ลิขิตเสน่หา...มนตราไอยคุปต์ (E-book) (Re-up)

ตอนที่ 30 : บทที่ ๑๔ ความเป็นจริงที่ยากจะยอมรับ_1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    29 ม.ค. 62

          

เหลืออีกเพียง 2 วันเท่านั้นจ้าสำหรับโปรโมชั่นสุดพิเศษ ใครยังไม่มีห้ามพลาดน๊า
อ่านจุใจหนึ่งพันกว่าหน้า + ตอนพิเศษที่ไม่มีในหนังสือ รับรองฟินคุ้มจ้า


บทที่ ๑๔ ความเป็นจริงที่ยากจะยอมรับ


แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องส่งผลให้ร่างบางที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงฟื้นคืนสติ เปลือกตาบางค่อยๆ ขยับลืมขึ้น แต่แล้วก็ต้องรีบหลับลงไปใหม่ เพราะว่ายังไม่ชินกับแสงจ้า ไนเรียร่าค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้งหนึ่งแล้วภาพตรงหน้าก็ค่อยๆ เริ่มปรากฏชัดเจน


ตอนนี้เธออยู่ในห้องนอนขนาดใหญ่ที่มีระเบียงกว้างด้านนอกและอยู่ริมน้ำ แสงแดดที่สาดเข้ามาในห้องทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น กลิ่นหอมของน้ำที่ลอยมาตามลมช่วยทำให้เธอรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายขึ้น


หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวขึ้นนั่งพลางกวาดตามองรอบๆ ห้อง เธอรู้สึกไม่คุ้นตากับสถานที่นี้มาก่อนเลย


สิ่งของทุกอย่างภายในห้องช่างดูแปลกตาไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย มันช่างดู...โบราณ เมื่อคิดมาได้ถึงตรงนี้หญิงสาวก็ตาโต


นี่เราอยู่ที่ไหนกันแน่ ทุกคนหายไปไหนกันหมด


ความตื่นตระหนกเริ่มเข้ามาครอบงำจิตใจ ไนเรียร่าพยายามตั้งสติแล้วคิดถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น...


“เราจำได้ว่ากำลังเดินแบบอยู่บนเวทีนี่นา แล้วจู่ๆ ก็เกิดพายุหรืออะไรบางอย่างที่ทำให้กระแสน้ำปั่นป่วนจนเกิดคลื่นลูกใหญ่ เราก็เลยหาที่ยึดเกาะแล้วก็ถูกคลื่นยักษ์ซัดตกน้ำมา...ใช่แล้วเราตกน้ำนี่นา แล้วพี่ชายก็ว่ายเข้ามาช่วยเรา ใช่แล้ว...แต่ว่า...แล้วนี่เราอยู่ที่ไหนกันแน่นะเนี่ยหรือว่าจะเป็นโรงแรม” หญิงสาวพึมพำ ก่อนจะกวาดตามองรอบห้องอีกครั้ง


เธอคิดว่าที่นี่เป็นโรงแรมที่แปลกมากๆ เพราะสร้างได้เหมือนจริงมากเสียจนเธอรู้สึกว่าได้หลุดมาอยู่ในโลกโบราณจริงๆ


“เจ้าของโรงแรมที่นี่เขาเก่งจังเลยนะเนี่ย เข้าใจคิดดีจัง ให้ความรู้สึกที่เหมือนจริงมากๆ เลย” 


ดวงตากลมโตเปล่งประกายชื่นชมก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสงสัยเมื่อตระหนักได้ว่าเธออยู่ในห้องนี้เพียงคนเดียว


“แล้วทุกคนหายไปไหนกันหมดนะเนี่ย”


ไนเรียร่าพยายามที่จะลุกออกจากเตียง แต่ทันทีที่ลุกก็เซล้มลงมาบนเตียงนอนอีกครั้งเนื่องจากหน้ามืด ซึ่งอาจเป็นเพราะเธอนอนหลับนานเกินไปนั่นเอง ไนเรียร่าสะบัดศีรษะไปมาน้อยๆ


“คุณพ่อ คุณแม่ พี่ชายคะ อยู่ที่ไหนกันคะ”


ไนเรียร่าตะโกนร้องเรียกทุกคนที่เธอคาดว่าอาจจะอยู่นอกห้อง เพราะว่าเธอได้ยินเสียงคนคุยกันดังมาจากนอกห้อง หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงคนวิ่งตึงตังมายังห้องที่เธออยู่


ผลัวะ! ประตูถูกเปิดเข้ามาอย่างแรง คนแปลกหน้ามากมายทั้งชายและหญิงต่างเดินยิ้มแย้มเข้ามาในห้อง หญิงสาวกวาดตามองผู้เข้ามาใหม่ด้วยความสงสัยระคนหวาดระแวง


คนพวกนี้เป็นใครกัน แล้วคุณพ่อ คุณแม่ และพี่ชายของเธอหายไปไหน


“ตื่นแล้วเหรอจ๊ะลูก รู้สึกเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นแล้วรึยัง” เรเนียถามหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงนอนด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่นางตื่นขึ้นมายังไม่ได้หุบยิ้มเลย นางรู้สึกว่าวันนี้อะไรๆ ก็ดีไปหมดเสียทุกอย่าง นางตื่นมาเตรียมกับข้าวกับปลามากมายไว้ต้อนรับลูกสาวของเธอ


ลูกสาวที่เธอรอคอยมาทั้งชีวิต...


พวกเขาเป็นใครกันแน่ เราไม่เคยรู้จักคนพวกนี้มาก่อนนี่นา ทุกคนที่เรารู้จักหายไปไหนกันหมด 


ไนเรียร่ากวาดตามองดูคนแปลกหน้ารอบๆ ห้องอย่างระแวดระวัง เพราะเธอไม่มั่นใจว่าคนพวกนี้เป็นใคร อาจเป็นคนร้ายที่ลักพาตัวเธอมาก็ได้ ใช่แล้ว...


หญิงสาวเอามือคลำตามตัวและก้มลงสำรวจตัวก็พบว่าเสื้อผ้า เครื่องประดับ และข้าวของของเธอหายไปหมด ตอนนี้เธอสวมเพียงชุดกระโปรงสีขาวแปลกตาเท่านั้น หญิงสาวตวัดสายตามองคนแปลกหน้าอย่างต้องการคำตอบ


“ข้าวของทุกอย่างของฉันอยู่ที่ไหน แล้วพวกคุณเป็นใครกัน จับตัวฉันมาทำไม พวกคุณต้องการอะไรจากฉัน” ไนเรียร่ารัวคำถามใส่คนแปลกหน้าพลางขยับตัวมองสิ่งของรอบตัวที่สามารถใช้เป็นอาวุธได้


“ใจเย็นๆ ก่อนนะจ๊ะ ข้าจะอธิบายให้ฟัง” เรเนียพยายามเกลี้ยกล่อมร่างบางที่กำลังตื่นตระหนก


“ข้าวของทุกอย่างของเจ้าอยู่ในกล่องใบนั้นทุกอย่างเลย เสื้อผ้า เครื่องประดับ รวมทั้งอาวุธของเจ้า” เรเนียบอกพลางชี้ไปที่กล่องขนาดใหญ่ที่วางอยู่ตรงมุมห้อง


ไนเรียร่ามองไปยังทิศทางที่หญิงแปลกหน้าชี้ แล้วก็พบกล่องที่ว่านั้นวางอยู่ตรงมุมห้อง เธอหันกลับไปมองทุกคนอีกครั้งพลางก้าวลงจากเตียงช้าๆ แล้วเดินตรงไปยังกล่องนั้นเพื่อสำรวจข้าวของของเธอว่ายังอยู่ครบหรือไม่


หญิงสาวค่อยๆ ก้าวเดินอย่างระมัดระวัง พลางหันไปมาระหว่างกล่องเป้าหมายกับกลุ่มคนแปลกหน้า ถ้าหากคนพวกนี้จู่โจมทำร้ายเธอเมื่อไร เธอก็พร้อมที่จะสู้ทันที เพราะว่าตอนนี้สติของเธอกลับมาสมบูรณ์เต็มร้อยแล้ว


เมื่อเธอมาถึงกล่องเป้าหมายก็ค่อยๆ ยกฝากล่องขึ้น ตากลมโตกวาดมองภายในกล่อง เมื่อเห็นของยังอยู่ครบดีตามที่คุณป้าคนนั้นบอกเธอจึงคลายความกังวล ก่อนถอนหายใจเบาๆ


มือเรียวเอื้อมลงไปหยิบมีดสั้นในกล่องขึ้นมาถือเอาไว้ก่อนจะปิดกล่องนั้นอย่างช้าๆ เธอค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญกับกลุ่มคนแปลกหน้าอีกครั้ง หญิงสาวเริ่มคลายความกังวลลงและเริ่มไว้ใจคนแปลกหน้ามากขึ้น


“เอาละค่ะ ขอบคุณที่ช่วยหนูเอาไว้นะคะ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยเก็บของของหนูเอาไว้ด้วย หนูต้องขอโทษเป็นอย่างมากที่เสียมารยาทกับทุกคนว่าแต่ช่วยบอกหนูหน่อยได้มั้ยคะว่าพวกคุณเป็นใคร แล้วที่นี่ที่ไหนกัน พอจะมีโทรศัพท์ให้หนูยืมมั้ยคะ คือหนูอยากจะติดต่อครอบครัวของหนูให้พวกเขามารับหนูที่นี่น่ะค่ะ”


เมื่อไนเรียร่าพูดจบ ผู้คนในห้องต่างมองหน้ากันไปมา ก่อนที่เรเนียจะเป็นตัวแทนเอ่ยตอบคำถามของร่างบาง


“พวกเราคือคนที่ช่วยเจ้าเอาไว้ ส่วนที่นี่ก็คือบ้านของแม่ทัพบาเรเนฟที่ตั้งอยู่ในเมืองธีบส์ซึ่งเป็นเมืองหลวงของอียิปต์ที่อยู่ภายใต้การปกครองขององค์ฟาโรห์ทุตโมซิสอย่างไรล่ะ ส่วนไอ้โทราอะไรที่เจ้าว่านั้นข้าไม่รู้จักหรอก ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”


ดวงตากลมโตของหญิงสาวเบิกกว้างเมื่อได้รับคำตอบจากคุณป้าท่าทางใจดี เธอลองทวนคำตอบที่ได้รับในใจ


เมื่อกี้นี้คุณป้าเขาพูดว่ายังไงนะ อียิปต์ที่อยู่ภายใต้การปกครองของฟาโรห์ทุตโมซิสอย่างนั้นเหรอ จะเป็นไปได้ยังไง ก็ในเมื่อสมัยที่อียิปต์ถูกปกครองโดยฟาโรห์นั้นมันตั้งหลายพันปีก่อนคริสต์ศักราชไม่ใช่เหรอ... ไนเรียร่ามองทุกคนอย่างประหลาดใจ


 “เมื่อครู่นี้คุณป้าบอกว่าองค์ฟาโรห์ทุตโมซิสเป็นผู้ปกครองอียิปต์อยู่ตอนนี้อย่างนั้นเหรอคะ” ไนเรียร่าถามแล้วก็แทบช็อกเมื่อได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้าจากทุกคนในห้อง


“ละ...แล้ว...ตอนนี้เอ่อ...ปีอะไรคะคุณป้า” หญิงสาวเอ่ยถามตะกุกตะกัก


นี่มันชักไม่สนุกแล้วนะ นี่เธอกำลังฝันอยู่รึเปล่าเนี่ย


“ปี...เอ...ก็ปีราชวงศ์ที่ ๑๘ ที่องค์ฟาโรห์ทุตโมซิสครองราชย์น่ะสิ ทรงครองราชย์ต่อจากพระราชบิดา องค์ฟาโรห์อเมนโตเฮปน่ะ”


ยิ่งเรเนียอธิบาย ร่างบางตรงหน้าก็ยิ่งมีสีหน้าซีดเผือดจนนางชักจะไม่สบายใจ


“เจ้าเป็นอะไรรึเปล่า รู้สึกไม่สบายอีกรึเปล่าข้าจะได้ให้คนไปตามหมอมา” นางถามร่างบางด้วยความเป็นห่วง


ใบหน้างามที่ขาวซีดเหมือนกำลังป่วยส่ายไปมาอย่างช้าๆ


มะ...ไม่จริง ปะ...เป็นไปไม่ได้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย


                                  ***********************************

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

5,792 ความคิดเห็น

  1. #5719 mini_mint_wawa (@mint-wawa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 00:16
    ขอลิงค์อีบุ๊คหน่อยคะ
    #5719
    3
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #5719-3 นภัสพลอย (@grace-mydear) (จากตอนที่ 30)
      30 มกราคม 2562 / 22:43
      พยายามจะแปะลิ้งแต่มันไม่ยอมไป ไรท์แปะไว้ให้อยู่หน้าแรกของรวมตอนนิยายนะคะ ด้านบน สามารถคลิกตรง Get it now สีเขียวๆแล้วมันจะเข้าไปที่หน้าเลยจ้า ลองดูน๊า
      #5719-3
  2. #477 chunye (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2552 / 22:05
    มีแค่เนี้ยยยยยยยยยยยยยยยย

    มาทำให้อยากแล้วก็จากไป T T
    #477
    0