Bad guys lover เผลอรักหมดใจยัยเด็กหลังห้อง(yuri)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,381 Views

  • 15 Comments

  • 62 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6

    Overall
    1,381

ตอนที่ 11 : คนหล่อคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    3 พ.ย. 61

               ในเช้าของอีกวัน เสียงจอแจที่คุ้นหูดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศในห้องเรียน เหมือนกับทุกวัน และวันนี้คนคนนั้นก็ยังคงนอนอยู่ที่เดิม เมื่อเวลาพักเที่ยงมาถึงเธอก็มักจะตื่นไปทานข้าวเที่ยงอย่างรู้งาน และวันนี้ดูเหมือนว่าเธอจะตื่นเร็วกว่าปกติประมาณสิบนาที ใช่แล้วคนที่ฉันพูดถึงก็คือ ยัยขิง เด็กหลังห้องที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร แถมยังมีหน้าตาที่ไม่เป็นมิตรเพราะเธอชอบทำหน้านิ่งใส่คนอื่นอีกด้วย และตอนนี้ฉันก็กำลังจะลุกไปคุยกับเธอ โอ้แม่สาวน้อย~ (ลองนึกเสียงตอนที่เขาพากย์สารคดี แบบนั้นเลย ฮ่า)

                “ขิงงง ฉันซื้อนิยายเรื่องนั้นมาให้เธอแล้ว” ฉันเอ่ยเสียงสดใสก่อนจะชูนิยายชายรักชายขึ้นอย่างภาคภูมิใจ คือมันหาซื้อยากมาก พี่พนักงานบอกว่านิยายเรื่องนี้เพิ่งออกใหม่คนเขาเลยนิยมซื้อมาสะสมกัน ไปหาตั้งหลายร้านแนะกว่าจะได้มา จงดีใจที่ฉันเอามาสถวายกับตัวเสียเถิด!

                “เอ่อ เล่มนั้นฉันไปซื้อมาแล้วอะ หาว~” ขิงพูดไปหาวไป มือหนึ่งปิดปากมือหนึ่งหยิบนิยายออกจากใต้โต๊ะขึ้นมาชูให้ฉันดู เอ่อ...ไปซื้อมาตอนไหนเนี่ย ฉันก็บอกแล้วว่าจะซื้อให้อ่า

                “อ้าว ทำไมเธอถึงไปซื้อเองละ” ฉันทำหน้ามุ่ย โคตรงอนอะ

                “ก็ไม่คิดว่าเธอจะซื้อให้อะ ก็เธอดันพูดแบบนั้นนิ” พูดแบบไหนละนั่น จู่ๆสมองฉันก็จูนกลับไปเห็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

                ย้อนกลับไปเมื่อวาน...

            “เธอเอานิยายมาให้ฉันหรอ?” ห๊ะ จะว่าไปฉันลืมไปเลยแหะ แต่แทนที่เธอจะถามว่าฉันเป็นอะไรแต่เธอกลับถามหานิยายของเธองั้นหรอ? มันใช่สิ่งที่ควรถามคนที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลไหม!

            “ไม่มีนิยายอะไรทั้งนั้น!” ฉันตะโกนใส่เธอด้วยความโมโห ทำให้เพื่อนๆที่กำลังจะกลับบ้าน เปลี่ยนใจมายืนมองดูฉันกับขิงแทน

            กลับมาปัจจุบัน...

                เอ่อ...ชัดเจนแจ่มแจ้ง

                “แล้วจะให้ฉันทำยังไงกับนิยายเล่มนี้เนี่ย” ฉันมองนิยายที่อยู่ในมือของตัวเองก่อนจะวางมันไว้บนโต๊ะของขิง

                “ไม่รู้ละ ฉันซื้อให้เธอแล้ว เธอต้องรับไว้สิ” ขิงถอนหายใจ แล้วหยิบนิยายที่ฉันซื้อให้สอดไว้ที่ใต้โต๊ะ

                “เฮ้อ เธอนี่นะ ไม่ลองอ่านดูบ้างละ” ไม่เอาอะ ฉันไม่ค่อยชอบอ่านอะไรที่มีแต่ตัวหนังสือล้วนๆ ถ้ามีภาพประกอบก็ว่าไปอย่าง เอ๊ะ จะว่าไปฉันว่าจะถามอะไรขิงนะ

                “อ้อ! วันนั้นอะ ที่ฉันจมน้ำใครเป็นคนช่วยฉันอะ” ขิงสะดุ้งที่จู่ๆฉันก็พูดเสียงดัง เธอกระพริบตาปริบๆแล้วชักสีหน้ากลับไปทำหน้านิ่งๆเหมือนเดิมก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ

                “ออ ไอ้กันต์เป็นคนช่วยเธอไว้น่ะ คนที่ไปกับฉันตอนนั้นอะนะ” คนหล่อคนนั้นอะนะ!! อย่าบอกนะว่าเขาเป็นคนผายปอดให้ฉันด้วย อร๊าย แค่คิดก็ฟินแล้ว

                “อ๋อ แฟนเธอคนนั้นนี่เอง” ฉันเก็บอารมณ์ไว้เพราะเกรงใจขิงอะนะ

                “เปล่าไม่ใช่แฟนหรอก” หูผึ่งเลยค่ะท่าน ว่ายังไงนะ ไม่ใช่แฟนหรอ!!

                “อ้าวหรอ ฉันก็ดันคิดว่าพวกเธอเป็นแฟนกันซะอีก” โคตรโล่งใจเลยโว๊ยย แบบนี้ฉันก็มีสิทธิ์อยู่อะดิ

                “เฮ้อ ฉันไม่ได้ชอบอะไรแบบนั้นหรอกน่า” หล่อขนาดนั้นเธอไม่ชอบ ก็ยกให้ฉันเถอะนะ เสียดายของจริงๆเลย

                “อ้อ ถ้าหัวหน้าห้องอยากขอบคุณก็เอานิยายนี่ไปให้ก็ได้นะ มันอยู่ห้อง6 ละมั้ง” เอ๊ะ จริงดิ เขาอยู่โรงเรียนเราหรอ! นี่มันพรหมลิขิตของฉันแน่ๆไม่ใช่ของบิ๊กแอสอีกต่อไป(?)

                ว่าแล้วฉันก็ขอหนังสือจากขิงคืนเพื่อเอาไปให้กันต์ ผู้ชายสุดหล่อคนนั้น แต่เมื่อฉันเดินมาถึงกลับไม่พบกันต์อยู่ในห้องเลย พอไปถามก็ไม่ค่อยมีใครเต็มใจตอบโดยเฉพาะพวกผู้หญิง และพวกผู้ชายก็เอาแต่หัวเราะ อะไรกันคนห้องนี้ดูประหลาดชอบกล เฮ้อ หาคนในใจไม่เจองั้นฉันก็ไปหาอะไรใส่ท้องก่อนละกันหิวจะแย่แล้ว

                ฉันเดินมาหยุดร้านข้าวร้านประจำก่อนจะสั่งผัดกระเพราทะเลไข่ดาวที่กินประจำ จนป้าที่ขายแกจำหน้าได้ มากินแต่ร้านนี้และสั่งเหมือนเดิมทุกครั้ง จนฉันจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของทะเลแล้ว ป้าแกใช้เวลาทำไม่นานฉันก็ได้กระเพราทะเลจานใหญ่มาถือไว้ในมือ ว่าแต่พวกผองเพื่อนฉันอยู่ไหนนะ หรือว่าจะกินกันเสร็จแล้ว

                “อ้าว ไง หัวหน้าห้อง มากินข้าวคนเดียวหรอ” ว้าย คนหล่อคนนั้นนิ เอ๊ะกันต์สินะ มองเพื่อนอยู่ดีๆก็เจอผู้

                “จ้ะ มาคนเดียว” ที่จริงก็ว่าจะไปกินข้าวกับเพื่อนแหละ แต่ไม่เจอเพื่อน งั้นก็ถือว่ามาคนเดียวละกัน

                “งั้นไปนั่งด้วยกันไหม โต๊ะว๊างว่างเพราะวันนี้ขิงน้อยไม่มากินข้าวด้วย เห็นว่าจะอ่านนิยาย” เอิ่ม...ถ้าหนังสือกินได้ ขิงคงกินหนังสือแทนข้าวแหงเลย ขนาดกินไม่ได้ยังแทบจะถึงขั้นคำว่าเสพติดแล้วนะ

                “จ้ะ เอางั้นก็ได้” ฉันก็ตอบไปงั้นๆแหละ ความจริงใจฉันอะไปนั่งอยู่ที่โต๊ะเรียบร้อยแล้ว

                “โอ้! งั้นตามมาเลยจ้ะ” พูดจบกันต์ก็นำทางฉันไปที่โต๊ะ ผู้ชายอะไรคำพูดคำจาน่ารักน่าชังซะจริง ว่าแต่ผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะนั้นคุ้นๆนะ

                “เจส ฉันพาเพื่อนมานั่งด้วยเธอคงไม่ว่าอะไรนะ” เอ๊ะ กันต์รู้จักกับคนนี้ด้วยหรอ อ๋อ! ฉันจำได้แล้วคนนี้คือ ผู้ชายล่ำๆที่อยู่กับขิงตอนนั้นนิ แถมยังต่อยพี่ต้นซะหมอบเลย

                “เอ๊ะ นายนั่นเอง” ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

                “ว๊าย นายเนยอะไรยะ หัวหน้าห๊อง คนออกจะสวยขนาดนี้เรียกนายได้ยังไง” หัวหน้าห๊อง? เอิ่ม...เขาเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมต้องขึ้นคีย์สูงด้วย

                “แล้วนี่อิกั้น แกจะยืนอีกนานไหม นั่งลงสิยะหล่อน” กั้น? อ๋อ กันต์สินะ ทำไมเจสถึงเรียกชื่อคนอื่นแปลกๆแบบนั้นอะ ถ้าจำไม่ผิดเขาเคยเรียกขิงว่า ขิ้ง ด้วยนิ

                “เอ่อ ทำไมเธอต้องเรียกชื่อคนด้วยเสียงสูงๆแบบนั้นด้วยละ” ฉันพูดพลางตักข้าวใส่ปาก

                “เอ้า ไม่คิดว่ามันน่ารักบ้างหรอ หัวหน้าห๊อง~” พรืดด น่ารักจริงๆนั่นแหละ น่าเอ็นดูมาก ดูจากหุ่นที่ล่ำบึกของเจส ช่างเข้ากับท่าทางที่เขาทำอยู่ตอนนี้ซะจริ๊งง

                “ฉันชื่อมิ้นนะ ไม่ได้ชื่อหัวหน้าห้อง” ฉันพูดกึ่งหัวเราะ เจสตบมือหนึ่งครั้งก่อนจะทำท่าทีกระดี้กระด๊า

                “เริศ ฉันชื่อเจสซี่จ้ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะหมิ่น”  ไปหมดละชื่อฉัน ฮ่า

                “ที่จริงยัยนี่ชื่อ เจษ อะนะ ส่วนฉันชื่อกันต์นะ ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการ” พูดจบกันต์ก็ตักผักคะน้ามาใส่จานฉันกับหมูชั้นที่มีเนื้อนิดหน่อย เขารู้ได้ยังไงว่าฉันชอบกินแบบนี้อะ กรี๊ดด

                “ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะทั้งสองคน” ฉันพูดไปพลางเขินไป เขาเทคแคร์ดีมากอะแก! ตักคะน้ามาให้ฉันไม่หยุดเลย

                “อ๊ะ จริงสิ ฉันอยากจะขอบคุณที่เธอ ช่วยฉันไว้ในวันลอยกระทงน่ะ อะนี่” ว่าแล้วฉันก็ยื่นนิยายที่วางอยู่บนโต๊ะให้กันต์ เขาทำหน้าเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ แล้วกอดมันอย่างดีใจ โอ๊ย อยากเป็นนิยายเล่มนั้นอะ

                “ขอบคุณมากเลย ฉันอยากได้เล่มนี้มาก ว่าจะยืมยัยขิงอ่านอยู่พอดี ไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้วว มากอดหน่อย” กันต์ไม่พูดเปล่า แต่เจ้าตัวดันวิ่งมากอดจริงๆ นี่ฉันกำลังฝันหรือเปล่าเนี่ย โอ๊ยย รู้สึกหัวใจเต้นแรงหน้าแดงทุกที~

                “คะ แค่นี้ยังน้อยไปซะอีก เธอช่วยชีวิตเราไว้เชียวนะ” ฉันมองกันต์ที่ตอนนี้คลายกอดจากฉันแล้วไปสนใจนิยายที่ฉันซื้อให้เขา ผู้ชายอะไรตัวหอมมาก

                ฉันอยากจะอยู่กับกันต์ต่อสักนิดแต่เมื่อเสียงออดดัง พวกเราก็จำต้องพรากจากกันในที่สุด แล้วพบกันใหม่นะคะ พ่อของลูกในอนาคต เมื่อฉันไปถึงห้องเรียนฉันก็รีบตรงดิ่งไปหาขิงที่กำลังจะฟุ่บหลับบนโต๊ะ

                “ขิ้งงงง! อร๊ายยยย!” ฉันกระโดดโลดเต้นไปมา พร้อมกับร้องขึ้นอย่างดีใจ

                “ผีเข้าหรือไง” ขิงเอามือปิดหูแล้วมองฉันอย่างหน่ายๆ

                “ไม่! แต่ดูเหมือนจะมีผู้ชายเข้ามา” ฉันพูดอย่างตื่นเต้น ขิงทำหน้าสงสัย ก่อนจะเอามือเท้าคางแล้วจ้องฉันเขม็ง

                “ใครอะ” อ้าว นึกว่าจะรู้แล้วซะอีก

                “เอ้า ก็ กันต์เพื่อนเธอไง เขาเทคแคร์ฉันดีมากเลยนะ วันนี้เขาตักผักคะน้ากับหมูสามชั้นติดเศษเนื้อให้ฉันด้วยละ” นี่ต้องเป็นคนที่ใช่แน่ๆเลย แต่ทำไมขิงทำหน้าหน่ายๆแบบนั้นอะ

                “เฮ้อ หยุดอย่าเพิ่งมโน นั่นเป็นของที่มันไม่ชอบกินทั้งนั้น แล้วอีกอย่างไอ้กันต์มันเป็น...” ฉันไม่ได้ฟังที่ขิงพูดเลย เพราะมัวแต่คิดว่าจะทำยังไงถึงจะได้เจอกันต์อีก

                “งั้นวันเสาร์นี้ว่างมะ ชวนกันต์ไปดูหนังด้วยกันสิ ตอบแทนที่เขาช่วยชีวิตฉันไง” เพอร์เฟค คิดได้ไงเนี่ย

                “เฮ้อ ก็ได้ เธอนี่นะ จะมาเสียใจทีหลังไม่ได้นะ ถือว่าฉันบอกเธอแล้วละกัน” เสียใจเรื่องอะไรละนั่น เหมือนว่าฉันกับกันต์จะใจตรงกัน แล้วมีอะไรให้ต้องเสียใจอะ

                “ทำไมพูดงั้นละ เขามีแฟนแล้วหรอ” ไม่เอาน่า นี่ฉันจะนกอีกแล้วหรอ

                “ไม่มี” ขิงตอบเสียงเรียบ อ้าว งั้นก็ไม่มีอะไรต้องเสียนิ

                “งั้นเอาเป็นว่า ฝากไปบอกกันต์ด้วยนะว่า ไปดูตอนวันเสาร์ 11 โมงตรง เจอกันที่ห้างนะ” ขิงพยักหน้าแทนคำตอบ เมื่อเห็นแบบนั้นฉันจึงหมุนตัว เดินลัลล้ากลับไปนั่งโต๊ะของตัวเอง

                อยากให้ถึงวันเสาร์เร็วๆแล้วสิ!





#ถ้าชอบก็อย่าลืม!! กดติดตาม กดใจ หรือคอมเม้นติชม เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามจ้าา



เวลาอัพ : วันพฤหัส และ วันเสาร์ เวลาประมาน 14.00 (อาจจะมีเลื่อนไปบ้าง)  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 16:14
    ยัยมิ้นคนบื้อ
    #7
    0