ตอนที่ 6 : โกรธ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 มี.ค. 59

“นักเรียนเคารพ” สิ้นเสียงของหัวหน้าห้อง ฉันลุกขึ้นด้วยสภาพที่อิดโอย ก่อนจะไหว้คุณครูแล้วนั่งลง คนที่นั่งโต๊ะข้างๆไม่เอ่ยทักทายเหมือนทุกวัน ฉันมองเธอก่อนจะถอนหายใจ

ชั่วโมงเรียนผ่านไป ผ่านไปอีก แล้วก็ผ่านไป ฉันเรียนไม่ค่อยเข้าใจนัก ไม่สิต้องพูดว่ามันไม่เข้าหัวฉันเลยอ่า T Tฉันพยายามจะคุยกับแองจี้ แต่ดูเหมือนเธอไม่อยากจะคุยกับฉันเลย ฉันต้องทำยังไงดีละ ถ้าเป็นแบบนี้ โอ๊ยแบร์ ยัยบ้าเอ้ย อุตส่าห์มีเพื่อนรวย สวย เก่ง แต่ก็ทำให้เขาเกลียด ฉันนี่มันแย่มากเลยใช่ไหม?

จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียน ฉันนั่งมองเธอเก็บกระเป๋า แล้วเธอก็เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆไม่แม้แต่จะลาฉันสักคำ เฮ้อ ฉันจะทำยังไงดี แองจี้ผู้แสนดี เธอเป็นเหมือนนางฟ้าของฉันเลยตั้งแต่เปิดเทอมมานี้มีแต่เรื่องดีๆ เมื่อฉันได้อยู่กับเธอ แง่ง ฉันต้องเสียเธอไปจริงๆสินะ  TvT

“เธอน่ะ มานี่หน่อยสิ” เสียงๆหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้น ฉันเงยหน้ามองบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า แล้วหันซ้ายหันขวา

“เธอนั่นแหละ ยัยหมูอ้วน!!” ว่าแล้วเธอก็ลากแขนฉันไป เห...เกิดอะไรขึ้นทำไมละ? นี่เธอคนนี้จะพาฉันไปไหน คำถามผุดขึ้นมาในหัวฉัน รู้สึกว่าในหัวฉันมันเริ่มมึนไปหมด ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลังจากที่โดนใครไม่รู้ลากมา เธอก็หยุดเดินแล้วยิ้มให้ฉัน แล้วผลักฉันเข้าไปในห้องเรียนห้องหนึ่ง ฉันตกใจและทรงตัวไม่อยู่ จึงทำให้ฉันล้มลงไป เธอคนนั้นปิดประตูแล้วล็อคห้อง ฉันพยายามลุกขึ้นแต่โดน ผู้หญิงอีกคนคร่อมไว้

“พวกเธอเป็นใคร?” ฉันมองหน้าผู้หญิงห้าคนที่ยืนล้อมฉันไว้

“แหมๆ ไม่ต้องรู้ก็ได้มั้งจ้ะ รู้แค่ว่าพวกเราหมั่นไส้แกก็พอ” ว่าแล้วคุณเธอที่คร่อมอยู่บนตัวฉันก็บีบแก้มฉัน ก่อนจะตบหน้าฉัน จนรู้สึกว่ามันชาไปหมด อีกแล้ว ความรู้สึกแบบนี้….

“แกคิดว่าแกเป็นใครห่ะ ถึงได้เกาะแองจี้แบบนั้น พวกฉันสิถึงเหมาะสมที่จะอยู่กลุ่มเดียวกันกับเธอ แต่นี่อะไร มีหมูอ้วนที่ไหนไม่รู้ไปสนิทกับเธอแค่คนเดียว” ยัยแห้งคนหนึ่งพูดขึ้นก่อนจะกระชากผมฉันออกมาเป็นกระจุก

“จำใส่กะลาหัวไว้ซะ ว่าแองจี้น่ะไม่เหมาะสมที่จะเป็นเพื่อนับแกเลยสักนิด เป็นหมูก็อยู่ส่วนหมูสิเว้ย” ผู้หญิงที่คร่อมอยู่บนตัวฉันกำลังจะตบฉันอีกครั้ง ฉันหลับปี๋ แล้วจู่ๆก็นึกถึงแองจี้ขึ้นมา ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดลุกขึ้นจนคนที่คร่อมบนตัวฉันกระเด็นไปติดประตู เอิ่มนี่ฉันลืมได้ไงว่าตัวเองแรงควายขนาดนี้ =_=

“หมูแล้วไงอะ!! คำก็หมูสองคำก็หมู ดูพวกเธอสิ โพโทซัวในลำไส้ปลวกหรือไง!! ยัยคนนั้นก็แต่งหน้าจัดจนเกินวัย ยังกะป้าวัยทำงาน ยัยเปียนี่คิดว่าตัวเองเป็นเด็กอนุบาลหรือไงถึงติดโบว์สีชมพูอันเท่าฝาโอ่งไว้บนหัวแบบนั้น นั่นเป็นแฟชั่นใหม่หรือไงห่ะ ยัยผีญี่ปุ่นนี่ไม่ใช่ช่วงฮาโลวีนนะ แล้วก็เธอด้วยบลาๆๆๆๆ” ฉันสุดจะทนเลยจัดไปชุดใหญ่ จนพวกคุณเธอกรี๊ดลั่นห้องคน หนึ่งในนั้นกำลังจะง้างมือตบฉัน แต่ก็ไม่กล้าเมื่อฉันทำหน้าท้าทาย

“หึ ฝากไว้ก่อนเถอะ ไปพวกเรา” ยัยเปียพูดขึ้น

“นี่แกจะกลัวอะไรเรามาตั้งห้าคน” ยัยแห้งพูด

“แกลองโดนเหวี่ยงเหมือนฉันไหมละ” ยัยผีญี่ปุ่นลุกขึ้นแล้วกุมท้องตัวเอง

ทั้งห้าคนทำหน้าเชิด ก่อนจะเปิดประตูออกไปแต่โดยดี ฉันนั่งลงกับพื้นก่อนจะเอามือกุมที่หน้าอก หัวใจฉันเต้นรัว เหงื่อแตกพลั่กๆ ทำไปแล้ว ในที่สุดฉันก็ทำได้ ถ้าแองจี้มาเห็นตอนนี้จะว่ายังไงนะ แต่คงจะเป็นไปไม่ได้หรอก ว่าแล้วฉันก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปเอากระเป๋านักเรียน วันนี้นี่ก็เหนื่อยเหมือนกันแหะ ฉันเดินจนมาถึงหน้าประตูโรงเรียน เงาของใครบางคนกำลังยืนกดมือถืออยู่แล้วจู่ๆ มือถือฉันก็ดังขึ้น

ฮักนะฉึกๆ ก็ใจมันเต้นตึกๆ~ ฮักนะฉึกๆ ก็เลยอยากโทรมาหา~

“แองจี้” ฉันเรียกชื่อเธออย่างดีใจ ก่อนจะชูมือถือขึ้น เธอมองฉันแล้วเบะปาก

“เพลงริงโทนตั้งแต่สมัยไหนยะ ฮักนะฉึกๆ?” เธอพูดแล้วกรอกตาไปมา

“ก็ฉันชอบนิ” ฉันยิ้มให้ แองจี้มองหน้าฉันแล้วลูบแก้มเบาๆ

“ใครทำ! ใครมันทำให้เธอเป็นแบบนี้?”

“ไม่เป็นไรแล้วละ ฉันสู้พวกนั้นแล้วต่อว่านิดหน่อย ว่าแต่เธอไม่โกรธ ฉันแล้วหรอ?”

“โกรธสิ โกรธมากด้วยก็เพราะเธอเป็นแบบนี้ไง ยัยหมีพันธุ์ปลาทอง กลับกันได้แล้ว เธอให้ฉันรอนานนะ” ว่าแล้วแองจี้ก็เดินนำฉันไป ไอ้ท่าทางแบบนั้นมันอะไรกัน เหมือนเด็กเอาแต่ใจชะมัด แต่ก็ดีแล้วใช่ไหม^^

“มาสิยืนทำเผือกทำมันอะไรอยู่” แองจี้หันกลับมามองฉันที่ยืนเอ๋ออยู่หน้าโรงเรียน ฉันยิ้มก่อนจะเดินตามไป

ฉันน่ะดีใจนะที่มีเธอเป็นเพื่อนแองจี้อยู่แบบนี้ตลอดนะ

 






                                                                                                                                 ***ขอโทษที่ไม่ได้ลงซะนานเลยนะคะ                                                                                                                                                                 เนื่องจากงานเยอะแล้วก็สอบนั้นสอบนี่ 

                                                                                                                                  ชีวิตม.6เนี่ยเหมือน โดนมรสุมเลยละค่ะ

                                                                                                                                     = =)ในที่สุดก็ได้ที่เรียนต่อแล้ว เย้!! 

                                                                                                                   หลังจากนี้คงจะได้ลงทุกวันแล้วละค่า                                                                                                                                    "ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยเน้ออถึงจิหายไปนานแต่ก็อย่าลืมกัน" 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

59 ความคิดเห็น

  1. #3 God sahh (@kido1001) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 20:25
    สนุกดีค่ะ ขอให้แบร์ผอมเร็วๆน่ะคะ555555555 สู้ๆค่ะไรท์
    #3
    1
    • #3-1 grayjang (@grayshadows) (จากตอนที่ 6)
      9 มีนาคม 2559 / 09:44
      ขอบคุงค่าา><
      #3-1