(Fic one piece) Training two years of Zoro /Var/

ตอนที่ 5 : Chapter five

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 938
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    2 ต.ค. 62

อาหารมื้อดึกค่อยๆหายไปตามเวลา ต่างคนต่างแยกกันล้างจาน 

บาดเจ็บของเด็กหนุ่มเมื่อโดนน้ำยาทำความสะอาดจานความแสบก็วิ่งพ่านขึ้นมา ริมฝีปากเม้มออกมา ก่อนจะรีบล้างน้ำยาให้ออกโดยเร็วพลัน

"นายเป็นอะไรรึเปล่า?" เพโรน่าพูดเมื่อเห็นความผิดปกติของอีกคน

"เปล่า ฉันง่วงแล้ว" โซโลปัดคำถามทิ้งพร้อมเดินออกมาหน้าประตูหมายจะออกไป พลันความปวดทวีคูณขึ้น ความปวดชาที่ไม่มีอาการเตือนล่วงหน้าแล่นไปตามบริเวณฝ่ามือ  เสียงคำรามดังขึ้นเพโร่น่ารีบปรี่เข้ามาหา

ท้ายสุดร่างโปร่งก็ถูกพยุงไปอยู่บนเตียงของตน เสียงคำรามยังไม่หยุดลงแต่แหบไปตามน้ำเสียง เลือดไหลออกมาจากแผลมือขวา เมื่อเพโรน่ารู้ว่าอีกคนมีแผลก็รีบทำแผลให้คนบนเตียง 

"แผลนี่มัน นายไปโดนอะไรมากัน?" พยาบาลจำเป็นจ้องบาดแผลที่ลึกจนน่ากลัว

"อาจจะเจ็บหน่อยนะ" หล่อนพูดเตือนก่อนจะเทแอลกอฮอล์ล้างแผลลงไป

พร้อมเสียงคำรามที่ดังออกมาอีกครา ราวกับโดนน้ำกรดลวกในแผลลึก ความแสบของแผลทวีคูณขึ้นไปอีกครา

กลางดึกคืนหนึ่งสาวตุ๊กตาผีเดินเข้ามาในห้องของเจ้าของปราสาทพร้อมคำถามภายในใจหล่อน

"นี่นาย เจ้าสามดาบนั่นนอนซมมา2วันแล้วนะ มันใช่หนูกัดๆจริงๆหรอ?"

"ใช่ แต่เจ้าเด็กนี่มันดวงแข็ง หนูที่กัดเป็นหนูเขี้ยวเดียว ถ้าปล่อยไว้ให้มันกัดนานกว่านี้ก็อาจจะเจาะเส้นเลือดได้เลย" คนอยู่มานานพูดอธิบายพร้อมยกขวดไวน์ขึ้นมารินลงแก้วทรงสูง

"ที่นายบอกว่าเจ้าบ้านั่นโชคดีหมายความว่าไง?" เด็กสาวรีบถามขึ้นมาทันทีทับประโยคข้างต้น

"บางที ถ้าเป็นเจ้าพวกหนูพอยช์ เจ้าเด็กนั่นคงได้ตายแทนจะได้ฝึกซ้อม" มิฮอว์เหลือบมองน้ำที่เคลื่อนในแก้ว

"หนูที่นายว่ามันไม่มีวิธีรักษาเลยหรอ?" เพโรน่าถามด้วยความสงสัย กับคำพูดที่อีกคนบอกว่าโซโลตายได้ถ้าเป็นหนูอีกชนิด

มิฮอว์คไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วพลิกหนังสืออ่านต่อ









ผู้ป่วยนอนซม ได้เกือบ2อาทิตย์ เหมือนแผลจะดีขึ้นตามลำดับ บางทีอาจจะเพราะข้าวต้มที่เพโรน่าเอามาให้ทุกๆมื้อ เว้นเพียง3-4วันก่อนที่เขาเริ่มมีแรงเดินให้เข้าไปกินที่ห้องอาหารแทน ซึ่งก็เป็นข้าวต้มเช่นเคย ถึงจะเบื่อหรืออะไรแค่ไหนเขาก็ไม่คิดจะต่อรอง เพราะแค่หล่อนทำอาหารง่ายๆแบบนี้โดยไม่เป็นสีดำทะมึนทั้งจานนับว่าเขายังมีปริหารมากพอ แม้จะบอกว่าเป็นข้าวต้มทุกมื้อแต่กลับแปลกที่มันต่างรสกันทุกครั้ง ไม่เอียงไปทางแย่แม้แต่น้อย แต่อีกเรื่องคือเขาจำความปวดแสบปวดร้อนครั้งแรกและทุกๆครั้งได้เป็นอย่างดี ความทรมานที่ไม่คาดคิดว่าจะเป็นเพราะหนูตัวเล็กๆตัวเดียว

มือซ้ายของโซโลกำปั้นแล้วทุบลงหน้าผากตัวเองเผลาๆ พร้อมเสียงพึมพำว่าจะล้างบางสัตว์ตระกูลหนูให้หมดไปซะ

"เจ้าพวกหนูบ้านั่น..." คนป่วยกัดฟันกรอดๆ เพราะเรื่องนี้ทำให้เขาต้องยืดการฝึกออกไปอีก

เสียงประตูเปิดออกมา โซโลคิดได้ทันทีว่าต้องเป็นเพโรน่าพร้อมรีบถามคำถามที่คาใจมาได้ตั้งแต่ต้น โดยเปลือกตายังคงปิด พร้อมคิ้วที่ขมวด

"ฉันถามเธอจริงๆเถอะข้าวต้มที่เธอเอามาให้ฉันทุกวันนั่นน่ะ เธอทำเองแน่หรอ ไม่ใช่ว่า..." โซโลค่อยๆเปิดตาซ้ายขึ้นเพื่อมองคู่สนทนา แต่ก็ชงักไปทันที

การปรากฎตัวของเจ้าของปราสาททำให้โซโลต้องคว้าดาบไว้ใกล้ตัว มิฮอค์วไม่ได้มีท่าทางจะเกรงว่าอีกคนจะลอบจับดาบมาฟันตัวเอง เพียงแต่ไม่ก้าวเข้ามาใกล้เตียงผู้ป่วย

"แกมาทำไม" โซโลรีบโพลงออกไปทันที

"เธอคงดีขึ้นมากแล้ว ฉันแค่มาบอกว่าหมดเวลานอนติดเตียงแล้วล่ะ" มิฮอค์วไม่ต้องมองผู้สนทนาโดยตรง คลับคล้ายว่ามองผ่านไปยังหน้าต่างเสียมากกว่า

"อย่างนี้สิ! ฉันอยากยืดเส้นยืดสายจะแย่" โซโลบิดขี้เกียจเพื่อไล่เส้นให้คลายออก ก่อนจะยืนขึ้นเพื่อไปทำกิจวัตเช่นทุกวัน แม้วันแรกๆจะไม่สามารถช่วยเหลือตนเองได้มากนัก แต่นี่ก็ดีขึ้นแล้วจึงปัดความคิดรอให้คนอื่นมาช่วยตนตลอด

ร่างโปร่งออกมาพร้อมกลิ่นสบู่อ่อนๆกับผมที่ยังเช็ดไม่แห้งดี แต่พอออกมาก็ได้กลิ่นกรุ่นๆหอมโชยออกมาจากบุคคลผู้เป็นแขกของห้อง เจ้าของห้องจำเป็น ขมวดคิ้วขึ้น พร้อมเอ่ยปากถามทันควัน

"ยัยนั่นทำอย่างอื่นได้นอกจากข้าวต้มอีกหรอ?" กลิ่นกรุ่นๆที่ว่าไม่ใช่ข้าวต้มเหมือนที่เคยกินตลอดเกือบทั้ง2สัปดาห์ แต่เป็นกลิ่นคล้ายซุปมะเขือเทศแทน โซโลลุกขึ้นเพื่อจะเดิมตามอีกคนไปห้องอาหาร แม้จะไม่มีใครนำทางเจ้าตัวก็คิดว่าไปถึงแน่นอน แม้จะช้าไปนิดก็ตาม

แต่มิฮอว์คไม่ได้ตอบอะไรนอกจากหันหลังกลับ เพื่อเดินออกประตูแล้วเดินไปยังห้องอาหาร

"ไปก่อนเลยฉันขอเช็ดผมก่อน" โซโลปฎิเสทที่จะเดินตามไปพร้อมนั่งลงบนเตียงเพื่อเช็ดศีรษะตนเองให้แห้งสนิท

สิ้นเสียงของผู้อาศัย ร่างสูงของอีกคนก็เดินออกนอกห้องไปแล้ว

โซโลเช็ดผมไปพลางคิดการฝึกซ้อมจนผ่านไปไม่นานผมที่เปียงชื้นก็แห้งลงมามากพอ ก่อนจะเปิดประตูออกไปห้องอาหาร แต่ก็เจอเจ้าของปราสาทยืนอยู่ด้านหน้า คนที่พึ่งเดินออกมาก็แต่ขมวดคิ้วขึ้นมาหน่อยๆ ครั้นจะเอ่ยปากถามอีกคนก็เดินนำหน้าไปก่อน

หลังจากเข้ามาโซโลไม่เคยเห็นเพโรน่ากำลังทำอาหารเลย เพราะส่วนมากที่เข้ามาก็เห็นแต่ข้าวต้มที่ตักใส่ถ้วยไว้แล้ว ส่วนเจ้าตัวของหล่อนก็นั่งกินไปก่อนที่จะเข้ามาเสียอีก

แน่นอนว่ากลิ่นซุปมะเขือเทศลอยฟุ้งขึ้นมาตามที่คาดไว้ โซโลเห็นเด็กสาวนั่งหน้านิ่วขมวดคิ้วกับซุปอาหารตรงหน้า 

"เธอไม่ชอบซุปมะเขือเทศ?" ร่างโปร่งนั่งเก้าอี้ตรงข้ามเด็กสาว คนได้ยินก็ทำสีหน้าเหย๋เกออกมา

"ฉันอยากกินของหวานมากกว่ามะเขือเทศแหยะๆนี่" เพโรน่าตักขึ้นตักลงไปมา

"งั้นเธอทำมันทำไม?" เมื่อคำตอบของอีกคนไม่สมเหตุสมผลของคนทำอาหารก็ถามต่อเพื่อปดความสงสัย

"ห๋า? อะไรของนาย ใครบอกว่าฉั- " ก่อนเธอจะได้ตอบคำถามก็มีอีกเสียงแทรกขึ้น

"สเบียงหมดไปเร็วกว่าที่คิด เพราะพวกเธอสองคนมาอยู่ที่นี่" เจ้าของสเบียงเป็นคนพูดกลับตัว เพโรน่าบู่ปากก่อนจะบอกเพิ่ม

"อีกอย่างคือ 'บางทีโรโนอาจำเป็นต้องกินผักผลไม้บ้าง' " เธอพูดตอบโซโล แต่สายตากลับมองไปยังเจ้าของปราสาทที่นั่งอยู่อีกโต๊ะหนึ่ง พร้อมลอบแลบลิ้นใส่

ไม่ถึง5นาทีเสียงวางจานลงก็ดังขึ้น โซโลเคยหน้าขึ้นมามองเด็กสาว

"รสชาติไม่ได้แย่เท่าที่คิด แล้วเมื่อกี้ถึงไหนแล้วนะ" ราวกับเมื่อกี้อีกคนไม่ได้รับฟังเท่าที่ควรเพราะกำลังตั้งใจจัดการอาหารตรงหน้า

"ตาทึ่มเอ้ย แถมก็ตกะอีกต่างหาก" เพโรน่าโวยวาย พร้อมกล่าวตักเตือนการรับประทานอาหารของอีกคน นิ้วเรียวแตะมุมปากข้างขวาของตน โซโลจึงเข้าใจว่ามีอะไรติดอยู่จึงนำหัวนิ้วโป้งเช็ดออก

"เธอก็รีบกินเถอะ เดี๋ยวได้หิวท้องกิ่วแน่" โซโลมองเด็กสาวสลับอาหารที่ยังเต็มจานของอีกคน

ร่างสูงหมดหน้าที่ก็ลุกตัวขึ้นและกำลังเดินออกไป

"เดี๋ยว แกไปไหน?" เด็กหนุ่มรีบถามทันทีเพราะคิดว่าอีกคนเข้ามาเมื่อเช้านี้ต้องให้บอกให้เขาเริ่มฝึกแน่ๆ

"สเบียงหมดแล้ว ฉันจะออกไปซื้อสเบียงมาเพิ่ม" เมื่อคำตอบถูกเติมเต็มคนที่ได้ยินก็ลุกขึ้นทันที

"งั้นฉันไปด้วยสิ" ด้วยความเบื่อกับปราสาทผีสิงที่ตนยังไม่ได้ฝึกอะไรเป็นที่เป็นทาง ก็รีบโผลงออกปากถามทันที คนถูกถามไม่ได้กล่าวอะไรเพียงเดินออกมา 

ขณะที่โซโลกำลังเดินตามเด็กสาวก็วิ่งเข้ามาห้ามไว้ก่อน

"เดี๋ยวก่อน นายดูสถานภาพตอนนี้ของตัวเองซะ นายเป็นคนที่โดนคุมะจัดการแล้ว ขืนออกไปแบบนี้มีหวังข่าวไปถึงหูรัฐบาลแน่" เพโรน่ารีบอธิบายสถานการณ์ให้อีกคนฟัง เพื่อหยุดไม่ให้ไปก่อเรื่องอีก

"งั้นก็แค่ปิดหน้าปิดตาก็พอแล้วใช่ไหม?" คนตอบตอบออกมาอย่างซื่อไร้ความคิดด้านปัญหาที่จะตามมา

"สมองนายคิดได้แค่นั้นรึไงย่ะ!" แล้วเสียงโวยวายของหญิงสาวก็ดังขึ้นอีกครา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #106 B.TEm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 23:14
    กระต่ายป่าเขาเบื่อครับ พาเขาออกไปเดินเล่นที
    #106
    1
    • #106-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 5)
      4 พฤษภาคม 2563 / 06:40
      ให้น้องไปน้องจะหลุดหนีรึป่าว 5555
      #106-1
  2. #79 reluz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 18:46
    โซโลลลลลลลลลลลลลลลล
    #79
    1
    • #79-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 5)
      26 เมษายน 2563 / 19:57
      โซโร: ห๊า เรียกฉันทำไม //ชี้นิ้วเข้าตัวเอง
      #79-1