ตอนที่ 2 : ไม่ใช่เพื่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 ม.ค. 59

ฉันชื่อแบร์ค่ะ  ตอนนี้แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าจะมีคนมาขอเป็นเพื่อน แถมเธอยังไม่ใช่คนธรรมดาด้วยค่ะ เพราะเธอคือ นางฟ้า ของเหล่าประชาชีและทุกคนในโรงเรียน บุคลที่ฉันเอ่ยถึงอยู่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าฉัน และทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งที่มีข้าวขาหมูของโปรดวางอยู่ตรงหน้าแต่ฉันกลับกินไม่ลงเลย นั่นก็เพราะว่าผู้ชายทั้งโรงอาหารกำลังมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว

รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิต _ _lll)

“แบร์ เป็นอะไรอะทำไมไม่กิน  ‘ ‘)” แองจี้มองหน้าฉันกับจานข้าวสลับกัน แล้วทำหน้าสงสัย

-,.-) เฮือกดาเมจช่างรุนแรง <<<< ความคิดของผู้ชายทั้งโรงอาหาร

“ฉันฉันไม่ชอบสายตาแบบนั้นเลย” ฉันพูดพรางเหลือบไปมองผู้ชายโต๊ะข้างๆ แองจี้ทำหน้าเหมือนเข้าใจ แล้วเธอก็เดินมานั่งข้างๆฉันแทน

เอิ่มฉันว่าเธอคงไม่เข้าใจที่ฉันพูด T T

“เอ้า กินสิ ^^)” ว่าแล้วเธอก็ตักข้าวคำโตขึ้นมา กลิ่นมันช่างหอมซะจริง ฉันกินข้าวคำนั้นเข้าไป ในขณะที่คนทั้งโรงอาหารค้างกันไปเป็นแถบ

“นี่แกทำไมฉันรู้สึกเหมือนทุ่งลิลลี่กำลังจะบาน” เสียงของคนข้างโต๊ะดังขึ้น แต่ฉันก็ไม่ได้หันไปมองแต่อย่างใด เพราะมัวแต่ฟินอยู่กับขาหมู แต่เอ๊ะ? เมื่อกี้ได้ยินว่า ลิลลี่นิ? แถวโรงเรียนมีปลูกด้วยหรอ?

“แองจี้โรงเรียนเราปลูกลิลลี่ด้วยหรอ?” ฉันมองแองจี้ที่ตอนนี้เหมือนกับมีดอกไม้บานอยู่รอบๆตัวเธอ ไอ้ความรู้สึก วิ้งๆ นี่มันอะไรกันหรือว่าฉันคิดไปเอง?

“แหะๆ ฉันว่าไม่น่าจะมีนะ” แองจี้ยิ้มเหยๆ ก่อนจะตักข้าวใส่ปากฉันอีกคำ เดี๋ยวนะทำไมเธอต้องป้อนฉันด้วยน่ะ เพื่อนกันเขาทำกันแบบนี้นี่เอง นี่สินะชีวิต ม.ปลาย อันสมบูรณ์แบบ แม่คะ ทำไมหนูรู้สึกว่าน้ำตากำลังจะไหล

วันต่อมาในตอนพักเที่ยงฉันกับแองจี้ไปนั่งที่เดิมและเธอก็ป้อนข้าวฉันเช่นเคย วันต่อมา ต่อมา และต่อๆมา เธอก็ทำอยู่อย่างนั้น จนทำให้ฉันเกิดสงสัยว่า ต้องทำแบบนี้ทุกวันเลยหรอ? จากที่สังเกตมา คนที่เขาเป็นเพื่อนกันก็ไม่เห็นจะทำแบบนี้เลยนิ เอาละวันนี้ฉันจะต้องถามเธอให้ได้!

ณ เวลาพักเที่ยง

“เอ่อแบร์ เธอไม่ชอบขาหมูหรอ?” แองจี้เอ่ยขึ้นหลังจากที่เธอถือช้อนไว้กลางอากาศได้สักพัก แต่ฉันไม่ยอมกินสักทีกลับจ้องเขม็งไปที่เธออย่างสงสัย

“ไม่ใช่แบบนั้น” ฉันยืนยันคำขาด ขาหมูนี่แหละที่ฉันชอบที่สุด แต่ฉันมีเรื่องที่คาใจอยู่

“แล้วทำไมเธอไม่กินสักทีละ มันจะเย็นหมดแล้วนะ”

“ทำไมอะ เพื่อนเขาต้องป้อนข้าวกันแบบนี้หรอ” ฉันหยิบช้อนในจานข้าวของแองจี้มาตักข้าวขาหมูของตัวเอง แล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย แองจี้มองหน้าฉันแล้วค้างไปสักพัก

“ไม่นิ ก็เธอน่ะไม่ใช่เพื่อนฉันสักหน่อยนิ” ฉันถึงกับกลืนข้าวขาหมูไม่ลงเมื่อได้ยินเธอพูดคำนั้นออกมา แองจี้รีบหยิบน้ำมาให้ฉัน ฉันยกแก้วแล้วรีบกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว

“แฮ่กๆ นึกว่าจะตายซะแล้ว -0-)” แองจี้หัวเราะออกมา มันน่าขำตรงไหน T  T

“เธอคิดอะไรอยู่ ก็เธอบอกเองนิว่าเราสองคนต่างกันเกินไป คงจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้หรอก เพราะงั้นฉันก็เลยจะช่วยเธอลดน้ำหนักไงละ นี่เป็นหมีหรือเป็นปลาทองจ้ะ ^^)” ว่าแล้วคุณเธอก็ยืดแก้มย้วยๆของฉันเล่น

ทั้งๆที่บอกว่าจะช่วยก็เถอะ แต่การที่พาฉันมากินข้าวขาหมูทุกวันแบบนี้มันคงไม่ลดให้หรอกนะ TT.TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

59 ความคิดเห็น