ลิขิตเสน่หา...มนตราไอยคุปต์ (E-book) (Re-up)

ตอนที่ 9 : บทที่ ๔ สูญเสียตลอดกาล_ครึ่งหลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    15 ม.ค. 62


หนึ่งเดือนผ่านไป... 

หลังจากวันที่หญิงสาวได้เสียท่านตาไป ไนเรียร่าคนที่เคยร่าเริง สนุกสนาน อารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน 

ตอนนี้ทุกคนในหมู่บ้านแทบจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มและแววตาที่สดใสของเธออีกเลย เรียกได้ว่าแทบจะไม่ได้เห็นหน้าเลยมากกว่า เพราะตั้งแต่ที่ตาของหญิงสาวเสียไป ไนเรียร่าก็หมกตัวอยู่กับบ้านหรือไม่ก็ออกหาสมุนไพร 

หญิงสาวได้ผันตัวมาเป็นคุณหมอรักษาคนไข้อย่างเต็มตัว และตั้งปณิธานไว้กับตัวเองว่าเธอจะต้องเป็นอย่างท่านตาของเธอให้ได้ เป็นหมอที่รักษาคนไข้ด้วยจิตวิญญาณแห่งความเป็นหมอ ที่รักษาคนไข้ด้วยใจมิใช่เงินทอง 

ไนเรียร่าได้ทำการรักษาคนไข้มากมายนับไม่ถ้วน จนในที่สุดเธอก็ได้รับสมญานามว่า หมอผู้วิเศษ เช่นเดียวกับท่านตาของเธอ 

และทุกๆ เย็นหลังจากที่รักษาคนไข้เสร็จ เธอก็จะไปนั่งเล่นอยู่ข้างหลุมศพของผู้เป็นตาพร้อมทั้งนำดอกไม้จากสวนหน้าบ้านไปวางที่หน้าหลุมศพทุกครั้ง 

เวลาที่เธอรู้สึกเหงา ท้อใจ เหนื่อยใจ ทุกข์ใจ หรือเสียใจ เธอก็จะมานั่งอยู่ที่หลุมศพของผู้เป็นตาเพื่อระบายความในใจและเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ท่านตาของเธอฟัง เพราะเธอรู้สึกอุ่นใจทุกครั้งเวลาที่มานั่งอยู่ ณ ที่แห่งนี้

ในวันนี้ไนเรียร่านั้นได้ตัดสินใจมาบอกลาท่านตาของเธอก่อนออกเดินทาง ร่างบางเดินตรงมายังหลุมศพของผู้เป็นตาพร้อมทั้งพวงดอกไม้ที่ร้อยเองกับมือ เพราะวันนี้เธอได้เตรียมตัวเข้าไปในเมืองใหญ่เพื่อไปตามหาครอบครัวที่แท้จริง หลังจากที่เธอได้รับรู้ว่าความจริงว่าเธอนั้นมีครอบครัวที่แท้จริงที่รอคอยอยู่

...ครอบครัวที่เธอพลัดพรากจากมาตั้งแต่เมื่อครั้งยังเยาว์วัย..

เธอไม่เคยคิดโกรธท่านตาของเธอเลยแม้แต่น้อยที่ปกปิดเธอเรื่องนี้ หากแต่เธอกลับรู้สึกดีใจเสียด้วยซ้ำที่เธอได้มาเป็นหลานของท่านตา

ท่านตาที่รักเธอเสมือนหลานแท้ๆ ตั้งแต่จำความได้เธอกลับไม่รู้สึกขาดความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย เพราะท่านตานั้นได้มอบความรักทั้งหมดที่มีให้เธอหมดแล้ว และความรักของท่านตานั้นก็มาเติมเต็มให้กับเธอจนเธอไม่เคยรู้สึกว่าขาดความรักความอบอุ่นเลยแม่แต่น้อย

หญิงสาวหวนคิดถึงจดหมายของผู้เป็นตาที่ได้ทิ้งให้กับเธอเอาไว้ ซึ่งในจดหมายฉบับนี้นั้นได้บอกตัวตนที่แท้จริงของเธอทั้งหมดเอาไว้ และนอกจากนี้ท่านตาก็ยังได้มอบสมบัติของท่านยกให้กับเธอทั้งหมดอีกด้วย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ใช่หลานแท้ๆ ก็ตาม

 

ถึง ไนล์หลานรัก 

 ไนล์เอ๊ย เมื่อหลานเจอจดหมายฉบับนี้ นั่นก็หมายความว่าตาไม่ได้อยู่ในโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว ตาอยากจะบอกกับเจ้าว่าตั้งแต่ที่ตาได้พบหลานที่ริมแม่น้ำไนล์เมื่อครั้งที่เจ้ายังแบเบาะ ตอนนั้นหลานยังตัวน้อยๆ น่าเกลียดน่าชังยิ่งนัก ตารู้สึกขอบคุณเทพเจ้าที่นำพาหลานให้มาพบเจอกับตา ตามีความสุขมากๆ ที่ได้เลี้ยงดูเจ้า ได้เฝ้ามองเจ้าเติบใหญ่ เป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์แบบ เจ้านั้นงดงามทั้งกายและใจ จงเพียรรักษาความดีนั้นไว้ไม่ว่าเจ้านั้นจะทำสิ่งใดก็ตามแต่  จงเชื่อใจของเจ้า มันจะคอยนำทางเจ้า อย่าได้หลงระเริงไปกับความโลภ ความหลง อย่าให้ความชั่วมาครอบงำจิตใจของเจ้าได้ ตั้งแต่เล็กจนโต เจ้าไม่เคยทำให้ตาผิดหวัง เจ้านั้นคือความภูมิใจของตา ตาคงไม่ได้อยู่ดูแลเจ้าอีกต่อไปแล้ว เจ้าต้องดูแลรักษาตัวให้ดี ตาเชื่อว่าไนล์ของตาจะได้คู่ครองที่ดี เขาผู้นั้นจะเป็นคนโชคดีที่สุดที่ได้ครอบครองดอกไม้งามแห่งลุ่มน้ำไนล์ดอกนี้ ตาจะคอยอยู่เคียงข้างเจ้าอยู่เสมอไม่ว่าที่ใด ถึงแม้ว่ากายจะสลาย แต่หัวใจของตา มันยังคงรักและเป็นห่วงหลานอยู่เสมอตราบชั่วนิรันดร์กาล          
        เรื่องสำคัญที่ตาอยากจะบอกอีกอย่างก็คือ ล็อกเก็ตที่เจ้าสวมอยู่นั้นเป็นสิ่งที่ติดตัวเจ้ามาตั้งแต่ที่ตานั้นพบกับเจ้า หลานสามารถตามหาครอบครัวที่แท้จริงได้จากล็อกเก็ตอันนี้ ลองกดปุ่มเล็กๆ ด้านข้างดูเจ้าจะพบว่ามันเปิดออกได้ เจ้าจะพบรูปของครอบครัวของเจ้า ด้านหลังมีบางอย่างสลักเอาไว้ซึ่งตาไม่รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร เจ้าต้องหาคำตอบด้วยตนเอง จงไปตามหาพวกเขาซะ พวกเค้าคงเสียใจมากที่เจ้าโดนหมาป่าคาบหายไป ตาขอโทษที่ไม่ได้พาเจ้ากลับไปส่งตั้งแต่ทีแรก เพราะว่าตากลัวที่จะออกไปยังโลกภายนอก และกลัวที่จะเสียหลานน่ารักอย่างเจ้าไป โดยลืมคิดถึงครอบครัวของเจ้า ได้โปรดยกโทษให้คนแก่เห็นแก่ตัวคนนี้ด้วยนะหลานรัก

         ปล.กล่องที่แนบมากับจดหมายนี้นั้นเป็นสมบัติของตาที่ตาได้รับตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ทั้งหมดนี้ตายกให้เจ้า ต่อจากนี้ไปมันเป็นของๆ เจ้าแล้ว ดูแลมันให้ดีด้วย

                                                              รักเจ้ามากที่สุด...หลานรักของตา

 

              เมื่อคิดถึงข้อความในจดหมาย น้ำตาก็พลันรินไหลก่อนจะรีบปาดทิ้งไป เพราะเธอได้ให้สัญญากับท่านตาของเธอไว้แล้ว ว่าต่อไปนี้เธอจะเข้มแข็งและไม่ร้องไห้ให้ท่านตาของเธอต้องเป็นห่วงอีกต่อไป หญิงสาวก้มลงมองดูกำไลรูปงูสีทองซึ่งเป็นหนึ่งในสมบัติที่ท่านตาได้ทิ้งไว้ให้เธอด้วยแววตาเศร้าหมอง

ดวงตาของพญางูนั้นเป็นอัญมณีสีแดงที่บางครั้งเวลาเผลอจ้องมองนานๆ เธอจะรู้สึกเหมือนกับว่าดวงตาของมันนั้นวูบไหวดุจราวกับมันมีชีวิตขึ้นมา แต่หญิงสาวกลับไม่รู้สึกกลัวแต่อย่างใด เธอกลับชอบมันเสียด้วยซ้ำ เพราะมันเปรียบเสมือนตัวแทนท่านตาของเธอที่คอยอยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา ดังนั้นเธอสัญญากับตัวเองไว้ว่าเธอจะดูแลรักษามันให้ดีที่สุดเลยทีเดียว

หญิงสาวทอดมองไปยังหลุมศพของผู้เป็นตา แล้วตัดสินใจเอ่ยบอกลาเพื่อที่จะเดินทางไกลแสนไกล ไปตามหาคำตอบว่าครอบครัวที่แท้จริงของเธออยู่ที่ไหนและเป็นใครกัน

ท่านตาจ๋า วันนี้ไนล์จะเดินทางไปตามหาครอบครัวที่แท้จริงแล้วนะจ๊ะ ไนล์แค่อยากจะรู้ว่าพวกเขาเป็นใครกัน แล้วทำไมถึงต้องทิ้งไนล์ ท่านตาช่วยอวยพรให้ไนล์ทำสำเร็จด้วยนะจ๊ะ แล้วไนล์จะกลับมาหาท่านตาอีก ไนล์สัญญา ไนล์ขอกราบลาท่านตานะจ๊ะ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านตามอบให้ไนล์” 

หญิงสาวนำพวงดอกไม้ที่ถือติดมือมาค่อยๆ บรรจงวางลงบนหลุมศพของท่านตาอย่างแผ่วเบา สองมือประนมก้มลงกราบลงบนดินที่ปกคลุมร่างของท่านตาเธออีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจเดินจากไป

โดยที่ไม่ทันได้สังเกตว่าด้านหลังของเธอนั้นมีกลุ่มควันสีขาวก่อตัวเป็นรูปร่างผู้มีพระคุณของเธอที่กำลังยืนส่งยิ้มมาให้อย่างมีความสุข ก่อนจะจางลับหายไปพร้อมกับสายลมแห่งความอบอุ่นที่พัดผ่านเป็นครั้งสุดท้าย

เจ้าจะมีความสุขกับโลกใหม่ของเจ้าตลอดกาล...หลานรักของตา...

 
ไนเรียร่าเดินตรงมายังท่าเรือของหมู่บ้านท่ามกลางชาวบ้านมากมายที่มาคอยส่ง ทุกคนในหมู่บ้านต่างก็เสียใจต่อการจากไปของนาง แต่ทุกๆ คนก็ช่วยกันอวยพรให้นางได้พบกับครอบครัวโดยเร็ว

กลับมาเยี่ยมเยียนกันมั่งนะไนล์เอ๊ย หมู่บ้านแห่งนี้ยินดีต้อนรับเจ้าเสมอ ถ้าเจ้าไม่เจอใครก็กลับมาบ้านของเรานะ อย่าลืมว่าทุกคนนั้นคือครอบครัวของเจ้าเสมอ...

หัวหน้าทาเคดะเอ่ยบอกแก่ไนเรียร่าด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อย ตั้งแต่เล็กจนโตสาวน้อยนั้นไม่เคยพรากจากพวกเขามาก่อน แต่ตอนนี้หญิงสาวนั้นกำลังจะเดินทางไปยังที่ไกลแสนไกลโดยไม่รู้ว่าจะได้เดินทางกลับมาอีกหรือเปล่า จึงทำให้เขานั้นอดใจหายไม่ได้

หญิงสาวเดินเข้าไปหาลุงทาเคดะและป้าเอมิกะแล้วสวมกอดทั้งสองเพื่อเป็นการอำลา พวกท่านเป็นผู้มีพระคุณของเธอที่เลี้ยงและดูแลเธอมาจนเติบใหญ่ และยังมอบความรักและความอบอุ่นให้กับเธอไม่แพ้ท่านตา จนเปรียบประดุจพ่อและแม่คนที่สองของเธอก็มิปาน

ไนล์ขอบพระคุณท่านลุงและท่านป้ามากๆ เลยนะจ๊ะที่คอยดูแลไนล์ตลอดมา ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง หวังว่าไนล์จะได้มีโอกาสตอบแทนท่านลุงกับท่านป้าบ้าง...

โอ๊ย ไม่ต้องตอบทงตอบแทนอะไรหรอกลูกเอ้ย แค่ที่เจ้าทำให้หมู่บ้านของเรามา แค่นี้ก็มากมายจนไม่รู้พวกเราจะตอบแทนเจ้าอย่างไรหมดแล้ว พวกเราสิต้องเป็นฝ่ายขอบคุณเจ้า ยังไงก็อย่าลืมกลับมาเยี่ยมเยียนป้าบ้างนะไนล์นางเอมิกะบอกน้ำตาคลอพลางลูบเนื้อลูบตัวหญิงสาวอย่างเอ็นดู

ได้จะท่านป้า ถ้าอย่างนั้นไนล์ไปก่อนนะจ๊ะร่างบางผละจากผู้มีพระคุณของเธอก่อนจะเดินตรงไปหาเพื่อนรักของเธอที่ยืนหน้าบึ้งไม่พูดไม่จา ซึ่งเธอรู้ดีว่าอาการเก๊กขรึมแบบนี้เป็นอาการงอนของเพื่อนเธอ

หญิงสาวส่งยิ้มให้น้อยๆ ก่อนจะโผเข้าสวมกอดเพื่อนชายของเธอแน่นเพื่อเป็นการอำลา ซึ่งทาเคชินั้นก็ถึงกับชะงักตัวแข็งค้างไปเพราะตั้งแต่โตมา เขาและไนล์ก็ไม่เคยใกล้ชิดกันมากขนาดนี้มาก่อนเนื่องด้วยโตเป็นหนุ่มเป็นสาวกันแล้ว อย่างมากก็แค่โอบไหล่เท่านั้นเอง ดังนั้นตอนนี้เขาจึงอดรู้สึกเขินๆ ไม่ได้

เอาเถอะๆ ถึงอย่างไรก็คงไม่มีใครห้ามเจ้าได้แล้ว ยังไงก็ระวังตัวด้วยก็แล้วกัน ข้างนอกนั้นมันอันตรายมากนัก เจ้าก็อย่าไปไว้ใจใครให้มากนักล่ะ อยู่ข้างนอกคนเดียวหากเกิดอะไรขึ้นข้าก็ตามไปช่วยเจ้าไม่ทันหรอกนะ

                เผียะ!

ไอ้ลูกปากเสีย แกจะไปแช่งน้องทำไมกันฮะนางเอมิกะฟาดไหล่ลูกชายเต็มแรงกับการพูดไม่ถูกเวล่ำเวลา

               โธ่แม่ก็ ข้าก็แค่อยากจะเตือนๆ ไนล์เอาไว้ นี่ข้าเตือนด้วยความเป็นห่วงนะเนี่ยไนเรียร่าอมยิ้มขำกับคำพูดของเพื่อน

              จ้าๆๆ พ่อเพื่อนรัก ไนล์คนนี้สัญญว่าจะดูแลตัวเองอย่างดีที่สุด ถ้าเกิดมีคนคิดร้ายกับไนล์เมื่อไร ข้าก็จะฟันมันให้ขาดเป็นสองท่อนเลยดีมั้ยไนเรียร่าถามทาเคชิเสียงเหี้ยม

              นั่นแหละๆๆ ดีมากๆ แต่ทางที่ดีเอาซักสิบท่อนดีกว่านะ แค่สองท่อนมันไม่ค่อยสะใจน่ะ

              ฮะๆๆ ได้สิจ๊ะเพื่อนผู้โหดเหี้ยมทาเคชิแยกเขี้ยวใส่เมื่อโดนเพื่อนสาวเรียกเช่นนั้น

              เอาล่ะๆ รีบไปเถอะไนล์ ขืนชักช้ากว่านี้เดี๋ยวแดดจะร้อนมากจนเผาผิวงามๆ ของเจ้าเสียหมด

นายทาเคดะเร่งให้ไนล์ออกเดินทาง เพราะขืนอยู่นานมากกว่านี้ ก็คงจะเป็นตัวเขาเองที่ห้ามไนล์ไม่ให้ไป

ถ้างั้นไนล์ไปก่อนนะจ๊ะทุกคนไนเรียร่าเอ่ยล่ำลาก่อนจะโบกมือลาทุกคน แล้วค่อยๆ ก้าวลงเรือมุ่งหน้าออกเดินทางเข้าสู่เมืองหลวง เพื่อตามหาคำตอบที่มันติดค้างอยู่ในใจของเธอ

 

ไนเรียร่าออกจากหมู่บ้านมาสามเดือนแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเธอแตกต่างจากที่ที่เธอจากมามากนัก ดังนั้นเธอจึงต้องเรียนหนักมากเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเลยทีเดียว เพื่อที่จะปรับตัวให้เข้ากับโลกใหม่นี้ได้

ไนเรียร่าได้ตัดสินใจเอาของมีค่าที่นำติดตัวบางอย่างไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินตราเพื่อเอาไว้ใช้ ก่อนจะนำไปสมัครเข้าคอร์สเรียนภาษาอังกฤษแบบระยะสั้นเพื่อเอาไว้ใช้ในการสื่อสารในการสืบหาครอบครัวของเธอ ซึ่งใช้เวลาเพียงแค่สองเดือนไนล์ก็สามารถใช้ภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว

หลังจากนั้นไนเรียร่าก็จำเป็นต้องไปหาร้านทำพาสปอร์ตปลอมในตลาดมืดเพื่อทำพาสปอร์ต เนื่องจากเธอนั้นเปรียบเสมือนบุคคลไร้ตัวตนในประเทศนี้ เธอจึงต้องปลอมแปลงเอกสารขึ้นมา เพราะเธอจำเป็นต้องเดินทางไปยังประเทศไทย...ประเทศที่เป็นเบาะแสเดียวของเธอ ซึ่งเธอได้ข้อมูลมาจากหลังล็อกเก็ตที่ห้อยติดตัวเธอมาตลอดชีวิต!!!

และในตอนนี้นั้นหญิงสาวก็กำลังอยู่ในเครื่องบินโดยสารสายการบินอียิปต์แอร์ที่กำลังจะบินไปยังประเทศไทย เพราะด้านหลังล็อกเกตที่ติดตัวเธอมาตลอดชีวิตนั้นสลักด้วยภาษาไทยเอาไว้ว่า รุ่งเรืองโรจนไพศาลดังนั้นหญิงสาวจึงค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับตระกูลนี้ ทั้งธุรกิจทั้งหมดของตระกูล ผู้บริหารปัจจุบัน รวมถึงที่สถานที่ตั้งทุกบริษัท เพื่อตามหาครอบครัวของเธอได้ง่ายขึ้น

              อยากรู้จริงๆ ว่าใครกัน ที่จะเป็นเจ้าของล็อกเกตอันนี้ เขาจะรู้เรื่องราวของเรา และจะรู้จักกับครอบครัวของเรารึเปล่านะ เฮ้อ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เอาเป็นว่าผลจะออกมาเป็นยังไงก็ช่างเถอะ ท่านตาช่วยอวยพรให้ไนล์ด้วยนะคะ”  หญิงสาวหลับตาอธิษฐาน ก่อนที่เสียงประกาศจะดังขึ้น

สวัสดีค่ะผู้โดยสารทุกท่านคะ ขอต้อนรับทุกท่านสู่สายการบินอียิปต์แอร์ เที่ยวบินที่ MS 961 นะคะขณะนี้เที่ยวบินของเรากำลังจะออกเดินทาง... เสียงพนักงานต้อนรับสาวสวยดังขึ้นเป็นภาษาท้องถิ่นและภาษาสากล เป็นสัญญาณการออกเดินทาง ก่อนที่นกยักษ์ตัวโตจะพาหญิงสาวเหินฟ้าข้ามประเทศเพื่อไปตามหาครอบครัวของเธอ

 

ใบหน้างดงามแปลกตากับท่าเดินงามสง่า สะกดสายตาผู้คนในสนามบินสุวรรณภูมิให้จับจ้องมากันเป็นตาเดียว แต่เพราะหญิงสาวเดินก้มหน้าก้มตาเข็นรถเดินตรงไปยังที่จอดรถแท็กซี่ และคิดถึงสิ่งที่จะทำเป็นลำดับต่อไป จึงไม่ได้รับรู้ถึงสายตาเหล่านั้นแม้แต่น้อย เธอรีบเดินตรงไปขึ้นรถแท็กซี่ก่อนจะบอกจุดมุ่งหมายปลายทาง

             “ไปโรงแรมคลิสตัลกรอรีค่ะ” เสียงใสบอกจุดหมายเป็นภาษาอังกฤษกับโชเฟอร์ที่กำลังนั่งมองนางฟ้าตัวเป็นๆ ที่เข้ามานั่งในรถของตนตาค้างพลางอ้าปากหวออย่างคนที่กำลังสติหลุดลอย

เอ่อ คุณลุงเป็นอะไรรึเปล่าคะ” ไนเรียร่าเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากเห็นว่าแกค่อนข้างมีอายุมากแล้ว จึงห่วงกลัวว่าจะเป็นอะไรไป

อะ...เอ่อ...ครับได้ครับ โรงแรมคลิสตัลกรอรี ครับได้ครับ” ลุงคนขับบอกด้วยน้ำเสียงลนลานอย่างคนที่กำลังจับต้นชนปลายอะไรไม่ค่อยถูก ก่อนจะขับรถตรงไปยังจุดหมายที่หญิงสาวต้องการ

เอาเป็นว่าวันนี้ขอเราไปพักก่อนแล้วกันนะ แล้วพรุ่งนี้เราจะได้เริ่มไปตามหาครอบครัวจริงๆ กันสักที’ ไนเรียร่าบอกกับตัวเองหลังจากเช็คอินเข้าพักที่โรงแรมเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่ร่างบางจะผลอยหลับไปบนเตียงนุ่มด้วยความอ่อนเพลียหลังจากอาบน้ำเสร็จ

 

แสงแดดจ้าที่ส่องผ่านเข้ามายังในห้องพักบ่งบอกถึงเวลาว่าสายมากแล้ว ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มขยับตัวอย่างงัวเงีย ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน อาบน้ำแต่งตัว เตรียมตัวที่จะไปบริษัท SN Jewelry ซึ่งอยู่ไม่ไกลกับโรงแรมที่พักของเธอนัก เนื่องจากข้อมูลที่หามาได้ ระบุว่าส่วนใหญ่แล้วประธานบริษัทมักจะเข้ามาที่บริษัทนี้

              หญิงสาวสวมชุดแซ็กสีน้ำทะเล เกล้าผมสูงมัดไปด้านข้าง ผูกด้วยริบบิ้นสีขาว ประดับด้วยกิ๊บรูปดอกไม้ ส่วนหน้านั้นก็เพียงแค่ทาแป้งบางๆ และทาลิปกลอสสีสวยให้ริมฝีปากบางอีกนิดหน่อยก็ดูสวย น่ารัก

              เธอหันซ้ายมองขวาส่องดูความเรียบร้อยในกระจกอีกครั้ง ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายที่วางอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วเดินออกไปใส่รองเท้าส้นสูงที่วางอยู่หน้าห้อง ก่อนจะหยิบกุญแจออกมาล็อกแล้วหมุนตัวเดินตรงไปยังลิฟต์เพื่อลงไปยังห้องอาหารของโรงแรมด้านล่างเพื่อรับประทานอาหารเช้า

ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าสู่ห้องอาหาร ทุกคนก็จับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน บ้างจับจ้องมาด้วยความชื่นชม บ้างก็อิจฉา บ้างก็จ้องด้วยความเสน่หากับความงามตรงหน้าที่เกินบรรยาย ดุจนางฟ้านางสวรรค์

สายตาที่จับจ้องมาทำให้ไนเรียร่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหลัง เมื่อไม่พบใครนอกจากตนเอง ก็หันกลับมาสำรวจเครื่องแต่งกายของตนแทน

เราแต่งตัวแปลกประหลาดไปรึเปล่าเนี่ย ทำไมทุกคนถึงต่างพากันจ้องมองมานะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ เราก็แต่งตัวปกติดีนี่นา เฮ้อ...คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง’ ร่างบางสำรวจการแต่งกายของตนเอง เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ไนเรียร่าจึงรีบเดินตรงไปยังโต๊ะว่าง แล้วสั่งอาหารเช้ามารับประทานทันที 

หลังจากทานอาหารอิ่มแล้ว หญิงสาวก็เดินออกมาหน้าโรงแรมเพื่อขึ้นแท็กซี่ไปยังจุดหมายปลายทางที่ต้องการ และเป็นจุดประสงค์ของการมาที่ประเทศเทศไทยครั้งนี้ ซึ่งนั่นก็คือบริษัท S&N Jewelry นั่นเอง


                            ******************************************************************************

      มาแล้วจ้าอีบุ๊คของเรื่อง ลิขิตเสน่หา...มนตราไอยคุปต์ ฝากองค์ฟาโรห์ทุตโมซิสและหนูไนล์ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของแฟนๆทุกท่านด้วยนะคะ และพิเศษสุดๆ สำหรับอีบุ๊คนะคะ มีตอนพิเศษที่ไม่มีในหนังสือด้วย ใครอุดหนุนแล้วอย่าลืมกด rating และ คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ จุ๊ฟๆ ขอขอบพระคุณสำหรับการติดตามและทุกๆ กำลังใจที่มีมาให้กันโดยตลอดนะคะ                    

 

                                                                                                                                                                                    กราบงามๆค่ะ                                                                                               นภัสพลอย



ลิขิตเสน่หา...มนตราไอยคุปต์
นภัสพลอย
www.mebmarket.com
ลิขิตแห่งเสน่หา...เมื่อเทพีไอซิสดลบันดาลให้นินจาสาวจากยุคปัจจุบันย้อนเวลากลับคืนสู่อดีตกาล ความเก่งกาจด้านการต่อสู้ทำให้ได้เป็นถึงราชองครักษ์สาวคนแรกในประวัติศาสตร์ ที่คว้าหัวใจองค์ฟาโรห์ได้ทั้งดวง โชคชะตานำพาให้ชีวิตของสาวน้อยบุณฑริกาหรือไนล์ต้องเป็นกำพร้าตั้งแต่เพียงอายุไม่กี่เดือน เธอต้องจากครอบครัวเพราะอุบัติเหตุบางอย่าง เหตุการณ์นี้ทำให้เธอได้พบกับหมอผู้หนึ่งซึ่งรับเธอเป็นหลานบุญธรรม เขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง  หมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนเร้นจากโลกภายนอก ที่ซึ่งเป็นศูนย์รวมของเหล่านินจา!!! แต่แล้วฟ้าก็กลั่นแกล้งเธออีกครั้ง เมื่อสาวน้อยต้องเดินทางข้ามกาลเวลามาพบกับฟาโรห์ทุตโมซิสผู้เกรียงไกรในดินแดนแห่งอียิปต์โบราณนับพันปีเพื่อมาทำภารกิจสำคัญตามคำบัญชาสวรรค์           ฟาโรห์หนุ่มเฝ้าฝันถึงแต่นางในดวงใจผู้เป็นปริศนามานานหลายปี แต่แล้ววันหนึ่งบุรุษผู้ซึ่งลึกลับ รูปร่างผอมบางอรชรอ้อนแอ้นราวกับสตรี มีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งกาจไม่เหมือนใคร อีกทั้งยังมีฝีมือในการรักษาที่เป็นเลิศ แม้แต่หมอหลวงก็มิอาจทัดเทียมได้ปรากฏกายขึ้น  ดวงหทัยขององค์ฟาโรห์ที่แข็งแกร่งดุจหินผาก็เริ่มสั่นคลอน 'มันเกิดอะไรกับใจข้า...' แต่ใครเล่าจะรู้ สิ่งที่เห็นและเป็นอยู่อาจจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่ล่อหลอกให้ตายใจ และทั้งหมดนั้นคือโชคชะตาและฟ้าเป็นผู้กำหนด เพราะนี่คือ ลิขิตแห่งเสน่หา...มนตราไอยคุปต์ ที่นำพาและดลบันดาลรักให้มาพบพา ขอเชิญพบกับนิยายครบทุกรสชาติที่มีทั้ง หวานอบอุ่น ละมุนละไม หวานชื่นใจ ร้อนแรง ดุเดือด เลือดสาด ฯลฯ ที่จะทำให้แฟนๆ นั้นเต็มอิ่มไปกับความรัก และพิเศษสุดๆ กับตอนพิเศษที่ไม่มีในหนังสือ! เฉพาะอีบุ๊คที่นี่ที่เดียวเท่านั้น!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

5,794 ความคิดเห็น

  1. #5635 ฝนพลาย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2555 / 01:15


    คือลองดูเรื่องเวลาดูนะคะ ทีเเรกเห็นซันบอกหมอภัทรว่าวันเกิดคุณเเม่คือวันอาทิตย์นี้ห่างออกไปอีก 4 วัน

    ต่อมาตอนท้ายๆ กลับบอกไนล์ว่าอีก 2 อาทิตย์จะถึงวันเกิดคุณเเม่ ถ้ายังไงลองเเก้ให้มันคล้องจองกันหน่อยนะคะ

    รีไรท์ทั้งทีก็เก็บรายระเอียดให้มากมากไปเลย สู้ๆค่ะ!
    #5635
    0
  2. #5631 ม่อนขามป้อม (@jazz4946) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2555 / 17:20
    น่ารักเชียว

    #5631
    0
  3. #5629 น้องนาง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2555 / 12:53
    อืม รีไรใหม่แน่เลยเพราะด่านตอนก่อนไม่ไช่ยังงี้



    หนังสือออกแล้วจะไปอุดหนุนนะค่ะ
    #5629
    0
  4. #5359 มณีจำปา (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2554 / 08:47
    ลุ้นค่ะ
    #5359
    0
  5. #5238 THE DRAK NIGHT (@boeeingg) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2554 / 13:16
    หนุกๆๆ ^__^
    #5238
    0
  6. #5065 honeydew310 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2554 / 19:40
    จะเป็นยังไงต่อไปเนี๊ยะ เหอ เหอ หยุดอ่านไม่ได้
    #5065
    0
  7. #5031 •Zol2iäc• (@yuletied) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2554 / 02:02
    โว้ว
    ตื่นเต้น
    #5031
    0
  8. #4750 Fairy dream (@roiza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2554 / 15:31
    ลุ้น ๆ
    #4750
    0
  9. #4714 THE DRAK NIGHT (@boeeingg) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2554 / 22:55
    สนุกกกกกกก
    #4714
    0
  10. #4145 invaluable (@sootteeruk_mink) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2554 / 15:30
    ในที่สุดครอบครัวก็กลับมาเป็นครอบครัวสักที
    #4145
    0
  11. #3413 เงารัตติกาล (@darel) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2553 / 23:45
    ใจเต้น กะ น้องสาวตัวเอง =_=' เข้าเรื่องและ ลุ้นอยู่ตั้งนาน
    #3413
    0
  12. #3110 saber (@vano) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2553 / 22:51
    เยส จะเข้าเรื่องแล้ว ^_^
    #3110
    0
  13. #1733 viva (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2552 / 22:24
    อ่านตอนนี้แล้วแปลกๆค่ะ  ซันไม่เคยชายตาแลหญิงสาวคนไหนอีกเลย เพราะน้องสาวหายไป

    น้องหายไปตอนเป็นทารก ส่วนซันอายุ 5 ขวบ เราว่ามันดูแปลกไปมั้ยที่เด็ก 5 ขวบ จะจำฝังใจไม่สนใจยิ้มให้ผู้หญิงเลย
    #1733
    0
  14. #1180 Yim Joo Hae (@yim-zoe) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2552 / 22:10

    อยากมีพี่ชายแบบนี้บ้างอ่า ^__^=

    #1180
    0
  15. #810 GeeRaNa (@gangangan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2552 / 15:52
    เท่ง่าแต่พี่เกรซเท่กว่า เพราะฉะนั้น อัพเร็วๆน้าค่ะ
    #810
    0
  16. #421 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2552 / 15:49

    จะได้เจอมั้ยนะ

    #421
    0
  17. #67 mydei (@mydei) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2552 / 04:15
    จะได้เจอไหมเนี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #67
    0
  18. #40 คนรอ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2552 / 11:27
    มัยมันสั้นจังอะ



    แต่ชอบมากคะ



    มาอัพไวๆนะคะ
    #40
    0