Bad guys lover เผลอรักหมดใจยัยเด็กหลังห้อง(yuri)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,381 Views

  • 15 Comments

  • 62 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6

    Overall
    1,381

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    4 ส.ค. 61

     อรุณเบิกฟ้านกกาโบยบิน~ เช้าของเดือนพฤศจิกายนอันแสนสดใสได้มาเยือนอีกครั้ง พร้อมกับตัวฉันที่ยืนรับลมอยู่ตรงทางเดินของโรงเรียน ดุจดั่งตัวเองเป็นนางเอกที่ยืนท่ามกลางกลีบซากุระที่กำลังร่วงโรยลงมา แต่แล้วฝันมันก็สลายลงในพริบตา~ เมื่อแสงแดดเริ่มแยงตา นี่มันเพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าเองนะ ทำไมถึงได้แผดแสงขนาดนี้ ฉันหยุดความคิดของตัวเองแล้วรีบสาวเท้าเข้าพุ่งตรงไปยังร่มไม้ต้นใดต้นหนึ่งที่อยู่ใกล้สุด เฮ้อ รอดตาย

                “มิ้น อรุณสวัสดิ์” เสียงของน้ำตาลดังมาแต่ไกล พร้อมกับผองเพื่อนที่เดินมาด้วยกันเป็นกลุ่ม

                “มาเช้าจังเลยนะ”  น้ำฟ้าผู้มาพร้อมกับผมทรงทวินเทลเอ่ยขึ้น ทำไมเธอถึงน่ารักแบบนี้ได้ทุกวันเลยนะ

                “ก็ปกตินั่นแหละ พวกเธอมาเช้าเหมือนกันนิ” ฉันพูดไปตามจริง ยัยพวกนี้มาเช้าพอๆกับฉันเลย

                “ขึ้นห้องกันเถอะ ร้อนจะตายอยู่แล้ว” คนที่เริ่มบ่นนั่นคือน้ำแดง สาวแซ่บประจำกลุ่ม ฉันอยากจะมั่นหน้าแล้วย้อมผมสีแดงแป๊ดแบบเธอจังเลย ในโรงเรียนนี้น้อยคนนักที่ย้อมผมสีแบบนี้ ถึงแม้ว่าทางโรงเรียนจะไม่ได้เข้มงวดอะไรเรื่องทรงผมก็เถอะ เพราะงั้นใครจะย้อมสีรุ้งมาก็ย้อมมาเลยจ้า ถ้ามั่นหน้าพอ

                “น้ำแดงใช้ร่มของน้ำหวานก็ได้นะจ้ะ” คุณหนูน้ำหวานของกลุ่มยื่นร่มสีชมพูให้กับน้ำแดง เอิ่ม...นี่ก็อีกคน ย้อมผมสีชมพูชะแวบมาเชียว ไม่ใช่แค่ผมนะ ทั้งกระเป๋าและของใช้ต่างๆของคุณเธอก็ชมพูไปหมด แต่ยังไงน้ำหวานก็น่ารักมากๆ จะสีไหนก็รอดหมด ตัดภาพมาที่ฉันที่ย้อมสีชมพูเหมือนกัน แต่เป็นชมพูเทาหม่นอะนะ ถึงฉันจะชื่อมิ้นแต่ฉันก็ไม่บ้าไปย้อมผมสีมิ้นท์หรอกนะ

                “เหม่ออะไรของเธอ ไปกันเถอะคนอื่นเขาไปหมดแล้ว” น้ำตาลสะกิดฉันเบาๆ จริงสิวันนี้ต้องไปเขียนตารางเรียนบนกระดานก่อน ฉันรีบวิ่งเหยาะๆตามเพื่อนๆไป

                พอมาถึงห้องเรียนฉันก็เริ่มเขียนตารางเรียนสำหรับวันนี้ลงบนกระดานไวท์บอร์ด เห็นแบบนี้ฉันก็เป็นหัวหน้าห้องนะ ฮุฮุ ส่วนรองหัวหน้าก็คือน้ำตาล และเลขาฯคือน้ำฟ้า ชีวิตม.ปลายของฉันก็แบบนี้ละ มีเพื่อนสวยๆ เป็นหัวหน้าห้อง แถมยังเป็นที่ไว้วางใจของครูและเพื่อนในห้อง อะไรจะดีไปกว่าการเป็นที่รักของทุกคนล่ะ ออ!!ลืมบอกไป ตอนนี้ฉันได้เรียนอยู่ห้อง 5/2 เป็นห้องควีนด้วยละ พูดง่ายๆคือห้องนี้เป็นศูนย์รวมของพวกหัวกะทิไม่ต่างจากห้องคิงเลยล่ะ เพราะงั้นห้องฉันจึงเต็มไปด้วยพวกเด็กเรียนที่ไม่ขาดเรียนเลยสักคาบถ้าไม่จำเป็นจริงๆ แถมยังมากันเช้าและตรงต่อเวลามากๆ เอ่อ แต่ก็มีพวกที่เหมือนหลงพวกอยู่คนหนึ่งอะนะ นั่นไงพูดไม่ทันขาดคำก็เข้าห้องมาแล้ว

                “เธอมาสายนะ ขนิษฐา ตอนนี้กี่โมงแล้ว” อาจารย์วัตสันต์ที่ปรึกษาของห้องพูดขึ้นพลางขยับแว่นไปด้วย

                “แปดนาฬิกาห้านาทีค่ะ” ยัยนั่นตอบอย่างหน้าตาเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                “ก็ถ้ารู้แล้วเธอควรจะมาให้เร็วกว่านี้นะ ต่อไปขอให้ตรงเวลาด้วย” ถึงอาจารย์จะพูดอย่างนั้นทุกวันแต่ยัยนี่ก็มาตรงเวลา(แปดโมงห้านาที)เหมือนอย่างทุกวัน ไม่เข้าใจว่าทำไมห้องเราถึงต้องมีคนแบบนี้อยู่ด้วย

                “ตราบใดที่ยังไม่เริ่มสอนก็ไม่ถือว่าสายหรอกค่ะ” พอได้ยินเธอพูดแบบนั้นทั้งห้องก็หัวเราะกันใหญ่

                “ยัยนี่ไม่มีจิตสำนึกเลยนะ ว่าไหม” เพื่อนในห้องพูดขึ้น

                “ไม่รู้ว่าซื่อบื้อหรือกันโง่นะ ตอบไปแบบนั้นได้ยังไง ไม่มีสมอง” เพื่อนอีกคนพูดขึ้นอีก ตามด้วยเสียงเพื่อนในห้องดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย จนอาจารย์ที่ปรึกษายกมือไล่ให้ยัยนั่นไปนั่งที่ของตัวเอง ยัยนั่นโค้งก่อนจะเดินไปนั่งที่ของตัวเองโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างแม้แต่น้อย

                “ยัยนั่นยังหน้าด้านเหมือนเดิมเลยเนอะ” น้ำแดงที่นั่งดูมาสักพักพูดขึ้น

                “นั่นสิ ทั้งๆที่มีข่าวฉาวขนาดนั้นแต่ก็มาเรียนได้หน้าตาเฉยเลยอ่า” น้ำฟ้าทำท่าทีไม่พอใจ

                “ทรงผมยังคงไร้รสนิยมเหมือนเดิมเลยนะจ้ะ” คุณหนูประจำกลุ่มก็เอากับเขาด้วย ตอนแรกฉันว่าจะทำไฮไลท์เป็นช่อๆแบบนั้นแท้ๆ รู้สึกว่ามันเท่ดีอ่า พอได้ยินแบบนี้แล้วเปลี่ยนใจยังทันสินะ

                “ทั้งตบตีแย่งผู้ชาย ทั้งสูบบุหรี่ ล่าสุดได้ยินว่านางไปขายตัวมา ดูท่าจะร้อนเงินนะ น้ำหวานเธอไม่ช่วยสงเคราะห์ให้ยัยนั่นสักหน่อยละ” น้ำตาลมองน้ำหวานด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าชอบใจ

                “อะแฮ่ม” เสียงของอาจารย์ที่ปรึกษา ทำให้บทสนทนาของเพื่อนในกลุ่มต้องจบลงแค่นั้น

                “นักเรียนตรง เคารพ” นั่นเป็นเสียงของฉันเอง ทุกคนลุกขึ้นพร้อมกับกล่าวขอบคุณ

                คาบเรียนแรกเริ่มขึ้น นักเรียนในห้องนี้ตั้งใจเรียน เหมือนตอนที่ฉันตั้งใจดูการ์ตูนโดราเอมองตอนที่เอาของวิเศษออกมาและสงสัยว่ามันจะใช้งานยังไง ความรู้สึกตอนนี้คือแบบนั้นเลย ทุกคนทำท่าตื่นเต้นเมื่อเจอบทเรียนใหม่ๆที่ยากขึ้นกว่าเดิม มันเป็นเหมือนความท้าทายเหมือนเข้าไปผจญเขาวงกตที่สุดท้ายก็มีทางออก ออ แต่เว้นไว้คนหนึ่งนะที่ไม่รู้สึกแบบนั้น ก็ยัยผ่าเหล่านั่นแหละ ถ้าจำไม่ผิดเธอน่าจะชื่อขิงนะ ไม่รู้ไปอดหลับอดนอนมาจากไหน พอเริ่มคาบทีไรยัยนี่ก็หลับเป็นตายทุกที แล้วจะตื่นอีกทีตอนเที่ยง เหมือนรู้เวลาว่าควรตื่นตอนไหน แล้วนางก็จะหายไปสักพัก พอเริ่มคาบนางก็จะกลับมานอนที่เดิม พอใกล้หมดคาบสุดท้ายนางก็จะตื่นจ้า บางทีก็คิดนะว่ายัยนี่มีญาณสัมผัสว่าจะเลิกเรียนแล้วหรือเปล่า แต่ก็เอาเถอะ ถึงยังไงเธอก็เป็นหนึ่งในคนที่ฉันไม่อยากยุ่งด้วยละนะ ดูจากประวัติที่เขาเล่าต่อๆกันมาดูท่าจะร้าย

                “หัวหน้าห้อง 2 คะ คาบต่อไปเรียนกับวิชาเคมีใช่ไหมคะ? อาจารย์บอกให้ไปเอาสมุดการบ้านค่ะ ” จริงสิลืมไปเลย ต้องรีบแล้วอีกเดี๋ยวก็จะเริ่มเรียนแล้ว ฉันลุกขึ้นและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

                “อ๊ะ เดี๋ยวฉันช่วย” น้ำตาลวิ่งตามติดๆ ต้องอย่างนี้สิ เพื่อนฉันน่ารักเสมอเลย

                พอไปถึงน้ำตาลก็ยกสมุดไปครึ่งหนึ่ง ส่วนฉันโดนวานให้ไปถ่ายเอกสารสำหรับเนื้อหาเพิ่มเติมที่ไม่มีในหนังสือ อาจารย์วัตสันต์(แกสอนเคมี)มักจะใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆเสมอ ในทุกๆคาบเรามักจะได้เรียนเนื้อหาที่เจาะลึกกว่าในหนังสือเรียนอยู่ตลอด แถมปัญหาเล็กๆน้อยๆของนักเรียนอาจารย์ก็ยังช่วยรับฟังและหาทางแก้ปัญหาร่วมกันเป็นอย่างดี สมแล้วที่เป็นที่ปรึกษาห้องเรา

                     “มินตรา” ฉันรีบหันไปมองหาเจ้าของเสียงหลังจากที่ได้ยิน ใครบางคนเรียกชื่อ

                “คะ? ใกล้เสร็จแล้วค่ะอาจารย์” ฉันตอบไปตามความจริง เหลืออีกสองสามแผ่นก็จะเสร็จแล้ว

                “เปล่าๆ ที่ครูเรียกเธอเพราะอยากจะคุยเรื่อง ขนิษฐา สักหน่อย” หือ!! ยัยขิงข่าตะไคร้นั่นอะนะ?

                “พักนี้เพื่อนเป็นยังไงบ้าง ครูเห็นคนในห้องมองว่าเพื่อนไม่ดี แต่ความจริงแล้วมันก็อาจจะไม่ใช่แบบนั้นก็ได้นะ มินตราตอบตามความจริงนะ ขนิษฐาโดนเพื่อนในห้องรังแกหรือเปล่า?” โอ๊ยยย อาจารย์คะ ใครจะกล้าไปมีเรื่องกับยัยคนแบบนั้นละ ตาก็ขวาง ชอบทำหน้านิ่งใส่คนอื่น ถึงเพื่อนจะไม่ชอบยังไง ก็ไม่มีใครสิ้นคิดไปท้าตีต่อยกับคนที่มีข่าวว่ามีเรื่องไปทั่วหรอกค่ะ เสียประวัติตัวเองเปล่าๆ ฉันได้แต่ยิ้ม อยากจะตอบไปแบบที่คิดในใจมากๆเลย ณ จุดนี้

                “ไม่ค่ะ ส่วนเพื่อนคนนั้นก็ดูสบายดีนะคะ” ดูสบายม้ากมากเลยละ สบายกว่าที่อาจารย์คิดด้วยค่ะ นางไม่สนเอเวอรีติงใดๆทั้งสิ้น หลับอย่างสุขสบายอยู่ในห้องทุกวัน~

                “หวังว่าเธอจะไม่โกหกครูนะ มินตรา แต่เอาเถอะ ยังไงก็ช่วยดูแลเพื่อนด้วยนะ ก็เพื่อนห้องเดียวกัน จะว่าไปคะแนนกิจกรรมของขนิษฐาแทบจะไม่มีเลยนิ ทั้งๆที่ผลการเรียนดีทุกอย่าง เวลามีกิจกรรมอะไรก็ชวนเพื่อนด้วยละ แล้วก็เพื่อนขาดเรียนบ่อยด้วยนิ บอกเพื่อนให้เข้าเรียนบ่อยๆด้วยนะเดี๋ยวจะจบไม่พร้อมเพื่อน ” ชวนแล้วค่า ชวนทุกครั้งชวนทุกคนในห้อง แต่ไม่เคยเห็นคนชื่อขนิษฐาโผล่ไปเลย แค่ได้ยินชื่อก็ขนลุกขนพองแล้ว แล้วบางทีนางก็บอกขอตัวไปเข้าห้องน้ำแล้วก็หายไปเลย ไม่รู้จะบอกยังไงแล้ว

                “ค่ะ” ฉันตอบไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ แล้วถือเอกสารออกมา ส่วนสมุดการบ้านอาจารย์บอกว่าจะยกมาเอง เฮ้อ ถ้ายัยนั่นไม่จบพร้อมเพื่อน คนอื่นคงมองห้องสองเป็นห้องห่วยๆแน่เลย เลยได้ยินไหมสำนวนที่ว่า ปลาตายตัวเดียวเหม็นทั้งอวน’ ถ้าเกิดคนมองภาพรวมของห้องในมุมที่แย่ๆขึ้นมาละ ในฐานะหัวหน้าห้องฉันคิดว่าควรจะทำอะไรสักอย่างแล้วละ

                พอก้าวขาเข้าประตูห้องเรียนฉันก็พอเป้าหมายที่ถูกอ้างถึงไปเมื่อครู่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจ ให้ตายเถอะ สภาพแวดล้อมแบบนี้ก็ยังหลับได้หน้าตาเฉย ต้องเป็นคนแบบไหนถึงจะทำแบบนี้ได้นะ อ้อ ต้องคนแบบยัยบ้านี่ละ!!

                 “นี่ คุณขนิษฐา ถ้าจะนอนก็ไปนอนที่บ้านสิคะ” ไม่ก็พกเตียงมานอนที่โรงเรียนด้วยเลยเป็นไง

                “อืม หัวหน้าห้อง มีไรอะ” ยัยขิงตอบด้วยอาการงัวเงีย ฉันมองตาที่ยังไม่ลืมของเธอแล้วถอนหายใจ สงสารพ่อแม่ของเธอจริงๆ ถ้ารู้ว่าส่งลุกมาเรียนแล้วลูกมานอนแบบนี้ จะรู้สึกยังไงนะ

                “อาจารย์ที่ปรึกษาฝากมาบอกว่า ให้เธอมาเรียนและพยายามอย่าขาดบ่อยๆไม่งั้นเธอจะซ้ำชั้นได้นะ” ที่พูดเพราะอาจารย์วานมาหรอกนะ แต่เอาจริงๆก็แอบห่วงอยู่นะ ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นนิ

                “อืม แล้ว?” ยัยนี่ เอาความห่วงใยของฉันกลับมา พอเห็นหน้าตาที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวของยัยนี่แล้วรู้สึกหมั่นไส้ชะมัด

                “ก็มาบอกไง ถ้าซ้ำชั้นแล้วมันจะทำให้ห้องควีนอย่างเราเสียชื่อนะ”

                “อาๆ ฉันไม่ซ้ำชั้นหรอกน่า ไม่ต้องห่วง” ยัยขิงยังคงนิ่งอยู่เหมือนเคย แถมยังหาวอีกด้วย

                “เอาเป็นว่าฉันก็ไม่อยากจะยุ่งหรอก แต่ถ้าเธอทำตัวมีปัญหามันจะทำให้ห้องเราเสียชื่อ”

                “ฉันก็ไม่เคยทำตัวมีปัญหานิ จบยังอะ?” นี่ละเขาเรียกทำตัวมีปัญหา!! คนอะไรตั้งท่าจะนอนอย่างเดียวเลย

                “เฮ้อ เพราะอาจารย์วานมาหรอกนะ” ที่ฉันมายืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ เพราะอาจารย์จริงๆนั่นแหละ เอาเป็นว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ฉันจะพูดกับเธอละกันนะ คุณเพื่อนขนิษฐา

                “อืม ไม่ต้องมายุ่งกับฉันละดีแล้ว” พอพูดจบก็นอน นอนอีกแล้วค่ะ ท่านผู้ชม ฉันละอยากรู้จริงๆว่าเมื่อคืนเธอมัวสร้างแลนด์มาร์กอยู่หรือไงทำไมไม่นอน เหอะ!! แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน ต่อไปฉันจะไม่ยุ่งด้วยอีกแล้ว!!

               








                                                          #ไม่ยุ่งไม่ได้นะมิ้นเดี๋ยวเรื่องไม่เดิน ฮ่าาา  

                            ไรท์มาดึกหน่อย เขียนเสร็จอัพเลยถ้าดองไว้เดี๋ยวพน.มันจะไม่ได้เขียน                                                      ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะจ้ะ ม๊วฟ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น