(Fic one piece) Training two years of Zoro /Var/

ตอนที่ 9 : Chapter nine

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    2 ต.ค. 62

ท้ายสุดทั้งสองก็จบกันที่โรงเหล้า 

"ไม่ต้องห่วงๆ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเองนะ กินให้เต็มคราบเลย" เจ้าตัวพูดพร้อมยิ้มให้เด็กหนุ่มที่นั่งตรงข้าม พร้อมอาหารมื้อหลักที่วางบนโต๊ะกับของที่ขาดไม่ได้อย่างเหล้าเบียร์ของที่ต้องมีในงานเลี้ยง งานฉลอง

โซโลขมวดคิ้วไม่เป็นทรง ใช่ จู่ๆเขาก็โดนลากเข้าโรงเหล้าอย่างงงๆ แต่เขาไม่มีปัญหาหรอก ถ้าเป็นเรื่องเหล้าเขาก็พร้อมจะเป็นเพื่อนดื่มให้ได้อยู่แล้ว

"ถ้านายต้องการอย่างนั้นฉันจะไม่ขัด" เด็กหนุ่มเปลี่ยนสีหน้าจากสงสัยกลับเป็นสู่ปกติปนกับรอมยิ้มบนใบหน้าแทน แม้เขาพึ่งกินข้าวลงไปแต่กลับยังมีกระเพาะสำรองไว้บรรจุเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เป็นพิเศษ อีกอย่างที่เขาพอจะวางใจได้คือคนตรงหน้าเป็นคนที่เคารพของลูฟี่ ทั้งยังเรื่องในอดีตที่ลูฟี่เคยเล่าให้เขาฟังอีก คนที่กัปตันให้ความสำคัญแบบนี้ โซโลจึงคำนวนคร่าวๆว่าอีกคนไม่ได้ประสงค์ร้าย แต่ก็ตนเองก็ไม่ชะล่าใจมากนัก

มือหนาคว้าแก้วขึ้นมาดื่ม ก่อนจะเอียงหน้าไปหาโซโลอีกครั้ง แต่ไร้วาจาที่จะกล่าวออกมา

บรรยากาศครอบคลุมไปด้วยความเงียบของชายทั้งสอง แม้จะมีเสียงดังออกมาจากโต๊ะอื่นแต่ก็ไม่ได้ถูกดึงความสนใจออกไปแม้แต่น้อย แต่จู่ๆเวลาไม่นานมือของเด็กหนุ่มที่เคยยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มก็หยุดชงักลง พลันคิดเรื่องบางอย่างออก

"นายเองก็... อยู่ในเหตุการณ์สงครามครั้งนั้นด้วยสินะ" โซโลถามด้วยน้ำเสียงเกร็งๆเครือๆเล็กน้อย นัยตาจับจ้องอีกคนไม่วางตาด้วยสายตาที่แข็งขึ้น ส่วนคนฟังก็วางแก้วลงก่อนจะเงยหน้ามองเจ้าของคำถาม

"ใช่แล้วล่ะ ทั้งลูฟี่ที่ไปช่วยเอส และเอสที่ถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา ฉันเห็นหมดแล้ว" 


ท้องฟ้าที่เคยแสดสาดแสงสีส้มเหลืองให้ความรู้สึกร้อนค่อยๆจางหายไป เหลือเพียงดวงตะวันสีส้มทองที่กำลังเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกใกล้เส้นขอบฟ้าตามปกติของมันโดยไม่เปลี่ยนแปลง




"เห้อ เจ้ากัปตันบ้านั่น ชอบสร้างเรื่องให้พวกฉันเหนื่อยไม่หยุดไม่หย่อนจริงๆ" นัยตาของโซโลเปลี่ยนไป เขาเปลี่ยนท่าทีหลังจากอีกคนพูดเพียงประโยคเดียว เสียงถอดใจหายดังอย่างไม่จริงจังนะ ก่อนท่าทางปกติจะกลับมา 

คนที่เห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปก็อดสงสัยไม่ได้ ก็จะยิ้มร่าแล้วพูดตอบโต้กลับไป

"เห๋ ฮ่าๆๆ อะไรกันเนี่ย ไอ้ท่าทางที่พลิกกลับจากหน้ากลับหลังไปมาแบบนี้ฮ่าๆๆ" เจ้าตัวทั้งหัวเราะและตบโต๊ะไปพลางๆ

"ช่วยไม่ได้นี่น่า ฉันมาคิดดูแล้วเรื่องนี้คงไม่ต้องใส่ใจแล้ว เพราะเจ้านั่นสัญญากับพวกฉันแล้วนี่น่า คนอย่างเจ้านั่น ไม่สิ ถ้าเป็นลูฟี่ล่ะก็  ต้องไม่ผิดสัญญาที่ให้ไว้แน่นอนอยู่แล้วล่ะ" โซโลพูดพลางมองไปทางแชงค์คูส แต่สายกลับไม่ได้จ้องมาที่แชงค์คูส ราวกับมองคนอีกคนที่เขากล่าวถึงตอนนี้ สายตาที่มีประกายปรากฎสะท้อนในนัยตาคู่นั้น ความมุ่งมั่น ความพยายาม ความเคารพ และ เกียรติ แสดงออกมาอย่างชัดเจนจนคนมองเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่ายอย่างสนใจ 


"นายเนี่ย เป็นคนที่ซื่อตรงดีจริงๆเลย" คนที่ซื่อตรงตามความรู้สึกพูดออกตรงๆ ก่อนจะยิ้มกว้างให้คนที่ตนเอ่ยชม

"ฮะ-เฮ้ย" คนที่พึ่งรู้สึกตัวเขยิบตัวออกห่างทันที่ ความกะอักกะอ่วนจากคำพูดของอีกคนแล่นขึ้นบนใบหน้า จนเจ้าตัวรีบปฎิเสททันควัน

"เฮ้- คำชมแบบนั่น ฟังแล้วจั๊กจี้ชมัดยาก" คนพูดปั้นหน้ารับไม่ถูกกับการถูกชมด้วยความจริงใจของอีกคนเขาได้เพียงท้าวคางแล้วเกาแก้มตัวเองอย่างอึดอัดใจ

ส่วนแชงค์คูสก็ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ เพียงยิ้มกว้างตามปกติ ราวกับเขาได้ปดล็อกนิสัยของคนหนึ่งในสมาชิกกลุ่มหมวกฟาง 


เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนขวดเหล้าท้องถิ่นก็หมดไปเรื่อยๆ ใบหน้าคนดื่มแอลกอฮอล์เข้มๆไปหลายขวด เริ่มเปลี่ยนสีจากความระอุปรากฎที่เพิ่มขึ้นขึ้น 

"เห๋ จริงหรอเนี่ย" คนฟังท้าวคางยิ้มกว้างหัวเราะออกมา บ้างก็ตบโต๊ะไปพลาง

"ใช่แล้ว แต่บางทีเจ้าหมอนั่นอาจจะแค่สงสารเวทนาฉันล่ะมั้ง" โซโลพูดเรื่องอดีตอย่างไม่จีรัง การไถ่ถามเรื่อยเปื่อยของผมแดงตั้งแต่การเดินเรือครั้งล่าสุด ไล่ยาวมา จนในที่สุดก็เอ่ยปากถามความเป็นมาของโซโลในกลุ่มหมวกฟาง โดยเรื่องราวคือโซโลช่วยเด็กคนหนึ่งไว้แล้วโดนลูกชายนายพันยื่นข้อเสนอ แต่ข้อเสนอกลับซ่อนการประหารไว้ด้วย ลูฟี่ที่ไม่รู้มาจากไหนก็ช่วยเขาไว้แล้วเล่าความจริงทั้งหมดว่าโซโลถูกหลอก ท้ายสุดทั้งสองก็ปราบนายพันคนนั้นได้ แล้วเขาก็ถูกลากเข้าไปเป็นลูกเรือ โดยที่โซโลไม่ลืมที่จะบอกลักษณะของเรือลำแรกที่กัปตันหมวกฟางชวนเขาเข้ากลุ่ม 

แน่นอนคนที่ฟังพออีกคนพูดถึงเรือลำแรกของกัปตันหมวกฟาง ชายผมแดงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้กับความเซ่อซ่าของลูฟี่ที่ไม่เตรียมตัวอะไรเลย

ส่วนเรื่องอื่นที่อีกคนไม่ได้ถามโซโลก็ไม่ได้เล่าออกมา เพราะเขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องบอกอะไรให้ยืดเยื้อนักพูดให้ตรงประเด็นเป็นพอ แต่ลึกๆภายในความคิดของเขาคือตนไม่ได้สนิทกับอีกฝ่ายขนาดถึงต้องเล่าทุกเรื่องให้ฟัง แม้จะเป็นคนที่ลูฟี่กัปตันของตนไว้วางใจ แต่เขาก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องพูดมากมายนัก

ผมแดงนั่งเป็นผู้ฟังที่ดีพร้อมมีอารมณ์ร่วมเล็กๆน้อย จนถึงประโยคสุดท้ายที่โซโลพูด เขายังคงเอามือท้าวคางแล้วยิ้มกว้างออกมา ขณะเดียวกันสายก็ตาก็ไม่ละออกจากเด็กหนุ่มตรงหน้า

"นี่โรโรโนอา" เสียงใสขี้เล่นตามปกติจางออกไป เหลือเพียงเสียงทุ้มติดแหบเอ่ยออกมา 

คนถูกเรียกจำต้องเบนความสนใจละออกจากแก้วมีฟองในมือไปยังสายตาที่จ้องมองตน คิ้วถูกเลิ่กขึ้นเล็กน้อยเชิงถามว่ามีอะไร พร้อมเสียงขานหื้มในลำคอ

"ที่นายพูดเมื่อกี้ฉันว่าไม่ใช่นะ เจ้าหมอนั่นน่ะ เลือกมาถูกคนแล้ว ไม่ใช่เพราะสงสารหรอก แต่ว่านายมีสิ่งหนึ่งที่แสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด" ผมแดงจ้องนัยตาของอีกคนอย่างไม่เบื่อ เขาชอบแววตาที่มุ่งมั่น ความคิดที่เด็ดเดียว การกระทำที่ซื่อตรง ซึ่งทั้งหมด เหมือนจะกองอยู่ตรงหน้าเขาเสียแล้ว ไม่แปลกที่จะนั่งมองคนคนหนึ่งได้นานขนาดนี้ บางทีหากลูฟี่ไม่ได้ชวนเด็กหนุ่มคนนี้เข้ากลุ่ม คงเป็นเขาเองที่สนใจจะเชิญชวนมาด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย แต่คงเป็นเพียงความคิดลมๆแล้งๆ เด็กกำลังโตพวกนี้มีความหวังที่จะเป็นเหนือกว่าเขา แชงค์คูสไม่ต้องการดึงคนแบบนี้มาหยุดอยู่แค่ที่ตนอยู่

"สิ่งที่ฉันแสดงออกมาอย่างชัดเจน?" โซโลทวนคำพูดอีกรอบราวกับตนไม่ค่อยเข้าใจ และไม่คิดว่าตัวเองมีสิ่งที่กล่าวออกมา เขาถึงเบนความสนใจในการคิดสิ่งที่อีกคนพูด

'อะไรที่ฉันแสดงออกชัดเจนกันล่ะเนี่ย?'

เขาคิดอยู่หลายหนแต่โซโลก็คือโซโล เขาก็ไม่เข้าใจที่แชงค์คูสพูดอยู่ดี 

"ฉันคิดว่า-" ขณะที่จะเอ่ยปากปฎิเสทออกไป สิ่งที่เขาเห็นคือนัยตาของตนเองที่สะท้อนออกมาจากดวงตาอีกคน จนเขาต้องเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดคำตอบออกไปใหม่

"นายคิดว่า เพราะปฎิภาณของฉันหรอ?" เจ้าตัวพูดขึ้น ส่วนคนที่รับฟังก็หยักหน้ารับพร้อมเสียงขานรับอืม 

คนพูดเองก็ตกใจเองเขาไม่ทันได้สังเกตหรือสนใจด้วยซ้ำ ว่าตนแสดงอะไรออกมาผ่านดวงตาของเขาเองมากแค่ไหน อาจจะตั้งแต่ที่เสียเพื่อนคนสำคัญไป หรือว่าตั้งแต่ที่ขอให้ครูสอนศิลปะการใช้ดาบให้เขา 

เมื่อเริ่มเข้าใจจึงกลับมีสติอีกครั้ง โซโลรู้สึกไม่ปกติที่ตนเห็นนัยตาของตนเองได้ชัดเจนขนาดนี้ ก่อนจะเข้าใจได้ทันทีว่าทำไม เพราะพวกเขาอยู่ใกล้กันมากเกิน เมื่อรู้ตัวจึงดึงตัวเองออกมาห่าง แล้วพิงที่เก้าอี้ไม้ตามเดิม

ส่วนแชงค์คูสหัวเราะกับท่าทีของเด็กหนุ่ม ก่อนจะยกแก้วแอลกอฮอล์ในมือขึ้นมาดื่มบ้าง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #127 somza (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 23:56

    งงแร้วน้า พระเอกหายค่าาาาาา ประกาศตามหาค่า เป็นห่วงน้อนหน่อยค่ะพี่ น้อนจะโดนกินแล้ว

    #127
    1
    • #127-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 9)
      26 มิถุนายน 2563 / 16:04
      พี่แกหายสาปสูนไปไหนนนน อาจมีแววได้เปลี่ยนพระเอกไหมเนี่ย555
      #127-1
  2. #110 B.TEm (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 23:38
    ประกาศหาเจ้าของน้องกระต่ายป่าค่าค่า เขาทิ้งน้องไว้กับคนผมแดงท่าทางน่าสงสัย มารับน้องกลับไปด้วยค่า ไม่งั้นน้องจะโดนกินแร้วค่า
    #110
    1
    • #110-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 9)
      4 พฤษภาคม 2563 / 06:44
      งี้ต้องแจ้ง191แล้ววววว น้องจะโดนเอาไปต้มยำทำแกงไม่ได้ เอ่ กินนี่ความหมายไหนกันนะ ?
      #110-1
  3. #82 reluz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 19:44
    ลุงอย่าดิ เหมือนเสือจะฮุบเหยื่อเลยอะแม่
    #82
    1
  4. #10 ZoDiamond (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 18:41

    อุ๊บ มีความเทใจให้แชงคูส x โซโล อะ ❤️

    #10
    1
    • #10-1 uasi(จากตอนที่ 9)
      4 ตุลาคม 2562 / 20:25
      เอ๋? ไม่ได้ตั้งใจเลยนะ จริ๊งจริง
      #10-1
  5. #9 BKZ11 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 09:01
    อูย...มีแววลุงกินเด็กนะเนี่ยแบบนี้
    #9
    1
    • #9-1 uasi(จากตอนที่ 9)
      3 ตุลาคม 2562 / 13:17
      ก็เด็กอยู่ตรงหน้าขนาดนี้แล้-อุ๊ป
      #9-1