ตอนที่ 14 : ถ้าไม่มีเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 มิ.ย. 59

“วันนี้ครูจะสอบเก็บคะแนนนะจ้ะนักเรียนที่รัก” สิ้นเสียงของครูสุดสวย เสียงของนักเรียนก็ฮือฮาขึ้นทั้งห้อง ให้ทายว่าทุกคนคงไม่ได้เตรียมตัวมา ฉันก็เช่นกัน -0-) ครูสุดสวยสอนวิชาคณิตศาสตร์เพิ่มเติม ผู้ซึงไม่เคยบอกเวลาเก็บคะแนนสอบล่วงหน้า นักเรียนผู้ขี้เกียจอ่านหนังสือ นั่งเอ๋อกันเป็นแถบ

                หลังจากคุณครูแจกแบบทดสอบ ฉันก็รู้สึกเหมือนวิญญาณออกจากร่าง เมื่อมองกระดาษคำถาม ก็เกิดคำถามขึ้นมาในใจว่าเรื่องนี้ฉันเคยเรียนด้วยหรอ -0- ) นอกจากจะอ้วนแล้วยังไม่มีสมอง ไขมันพวกนั้นมันอุดตันสมองของฉันไปแล้วหรืออย่างไร ฉันหันซ้ายหันขวา ทุกคนในห้องแทบจะเป็นเหมือนกันหมด เว้นหัวกระทิของห้องไว้สองสามคน

ฉันหันมามองแองจี้ที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอนั่งทดเลขในเศษกระดาษอย่างขะมักเขม้น ก่อนจะเอาดินสอมาคัวตัวเองสองสามที ก่อนจะเขียนคำตอบลงไป

“แองจี้เธอไปแอบอ่านหนังสือตอนไหนเนี่ย” ฉันแอบกระซิบเบาๆ

“ออ เรื่องนี้ฉันเรียนจบตั้งแต่มอต้นแล้วละ” ห๊ะ -0-) เนื้อหาของมอปลายแต่เรียนจบตั้งแต่มอต้นมันหมายความว่าจะได

“เอาละทุกคนหมดเวลาแล้วครูจะเก็บกระดาษคำถาม และให้นักเรียนเอารวบรวมกระดาษคำตอบมาส่งครู ใครที่ครูเก็บกระดาษคำถามแล้วให้วางปากกาลง” ครูสุดสวยพูดพร้อมขยับแว่นหนาเตอะของเธอ ก่อนจะส่งสายตาพิฆาตมาที่นั่งเรียนทุกคน

เฮือก!! ฉันยังไม่ได้เขียนอะไรเลย ToT

ครูสุดสวยเริ่มเก็บกระดาษคำถาม ในขณะที่ฉันก็เริ่มเขียนคำตอบลงไปแบบความเร็วแสงด้วยเทคนิคการเดาแบบมั่วๆ ข้อสุดท้ายนี่ไม่รู้จะมั่วยังไงแหะ เขียนสูตรคูณแม่สองลงไปละกัน!! ทันทีที่คิดได้ฉันก็รีบเขียนลงไป ครูสุดสวยเดินมาถึงโต๊ะของฉันในตอนที่ฉันเขียนเสร็จพอดี

โอ้!!โชคดีจังแหะ

นักเรียนในห้องรวบรวมกระดาษคำตอบไปส่งที่โต๊ะหน้าห้อง ก่อนจะนั่งเงียบกันอย่างกับป่าช้า ครูสุดสวยกระแอมแล้วหยิบกระดาษคำตอบของนักเรียนแต่ละคนมาดูสักพักก่อนจะวางลง

“ที่ครูให้พวกเธอสอบเก็บคะแนน ที่จริงครูไม่ได้จะวัดว่าใครเก่งใครด้อย แต่ครูจะดูว่าพวกเธอสนใจเนื้อหาที่ครูสอนไปไหม ไปทบทวนบ้างไหม พวกเธอได้อะไรจากที่เรียนมาบ้าง จากที่ครูเห็นบางคนก็สนใจ แต่ส่วนมากพวกเธอจะไม่เขียนอะไรเลย แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ทำให้ครูประทับใจมาก ปราริณา”

“คะค่ะ” ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินครูเรียกชื่อ

“เธอทำให้ครูรู้ว่าเรียนกับครูทำให้เธอท่องสูตรคูณแม่สองได้เก่งมากๆเปะมากจ้ะ!!” สิ้นเสียงของคุณครู นักเรียนทั้งห้องต่างหัวเราะกันยกใหญ่ ครูนี่ก็ไม่ค่อยจะประจานหนูเลยนะคะ - -)

“เอาละๆ อย่าหัวเราะเพื่อน  ยังดีกว่าพวกที่ไม่เขียนอะไรเลย ครูจะให้คะแนนตามความรู้ที่เธอให้มา แน่นอนว่าคนที่ไม่เขียนอะไรเลยคะแนนจะเป็นศูนย์นะจ้ะ หัวหน้าบอกจ้ะ”

“นักเรียนเคารพ”  หัวหน้าห้องตอบรับอย่างกระฉับกระเฉง

“ขอบคุณค่ะ/ครับ” นักเรียนทุกคนลุกขึ้นไหว้อย่างพร้อมเพรียง ครูสุดสวยเก็บของ แล้วเดินออกจากห้องไป

“สูตรคูณแม่สองเนี่ยนะ” เพื่อนในห้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ฉันกำลังจะเอ่ยขึ้นแต่โดนแองจี้พูดขึ้นก่อน

“แล้วมันทำไมหรอจ้ะ” แองจี้ยิ้มแบบเย็นยะเยือก ทำให้เพื่อนในห้องเงียบไป

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” พูดจบฉันก็ลุกเดินออกไป

ฉันเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะเปิดประตูแล้วรีบหย่อนก้นนั่งบนฝาชักโครกที่ถูกปิดเอาไว้ ที่ครูพูดเมื่อกี้น่าอายจังแหะเรา หน้าของฉันแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดฉันหยิบมือถือมาส่องก่อนจะเอามือปิดหน้าตัวเองไว้ ไม่ไหวเลยแหะทั้งที่อยู่มอสี่แล้วแท้ๆแต่การเรียนของฉันไม่ได้เรื่องเลย

แอ๊ด

“แกว่าเดี๋ยวนี่ยัยแองจี้ชีออกตัวแรงไปไหม” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตู

“ใช่แก นี่คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน แม่พระหรอ” เสียงแหบแห้งดังขึ้นตาม

“ยัยหมูนั่นคงจะได้ใจใหญ่ ถ้าไม่มีแองจี้ป่านนี้ยัยนั่นคงเป็นหมาหัวเน่า ไม่งั้นก็คงไปเป็นทาสของบางคน ไม่ก็ไม่มีคนคบว่าไหมแก ฮ่ะๆ” หล่อนจีบปากจีบคอพูดอย่างพอใจ

“ใช่แล้ว ถ้าไม่มีแองจี้ป่านนี้ยัยนั่นไม่ได้ดีเหมือนทุกวันนี้หรอก ได้ยินว่าไปฟิตเนตกันด้วย ฟรีด้วยนะแก” เสียงแห้งเสริม

ซ่า

เสียงน้ำจากอ่างล้างมือดังขึ้น พร้อมกับเสียงของใครบางคนที่ฉันรู้จักดี

“พวกเธอนี่ ยุ่งจังนะเรื่องของคนอื่น เอาเวลาเม้ามอยของพวกเธอไปเขียนคิ้วให้เล็กลงกว่านี้ไม่ดีกว่าหรอ ยังกะปลิงเกาะคิ้วแนะ”

“แกมีสิทธิ์พูดด้วยหรอ ทั้งๆที่อยู่ห้องอื่นแท้ๆ” เสียงแห้งพูดขึ้น

“ก็ฉันเป็นเพื่อนของแบร์นิ แปลกหรอที่ฉันจะพูดปกป้องเพื่อนของตัวเอง”

ปัง!!!

ฉันรีบเปิดประตูห้องน้ำออกไปอย่างรวดเร็ว ว่าแล้วเชียวต้องเป็นเพื่อนในห้องเมื่อกี้ มานีและเพื่อนร่วมชั้นมองฉันอย่างต้องใจ ก่อนเพื่อร่วมชั้นทั้งสองจะจิปากแล้วเดินออกไป

“เธออยู่ด้วยหรอ” มานีเอ่ยขึ้นแล้วปิดน้ำ

“อื้อ ตั้งแต่แรกเลย” ฉันก้มหน้ามองพื้น จะว่าไปทุกอย่างมันก็เป็นอย่างที่พวกนั้นพูดจริงๆ ถ้าไม่มีแองจี้ละก็ฉันคงไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขมาจนถึงทกวันนี้หรอก

“อย่าไปถือสาคำคนเลยนะ ทุกคนมีปากก็ต้องพูดเป็นธรรมดา อีกอย่างที่พวกนั้นพูดก็เพียงแคอิจฉาเธอนิ”ฉันเงยหน้ามองมานีที่ยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร เธอยิ้มเป็นครั้งแรกเลย

“แต่..”ฉันยังพูดไม่จบมานีก็แทรกขึ้น

“เจอกันตอนพักเที่ยงนะ” สิ้นเสียงของเธอออดก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของมานีที่พ้นประตูไป

“อะ จริงสิ ฉันก็ต้องรีบไปนี่นา”ว่าแล้วก็รีบจ้ำอ้าวออกจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

ณ เวลาพักเที่ยง

“อืมมม” ฉันนั่งจ้องมานีที่นั่งทานข้าวตามปกติของเธอ

“อะไรอ่ะ เกิดอะไรขึ้น” แองจี้สะกิดฉันที่เอาแต่จ้องมานีอยู่นานพอสมควร

“เธอยิ้มสวยดีนะ” ฉันพูดแล้วจ้องมานีไม่หยุด

“หือ?” เธอหันมาแล้วทำหน้านิ่งๆเหมือนเคย ก่อนจะหันไปทานข้าวของเธอต่อ

“อะไรอะ นี่มันอะไรอะ บูๆ” แองจี้ทำแก้มป่อง

“เห เธอเป็นอะไรอะแองจี้” ฉันทำหน้างงกับการกระทำของเธอ

“เธอนั่นแหละเป็นอะไรของเธอ ได้ใหม่แล้วลืมเก่าสินะ หึ”แองจี้ทำหน้างอ ก่อนจะหันไปทางอื่น

“อ้าว ไม่ใช่แบบนั้นนะ ถ้าไม่มีเธอฉันก็คง

“แปลว่าฉันสำคัญสินะ” แองจี้ทำตาเป็นประกายโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ราวกับว่าทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่โต๊ะของพวกเรา

“จ้ะ สำคัญมากๆเลย” พอฉันพูดจบแองจี้ก็หันไปแลบลิ้นใส่มานีที่นั่งทานข้าวอย่างเงียบๆ มานีหันมาทำหน้าแบบงงๆแล้วทานข้าวต่อ ฉันอยากเห็นเธอยิ้มอีกจัง เธอยิ้มสวยมากแต่ยังสู้แองจี้ไม่ได้

คนๆนี้มีรอยยิ้มที่เป็นประกายดีจัง ฉันมองหน้าแองจี้ที่อารมณ์เปลี่ยนไปราวกับคนละคน เธอตักของโปรดของฉันมาใส่จานฉันไว้ ก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุข ฉันจะรักษาคนแบบนี้ไว้ได้นานสักเท่าไรนะ ถ้าไม่มีเธอฉันคงจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน ที่ขี้ขลาด และคงจะไม่คิดว่าจะลดน้ำหนัก ดีจังเลยนะที่ได้มาเจอกัน

มานี  : บทของฉันคือนั่งนิ่งๆสินะคะ ‘ ‘)







                                                                                                                 อัพทุกๆวัน อังคาร พฤหัส อาทิตย์ นะจ้ะ

                                                                                       อย่าลืมคอมเม้นติชมผลงานให้ด้วยน้าาา จุฟๆ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

59 ความคิดเห็น

  1. #17 My name is best (@bellara) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 18:33
    น่ารักอ่าาาาาาาาาาาา ชอบบบบบบบ มานีก็เป็นคนดีนี่ ดีๆๆ ไรท์มาต่อเร็วๆนะ
    #17
    0