(Fic one piece) Training two years of Zoro /Var/

ตอนที่ 7 : Chapter seven

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 845
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    2 ต.ค. 62

โซโลนอนกึ่งหลับกึ่งตื่น ตามนิสัยของเจ้าตัวที่จะไม่ไว้ใจจนกว่าจะแน่ใจให้ถึงที่สุด ถึงจะหลับตาลงแต่สติสัมประชัญญะยังอยู่ครบคงถ้วน เสียงที่ได้ยินเป็นเสียงของเหล่าสรรพสิ่งข้างตัว การหายใจเข้าออกที่สอดประสานต่อเนื่องทั้งของตนเอง และเจ้าของเรือ เสียงคลื่นเล็กๆที่กระทบตัวเรือ เสียงลมที่เคลื่อนตัวผ่านตัวเรือ การแหวกว่ายของปลานาๆชนิดในท้องทะเล เสียงใสแสนคุ้นหูของบุคคลคนหนึ่งดังขึ้น ซึ่งเขาและทุกๆคนมักได้ยินเป็นประจำ






'ฉันคิดถึงพวกนายชมัด'



"ลูฟี่" คนได้ยินเบิกตาทันทีพร้อมปากที่ไปไวกว่าสติ เมื่อลืมตาก็พบว่าตนยังคงอยู่บนเรือของคนที่ถูกขนานนามว่าเป็นยอดนักดาบ โซโลมั่นใจว่าตนไม่ได้หลับจนเพ้อฝัน เสียงที่เขาได้ยินเป็นของจริง ถึงแม้จะแผ่วเบา แต่รู้สึกได้ ทั้งยังมั่นใจว่าลูกเรือทุกคนต้องรับรู้ได้อย่างแน่นอน

"นายเชื่อมั่นเพื่อนของนายมากแค่ไหนกัน?" จู่ๆเสียงทุ้มของมิฮอว์คก็เอ่ยถามขึ้น

"ฉันสามารถตายแทนหมอนั่นได้ ฉันเชื่อว่าเขาจะต้องเป็นราชาโจรสลัดที่ยิ่งใหญ่ได้" คนฟังเริ่มเผยรอยยิ้มออกมาบริเวณมุมปาก

"แน่นอน เมื่อกัปตันของฉันได้เป็นราชาโจรสลัด ฉันก็ต้องเด็ดหัวแกออก เพื่อกลายเป็นยอดนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก" ถึงแม้จะยอมก้มหัวฝากตัวเป็นศิษย์ แต่ปฏิภาณที่ตั้งขึ้นอย่างแน่วแน่ยังคงอยู่ตลอดเวลา คำพูดที่ฟังดูโอหังและอวดโอ้ แม้เจ้าตัวที่พูดตามความต้องการของตัวเองอย่างซื่อตรงไปก็ตาม

"งั้นหรือ? พูดได้ดีนี่ จำคำมั่นนี้ไว้แล้วจงเหนือกว่าข้าให้ได้ล่ะ" เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆที่หาได้ยากกับเจ็ดเทพโจรสลัดอย่างยอดนักดาบดังขึ้น ไม่แน่ชัดว่าหัวเราะเพราะเยาะเย้ยหรือจุดประสงค์ใดกันแน่

โซโลได้แต่รอบยิ้มพร้อมความคิดถึง บ่อยให้มันปลิวไปกับสายลมอ่อนๆของท้องทะเล ก่อนจะหลับตาลงอีกครา




แน่นอนว่าตลอดการเดินทางเป็นเวลา1วันเต็มกับอีกครึ่งวัน

แม้เสื้อเชิ้ตจะแห้งตั้งแต่วันแรก แต่โซโลปฎิเสทที่จะใส่เพราะเสื้อที่ต้องใส่2ชั้นทำให้ร้อนจนหน้าอึดอัด ทั้งยังใส่ลำบาก จนถึงตอนใกล้เกาะ เจ้าตัวถึงยอมใส่อย่างไม่เต็มใจ แต่เปลี่ยนเป็นปลดกระดุมออก2เม็ดบนออก

เมื่อขึ้นเกาะ โซโลได้เพียงเดินตามอีกคนเพราะเขาก็ไม่มีเหตุผลจะซื้ออะไรเป็นพิเศษ แต่พอเดินทางไปไม่ถึงครึ่งทาง ก็มีคุณยายขายตุ๊กตาทำมือเดินเร่ขายอยู่ ลักษณะตุ๊กตาดันไปต้องตาโซโลเข้า จนต้องชงักไปชั่วครู่ เมื่อมีสติเขาก็สบัดหัวทิ้ง พร้อมพึมพำทำนองว่า ไร้สาระชมัด

มิฮอว์คไม่ได้รอเด็กหนุ่มที่จมกับความคิด โซโลจึงจำต้องรีบสาวเท้าเข้าให้ทันเจ้าของร่างสูง

ไม่นานก็เดินมาร้านๆหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนมิฮอว์คจะรู้จักกับพ่อค้าดี เพราะทันทีที่เข้าไป คนขายก็ยิ้มรับทันที

"อ่าว ล็อสเก่าหมดไปแล้วหรอ พึ่งขนไปเมื่อเร็วๆนี้นี่" ชายชราดูมีอายุมาก ไว้หนวดสีขาวยาว ทักลูกค้าประจำ มิฮอว์คพยักหน้ารับ พร้องสั่งเสบียง

"แบบเดิม4ลัง เสบียง2เท่า ขอเรือเล็กอีกลำ ใส่ของไปเลย อยู่ทางทิศใต้ของเกาะ" สิ้นเสียงของลูกค้า คุณปู่จึงออกคำสั่งกับลูกมือ

"ได้ยินแล้วใช่ไหมพวกนาย ไปทำงานได้แล้ว อย่ามัวโอ้เอ้" ลูกจ้างก็รับคำช้าๆ ก่อนจะแยกตัวออกไป

"โอ๊ะ แล้วพ่อหนุ่มอีกคนนั่นล่ะ ผู้ติดตามหรอ?" พ่อค้าถามขึ้นอย่างสงสัยเมื่อพบกับร่างโปร่งที่สวมเชิ้ตตามด้วยเสื้อคลุมหมวกทรงสูง

คนโดนถามส่ายหน้าปฎิเสท ซึ่งบุคคลที่ถูกกล่าวถึงก็ปฎิเสทเช่นกัน พร้อมตอบกับไป

"นี่ปู่ ฉันไม่ใช่-" ไม่ทันจะพูดจบประโยคคนถูกถามก็พูดขึ้น

"หมอนี่แม้แต่ผู้ติดตามฉัน ตอนนี้ยังเป็นไม่ได้เลย" คนที่จะตอบคำถามตอนแรกชงักพร้อมอ้าปากค้างท่าเดิม ก่อนจะสถบบทออกมา 

"ไม่ใช่ผู้ติดตาม" ชายชราทวนคำอีกครั้ง โซโลปิดปากหาวออกมา ก่อนจะขอตัวออกไปข้างนอกเพราะความเบื่อหน่าย

"นี่ตาเหยี่ยว ฉันขอไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยนะ" เจ้าตัวเพียง ยกนิ้วโป้งไปด้านหลังพลางๆบอกว่าตนจะออกไป แต่ไม่ทันได้ฟังคำขออนุญาตขาของคนพูดก็แทบจะออกจากร้านแล้ว

"เรืออยู่ทิศใต้ของเกาะ" คนถูกขออนุญาตตอบกลับไป โซโลโบกมือปัด ก่อนจะออกไปนอกร้าน

"งั้นพ่อหนุ่มนั่นเป็นคนในการดูแลของนายงั้นสิ?" พ่อค้าคนสนิทลองถามขึ้นอีกครา

มิฮอว์คไม่ได้กล่าวปฎิเสท แต่ไม่ได้ตอบใช้ชัดเจนกับสถานะของเด็กหนุ่มเมื่อครู่ เขาปล่อยให้ความเงียบปกคลุมแทน

"โฮะๆ ที่ผ่านมาฉันไม่เจอเห็นนายมากลับใครด้วยซ้ำ" คุณปู่อายุมากหัวเราะเบาๆ เพราะตัวของเขานั้นเป็นพ่อค้าให้กับชายตาเหยี่ยวตั้งแต่ยังไม่มีฉายาเลยด้วยซ้ำ เลยสนิทกับอีกคนพอสมควร เมื่ออีกคนไม่ได้ตอบเขาก็ไม่ต้องการจะเค้นถามอะไรให้มากมาย

มิฮอว์คไม่ได้ตอบกลับพลางมองรอบๆร้าน




โซโลเดินออกมาตามทางเดิน พร้อมคลำหากระเป๋าตังค์ แต่ก็พบความผิดหวัง เสียงรอบหายใจดังออกมาเบาๆ เมื่อคิดถึงเจ้าหนี้ขี้งก ควบตำแหน่งต้นหนเรือของกลุ่มหมวกฟาง

พอเดินไปอีกไม่นานก็เจอคุณยายคนเดิม ที่เร่ขายตุ๊กตาก่อนหน้า โซโลมองพร้อมจิ๊ปาก อย่างไม่พอใจกับตัวเอง ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ โซโลหยุดเพื่อพักนั่งที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง พอดีกับตอนที่มีเสียงปัง! ของการตบโต๊ะจากโต๊ะข้างๆ พร้อมเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังขึ้น

"นี้ลุง ก็ฉันบอกไม่จ่ายไง พวกฉันต้องรีบกลับเรือแล้วรู้ไหม!" เสียงหัวหน้าโจรสลัดพูด พร้อมยิ้มกว้างน่าขยักแขยงให้เจ้าของร้าน ส่วนลูกน้องก็นั่งหัวเราะลั่นร้าน ลูกค้าปกติซุบซิบกันเบาๆ

"เจ้านั่นมันโจรสลัดค่าหัว150,000เบรีนี่น่า น่ากลัวชมัดเลย" แต่มีคนบางคนตั้งใจฟังอยู่ตลอดเวลา มือของใครบางคนคว้าอาวุธขึ้นมา

"เอ่อ คือว่า..." เจ้าของร้านอ้ำๆอึ่งๆ แต่ไม่ทันไรเสียงปริศนาก็ดังขึ้น

"ตายซะเถอะแก!" เสียงเด็กราวๆสิบขวบถือท่อนเหล็กกระโจนเข้าหาผู้มีค่าหัว 

เคร้ง! ดาบสีเงินของโจรสลัดกระทบท่อนเหล็กดังขึ้น ก่อนจะร่วงลงข้างๆตัวเด็ก เด็กน้อยล้มลงกับพื้นพร้อมตัวที่สั่นเทา

"แก" เด็กชายชี้ไปอีกคนพร้อมน้ำตาลคลอ

"เอาทุกคนในหมู่บ้านฉันคืนมานะ!" เด็กน้อยร้องพร้อมวิ่งเข้าไปราวกับจะไปสู้ต่อ

มือร่างโปร่งรีบคว้าเด็กชายไว้ทันที

"อะไรกันๆ พ่อแม่แกก็ตายไปหมดแล้ว แกยังคิดอย่างอื่นอีกหรือไง ฮ่าๆๆ" เสียงหัวเราะดังลั่นทั่วร้านอาหาร ผู้คนเริ่มหวาดกลัว

"เจ้าหนูอยู่นิ่งๆก่อน" โซโลจับเด็กให้ยืนห่างออกไป

"โอ๊ะ นั่นฮีโร่หรอ? พวกเราพระเอกมาช่วยแล้วล่ะ ฮ่าๆ" ก่อนเสียงหัวเราะจะดังขึ้นอีกครา

ร่างโปร่งที่ห้ามเด็กชายก็ยืนนิ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มกว้างชวนขนหัวลุก

"เฮ้ใครว่ากันล่ะ ว่าฉันจะเป็นฮีโร่ แน่นอนว่าสิที่ฉันต้องการก็คือค่าหัวนาย" ว่าพลางชี้ดาบยาวไปทางอีกคน

คนฟังเหงื่อซึม ก่อนจะหัวเราะรัวออกมาภายหลัง

"ฮ่าๆ แกเป็นใครฉันยังไม่รู้จักเลย แล้วแกคิดจะมาเอาหัวของฉันหรอ เจ้าเด็กปากดี" เมื่อตัวหัวโจกเริ่มพูด ลูกน้องก็พากันหัวเราะเยาะ

พึ่บ! 

ไม่พูดพร่ำให้เสียเวลาโซโลก็เข้าโจมตีเพื่อดูชั้นเชิงของอีกฝ่าย แต่เหมือนอีกคนจะมีสติรับรู้ที่ช้ามาก การเบี่ยงตัวหลบแทบจะล้มไม่เป็นท่า เสื้อผ้าขาดร่อนเร่ แหละมีรอยบาดไปตามเนื้อตัว

"นี่แก!" คนโดยจู่โจมกัดฟันพูดก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องด้วยเสียงเครียด

"ได้ เจ้าพวกซื่อบื้อ มานั่งอึ้งอะไรกันรีบจัดการมันได้แล้วเฟร้ย!" หัวหน้าโจรกล่าวพร้อมชี้ดาบไปยังโซโล

"จะเข้ามาหมดฉันก็ไม่มีปัญหาหรอก" โซโลยักไหล่อย่างสบายอารมณ์พลางจับดาบในมือ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #108 B.TEm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 23:27
    มีแต่คำว่าตัวดื้อในหัวเลยค่ะตอนนี้ ท้อแท้..
    #108
    1
    • #108-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 7)
      4 พฤษภาคม 2563 / 06:41
      นั่นสิ ถ้าเป็นเด็กจะดื้อขนาดไหนเนี่ย....
      #108-1
  2. #81 reluz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 19:32
    เอาแล้วจ้า สนุกเขาและ
    #81
    1