ตอนที่ 9 : เล่นบาสกัน!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    11 เม.ย. 59

“พี่แฟรง จี้พาเพื่อนมาเล่นด้วยละ” แองจี้โบกมือให้ผู้ชายคนที่ฉันวิ่งชนเมื่อเช้า เขาหันมามองแล้วยิ้มก่อนจะเดินถือลูกบาสออกมาจากสนาม

                “อ้าว น้องคนเมื่อเช้านิ” เขาชี้มาที่ฉันหลังจากที่มองฉันสักพัก

                “รู้จักกันหรอ” แองจี้เหล่มองฉันก่อนจะหันไปมองหน้าพี่แฟรงสลับกัน

                “ไม่ๆๆฉันไม่รู้จักหรอกพี่เขาคงจำคนผิด” ฉันเหงื่อแตกพลั่กๆ พุทธโธ ธัมโม สังโฆ ขออย่าให้พี่เขาจำได้เถอะ จงตามน้ำตามน้ำ เพี้ยง!!!

                “ก็น้องที่วิ่งชนพี่เมื่อเช้าไง พี่จำน้องได้” =0= ขุ่นพระ!!! คาถาประจำตัวไม่ได้ช่วยอะไรเลย

                “อะ ออ พี่จริงๆด้วยมองแวบแรกก็ว่าคุ้นๆ แหะๆ ตอนนั้นขอโทษด้วยนะคะ พอดีหนูรีบไปซื้ออาหารหมาลดราคา” (เข้าสู่โหมดแถ)อุตส่าห์วิ่งหนีสุดชีวิตคุณพี่ยังจำได้อีกนะเคอะ

            “ไม่เป็นไรๆ ทุ่มเทเพื่อหมาขนาดนั้นถ้าพี่เป็นหมาพี่นี่ซึ้งเลย ก็คงจะถือว่าออกกำลังกายไปด้วยสินะ หน้าน้องตอนนั้นมุ่งมั่นมาก” คุณพี่ค่ะที่หนูวิ่งสู้ฟัดมาแบบนั้นเพราะหนูคิดว่ามันแปดโมงเช้าแล้วคะ ไม่ได้มีเจตนาจะออกกำลังกายแต่อย่างใด +_+

                “อะแฮ่มๆๆจะเล่นบาสกันได้หรือยังคะ แบร์จัง พี่แฟรง” แองจี้ส่งสายตาอาฆาตก่อนจะกอดคอฉัน พี่แฟรงยิ้มแห้งๆแล้วเดินนำไปที่สนาม

                เราแบ่งทีมกันทีมละสามคน ถ้านำเพื่อนของพี่แฟรงอีกสามคนก็แบ่งทีมได้ครบพอดี ทีมที่ฉันอยู่มี ฉัน แองจี้ แล้วก็ พี่แฟรง เกมส์เริ่มขึ้นแองจี้กับพี่แฟรงเล่นเก่งมาก ส่วนฉันน่ะหรอ ยืนให้กำลังใจอยู่ในเขตโทษ แองจี้ชูตลงห่วงไปอีกลูก เหงื่อของเธอไหลอาบแก้มจนถึงคอ เสื้อนักเรียนสีขาวเปียกโชกจนเห็นซับในสีดำ เธอแปะมือกับพี่แฟรงก่อนจะมองมาที่ฉันแล้วชูสองนิ้ว

                เกมส์ได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง แองจี้ส่งลูกไปให้พี่แฟรงก่อนจะวิ่งขึ้นไปข้างหน้าแล้วขยิบตา พี่แฟรงทำท่าจะโยนไปให้แองจี้ แต่กลับโยนมาให้ฉันแทน ฉันทำอะไรไม่ถูกรีบรับลูกบาส แล้วส่งกลับให้พี่แฟรง แต่พี่แฟรงก็ส่งกลับมาอีก

            จะส่งมาทำไมอิฉันเล่นบาสไม่เป็น!!! -0-

            “แบร์ ลูกนั้นน่ะของเธอ วิ่งจ้ะวิ่ง” พี่แฟรงพูดง่ายจังเลยนะคะ =_=

            ฉันทุ่มลูกบาสลงพื้นก่อนจะเลี้ยงลูกหลบเพื่อนของพี่แฟรงได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะส่งลูกไปให้แองจี้ที่ยืนอยู่ข้างหน้า แองจี้ส่งสัญญาณให้ฉันขึ้นไปใกล้ๆที่เขตโทษ แล้วส่งลูกบาสมาให้ฉัน ฉันรีบรับก่อนจะชูตทันที เอาละแบร์แกต้องทำได้~

                ดึ่ง ดึ่ง

                แง่วววไม่ถึงห่วงงงง -0-

            “แบร์!!เอาลูกขึ้นมาชูตสิ ลูกบาสยังอยู่ในสนามอยู่เลย!”แองจี้พูดอย่างใส่อารมณ์ ฉันรีบหยิบลูกบาสขึ้นมาแล้วหลับตาชูต หัวใจของฉันเต้นแรงมาก นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เล่นกีฬากับเพื่อนๆ และเป็นครั้งแรกที่ได้ชูตบาส!!

                ดึ่ง ดึ่ง

                ลูกบาสตกลงพื้นแล้วกลิ้งออกนอกสนามไป ฉันหรี่ตามองก่อนจะลืมตาขึ้น เฮ้อ ว่าแล้วมันต้องไม่ลง = =) ฉันหันไปมองทุกคนที่ยืนนิ่งทั้งสนามด้วยสายตา งงๆ ทุกคนเป็นอะไรกัน -0-)

            “ชูตได้เยี่ยมมากแบร์!!!”แองจี้วิ่งมาแปะมือฉัน ตามด้วยพี่แฟรง ก่อนที่ฉันจะเดินกับฝั่งตัวเองแบบงงๆ แสดงว่าเมื่อกี้ฉันชูตลงหรอ

                “ฉันชูตลงหรอ!!!” ฉันพูดขึ้นอย่างดีใจ ก่อนจะสตั้นไปสักพัก

                “ใช่แล้ว ทำได้ไงเนี่ยหลับตาชูตแต่ดันลงเก่งจริงๆ” แองจี้พูดแล้วกอดคอฉัน เราเดินไปหยิบกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน พี่แฟรงกับเพื่อนเดินมาส่งหน้าโรงเรียนแล้วกระซิบกระซาบอะไรกับแองจี้สักพัก ก่อนจะแยกย้ายกัน

                “แองจี้เธอพูดอะไรกับพี่แฟรงหรอ ทำไมพี่เขาเหงื่อแตกพลั่กๆแบบนั้นอะ”

                “เปล่าหรอกไม่มีอะไร” แองจี้ทำหน้าลัลล้าก่อนจะเดินไปส่งฉันที่บ้าน แล้วสักพักพี่ของเธอก็มารับ

                                                                ***ฝ่ายแฟรง***

            “ทำไมไม่บอกยัยหมูนั่นไปละว่าชูตไม่ลง-_-)” เพื่อนหนึ่งพูดขึ้น

                “นั่นสิแฟรง หลับตาชูตแบบนั้นมันจะไปลงได้ยังไง” เพื่อนสองพูดขึ้นอีก

                “แต่ก็ลุ้นอยู่ตั้งนานเนอะลูกนี่ระบำรอบห่วงอยู่ได้สุดท้ายก็ไม่ลง”เพื่อสามพูดขึ้นอีก

                “เอาน่า แกก็เห็นว่าน้องเขามีความสุขแค่ไหนเมื่อรู้ว่าตัวเองชูตลง อีกอย่างนะขืนบอกความจริงไปพวกเราได้ตายคาสนามแน่ แกก็เห็นนิว่าตัวแม่จ้องอยู่” แฟรงพูดแล้วเหงื่อแตกพลั่กๆ

                ย้อนกลับไปช่วงที่แบร์หลับตาอยู่

                ลูกบาสถูกโยนขึ้นอย่างสโลโมชั่นก่อนจะวนรอบห่วงอยู่หลายรอบ ทุกคนจับจ้องอย่างลุ้นระทึก แต่แล้ว!!!ลูกบาสก็ดันหลุดวงโคจรแล้วไม่ลงห่วง ทุกคนรู้สึกเสียดายมากที่มันไม่ลง แบร์ลืมตาขึ้นแล้วมองลูกบาสที่เด้งอยู่กับพื้น ในจังหวะนั้นเองสายตาของแองจี้ก็ส่งมายังทุกคนดุลเหยี่ยว เป็นสัญญาณบอกให้ทุกคน ตอแหล!!=_= (ยังกะพากย์บอล)

                กลับมาที่แฟรงและเพื่อนๆในปัจจุบัน

                “แค่คิดก็ขนลุกแล้วเว้ย” ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกันก่อนจะเดินเข้ามิมาร์ทแห่งหนึ่ง..

            ***ฝ่ายแบร์***

                “แม่น่าจะได้เห็นฉันชูตบาสลงห่วงอย่างสวยงาม แองจี้บอกว่ามันเยี่ยมมากเลย!!” ผู้เป็นแม่นั่งฟังลูกพูดประโยคเดิมเป็นรอบที่ร้อยเก้าสิบเก้าก่อนจะส่งสายตาเพลียจิตแล้วนั่งดูซีรีย์ต่อ

                แบร์นั่งเขียนไดอารี่อย่างมีความสุข ก่อนจะส่งข้อความได้แองจี้ แล้ววางมือถือไว้บนหัวเตียง เธอล้มตัวลงนอน แล้วคิดถึงวันนี้ ถ้าเธอไม่ได้เจอแองจี้แล้วเธอจะมีโอกาสแบบนี้ไหมนะ ก่อนเจ้าตัวจะหลับตาลง

                ตื้อ ดึ่ง!

                ในขณะที่เจ้าของมือถือได้หลับไปก็มีข้อความตอบกลับมา หน้าจอสมาร์ทโฟนได้ส่งแสงสว่างขึ้น ก่อนจะมีข้อความของแอพไลน์เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

                แองจี้ : ฝันดีเช่นกันจ้ะ จุฟๆ <3








                                                                                                                  ***คอมเม้นติชมผลางานให้คนเขียนด้วยนะจ้ะ<3***

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

59 ความคิดเห็น

  1. #9 bestted (@bellara) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 23:05
    น่ารักกก ชอบบบบอ่ะะะ
    โอ้ยคือ สงสารพี่แฟรงแอนเฟรนมากมาย55
    #9
    0