ตอนที่ 7 : สิ่งน่าสนใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    11 มี.ค. 59

“เอาละ ฉันจะพูดอย่างจริงจังแล้วนะ”แองจี้มองฉันที่กำลังยัดมันฝรั่งทอดเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย เธอเขม็งก่อนจะแย่งถุงมันฝรั่งถอดไปจากมือของฉัน

“งำๆ เรื่องอะไรหรอ?”  ฉันพูดให้ขณะที่เคี้ยวมันฝรั่งถอด ความรู้สึกหวานมันกรุบกรอบ ทำให้ฉันแทบลอยได้ อร่อยวุ้ยอร่อย~ ในขณะที่ฉันทำหน้าฟินอยู่นั้น แองจี้ก็ดีดหน้าผากฉันเสียงดัง แปะ! ทำให้สติที่หลุดลอยกลับคืนมา

“ก็เรื่องที่เธอว่าจะลดน้ำหนักไงยะ จนป่านนี้แล้วฉันยังไม่เห็นเธอเริ่มอะไรเลย” เธอยืดแก้มฉันอย่างเมามัน

                “งื้ออ  ก็วันนั้นยังไปวิ่งกันอยู่เลยอ่า” ฉันลูบแก้มตัวเองปอย เมื่อแองจี้ปล่อย

                “แค่วันเดียวเนี่ยนะ! มันดูเหมือนไม่เริ่มอะไรด้วยซ้ำ”เธอขยำถุงมันฝรั่งทอดก่อนจะโยนมันลงถังขยะ ม่ายน้า เธอทิ้งของที่ทำให้ฟินไปถึงดาวอังคารแบบนั้นได้ยังไง T T

                “ก็ ก็ ดีกว่าไม่ทำเลย” ฉันทำหน้ามุ่ย แองจี้มองหน้าฉันก่อนจิ้มแก้มฉันเบาๆ ความรู้สึกมันดึ้งๆ แก้มฉันเหรอเนี่ยนึกว่าเยลลี่ มะแม่เจ้า มันเด้งได้ =0=)!

                ช็อคไปชั่วขณะ

                “ดูหน้าเธอนี่แก้มของเธอมันเริ่มจะย้วยมากกว่าเดิมอีก”ว่าแล้วคุณเธอก็เอากระจกมาให้ฉันส่องดูเบ้าหน้าตัวเอง ฉันนิ่งไปสักพัก ก่อนจะเกาหัวแกรกๆ แล้วยิ้มโชว์ฟันขาววิ้งให้แองจี้ เธอหลุบตาลงก่อนจะเก็บกระจกบานนั้นใส่กระเป๋า

                “น้ำหนักฉันเพิ่งจะเข้าหลักสองเองนะ ยังไม่ถึงสามสักหน่อยแหะๆ”

                “เธอหนักเท่าไร?”

                “ปะ..แปดสิบเอง ยังไม่ถึงร้อยสักหน่อย!”ฉันยืดอกพูดอย่างมั่นใจ แองจี้มองฉันแล้วทำหน้าเหมือนนางยักษ์พิโรธ

                “นั่นมันหลักสองของเธอหรอ นี่ไม่ใช่การนับเลขหลักหน่วย หลักสิบหลักร้อย สักหน่อยนะ ยัยแบร์”จู่ๆฉันก็รู้สึกเสียววาบ ซึ่งคาดว่าคนที่อยู่รอบข้างก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ฉันไม่เคยเห็นแองจี้พูดแบบสยองแบบนี้ก่อน ขนลุกซู่ไปทั้งตัว แม่จ๋าช่วยหนูด้วย QwQ

                “กะกลัวแล้วจ้า”แองจี้จ้องฉันเขม็งก่อนจะเขียนอะไรบางอย่างแล้วส่งมาให้ฉัน ทันทีที่อ่านก็รู้สึกเหมือนนรกจะมาเยือน ออกกำลังกายวันละ2 ชม.ต่อวัน ทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ ห้ามกินของจุกจิกตอนกลางคืนและกลางวัน(เพื่อ?)งดของที่มีคอเลสเตอรอลสูง ออ รวมทั้งมันฝรั่งทอดของเธอด้วยนะจ้ะ ม่ายย มันฝรั่งทอดที่รักฉันต้องลากันจริงๆหรอ เฮือกฝากลูกเมียข้าด้วยถ้ามันจะยากขนาดนี้

                “เอาละ เรื่องออกกำลังกาย เอาเป็นหลังเลิกเรียน            นะ ส่วนเสาร์อาทิตย์เอาเป็นตอนเช้าละกันแค่ 2 ชั่วโมงคงไม่ตายหรอก” แองจี้ทำหน้าตาสยองแล้วมอมาที่ฉันที่นั่งซับน้ำตา กระซิกๆ เรื่องมันเศร้า

                “ฉันขอคัดค้าน! เชื่อเถอะฉันไม่มีทางผอมหรอกนะ ก็อ้วนขนาดนี้”ฉันลุกขึ้นแล้วจับพุงย้วยๆของตัวเอง แองจี้กระพริบตาปริบๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วมองฉันจากหัวจรดเท้า เธอทำท่าคิดอะไรบางอย่างพักหนึ่งแล้วนั่งลง ( . . . ) เพื่ออะไรเนี่ย = =

                “ฉันว่าเธอผอมได้นะ ดูจากแม่เธอแล้วเธอไม่ได้อ้วนจากพันธุกรรม แล้วก็ตอนเด็กเธอก็ไม่ได้อ้วนขนาดนี้สักหน่อย แค่ดูอวบๆน่ารักๆ”จะว่าไปมันก็ใช่แต่จะว่าไป แองจี้เคยเห็นฉันตอนเด็กด้วยหรอ =0=

                “ว่าแต่เธอรู้ได้ไงว่าตอนเด็กๆฉันเป็นยังไง?” แองจี้ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ นะนางฟ้ากำลังลอกคราบ

                “ก็ฉันซะอย่างนิ”คุณเธอชี้ไปที่ตัวเองอย่างพอใจ ก่อนจะเสยผมหน้าม้าขึ้น แล้วใช้สมุดพัดเพื่อคลายร้อน

                “จะว่าไปทำไมเธอถึงมาเรียนโรงเรียนนี้ละ แอร์ก็ไม่มี ห้องเรียนก็งั้นๆ ได้ยินมาว่าบ้านเธอรวยออก” แองจี้หยุดพัด ก่อนจะยิ้ม ทำให้ผู้ชายตัวประกอบหลายคนกำเดาพุ่ง

                “ก็เพราะว่าที่นี่มีสิ่งที่น่าสนใจอยู่น่ะสิ” ไม่พูดเปล่าพลางสะบัดผมอันยาวสลวยของเธอไปด้วย เอาอีกแล้วไอ้ความรู้สึกวิ้งๆนี่มันอะไรกัน -0- ยิ้มน่ารักแบบนั้นทำให้ใจฉันเต้นตึกตัก เอ๊ะ นี่อากาศร้อนขนาดนี้เลยหรอ

                ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยประกายวิ้งๆ ตัวประกอบชายหญิงหลายคนกำลังยืนหน้าแดง ไม่รู้ว่าด้วยเหตูอันใด แองจี้ยิ้มไม่หุบแล้วมองมาที่ฉัน สิ่งที่น่าสนใจงั้นหรอ แล้วมันอะไรกันละ?

                “ออ จริงด้วยวันเสาร์อาทิตย์ไปที่ฟิตเนสของพี่ฉันไหมละ เดี๋ยวฉันไปรับเธอเอง ฉันเพิ่งถอยรถมาใหม่ด้วย” พอได้ยินอย่างนั้นฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ รถใหม่งั้นหรอ ฟิตเนสงั้นหรอจะเป็นไงนะสังคมของคนรวย

                “ไปๆๆๆ”ฉันพูดด้วยสายตาเป็นประกาย

                “แต่มีข้อแม้ วันนนี้ก็วันพฤหัสละ เธอต้องทำตามที่ฉันบอกด้วย” แองจี้ย้ำแล้วชี้นิ้วสั่ง ฉันพยักหน้าอย่างรวดเร็ว ฉันอยากเห็นรถใหม่ของแองจี้เร็วๆจังเลย จะเป็นยังไงนะ รถเก๋ง รถพอร์ท หรืออาจจะเป็นบีเอ็ม อร๊ายยยจะได้นั่งรถในฝันหรือเปล่านะ

                แองจี้มองแบร์ที่นั่งบิดไปบิดมา แล้วก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอเป็นอะไร ก่อนจะคิดว่าช่างเถอะ ถ้าแบร์ผอมได้แบร์คงจะมีความสุขมากแน่ๆ นั่นคือความคิดของเด็กสาว ทุกครั้งมองเธอก็อดยิ้มให้กับท่าทางของเพื่อนสาวไม่ได้ ความรู้สึกนี่มันอะไรกันนะ





                                                                                                                        ***คอมเม้นติชมงานเขียนให้คนเขียนบางน้าาา***

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

59 ความคิดเห็น

  1. #22 funny1605 (@funny1605) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 00:19
    ใครรุกรับเนี่ย555
    #22
    0
  2. #4 swanwyy (@swanwyy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 16:31
    โห้ยยยย แองจี้โปรดอย่าอ่อยเลยย55555
    #4
    1
    • #4-1 grayjang (@grayshadows) (จากตอนที่ 7)
      11 มีนาคม 2559 / 22:43
      55นาง(นาย)เอกเราขี้อ่อย
      #4-1