ลิขิตเสน่หา...มนตราไอยคุปต์ (E-book) (Re-up)

ตอนที่ 17 : บทที่ ๘ ของขวัญที่ยิ่งใหญ่_ครึ่งหลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,811
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    15 ม.ค. 62

                ทันใดนั้นเองไฟทั้งงานก็ดับพรึบ! แล้วก็มีแสงเทียนนับสิบเล่มสว่างไสวออกมาจากทางด้านข้างเวที ทุกสายตาจึงจับจ้องไปทางที่มาของแสงสว่างนั้นเป็นตาเดียว

              ทินกฤตเดินถือเค้กก้อนโตออกมาจากทางด้านข้างเวที ก่อนที่จะเดินตรงมาหาคุณหญิงที่อยู่ด้านหน้าเวทีพร้อมๆ กับเสียงร้องเพลงที่ดังขึ้น

“Happy birth day to you...เสียงดนตรีบรรเลงขึ้นพร้อมๆ กับเสียงร้องจากผู้คนในงาน

คุณหญิงมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างซาบซึ้งใจและตื้นตันกับลูกชายที่แสนน่าภาคภูมิใจของเธอ เธอไม่เคยผิดหวังในตัวของลูกชายคนนี้เลย ทินกฤตนั้นเป็นเหมือนแสงส่องใจให้กับชีวิตของเธอ ให้เธอมีแรงและกำลังใจที่จะเดินก้าวต่อไปหลังจากสูญเสียลูกสาวตัวน้อย คิดมาถึงตรงนี้น้ำตาก็รื้น...เธอคิดถึงลูกน้อยเหลือเกิน เกือบยี่สิบปีแล้วสินะที่เธอสูญเสียดวงใจของเธอไป ดวงใจดวงน้อยๆ ของแม่... 

...Happy birth day to you” เมื่อเสียงเพลงจบลง น้ำตาแห่งความตื้นตันระคนเศร้าใจของคุณหญิงไหลลงมาเป็นทาง

              สุขสันต์วันเกิดครับคุณแม่ ขอให้คุณแม่มีความสุขมากๆ นะครับ” ทินกฤตเอ่ยพลางยื่นเค้กก้อนโตที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามมาให้มารดาเป่า

               มีความสุขมากๆ นะคุณหญิง ไม่เอาน่า วันดีๆ แบบนี้คุณควรจะยิ้มมากกว่านะ” เทพทัตบอกขณะเดินเข้ามาโอบกอดภรรยาด้วยความรัก มือหนาขึ้นค่อยๆ ไล้ปาดน้ำตาบนหน้าของภรรยาอย่างทะนุถนอม

              สุขสันต์วันเกิดนะคะ/ครับคุณหญิง” เสียงของบรรดาแขกที่มาร่วมงานดังอย่างพร้อมเพรียงกัน 

              ขอบคุณทุกคนมากนะคะคุณหญิงบอกกล่าวขอบคุณแขกของเธอ สายตากวาดมองทุกคนอย่างปลื้มใจ

              เป่าเลยครับคุณแม่ อ้อ...อย่าลืมอธิฐานก่อนเป่าด้วยนะครับ” ทินกฤตยิ้มกว้างพลางยื่นเค้กมาตรงหน้ามารดาอีกครั้ง

              คุณหญิงพลอยไพลินหลับตาลง สองมือเกาะกุมกันอยู่ที่หน้าอกพลางอธิฐาน 

ความฝันและความปราถนาสูงสุดเดียวของฉัน...ขอให้ครอบครัวของเราได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้งด้วยเถิด...’ 

เธอได้แต่เฝ้าอธิฐานมานานนับสิบปี ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไรความฝันของเธอของเป็นจริงเสียที ความหวังของเธอเริ่มจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเธอกลับมาที่ประเทศไทย และได้พบกับพระธุดงค์ที่มาปักกรดอยู่แถวป่าร้างใกล้บ้านของเธอ ซึ่งเธอได้ไปพบท่านโดยบังเอิญหลังจากกลับจากตลาด เธอได้ทำการพูดคุยและปรับทุกข์เรื่องลูกสาวที่หายไปของเธอให้ท่านฟัง และท่านก็บอกกลับมาว่า 

นางนั้นมีดวงชะตาที่ยิ่งใหญ่และสูงส่งนัก นางจะแคล้วคลาดจากอันตรายทั้งปวง ลูกสาวของโยมนั้นตอนนี้ปลอดภัยดี สักวันหนึ่งเขาจะกลับมาหาพวกโยมเอง ตอนนี้พวกโยมก็ได้แต่รอเท่านั้น...รอเวลา...

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาเธอก็ได้แต่รอ...รอ...แล้วก็รอ...

              คุณหญิงสูดหายใจเข้าลึกแล้วเป่าออกไปเต็มแรงทำให้เทียนทุกเล่มนั้นดับลงอย่างพร้อมเพรียงกันภายในครั้งเดียว   เสียงปรบมือดังก้องก่อนที่ทุกคนจะทยอยนำของขวัญเข้ามามอบให้ คุณหญิงรับของแล้วส่งต่อให้สาวใช้นำไปวางรวมไว้อยู่บนโต๊ะตัวใหญ่ซึ่งบัดนี้นั้นได้กลายเป็นกองภูเขาขนาดย่อมไปแล้ว 

และแล้วในที่สุดก็มาถึงเวลาการมอบของขวัญจากเทพทัตผู้เป็นสามีและลูกชายหัวแก้วหัวแหวน 

              นี่ของขวัญจากผมจ้ะ

เทพทัตมอบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินให้คุณหญิงพลอยไพลิน เมื่อคุณหญิงรับกล่องแล้วเปิดออกดูดวงตาก็ต้องเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เมื่อพบกับเครื่องเพชรชุดใหญ่ที่คุณเทพทัตได้ทุ่มเทแรงกายและแรงใจออกแบบและทำขึ้นมาเอง สร้อยคอเพชรที่มีจี้พลอยไพลินสีน้ำเงินรูปหัวใจอยู่ตรงกลางรายล้อมด้วยเพชรล้อมรอบจี้เม็ดงาม ลวดลายสร้อยเกี่ยวกระหวัดกันอย่างอ่อนช้อยสวยงาม

              ...เป็นของขวัญล้ำค่าที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลก...ไม่มีใครเหมือนและไม่เหมือนใคร...

               สวยมากเลยค่ะคุณพี่ ขอบคุณมากนะคะคุณหญิงพลอยไพลินก้มกราบที่อกของสามี พลางโอบกอดด้วยความรัก ซึ่งภาพนี้นั้นได้ประทับลงในใจของทุกคนสำหรับครอบครัวที่น่าอิจฉาแห่งปีครอบครัวนี้ 

นักข่าวพากันยกกล้องขึ้นบันทึกนาทีแห่งความทรงจำนี้ และแล้วก็มาถึงวินาทีสำคัญ ของขวัญจากลูกชาย...

               ส่วนนี่คือของขวัญจากผมครับคุณแม่ ของขวัญที่มอบให้กับคุณแม่ คุณพ่อ และครอบครัวของเราทุกๆ คน...”  ทินกฤตว่าพลางโอบกอดแล้วหอมแก้มคุณหญิงซ้ายขวา

              ไหนวะไอ้ลูกชาย มาหอมแก้มเมียพ่อนี่หรอของขวัญของแก ฮะ” เทพทัตกอดอกมองลูกชายด้วยสายตาที่ว่า 

ไม่มีปัญญาหาของขวัญมาให้แม่ล่ะสิ แล้วมันยังมีหน้ามากอดเมียเขาอีก’ เทพทัตมองลูกชายตาขวาง

               โธ่...พ่อครับนี่ไม่ใช่ของขวัญสักหน่อย ของขวัญน่ะอยู่ตรงนั้นต่างหากทินกฤตว่าพลางผายมือไปยังด้านข้างเวที แล้วพยักหน้าส่งสัญญาณให้กับกรพงษ์ที่ยืนคอยอยู่  

กรพงษ์พยักหน้ารับแล้วผลุบหายเข้าไปด้านข้างเวทีอีกครั้ง ทันใดนั้นเองร่างระหงก็ปรากฏตัวขึ้นกลางแสงสปอตไลต์ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาท่ามกลางสายตาของทุกคนภายในงานที่ต่างก็จับจ้องมาเป็นตาเดียว 

กล้องในมือของนักข่าวถูกยกขึ้นมาเก็บภาพอย่างรวดเร็ว สาวงามที่สวมเดรสเกาะอกสีชมพูหวาน โบว์เล็กผูกอยู่ด้านใต้อก ชายผ้าพลิ้วยาวระดับเข่า รองเท้าส้นสูงสีขาวสวย ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางส่งผลให้ใบหน้างามนั้นน่ามองขึ้นอีกเท่าตัว ผมนั้นถูกเกล้ามวยไว้ด้านข้างประดับด้วยดอกไม้สีขาวสวย ปล่อยปอยผมลงมาด้านหน้าและดัดเล็กน้อย ประดับด้วยต่างหูเพชรที่ส่องประกายแวววาว และสร้อยคอสีทองเส้นยาวที่ถูกห้อยด้วยล็อกเก็ตสีทอง

หญิงสาวงดงามราวกับเจ้าหญิงอันสูงศักดิ์ จนทุกผู้คนแทบจะหยุดหายใจ...

สายตาทุกคู่ที่มองจ้องมายังร่างบางนั้นเรียกอาการประหม่าให้เธอได้เป็นอย่างดี ไนเรียร่าสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะก้าวเดินอีกครั้งอย่างมั่นคง 

นั่นสินะคุณพ่อคุณแม่ของเธอ ในที่สุดเธอก็ทำได้สำเร็จ ครอบครัวของเธอ...ท่านตาคะ ไนล์ทำสำเร็จแล้วค่ะ  ไนเรียร่าค่อยๆ เดินถือช่อดอกไม้ตรงไปยังที่ที่ครอบครัวของเธอยืนอยู่ หญิงสาวยิ้มหวานให้แก่ทุกคนก่อนจะมอบช่อดอกไม้ที่อยู่ในมือให้กับคุณหญิงพลอยไพลินที่ยืนยิ้มอยู่ 

              สุขสันต์วันเกิดนะคะไนเรียร่าเอ่ยอวยพรด้วยภาษาไทยที่ชัดเจนพลางเดินไปยืนคู่กับทินกฤต ไนเรียร่าไม่รู้จะทำยังไงต่อไป จึงได้แต่ยืนยิ้มหวาน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทินกฤตไป

              นี่ครับคุณแม่ ของขวัญของผม คนที่พวกเราทุกคนรอคอยทินกฤตบอกพลางโอบไหล่น้องสาวที่เดินมายืนเคียงข้าง สายตาคมทอดมองด้วยความสุขใจ ในที่สุดวันนี้ความฝันของเขาก็เป็นจริง ในที่สุดครอบครัวของเขาก็ได้มาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากันเสียที...ขอบคุณสวรรค์หรืออะไรก็ตามที่ส่งน้องสาวของเขากลับคืนมา

              ใครวะไอ้เสือ อย่าบอกนะว่าเป็นลูกสะใภ้พ่อน่ะเทพทัตกระเซ้าลูกชายพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่คุณหญิงนั้นยิ้มอย่างดีใจพลางทอดมองสำรวจร่างบางที่อยู่ตรงหน้าอย่างชื่นชม

ลูกเต้าเหล่าใครกันหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริง’ 

พลันร่างของเธอก็ต้องแข็งค้างอย่างตกตะลึงเมื่อมองเห็นล็อกเกตที่ห้อยอยู่บนคอของหญิงสาว และเมื่อเหลือบไปมองลูกชาย ก็พบล็อกเกตอีกอันถูกห้อยอยู่บนคอของลูกชายเธอเช่นกัน!

มะ...ไม่จริง...ล็อกเกตมีสองอัน” คุณหญิงพลอยไพลินมองอย่างตะลึงพลางสะกิดเรียกสามีที่กำลังยืนยิ้มอยู่

               คะ...คุณพี่คะ...ล็อกเกตมีสองอันค่ะ คุณพี่ช่วยน้องดูทีสิคะว่าน้องตาฝาดไปรึเปล่าคุณหญิงพลอยไพลินบอกสามีเสียงสั่นๆ ด้วยไม่แน่ใจว่าเธอตาฝาดไปรึเปล่า ล็อกเกตที่มีอยู่เพียงแค่สองอันในโลกซึ่งเป็นของลูกเธอทั้งสองคน และในตอนนี้นั้นก็อยู่ตรงหน้าเธอนี้เอง 

ทำไมอีกอันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ระ...หรือว่า...โอ้วน้ำตาของคุณหญิงพลอยไพลินไหลลงมาเป็นทาง ในที่สุดดวงใจของเธอก็กลับคืนดังที่พระท่านได้บอกเอาไว้จริง

 โอ้ลูกรัก...ลูกสาวตัวน้อยๆ ของแม่ ในที่สุดลูกก็กลับมาหาแม่แล้ว...ดวงใจของแม่

              เทพทัตไล่มองไปตามที่ภรรยาบอกแล้วก็ต้องตกใจตาค้างอีกคน สวรรค์! มันคือความจริงหรือนี่’ เขาหันไปมองหน้าลูกชายอีกครั้งเพื่อขอคำยืนยัน แล้วก็ได้คำตอบเป็นการพยักหน้าอย่างช้าๆ 

โอ้ ลูกสาวของเขา ลูกน้อยของเขากลับมาแล้วน้ำตาแห่งความปิติยินดีเอ่อคลอแล้วค่อยๆ ไหลลงมาเป็นทาง

               สวัสดีค่ะคุณพ่อ สวัสดีค่ะคุณแม่”

ไนเรียร่าพูดเป็นภาษาไทยอย่างชัดถ้อยชัดคำ พลางทำความเคารพตามฉบับแบบไทยอย่างอ่อนช้อยสวยงามตามที่ได้เรียนมาจากคุณครู         

โอ้ลูกไนล์ของแม่/ ลูกไนล์ของพ่อ” 

คุณหญิงพลอยไพลินและเทพทัตไม่รอช้า ตรงเข้ากอดร่างบางด้วยความรักและความคิดถึงพร้อมๆ กัน

ทุกร่างกอดรัดกันอย่างอบอุ่น ด้วยความโหยหาและคิดถึง น้ำตาแห่งความสุขใจไหลเป็นสาย ทินกฤตไม่รอช้าตรงเข้ากอดทุกๆ คนอีกที  

...ครอบครัวของเขาพร้อมหน้าแล้ว...

ทุกคนต่างซาบซึ้งใจกับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า บางคนถึงกับยกมือซับน้ำตา ถึงแม้ว่ายังไม่รู้แน่ชัดว่าร่างบางนั้นเป็นใคร แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยถามขึ้นมาเพราะเห็นว่าในขณะนี้พวกเขากำลังอยูในโลกส่วนตัว

บรรดาคนในบ้านรวมทั้งเหล่าบอดีการ์ดต่างก็ซาบซึ้งใจกับภาพตรงหน้า บางคนถึงกับยกมือขึ้นมาปาดน้ำตากันเลยทีเดียว

...จากนี้ไปทุกคนคงจะมีความสุขเสียที...

              หลังจากที่กอดกันจนพอใจแล้ว ทุกคนก็ค่อยๆ ผละออกจากกัน คุณหญิงพลอยไพลินลูบหน้าลูบตาพลางหอมแก้มซ้ายขวาด้วยความรักและคิดถึง

              ลูกแม่ช่างสวยน่ารักเหลือเกิน ขอบคุณสวรรค์ที่ลูกกลับมา แม่เฝ้ารอทุกวินาทีแล้วก็ทุกลมหายใจเลยลูก คุณหญิงพลอยไพลินบอกทั้งน้ำตาด้วยเสียงสั่นเครือ

              ใช่แล้วลูกรัก พ่อคิดถึงลูกเหลือเกิน หมดเคราะห์หมดโศกสักทีนะลูกรักเทพทัตลูบศรีษะไนเรียร่าอย่างอ่อนโยน พลางมองบุตรสาวด้วยความรักและคิดถึงอย่างสุดหัวใจ

              เอ่อ ไม่ทราบว่าสาวน้อยคนนี้เป็นใครหรอคะคุณหญิง ว่าที่สะใภ้ของตระกูลรุ่งเรืองโรจนไพศาลรึเปล่าคะนักข่าวใจกล้าคนหนึ่งถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้ และเมือมีผู้กล้าเสี่ยงตายบรรดากระจอกข่าวทั้งหลายต่างก็รีบแย่งกันถามอย่างเซ็งแซ่ เสียงแฟลตจากกล้องในมือยังคงสว่างวาบอย่างต่อเนื่อง

              ใครกันคะ / ครับ ช่วยบอกเราด้วยค่ะบรรดานักข่าวนั้นต่างเบียดเสียดแย่งกันเอ่ยถามจนเหล่าบอดีการ์ดต้องมาคอยกันบรรดานักข่าวเอาไว้ไม่ให้เข้าถึงตัวเจ้านายของตนได้ 

คุณหญิงพลอยไพลินกับเทพทัตไม่เอยตอบใดๆ ทั้งสิ้น ก่อนจะเอ่ยขอตัวจากบรรดาแขกเหรื่อแล้วพาสาวน้อยร่างบางเดินกลับเข้าไปในบ้านและปล่อยให้ทินกฤตจัดการด้านนอก

              เอาล่ะครับทุกท่าน อีกไม่นานทุกท่านก็จะทราบแน่นอนครับว่าสาวน้อยคนนั้นเป็นใคร ครอบครัวของเราจะต้องมีการเปิดตัวอย่างแน่นอนครับ แต่ตอนนี้ทางเราขอความเป็นส่วนตัวให้กับครอบครัวของเราก่อนนะครับ และในวันนี้ทางครอบครัวของเราก็ต้องขอขอบคุณแขกผู้มีเกียรติทุกท่านมากนะครับที่มาร่วมงานในวันนี้ แล้วผมก็ขออนุญาตส่งแขกผู้มีเกียรติทุกท่านตรงนี้เลยนะครับ ขอโทษแทนคุณแม่ด้วยที่ท่านไม่ได้มาส่งด้วยตัวเอง ท่านกำลังเห่อของขวัญนะครับ ฮะๆๆ ขอตัวก่อนนะครับ” ทินกฤตประกาศกับนักข่าวทุกคน พลางหันมาขอบคุณแขกทุกคนแล้วบอกเหตุผลอย่างติดตลก แขกทุกคนก็เข้าใจและทยอยกลับกันไป ส่วนทินกฤตก็เดินตามพ่อ แม่ และน้องสาวเข้าไปในบ้านเพื่อร่วมชื่นชมและยินดีกับของขวัญชิ้นนี้

...ของขวัญที่จะนำความสุขคืนสู่ครอบครัวของเขาอีกครั้ง ของขวัญที่ทุกคนต่างก็เฝ้ารอมานานแสนนาน...ดวงใจแห่งตระกูลรุ่งเรืองโรจนไพศาล


                                   ********************************************************

      มาแล้วจ้าอีบุ๊คของเรื่อง ลิขิตเสน่หา...มนตราไอยคุปต์ ฝากองค์ฟาโรห์ทุตโมซิสและหนูไนล์ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของแฟนๆทุกท่านด้วยนะคะ และพิเศษสุดๆ สำหรับอีบุ๊คนะคะ มีตอนพิเศษที่ไม่มีในหนังสือด้วย ใครอุดหนุนแล้วอย่าลืมกด rating และ คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ จุ๊ฟๆ ขอขอบพระคุณสำหรับการติดตามและทุกๆ กำลังใจที่มีมาให้กันโดยตลอดนะคะ                    

 

                                                                                                                                                                                    กราบงามๆค่ะ                                                                                               นภัสพลอย


ลิขิตเสน่หา...มนตราไอยคุปต์
นภัสพลอย
www.mebmarket.com
ลิขิตแห่งเสน่หา...เมื่อเทพีไอซิสดลบันดาลให้นินจาสาวจากยุคปัจจุบันย้อนเวลากลับคืนสู่อดีตกาล ความเก่งกาจด้านการต่อสู้ทำให้ได้เป็นถึงราชองครักษ์สาวคนแรกในประวัติศาสตร์ ที่คว้าหัวใจองค์ฟาโรห์ได้ทั้งดวง โชคชะตานำพาให้ชีวิตของสาวน้อยบุณฑริกาหรือไนล์ต้องเป็นกำพร้าตั้งแต่เพียงอายุไม่กี่เดือน เธอต้องจากครอบครัวเพราะอุบัติเหตุบางอย่าง เหตุการณ์นี้ทำให้เธอได้พบกับหมอผู้หนึ่งซึ่งรับเธอเป็นหลานบุญธรรม เขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง  หมู่บ้านเล็กๆ ที่ซ่อนเร้นจากโลกภายนอก ที่ซึ่งเป็นศูนย์รวมของเหล่านินจา!!! แต่แล้วฟ้าก็กลั่นแกล้งเธออีกครั้ง เมื่อสาวน้อยต้องเดินทางข้ามกาลเวลามาพบกับฟาโรห์ทุตโมซิสผู้เกรียงไกรในดินแดนแห่งอียิปต์โบราณนับพันปีเพื่อมาทำภารกิจสำคัญตามคำบัญชาสวรรค์           ฟาโรห์หนุ่มเฝ้าฝันถึงแต่นางในดวงใจผู้เป็นปริศนามานานหลายปี แต่แล้ววันหนึ่งบุรุษผู้ซึ่งลึกลับ รูปร่างผอมบางอรชรอ้อนแอ้นราวกับสตรี มีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งกาจไม่เหมือนใคร อีกทั้งยังมีฝีมือในการรักษาที่เป็นเลิศ แม้แต่หมอหลวงก็มิอาจทัดเทียมได้ปรากฏกายขึ้น  ดวงหทัยขององค์ฟาโรห์ที่แข็งแกร่งดุจหินผาก็เริ่มสั่นคลอน 'มันเกิดอะไรกับใจข้า...' แต่ใครเล่าจะรู้ สิ่งที่เห็นและเป็นอยู่อาจจะเป็นเพียงภาพลวงตาที่ล่อหลอกให้ตายใจ และทั้งหมดนั้นคือโชคชะตาและฟ้าเป็นผู้กำหนด เพราะนี่คือ ลิขิตแห่งเสน่หา...มนตราไอยคุปต์ ที่นำพาและดลบันดาลรักให้มาพบพา ขอเชิญพบกับนิยายครบทุกรสชาติที่มีทั้ง หวานอบอุ่น ละมุนละไม หวานชื่นใจ ร้อนแรง ดุเดือด เลือดสาด ฯลฯ ที่จะทำให้แฟนๆ นั้นเต็มอิ่มไปกับความรัก และพิเศษสุดๆ กับตอนพิเศษที่ไม่มีในหนังสือ! เฉพาะอีบุ๊คที่นี่ที่เดียวเท่านั้น!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

5,793 ความคิดเห็น

  1. #5703 somopeerada (@somopeerada) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 21:05
    สนุกมากคร้า
    #5703
    0
  2. #2304 White_Devil (@Verry_Moon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2553 / 21:33
    มาอ่านใหม่ค่ะ พออ่านมาถึงตอนนี้ มีประโยคหนึ่งที่กล่าวว่า "ไนล์อ่านมาจากอินเตอร์เนต"
    กลางป่า กลาางทะเลทรายมีอินเตอร์เนตด้วยหรอคะ *-* แต่ก็ตลกดีค่ะ ขอตัวอ่านต่อก่อนนะคะ
    #2304
    0
  3. #836 GeeRaNa (@gangangan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2552 / 16:06
    สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #836
    0
  4. #773 กุ๊งกิ๊ง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2552 / 02:29
    ชอบคุณหมออะ



    น่ารักดี



    อิ อิ
    #773
    0
  5. #426 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2552 / 16:44
    555+หมอกำลังถูกจับกินแล้ว
    #426
    0
  6. #313 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กันยายน 2552 / 13:35
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ   รีบอัพด่วน! จ้า
    #313
    0
  7. #187 mydei (@mydei) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กันยายน 2552 / 21:08
    งานนี้คุณหมอได้โดนกินแน่เลย

    อิอิ
    #187
    0
  8. #134 cattycall (@catty_call) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2552 / 23:29

    อยากให้เจอพ่อแม่เร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #134
    0
  9. #131 ^_^น้ำรุ้ง^_^ (@moobacon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2552 / 22:09
     สนุกมากๆเลย จะติดตามนะคะ อัพๆ ไรท์เตอร์สู้ๆ
    #131
    0
  10. #130 ป.ป๊อปปป (@kyoyama_anna) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2552 / 21:58
    upppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppp
    #130
    0
  11. #129 สาวลูก2 (@sangrawee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2552 / 21:04
    น่ารักมากกกกกกกกกกกก
    #129
    0
  12. #128 -'๑'-Asaku|2a-'๑'- (@noldy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2552 / 20:27
    สู้ๆๆๆค่ะ

    อิอิ
    #128
    0
  13. #127 คนรอ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2552 / 19:00
    รักไรเตอร์จิงนะ



    รีบๆๆๆๆๆๆ มาต่อ แบด่วนๆๆๆๆ



    นะจ๊ะนู๋
    #127
    0
  14. #126 -'๑'-Asaku|2a-'๑'- (@noldy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2552 / 18:36
    อ๊าย  ติดลมอย่างที่ซู้ดๆๆ

    มาต่อด่วนนะคะ

    สู้ๆๆๆค่ะ

    อิอิ

    รักคนแต่งมากมายค่ะ

    #126
    0
  15. #125 da1968 (@oh1968) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2552 / 18:35
    ดีจริงเขียนยาวขึ้นแล้ว(แต่ตอนที่ 16 รีบเขียนหน่อยกำลังรุ้น)
    #125
    0
  16. #123 JeeD(คนชอบอ่าน) (@Adobee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2552 / 18:04
    อัพด่วน กำลัง ติดลมเลย อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พลีสๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #123
    0