(Fic one piece) Training two years of Zoro /Var/

ตอนที่ 26 : Chapter twenty

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    29 พ.ย. 63

แม้ว่าโซโลจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงมามากแค่ไหน แต่ท้ายที่สุดก็ยังไม่สามารถล้มลิงบาบูนได้ ทั้งยังสะบัดสะบอนกลับมาหนักกว่าครั้งที่แล้ว


คนบ้าเลือดความคิดปกคลุมไปด้วยโทษะในช่วงต้นดึงดันที่จะสู้ต่อโดยไม่หยุดพัก จนล่วงเลยถึงเวลาเย็น



'เดี๋ยวสิยะ ข้าวปลานายไม่คิดจะกินแล้วรึไงห๋า ? "เพโรน่ารู้สึกได้ว่าโซโลหักโหมมากกว่าครั้งก่อน 



ครั้นคนที่ต่อสู้อยู่ก็ยังไม่มีท่าทีสนใจ เสียงของหญิงหรือเสียงรอบข้างเลย โซโลตั้งหน้าตั้งตาและพุ่งสมาธิไปที่จ่าฝูงลิงบาบูนอย่างเดียว



"นี่ นายตาเหยี่ยว นายไม่คิดจะห้ามเจ้าบ้านั่นหน่อยหรอ ? " เมื่อเธอเห็นว่าอีกคนยืนมองการต่อสู้เงียบๆโดยไม่ออกความคิดเห็นหรือเอ่ยปากบอกอะไร เธอจึงถามขึ้น



มิฮอว์คเพียงส่ายหน้า แล้วมองดูการต่อสู้ต่อไปเงียบๆ แม้คนที่เสียเปรียบจะเป็นฝั่งมนุษย์เสียส่วนใหญ่



เพโรน่าได้แต่ถอดหายใจกับศิษย์และอาจารย์คู่นี้ เธอเบ้ปากออก ก่อนจะสบัดตัวออกไปคล้ายจะไม่สนใจใยดีกับคนทั้งสอง



"พวกนายจะทำอะไรก็ตามใจแล้วกันย่ะ ฉันจะกลับแล้ว" ขณะที่กำลังเดินออกมาจู่ๆเสียงของเจ้าของปราสาทก็เรียกเธอ



"เดี๋ยว" เธอหันกลับไปทันทีเมื่อคิดว่าอีกคนอาจจะบอกยุติการต่อสู้ที่เกินเลยแบบนี้ แม้คนเรียกจะไม่ได้หันมาคุยกับเธอดีๆก็ตาม




"ห้ามทำครัวของฉันพัง" ทันทีที่ได้ยิน เธอก็โวยวายออกมาเสียงดัง แล้วเดินออกไปจริงๆ ซึ่งคราวนี้ก็ไม่ได้ถูกรั้งตัวไว้
























เช้าวันต่อมาก็ไม่มีท่าทีว่าทั้งสองคนจะกลับมาเลย เพโรน่าตื่นขึ้นในเวลาสิบโมงเช้า เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนทั้งคืนโดยคาดว่าความวุ่นวายทั้งสองจะกลับมา แต่ดูช่างไร้วี่แวว เธอเผลอหลับไปที่ห้องครัว 




"เจ้าพวกบ้า ทำเสียของชะมัด" เพโรน่ายู่ปากมองอาหารที่ตนทำทิ้งไว้เมื่อคืน แต่เมื่อไม่ได้อุ่นในเช้าวันนี้ถึงเย็นชืดแหละอาจถึงขึ้นกินไม่ได้ ก่อนเด็กสาวจะคิดอะไรได้




"แต่ยังไงซะก็เป็นของเจ้าตาเหยี่ยวนี่น่า ฉันไม่เสียดายหรอก" เธอยิ้มเยาะ พร้อมแลบลิ้นล้อไปที่อาหาร 




"ทำอะไรของเธอน่ะ ? " น้ำเสียงทุ้มเรียบคุ้นหูดังขึ้น ส่งผลให้เด็กสาวที่กำลังทำหน้าพิลึกแปลกๆเป็นเด็กน้อยสตั้น สดุ้ง และตกใจแบบสุดขีด




"อะไรยะ ! ฉัน- ฉันไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย !? " ความอับอายเพิ่มพูนขึ้น คนโวยวายหน้าแดงก่ำเมื่อตนถูกพบเห็นในสภาพติ่งต๊อง





มิฮอว์คไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนที่เลื่อนสายตาไปพบกับอาหารบนโต๊ะ




"กินได้ไหม ? " มิฮอว์คถามขึ้น เมื่อมีหัวข้อสนทนาใหม่ขึ้นมา เพโรน่าจึงเริ่มตั้งสติและเรียกสีหน้าเดิมกลับมา




"ไม่ล่ะ วางทิ้งไว้ทั้งคืนแล้ว ขืนกินไปได้ป่วยแน่" เธอส่ายหน้าปฎิเสธ แต่ไม่ได้มีความอาลัยอาวรณ์อาหารบนโต๊ะเท่าไหร่




"นี่ แล้วก็อย่าเข้าใจผิดล่ะ ฉันไม่ได้ทำเตรียมไว้ให้พวกนายหรอกนะ" เพโรน่าที่ระลึกได้ว่าเมื่อคืนตนถูกหักหน้ายังไง เธอเชิดหน้าขึ้นมีท่าทีไม่สนใจคนทั้งสอง




ก่อนหางตาของเพโรน่าจะเหลือบไปมองเห็นคนด้านหลังของชายตาเหยี่ยว เธอเบิกตากว้างขึ้นแล้วกรู่ไปหาคนที่ถูกแบกมา






"หมอนี่ตายแล้วหรอ ? " เพโรน่าถามด้วยน้ำเสียงสงสัย เมื่อเห็นร่างของนักดาบหนุ่มที่นิ่งไม่ไหวติง และร่องรอยที่เพียงแค่มองแวบแรกก็รู้ได้ทันทีว่าอาการสาหัสเพียงไหน




"ซี่โครงหักบางส่วน ไหล่ซ้ายหลุด ข้อเท้าพลิก ที่กระดูกเชิงกรานอีกนิดหน่อย" คนพามาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับมันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ 


เพโรน่าอ้าปากค้างกับอาการของคนเจ็บ





"อาการขนาดนี้พาไปหมอสิยะ ! " เพโรน่าโวยวายออกมา หล่อนไม่ใช่หมอที่มีความสามารถในการรักษาคนเกือบที่อาการหนักแบบนี้




"ไม่จำเป็นหรอก ร่างกายโรโรโนอาฟื้นตัวไวกว่าที่เธอคิด" คนได้ยินขมวดคิ้ว ก่อนจะยู่ปากแล้วบอกว่าตนไม่เชื่อ



"จะเร็วแค่ไหนกันเชียวยะ ? "




"ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน" มุมปากของคนพูดถูกยกขึ้นมา 





"แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ..." เพโรน่าเดินถอยห่างออกมาสองถึงสามก้าวจากตัวคนที่ถูกแบกอย่างไร้สติอยู่




"แล้วทำไมเจ้าลิงจ๋อถึงแบกมาล่ะ ! ไม่ใช่ว่าเป็นศัตรูกันเรอะ !? " สาวเจ้าชี้นิ้วไปที่ลิงบาบูนที่เป็นคนแบกร่างของนักดาบหนุ่มมา แล้วหันมาถามกับเจ้าของปราสาท




"ลิงพวกนี้เคยปะดาบกับโรโรโนอาแล้ว มันจะตอบโต้กลับก็ต่อเมื่อ เจ้าหนูนี่หันดาบใส่มันอีกครั้ง" คนที่อาศัยอยู่บนเกาะมานานแล้วอธิบาย




"ให้ตายซี่ เอาล่ะๆ งั้นก็วางเจ้าหมอนี่ลงได้แล้ว" เธอส่ายหน้าไปมา ก่อนจะออกคำสั่ง ซึ่งลิงบาบูนทั้งหลายก็ทำตามราวกับเข้าใจที่เธอพูดทุกอย่าง




"ลิงพวกนี้ยังดูพูดง่ายกว่าเจ้านักดาบบ้าเลือดนี่อีก" เมื่อเพโรน่าเห็นท่าทางของเหล่าลิงทั้งหลายเธอก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ก่อนจะเปรียบเทียบพฤติกรรมระหว่างสัตว์กับมนุษย์



มิฮอว์คไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมหรือบอกอะไรแก่เพโรน่าต่อ ร่างสูงเดินห่างออกไป ทิ้งให้เด็กสาวอยู่กับคนที่ไม่ได้สติ



"นี่ ! คิดจะทิ้งฉันไว้กลับเจ้าหมอนี่ตลอดเลยรึไงกันยะ !? " เพโรน่าอดโวยออกมาไม่ได้ แต่เธอก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรเพิ่มเติม นอกจากต้องพาตัวปัญหานี้กลับไปรักษาตัวตามเคย










เช้าวันต่อมา อากาศร้อนอย่างเหลือเชื่อ เปลือกตาคนบนเตียงเดี๋ยวเกร็งเดี๋ยวคลายไปมา คิ้วยกขึ้นขมวด หน้าผากกว้างชุ่มไปด้วยหยดเหงื่อ ลมหายใจแรงและถี่ขึ้นตามความร้อนของร่างกาย มือเจ้าตัวปัดป่ายสิ่งบนตัวออกหวังให้ร่ายกายได้เย็นลงแต่นั่นไม่ได้ช่วยอะไรเลย และไม่นานคนที่หลับก็ตื่นขึ้นมาจากการปลุกด้วยความร้อน 


โซโลปาดเหงื่อออก ความเจ็บตามตัวและความปวดตามมาติดๆ ไม่ว่าจะช่วงท้อง อก ไหล่ หรือขาและขาก็มีอาการทั้งสิ้น เจ้าตัวไม่แยแสต่อความเจ็บปวดนั้น ทั้งยังเลือกที่จะทำกิจวัตประจำวันต่อ เพราะทนความร้อนจากอากาศไม่ได้ 


เมื่อออกจากห้องก็พบสาวเจ้าลอยไปมาพร้อมบ่นประโยคที่เขาก็พอจะเดาได้


"ร้อนเป็นบ้า นี่มันวันอะไรกันเนี่ย" เพโรน่าพยายามเคลื่อนที่ผ่านมวลอากาศหวังให้ดับความร้อน พร้อมเหล่าผีบริวารที่คอยพัดให้เธอเนื่องๆ แต่เมื่อเธอพบว่ามีคนปรากฏตัวก็เปิดบทสนทนาขึ้นทันที



"หายแล้วหรือไง ทำไมถึงออกมาเดินป้วยเปี้ยนอยู่แถวนี้ได้ล่ะ ? " เธอมีอาการแปลกใจในตอนแรกเพราะคิดไม่ถึงว่าคนที่สะบั้ดสะบอมเมื่อในเช้าวันถัดมากลับลุกขึ้นยื่นและเดินได้



โซโลพยักหน้ารับ ไม่ได้พูดอะไรมากมายออกมา ไม่ใช่ว่าเจ้าตัวไม่อยากพูดอะไรกับหญิงสาว แต่ความร้อนต่างหากที่ดึงความคร้านจะเปิดปากพูดกับเธอ


เพโรน่ารับรู้ปฎิกิริยาตอบกลับเธอก็ไม่ได้บ่นหรือชวนทะเลาะกับคนเจ็บอย่างใด เพราะเธอเองก็ไม่ได้มีอารมณ์ที่อยากจะทะเลาะกับพ่อหนุ่มนักดาบในตอนนี้



ร่างโปร่งเดินเข้าห้องครัวแล้วหาของกินเพื่อเติมเต็มช่องว่างในท้องของเขา โชคดีที่ยังพอมีอาหารเช้าอยู่ ถึงเวลาตอนนี้จะเป็นตอนสายๆก็ตาม หลังจากกินอาหารเสร็จ สมองของเด็กหนุ่มก็เริ่มคิดสงสัยอยากจะหาอะไรเย็นๆกินดู มือของเขาเปิดตู้เย็น แล้วก็พบกับสิ่งที่ใจหมายคือ แก้วทรงสูงที่ข้างในถูกบรรจุเต็มไปด้วยลูกกลมๆของไอศกรีมรสวานิลา และสตรอเบอรี่ 


โซโลไม่คิดอะไรมากนักแล้วหยิบแก้วไอศกรีมนั้นมา แก้วทรงสูงถูกวางอยู่บนโต๊ะ ก่อนที่ช้อนจะตักเนื้อไอศกรีมนั้นไป ไอความเย็นของไอศกรีมเมื่อเข้าไปในปากแล้วทำรู้สึกดีอย่างเหลือเชื่อ 



แต่ถึงแม้จะเป็นความรู้สึกดี เจ้าตัวก็ไม่ได้อ่อนโยนเลยแม้แต่น้อยกับความเย็นนั้น เขากินมันตามปกติไม่ได้อิดออนแม้สภาพอากาศจะร้อนก็ตาม




"เฮ้ ! นั่นนายกินไอศกรีมของฉันนะ ! " เสียงใสแสบแก้วหูดังขึ้น หลังจากที่หล่อนเดินเข้ามาในครัวกะจะมารับรสชาติความสุขท่ามกลางความร้อน แต่กลับเห็นภาพบาดตาบาดใจหล่อน เมื่อนักดาบหนุ่มได้พังทลายความหวังของเธอต่อหน้า




"เดี๋ยวก่อน ฉันจะไปรู้ได้ไงว่ามันเป็นของเธอน่ะ" โซโลคนหัวแข็งไม่ยอมขอโทษดีๆ เจ้าตัวแย้งว่าไม่มีป้ายชื่อติดอยู่ นั่นยิ่งทำให้เพโรน่าเดือดขึ้นทั้งจากอุณหภูมิและจากคนตรงหน้า



"สะกดคำว่า มารยาท ไม่เป็นรึไงยะ ยังไงก็เถอะ นานต้องชดใช้ให้ฉัน ! " พูดจบสาวเจ้าก็สะบัดหน้าหนีแล้วออกจากห้องครัวไป



"เดี๋ยวก่อนเซ่ ! ไอ้การชดใช้ของเธอคืออะไรห๊ะ ? จะให้ฉันทำคืนให้เธอรึไง ฉันไม่ได้มาอยู่ที่นี่เผื่อฝึกทำอาหารนะ ! " โซโลกระโกนกลับแต่คนที่ออกจากห้องไปก็ไม่ได้สนใจเสียงโวยวายนั้นเลย



















"วันนี้งดฝึก เจ้าหนู" เจ้าของเสียงเรียบตอบคำถาม แต่สายตาไม่ได้สนใจคู่สนทนา หากแต่เป็นหนังสือพิมพ์ที่เขากำลังอ่านอยู่



"ห๋า ? " คนได้ยินคำตอบขมวดคิ้ว แล้วถามซ้ำอีกรอบด้วยความคิดที่ว่าตนอาจจะได้ยินผิด



"ฉันร้อน" 



ทันทีที่ได้ยินเหตุผล คนที่อยากฝึกจนเลือดผล่าน เริ่มมีควันออกมาจากหู พร้อมกับความแดงก่ำของใบหน้าจากการสูบฉีดของเลือด




"ได้ ! ไม่ฝึกก็ไม่ฝึก" คนหัวรั้นกระแทกน้ำเสียงแล้วเดินออกจากห้องด้วยอารมณ์ขุ่นมัว



ส่วนคนปฎิเสธก็ไม่ได้สนใจท่าทีกระฟัดกระเฟียดของคนจากไป ราวกับว่าหนังสือพิมพ์นั้นยังน่าสนใจมากกว่า
















ดังคาด ไม่มีทางที่โซโลจะยอมทำตามอย่างว่าง่าย ร่างโปร่งเดินเข้าไปหาฝูงลิงบาบูลที่เคยฟาดฟันกันมา ด้วยเพราะอากาศร้อนจัด ฝูงลิงเหล่าถึงค่อนข้างที่จะมีอารมณ์รุนแรงกว่าปกติ



"เฮ้ พวกนายน่ะ อยากจะออกกำลังกันซักหน่อยไหม ? " รอยยิ้มมุมปากยกสูงขึ้นอย่างถูกใจ



ดวงตาสีแดงก่ำของสัตว์ป่าเริ่มปรากฎ พวกมันตั้งท่าพร้อมที่จะกรู่เข้ามา ราวกับจะมาฉีกเนื้อผู้มารบกวนให้เป็นชิ้นๆ เสียงคำรามที่ดังกว่าลิงบาบูนปกติก้องกังวาน พร้อมการปรากฎตัวของจ่าฝูงลิงบาลูนยักษ์




"แก้มือกันซักหน่อยว่าไง เจ้าตัวใหญ่" พูดจบนักดาบสภานะฝึก ก็กระโจนเข้าไปหาฝูงลิงบาบูนทันที




















เมื่อตกค่ำจนได้เวลาอาหารมื้อสุดท้ายของวัน เพโรน่าและตาเหยี่ยวอยู่ที่ห้องครัว โดยปราศจากวี่แววผู้ร่วมอาศัยอีกคนหนึ่ง



สาวตุ๊กตาผียังเคืองอีกคนไม่หาย จึงไม่ถามหาเจ้าคนที่หายไปเลย แม้ในหัวจะอยากถามมากแค่ไหนก็ตาม


เริ่มมื้ออาหาร หรือจนกระทั่งจบมื้อ ก็ยังไม่ปรากฏตัวออกมา 


ขณะที่หล่อนคันปากยุบยิบๆ อยากจะเอ่ยปากถามแต่ก็โมโหคนไร้มารยาทอยู่ ของหวานเย็นๆก็ได้วางอยู่ตรงหน้าของเธอ ทันทีที่เห็นไอศกรีมเย็นฉ่ำตรงหน้า เพโรน่าจึงเงยหน้ามองคนที่นำมาให้เธอด้วยแววตาซาบซึ้งจนเป็นประกายวิบวับ



"ตาเหยี่ยว... นายทำมาให้ฉ-"



"ไม่ มันอยู่ในตู้เย็น" ไม่ทันที่เสียงหวานปนความซาบซึ้งจะพูดจบ น้ำเสียงเย็นราบเรียบก็ตัดห้วงอารมณ์ของหญิงสาวไป




"อะไรกันยะ ! แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก หลอกให้ฉันขอบคุณเรอะ!" เพโรน่าหน้าเสียหลังจากเข้าใจผิด หล่อนโวยวายที่เผลอไปคิดว่าคนตรงหน้าเป็นคนดี แต่จู่ๆก็ชะงักไป พร้อมในหัวที่เรียงความคิดใหม่ เมื่อมิฮอว์คไม่ได้เป็นคนทำ ก็เป็นอีกคนที่ทำไว้



คนอายุมากกว่าไม่คิดจะฟังคนโวยวายให้นานมากนัก จึงเลือกที่จะเดินออกไป




"เดี๋ยวก่อน ตาเหยี่ยว" เพโรน่ารีบเรียกไว้ก่อน 




"ทำไม ? " 




"เจ้านักดาบงั่งนั่นไปหายไปไหน นานเอาเขาไปฝึกทิ้งไว้ที่ไหนอีกหรอ ? " เพโรน่ายอมลดทิฐิตัวเองลงแล้วถามหาเด็กหนุ่มนักดาบ




"ไม่รู้สิ" มิฮอว์คไหวไหล่ โดยไร้ความสนใจกับหัวข้อของหญิงสาว




"เดี๋ยวสิ ไม่ใช่ว่าหมอนั่นหลงทางแล้วรึไง ? "





"ถ้าออกไปเอง ก็ต้องเข้ามาเอง" เจ้าของปราสาทพูดพร้อมก้าวห่างออกไป




"เจ้าบ้าเอ้ย ! " ส่วนเพโรน่าก็ว้าวุ่นอยู่ว่าจะเอายังไงต่อดี












ขณะเดียวกันอีกด้านของป่าบนเกาะ



เสียงร้องซี๊ดเบาๆจากบาดแผลหลายแห่ง


"เจ้าพวกบ้า ทำไว้แสบนักนะ" เลือดเสียงแดงเข้มยังคงไหลออกมาจากปากแผล




"เฮ้ ! ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องใช้น้ำลายแล้ว ! " โซโลยกมือขึ้นห้ามเหล่าฟูงบาลูนที่อยากช่วยเหลือเขาแต่ไปกระตุ้นให้เลือดไหลเข้าไปอีก




"ฉันดีขึ้นแล้วเจ้าพวกบ้า" ถึงปากจะต่อว่าบ้าง แต่คนพูดก็มีรอยยิ้มประดับ



"พอแล้วไม่ต้องเอามายัดใอ้อั้น" ทันทีที่เห็นผลไม้ที่เขาพึ่งกินไปอยู่ในมือลิงบาบูนเขาก็รู้ตัวทันทีผลไม้นั่นต้องเข้าปากเขาอีกรอบ



"ฉันอิ่มจนท้องจะแตกแล้ว เจ้าพวกบ้า ! " 



โซโลก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เขาต่อสู้กับจ่าฝูงลิงเป็นเวลาหลายชั่วโมง แต่เมื่อพลบค่ำ จู่ๆก็มีลิงตัวหนึ่งตีกลองขึ้นเสียงดัง ลิงทุกตัวสงบนิ่งทันที เขาคิดได้ว่านั่นคือสัญญาณอะไรซักอย่าง โซโลที่กำลังเสียเปรียบได้โอกาสที่จะสร้างความเสียหายกับศัตรูบ้าง จ่าฝูงลิงบาบูนยกดาบขึ้นมาสูงเสียดฟ้า ก่อนที่จะ...





เก็บดาบลงฝัก





โซโลที่กระโดนขึ้นไปกลางอากาศคิดจะรับฟาดยักษ์ฟันลงมาชะงักไปด้วยความไม่เข้าใจ แล้วกับเสียงของเอ๊ะ ออกมา ร่างกายเขาเสียงสมดุลเมื่อไขว้เขว เขาถึงพยายามคุมตัวเองให้ลงดินอย่างปลอดภัยที่สุด แต่กลับมีฝูงลิงบาบูนรอรับเขาอยู่ก่อนแล้ว 


ในตอนแรกเขาก็ขัดขืนพร้อมคิดว่าเจ้าพวกลิงจะเล่นทีเผลอ แต่ท้ายที่สุดแล้วก็คือเขาถูกพาไปกินมื้อค่ำด้วยกัน ราวกับไม่เคยมีเรื่องทะเลาะกันก่อน แล้วก็เป็นดั่งสถานการณ์ปัจจุบัน





ดวงตานิลจับจ้องที่ดวงดาวและพระจันทร์ในราตรี อากาศเย็นสบายของตอนกลางคืนพร้อมเสียงสีเหลืองนวลจากฝากฟ้า ความคิดบางอย่างก็ก่อตัวขึ้น







นี่ตัวเขา กลายเป็นเพื่อนของเจ้าพวกนี้ไปแล้วสินะ...
























__________________________________________________________________



จะ- จบ จบสักที  หมายถึงแต่งฟิคเรื่องนี้จบสักที ลาก่อนจ้า ปิดตัดจบเลย- อ่ะล้อเล่นๆ 


สรุปน้องไม่ได้มาฝึกดาบนะคะ น้องมาฝึกทำอาหาร! วันนี้น้องเสนอเป็นเมนู ไอศกรีม~///หลบดาบโซโล



แล้ววันนี้้ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็กระเตื้องแล้วค่ะ !! 


:ตัวเอกกับตัวเอกเรอะ ?



โซโลกับฝูงลิงบาบูนต่างหากค่ะ!! 5555//หลบรีด



ก็ขอบคุณทุกท่าที่ติดตามกันมานานนะคะ <3










A&A





secret shadow  : ละมุมมากเลยค้าบบบ สู้ๆน้า!





: ขอบคุณคร๊าบบ แหมะ ชอบแบบละมุมก็ไม่บอกกก///





tsubakihime  : ทำไมตอนนี้เทใจไปให้แชงค์อ่าาาา รู้สึกแบดมาดอ่าาาใจเหลวไปหมดแล้วค่าาา น่ารัก โซโลตอนมึนแล้วน่ารักมาก 5555




: เปล๊าาาา ใครว่าแชงค์เหลี่ยมเยอะ เจ้าเล่ห์ ไม่มี๊(เสียงสูง) ฮั่นแน่นนน เนี่ยแพ้แนวแบดๆหรออ555 ส่วนโซโลน่ารัก อุ้ย++++ค่ะ!!






praewwypppp  : คุณแชงค์เต๊าะคุณหลงหรอคะ ดีนะใครบางคนมาทัน 5555




: เอ... อันนี้ต้องถามคุณแชงค์นะคะว่าเต๊าะคนหลงจริงมั้ย? /// ยื่นไมค์ไปหาแชงค์  แชงค์: ? ยังดูไม่ออกหรอกหรอ? งั้นเดี๋ยวฉันจะบอกผ่านการกระทำแล้วกัน  เจ้าหนูๆ- เฮ้! เดี๋ยวมิ-/// สัญญาณขาดหาย 





Piratehunter : พึ้งเห็นว่าอัพ55555




: แค่มาอ่านกันก็ดีใจแล้วค่ะ! ขอบคุณค่าา










yugijudai  : มาช้า แต่มานะตอนนี้ยาวมากกกกกก (ก. ไก่ล้านตัว) เป็นมิฮวอกคงแปลกใจอะอยู่ ๆ ก็มีใครที่ไหนไม่รู้มาหาแถมอีกคนก็จะอ้วกเอา ๆ ร้านเหล้าคือดีย์แชง ค์ช่างแกลัง (ก็ปกติเนอะ) แต่ชอบความพี่แกช่างสังเกตขำความเลี้ยงเหล้าเด็กแถมให้อีกขวดด้วยนะนั้น






:เจอคอมเม้นยาวแว้วว ดีใจจังเลย! ตั้งใจอ่านทุกตัวเลยครับผม!! มาช้าไม่ช้าไม่เป็นไรร ถ้าอ่านแล้วมีความสุขก็ดีใจแล้ว ตอนนี้ยาวจริงคับ555 มิฮอว์คพอรู้จักโซโลอยู่ ความจริงมันเป็นภาคต่อของSpecial chapterตอนแรก แต่เหมือนทุกคนจะคิดว่าคนละเรื่องกัน555 ไม่เป็นไรค๊าบแค่สนุกกันก็พอแล้วว    ใช่ครับ! โซโลอ้วกแล้วก็อ้วกอีก! แพ้ท้องรึเปล่าเนี่ยยย///หยอกๆ ร้านเหล้านี่น้องลับลอบเข้านะ อายุไม่ถึงหรอก555 ใดๆแชงค์ก็ยังคงเป็นอีกหนึ่งบุคคลที่ทุกคนชื่นชอบกันในตอนนี้มาก /// อย่างที่แชงค์บอกค่ะ อยากเลี้ยงเหล้าเด็กมันก็พูดไปสิ!!







peach_ki :แงงงอยากอ่านต่อเลยยแต่งสนุกมาก ๆ เลยค่า




: กลับมาแล้วค่าาา ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้กลับมาแต่งต่อนะคะ<3













อ่านจบแล้วก็หวังพาเพื่อนๆจะได้รับความสุขและสนุกในการอ่านนิยานเรื่องนี้นะคะ///ทำไมพิมพ์เหมือนแต่งจบแล้วเลย? เอ๊ะ??























































 















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #146 Pinnn (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 มกราคม 2564 / 09:38

    พึ่งเจอเรื่องนี้ รอไรท์มาอัพอยู่นะคะ🙏

    #146
    0
  2. #145 tsubakihime (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 11:31

    เย้ ~~~ ในที่สุดไรท์ก็กลับมาแล้ว จุดพลุบินดีต้อนรับกลับค้าบบบ

    #145
    0
  3. #144 plaizzz26 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 20:09
    ใจฟูมากตอนเห็นว่าอัพแล้ว ดีใจสุดๆชอบคู่นี้มากนะเอาจริง รออ่านของไรท์เตอร์ตลอดเลยแต่งต่อไปเรื่อยๆนะคะ 🔥🔥
    #144
    0
  4. #142 Pen of dreams (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 12:59
    รออ่านเรื่องนี้เสมอค้าบบบบ ชอบคู่มิฮอว์ค โซโล555
    #142
    0
  5. #141 gfghj (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 12:36
    ดีจัย อัพแล้ววววว>^<
    #141
    0