(Fic one piece) Training two years of Zoro /Var/

ตอนที่ 8 : Chapter eight

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 808
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    2 ต.ค. 62

"ทั้งหมดนี่เท่าไหร่กัน อึก เดี๋ยวฉันจะพาเจ้านี่ไปรับค่าหัวก่อน" โซโลพูดยกน้ำดื่มน้ำแก้วสุดท้ายลงคอ

"สองพันเจ็ดร้อยเบรีครับ!" เจ้าของร้านยังอดตกใจไม่หายกับการกระทำของเด็กหนุ่มที่กวาดล้างโจรทะเลภาพในร้านจนเกลี้ยง

"ลูกพี่ฮะ ลูกพี่จะไปไหนต่อหรอฮะ?" เด็กน้อยใส่ถามอย่างซื่อๆพร้อมดวงตาที่ทอประกายแสงสีอร่ามตลอดเวลา คนฟังถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบเด็กชาย

"ฉันไม่ใช่ลูกพี่ของนายซักหน่อยเจ้าหนู ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยมีเงินต่างหาก เออนี่ลุง ไว้ฉันจะกลับมาจ่ายแล้วนะ" โซโลปฎิเสทก่อนจะหันไปคุยกับเจ้าของร้าน แล้วแบกคนอวดดีที่สลบไปแล้วขึ้นบ่า

"ผมไปด้วยๆ" เด็กเมื่อครู่ยังคงสนใจจะติดตาม แถมดูเหมือนจะกัดไม่ปล่อยเสียด้วย ทั้งยังกอดขาเขาเอาไว้อีกเข้ามากอดขา

"เห้ยๆ เจ้าบ้าออกไปเฟร้ย ฉันไม่มีเวลามาดูแลแกหรอกนะเฟร้ย" คนโดนเกาะรีบสลัดคนเกาะออกไป แต่ดูเหมือนจะเกาะติดแน่นทนนาน

"ทำไมไม่กลับไปหาพ่อแม่แก" ท้ายสุดก็สิโรราบกับเด็กมือตุ๊กแก และจับเข่าคุยกับเด็ก

"พ่อแม่ผมเสียแล้วล่ะ" เจ้าตัวพูดพร้อมซึมลงไป

"อาห่ะ งั้นนายมาได้ไง" โซโลไม่ได้ออกความเห็นกับเรื่องครอบครัว

"ผมติดเรือพ่อค้ามาน่ะ แต่ต่อไปผมจะติดตามลูกพี่!" คนฟังรีบเอ่ยปฎิเสททันควัน ก่อนจะคิดถึงเด็กสาวที่อยู่ด้วยกันกำลังจับเด็กชายคนนี้ไปพันด้วยผ้าพันแผล

"ฉันขอเตือนนายก่อนเลยนะ ว่าคนที่ฉันอยู่ด้วยเป็นแม่มด แล้วยัยนั่นยังชอบเด็กน่ารักๆด้วยสิ บางทีนายอาจจะเหมาะ" โซโลยิ้มชวนขนลุกแล้วมองมาที่เด็ก

"ม่ะ- ไม่มีทาง แล้วลูกพี่ทำไมไม่เป็นอะไรล่ะ" เด็กน้อยเริ่มตัวสั่นแล้วมองโซโล

"โอ้... นายอาจจะยังไม่รู้ ลูกน้องของหมอนี่ยัยนั่นจะเอามาสับเป็นส่วนๆ แล้วแยกไว้เพื่อปลุงยายังไงล่ะ ซึ่งฉันทำงานให้หล่อน" คนแกล้งยังไม่เลิกพร้อมยกมือคล้ายจะจับตัวเด็กชาย

เสียงจ๊าก ดังออกมาพร้อมเด็กน้อยที่วิ่งออกไป โซโลถอนหายใจ ก่อนจะเดินออกไปเพื่อนำค่าหัวไปขึ้น

คนในร้านพากันโล่งอก เพราะดูจากฝีมือคนที่ปราบโจรสลัดนั่นได้ไม่ธรรมดาแน่นอน

"เดี๋ยวพวกนาย" ทุกคนต่างพากันสดุ้งโหยงจนตกเก้าอี้ พร้อมคำถามในใจว่าทำไมยังไม่ไปเสียอีก

"มีอะไรหรอพ่อหนุ่ม?" เจ้าของร้านจำต้องรับหน้าเอ่ยปากถาม

"เอ่อ ลุงฉันว่าจะไปรับเงินค่าหัวของเจ้านี่หน่อย พวกรัฐบาลไปตั้งถิ่นฐานอยู่ที่ไหนของเกาะนี้กัน?" โซโลเกาศีรษะขณะอีกมือเปลี่ยนเป็นลากโจรถูพื้นไปมาเป็นบริการเสริมช่วยให้พื้นสะอาดขึ้น

"อ้อ เดินขึ้นทางเหนือของเกาะ จนเจอทางแยกให้เลี้ยวขวาร้านเหล้า เดินไปเรื่อยๆ แล้วเลี้ยวซ้ายหัวมุมร้านดอกไม้ เดินตรงเรื่อยๆ มันจะอยู่ขวามือ" ลุงเจ้าของร้านอธิบายรายละเอียดและจุดสังเกตให้ฟัง เจาถามพยักหน้าๆ ก่อนจะลากร่างของโจรสลัดที่อยู่ดีไม่ว่าดีออกจากร้านไป


"ก่อนอื่นต้องไปเหนือสินะ" ร่างโปร่งก้าวเท้าเดินไปทางทิศใต้ของเกาะ ก่อนจะมองหาทางแยกแต่ก็ไร้วี่แววของทางที่ว่าเลยแม้แต่น้อย จนเท้าของตนจำหยุดชงักเพราะเบื้องหน้าคือท้องทะเล พร้อมเรือของเหล่าโจรสลัดที่จอดอยู่เรียงราย

"อะไรกันน่ะเนี่ย ลุงนั่นบอกทางฉันผิดรึเปล่า ทำไมไม่ยักจะเจอทางแยก?" ผู้เดินทางขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไปทางเดิม




"!!" ร่างโปร่งกลับมาอยู่ที่จอดเรืออีกครั้ง ก่อนจะหันกลับไปทางเดิม



"..." เหงื่อเริ่มซึมไปตามผิวหนัง เจ้าของสถิติการหลงประจำปีไม่เคยทำให้ผิดหวัง ไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้งเท้าของร่างโปร่งก็จะเหยียบลงที่เดิมทุกครั้งจนน่ารำคานใจ โซโลเริ่มตั้งหลักอีกครั้ง และมองทางให้แน่ใจว่าจะไม่หลงไปไหนอีก 

ไม่ทันที่เจ้าตัวจะก้าวเท้าไปทิศเหนือสมใจอยาก จู่ๆมือหนาของใครบางคนก็ก้าวก่ายเข้าหาจนสัมผัสได้ โซโลคว้ามือไปที่ดาบอย่างเร่งรีบ แต่ความรู้สึกตัวเหมือนจะตกลงไปเพราะท้ายสุดมือนั้นก็คว้าตัวเขาเข้าไปในซอกเล็กๆ พร้อมกักตัวด้วยแขนที่รัดเขาไม่ให้ขยับ

"ชู่ว" เสียงเตือนเบาเป่าทางริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เงียบ อยู่ใกล้ๆใบหูเด็กหนุ่ม โซโลแทบจะยัดซอกอัดหน้าอีกคนตามสัญชาตญาณที่ตนถูกรุกราน

"เห้ย! ชาวบ้านแจ้งว่ามีคนแปลกๆเดินวนอยู่แถวนี้ อยู่ไหนกันเนี่ย"

เสียงเอะอะโวยวายดังเจื้อแจ่วให้ได้ยินตามทางเดินเมื่อครู่ ก่อนจะค่อยๆดังใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้นจนคล้ายว่าจะหยุดที่ซอกแคบซอกหนึ่ง

"ฉันว่ามันคงออกทะเลไปแล้วช่างเถอะ" ทหารเรือพากันบ่นไปมาพร้อมก้าวเท้าออกไปไกลจากจุดอันตราย

ขณะที่เสียงฝีเท้าค่อยๆเลือนหายไป มือหนาที่เคยรัดแน่นก็คลายออกจนสามารถหายใจได้สบายขึ้น

"แกเป็นใคร?" โซโลพลักตัวออก แต่อีกคนกลับไม่ยอมคลายมือออก

"โอ๊ะ! โทษทีๆ" ท้ายสุดเสียงทุ้มปนร่าเริงก็ปล่อยอิสระให้ในที่สุด มือหนายกขึ้นทั้งสองข้างอย่างเป็นภาษากายว่าตนจะไม่ยุ่งย่ามกับอีกคน

"ตอนแรกฉันเห็นหน้ากากนายมันคุ้นๆเหมือนของที่ฉันเคยให้เจ้าตาเหยี่ยวน่ะ" คนหน้าตาคุ้นพูดออกมา รอยยิ้มกว้างเป็นเอกลักษณ์ก็อดคิดถึงตัวแสบของเรือเสียไม่ได้ โซโลขมวดคิ้วเป็นปม เจ้าตัวผงะก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว บุคคลที่ไม่น่าเป็นไปได้ที่สุดกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าตน ถ้าเกิดย้อนไปเมื่อก่อนเจอกัปตันเรือคนๆนี้ก็เป็นอีกคนที่เขาพร้อมสู้ด้วย แต่เมื่อเขาได้ปะมือกับชายตาเหยี่ยวเขาก็ค้นพบว่าตนนั้นยังไร้ความสามารถอยู่นัก บวกกับอีกคนยังเป็นคนที่เคารพของลูฟี่ 

"ไง โทษทีที่ทำให้ตกใจ นายคงจะเป็น โรโรโนอา โซโลงั้นสินะ?" รอยยิ้มกว้างของหนึ่งในสี่จักรพรรดิผมแดงหุบลง ก่อนจะมองด้วยแววตาจริงจัง

"งั้นฉันคงปล่อยนายไว้ไม่ได้หรอก" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ส่วนอีกคนที่ระวังตัวตลอดเวลา เมื่อเห็นท่าไม่ดีก็เริ่มเคลื่อนมือไปจับดาบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #109 B.TEm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 23:31
    นึกภาพตอนน้องหลงทางออกเลยนะคะ ซิกเนเจอร์เขามาก / ผมแดงจะกินน้องหรอคะ..
    #109
    1
    • #109-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 8)
      4 พฤษภาคม 2563 / 06:43
      สกิวหลงทางน้องจะสถิตอยู่ทุกที่แน่นอน เราจะรักษาคาแรคเตอร์นี้ไว้///หัวเราะ
      #109-1
  2. #8 BKZ11 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 16:48
    น้องเริ่มขู่แล้ว เหมือนจะหูตั้งหางฟูอยู่ลางๆ โอ้ยน่ารัก อยากจะกอด อยากจะทัช อยากจะฟัดให้หนำใจ น่าเสียดายที่ทำได้แค่ในจิตนาการ;-;
    #8
    1
    • #8-1 uasi(จากตอนที่ 8)
      7 กันยายน 2562 / 18:54
      โซโลก็คือโซโลอยู่วันยังค่ำ555 นิสัยไม่ค่อยไว้ใจคนนนนน
      #8-1