ฉันเหม่ออยู่ป้ายรถเมล์สักพัก ก่อนจะเลื่อนอ่านข้อความที่พี่ต้นส่งให้ ซ้ำไปซ้ำมา เฮ้อ พักหลังมานี่พี่แกไม่ค่อยจะคุยกับฉันเลยแหะ พอจะโทรหาก็บอกว่าอยู่หอเพื่อนไม่สะดวกคุย ส่งข้อความไปก็ไม่ค่อยอ่าน ไม่ๆ มิ้น แกต้องคิดบวกนะเว้ย พี่เขาคงยุ่งจริงๆนั่นแหละ

                โครกกก....

                เอิ่ม เสียงที่ดังไม่ใช่เสียงก็อตซิลี่(ล่าเว้ย)บุกแต่อย่างใด แต่เป็นเสียงท้องของฉันที่มันกำลังคำรามอย่างเกรี้ยวกราด เครียดทีไรหิวทุกทีเลย เฮ้อ ไปหาอะไรมาใส่ปากให้หายเครียดสักหน่อยดีกว่า เดินไปสักหน่อยจะถึงเซเว่นนิเนอะ งั้นวันนี้พอซื้อของเสร็จก็เดินกลับเลยละกันนานๆที พอฉันตกลงกับตัวเองเสร็จสรรพก็ตรงดิ่งไปยังเซเว่นทันที

                “ทั้งหมด 129 บาทค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจรับโออิชะไปทานเพิ่มไหมคะ ขวดละ 10 บาทจากปกติ 25บาท”

                “จัดมาเลยค่ะพี่” ฉันส่งยิ้มให้พี่พนักงานก่อนจะยื่นเงินให้ตามจำนวน แต่ว่าดันซื้อมาเยอะขนาดนี้คงจะกินข้าวเย็นไม่ได้แน่ๆเลย จะโดนท่านแม่สวดไหมเนี่ย

                “ขอบคุณค่ะ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ” มาแน่ค่ะพี่ เพราะเซเว่นนี้มีคนขายหล่อ ฉันหันไปเหล่พี่ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆพี่ผู้หญิง ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ แม้พี่แกจะไม่หันมามองก็เถอะ ด้านข้างยังหล่อค่ะพี่

                ฉันแกะถุงไอติมรสโปรด พร้อมกับเอาเข้าปากอย่างมีความสุข แบบนี้ค่อยดีต่อใจหน่อย เยียวยาได้ดีสุดๆ ตามด้วยขนมที่ชอบและฉันก็เดินกินขนมไปเรื่อยๆอย่างสบายใจ นานๆทีเดินกลับบ้านแบบนี้ก็ดีเหมือนกันแหะ เสียงรถวิ่งสวนกันไปมา ปนกับเสียงนกที่เกาะตามสายไฟ ตามด้วยเสียงผู้คนที่คุยกัน ฉันเดินอยู่ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ที่แสนวุ่นวาย แต่ราวกับว่าที่แห่งนี้มีแค่ฉันเพียงคนเดียว รู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก เอ๊ะ นั่นถังขยะนิ เอาขยะทิ้งสักหน่อยดีกว่า ขืนเอากลับบ้านทั้งแบบนี้โดนสวดยาวแน่เลย

                “โอ๊ย พี่อย่าทำหนู!!” จู่ๆก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงร้องขึ้นในตรอกข้างๆ ทำอะไรกันอะ?

                “งั้นมึงก็ห้ามเลิกกับกูสิ พูดสิว่าจะไม่เลิก!!” ดูท่าจะไม่ค่อยดีแหะ แต่ว่าเสียงของผู้ชายคนนั้นคุ้นๆนะ

                “ไม่!! พี่ต้องเลือกว่าจะคบใคร ระหว่างหนูกับนังนั่น ไม่งั้นเราเลิกกัน!!” เหมือนจะเริ่มดุเดือดขึ้นมาแล้ว อยากเผือก แต่ไม่กล้าโผล่หน้าไปอะ กลัวลูกหลง

                “กูก็บอกว่ากูเลิกกับมันแล้วมึงจะอะไรอีกห่ะ!! แล้วนั่นมึงโทรหาใครตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เอามานี่” ฉันพอจะเดาได้ว่า ผู้ชายคนนั้นคงจะแย่งมือถือของเธอไม่แน่ๆ

                เพี๊ยะ!!

                “ฮือ พี่ช่วยหนูด้วย ฮือ หนูขอโทษที่ไม่ฟังที่พี่บอก ช่วยหนูด้วย!!” เหมือนสถานการณ์จะเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆแต่ฉันก็ยืนแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ช่วยดีไหม? แต่จะช่วยยังไงดีละ?

                “มึงว่าแต่กู แล้วตอนนี้มึงโทรหาใคร!! เออ มึงมาเลย มึงมาแล้วจะช่วยอะไรได้วะ!!!” ไอ้ผู้ชายนี่ก็เกินไปนะ!! เริ่มทนไม่ไหวละ ขอดูหน้าหน่อยละกัน ทำไมถึงทำแบบนี้กับเพศแม่ได้ลง

                แต่ก่อนที่ฉันจะชะโงกไปดู ร่างของบางคนก็วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ ในมือยังคงถือมือถือไว้แนบหู

                “ขะ ขิง โผล่มาจากไหนเนี่ย” แต่ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจสิ่งที่ฉันถาม แต่ยัดมือถือไว้ในมือฉันแทน ก่อนเจ้าตัวจะโยนกระเป๋าที่สะพายอยู่ออกไป

                “โอ๊ย!!! แม่งใครวะ!!” และดูเหมือนจะโดนเป้าหมายอย่างจัง

“ไอ้เวรเอ้ย!!” สิ้นเสียงแหลมๆ เธอก็พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ฉันยืนค้างอย่างนั้น เพราะเห็นใบหน้าของผู้ชายที่ทำร้ายผู้หญิงคนนั้นคือ พี่ต้นแฟนฉันเอง!!

ทั้งสองคนแลกหมัดกันเหมือนไม่ใช่การทะเลาะของชายหญิง ฝ่ายชายที่กำลังเดือดรัวหมัดใส่อีกฝ่ายเต็มที่ ในขณะที่อีกฝ่ายก็เอี้ยวตัวหลบได้แทบทุกหมัด นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน ฉันมองภาพเพื่อนร่วมห้องกำลังต่อยตีกับผู้ชายที่เป็นแฟนของฉันเอง พร้อมกับผู้หญิงอีกคนที่กำลังร้องไห้อย่างหวาดกลัว ในหัวของฉันขาวโพลน ไหนพี่เขาบอกว่าไม่ว่างไง แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แต่ฉันก็สะดุ้งตื่นจากความคิดของตัวเอง เมื่อร่างของขิงล้มลงต่อหน้า และพี่ต้นก็เข้าไปกระทืบซ้ำอย่างโหดเหี้ยม

“ไม่...หยุด หยุดนะ!!!” ฉันตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง ทำให้พี่ต้นหยุดแล้วหันมามองฉัน

“มะ มิ้น ทำไมมาอยู่นี่ได้ละ พี่อธิบายได้นะ มันไม่เหมือนที่มิ้นคิด” ฉันรู้สึกคลื่นไส้เมื่อเห็นอีกฝ่าย เดินเข้ามาใกล้และแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ

เพี๊ยะ!!

น้ำตาของฉันไหลออกมาความรู้สึกตอนนี้มันเกินจะบรรยายเป็นคำพูด ภาพที่ว่าฉันเคยมีความสุขในแบบของคู่รักได้พังครืนลงอย่างไม่เป็นท่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันโง่มาตลอดเลยหรอ? เขาทำได้ยังไง

“มึงก็อีกคนหรอ ไหนว่ารักกูนักหนาไง!!” พี่ต้นง้างมือเตรียมจะฟาดลงมาที่ฉัน แต่ก็โดนขิงที่ลุกขึ้นมาเมื่อกี้ต่อยเข้าเต็มแรง จนแอบเห็นฟันพี่แกหล่นไปซี่หนึ่ง

“แฮ่ก แฮ่ก ทำไมไม่มาเล่นกับคนที่อยู่ระดับเดียวกันละไอ้เลว!!” สายตาที่กำลังจ้องมองอีกฝ่ายทำให้ฉันขนลุกจนแทบไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่มีอายุเท่ากันจะทำเรื่องแบบนี้ได้จริงๆ

“มึงอีกแล้วนะ เออ วันนี้กูจะเอามึงให้ตายไปข้างหนึ่ง” พี่ต้นเปลี่ยนไปสนใจขิงแทน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีอีกคนมาร่วมด้วย ผู้ชายร่างล่ำบึกเดินมาจากทางด้านหลังของขิง เขาทำมือประมานว่าเดี๋ยวจัดการเอง ขิงเลยไปดูผู้หญิงที่นั่งร้องไห้คนนั้นแทน

“ใครจะเอาใครตาย พูดให้ดีๆดิเฮ้ย” ว่าแล้วผู้ชายร่างล่ำบึกคนนั้นก็สอยคางพี่ต้น จนพี่ต้นล้มลงไปหมอบกับพื้นเลยทีเดียว พอพี่ต้นลุกขึ้นได้ก็รีบวิ่งออกจากตรอกไปเท่าทีจะเร็วได้

ฉันทรุดตัวลงกับพื้นแล้วร้องไห้อย่างกับคนบ้า ก่อนจะคิดบางอย่างได้เลยส่งข้อความไปบอกเลิกทั้งน้ำตา ก่อนจะบล็อกทุกอย่างที่เกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น ฉันไม่ควรเสียน้ำตาให้กับคนแบบนั้นฉันรู้ดี แต่มันก็ไม่หยุดไหล ฉันแค่ไม่อยากจะยอมรับสิ่งที่มันเกิดขึ้น แต่มันก็ชัดเจนเกินไป ในหัวฉันขาวโพลน ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกแล้ว ฉันควรทำยังไงดี ฉันรู้ดีว่ามันไม่มีคำตอบที่ดีพอสำหรับตัวฉันในตอนนี้หรอก ฉันจึงร้องไห้ออกมาอย่างบ้าคลั่ง...

“เธอ...ลุกไหวหรือเปล่า” ขิงถามฉันด้วยอย่างกระอักกระอวน แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบคำถามของเธอและร้องไห้ไม่หยุด

แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีมือของใครบางคนลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน ทำให้ฉันเงยหน้ามองขิงที่ตอนนี้นั่งยองๆอยู่ตรงหน้าฉัน มือของเธอยังคงลูบหัวฉับเบาๆ รู้สึกดีจัง...แต่ว่าหยุดร้องไห้ไม่ได้เลย

“ฮะ...เฮ้ย! มะ...ไม่เป็นไรนะ” ฉันพุ่งเข้าไปกอดขิงและปล่อยโฮออกมา เธอทำท่าตกใจเล็กน้อยก่อนจะลูบหลังฉันเบาๆ และฉันก็ได้ยินเธอพูดว่า ไม่เป็นไรนะ อยู่เป็นช่วงๆ ฉันรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกทุกครั้งที่ถูกลูบหลัง หรือทุกครั้งที่เสียงแหลมนั้นเอ่ยขึ้นมา....

ยัยนี่...เป็นคนไม่ดีจริงๆหรอ?





#กลับมาแล้วจ้าาา มีใครคิดถึงไรท์บ้างไหมเอ่ย(เดาว่าคงไม่มี) ถ้าชอบก็อย่าลืมกดติดตาม และคอมเม้นท์ติชมงานเขียนของไรท์ด้วยน้า ไรท์จะได้มีกำลังใจในการเขียนต่อไปเนอะ ใครที่อ่านอยู่ก็ช่วยแสดงตัวหน่อยเน้ออ ไรท์จะได้รู้ว่าเรื่องนี้ยังมีคนรออ่านอยู่นะ ฮ่าาา 

#ตอนต่อไปเจอกันวันอาทิตย์ที่ 7 ตุลาจ้าา



สปอยยย เล็กน้อย อิอิ 

“ออกไปสักทีดิ ถ้ายังร้องอยู่แบบนี้ได้ร้องอีกยาวแน่” พอฉันพูดจบเธอก็เช็ดน้ำตา ทั้งๆที่ยังสะอื้น

“ทำไมอะ” เฮ้อ ถามมากจริง

“ดูที่นี่สิ เปลี่ยวจะตาย จะโดนฉุดไปตอนไหนก็ไม่รู้ ถ้าเธอโดนฉุดไปจริงๆ ตอนนั้นละได้ร้องอีกยาวแน่ๆ” เหมือนว่าหัวหน้าห้องจะเข้าใจสิ่งที่ฉันจะสื่อ เธอจึงรีบผละออกจากฉัน แล้วลุกขึ้นเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทีแบบนี้ละไปอย่างเร็ว ปล่อยฉันนั่งเหน็บกินอยู่ตรงนี้ แล้วนั่นเธอ...เดินกลับมาทำไม?

“เธอเดินไหมไหว” ห๊ะ? ฉันมองเธอแล้วส่ายหัว เธอเหมือนจะเข้ามาพยุง แต่ดึงฉันไม่ขึ้น

“ลุกสิ ถ้าโดนฉุดไป ฉันไม่ช่วยนะ” ย้อนอีก...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #2 lisaxall (@lisaxall) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 20:45
    เนื้อเรื่องดีมาก แต่ผมงงนิดหน่อย ยังไงก็พัฒนาไปเรื่อยๆนะ เป็นกำลังใจให้นะ สู้ๆ
    #2
    1
    • #2-1 GEEGRAY (@grayshadows) (จากตอนที่ 5)
      28 ตุลาคม 2561 / 20:54
      ขอบคุณน้าาาาา <3
      #2-1