(Fic one piece) Training two years of Zoro /Var/

ตอนที่ 20 : Chapter sixteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    30 มี.ค. 63

ในที่สุดความเงียบสงบสุขก็กลับคืนสู่ปราสาท เพราะตัวสร้างความวุ่นวายได้จากที่นี้ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เว้นเสียแต่ว่า เจ้าตัวยังไม่วาย ทิ้งงานไว้ให้เจ้าของปราสาทสะสางก่อนจากลา



'โอ๊ะ ให้ตายสิ ฉันดันลืมเรื่องสำคัญไปซะได้' คำพูดของคนที่พึ่งกล่าวคำร่ำลาเสร็จไปเมื่อครู่ ซึ่งกำลังยืนอยู่หน้าประตูแล้วแท้ๆ แต่กลับพึ่งนึกเหตุผลรองที่ตนมาแต่แรก รองกัปตันควบตำแหน่งเดินมาเป็นเพื่อนเลิ่กคิ้วขึ้นอย่างสงสัย ราวกับกำลังส่งสายตาถามว่ามีอะไรอีก 



ชายผมแดงหันมาหาศัตรูอริเก่าเป็นเป็นมิตรสหายในยามปัจจุบัน ก่อนจะโยนบางสิ่งให้คนที่นั่งอยู่ ซึ่งสิ่งที่ถูกโยนมาก็ถูกรับไว้




'ฉันว่าจะเอามาให้โซโล แต่ก็นะ' เจ้าตัวพูดพร้อมยิ้มแหย่ กับความจำของตัวเอง



'ยังไงก็ฝากนายให้เขาทีล่ะ ฉันต้องรีบกลับแล้วพอดีคืนนี้ดันมีธุระต่อน่ะ' แชงค์ยิ้มกว้างออกมา แต่มิฮอว์คไม่ได้ใส่ใจ เขามองที่สิ่งอยู่ในกำมือตัวเอง ตุ๊กตาหมีลำทั้งตัวถูกผ้าพันแผลสีครีมพันเอาไว้ บนหัวสวมหมวกทรงสูง สีน้ำเงินพาดแดง ที่คอสวมผ้าพันคอลายสก๊อด รองเท้าผ้าใบน้ำเงินขาว  



ถึงจะสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามออก เขาเพียงขานรับในลำคอ พร้อมไล่เจ้าตัวกลับไป



'นายนี่ก็ไล่ฉันจังเลยนะ' แชงค์ลากเสียงยาวตอนท้ายเชิงหยอกล้ออีกฝ่าย



'แกบอกมีธุระไม่ใช่รึไง?' มิฮอว์คตอบกลับ ซึ่งนั่นก็เรียกเสียงหัวเราะพร้อมรอยยิ้มกว้างของคนผมแดงออกมา



'โอเคๆ ฉันไปก็ได้เจ้าตาเหยี่ยว' ในที่สุดเจ้าตัวก็หันหลังกลับไปที่ประตูเดิม พร้อมโบกมือลา



'โชคดี' คำสุดท้ายที่บอกลาของเจ้าของปราสาททำเอาคนเป็นหนึ่งในสี่จักรพรรดิต้องชงักลง



'อ่า... นายก็เหมือนกัน' พูดจบก็ไม่รอช้า เดินออกไปทันที












ดวงอาทิตย์ตกลงทะเลเป็นที่เรียบร้อย ขณะเดียวกันกับที่ความมืดเริ่มปกคลุมท้องฟ้าแทน




ร่างสูงเจ้าของที่มีฉายาว่าผมแดงเดินกลับขึ้นเรือ พร้อมเสียงเรียกของลูกเรือที่โดนทิ้งไว้โดยปราศจากกัปตันเมื่อเย็น เสียงแซวของกัปตันเกี่ยวเรื่องลิงบาบูลดังขึ้น ทุกคนก็พากันโวยวายเรื่องที่ทิ้งพวกเขาไว้ แต่สุดท้ายก็จบด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของทุกคน



"เอาล่ะทุกคน" แชงค์ตบมือเพื่อเรียกความสนใจจากลูกเรือ



"ได้เวลาเดินทางของพวกเราแล้ว ดึงสมอขึ้นเลย" เสียงคำสั่งกัปตันพูดเสียงก้องกังวาน พร้อมเสียงรับคำสั่งอย่างเคร่งคัด เติมเปี่ยมไปด้วยกำลัง


แชงค์ยิ้มกว้าง ก่อนจะกลับหลังหันไปมองเกาะที่ตนพึ่งลง






"ตาเหยี่ยวนะ ตาเหยี่ยว ฉันล่ะอยากลากพวกนายไปเป็นเพื่อนดื่มด้วยซะจริงๆ"






















"อะไรของนายเนี่ย นายไปสร้างเรือมารึไงยะ ทำไมผ้าพันแผลนายถึงมีแต่เสี้ยนไม้เต็มไปหมดเลยล่ะ" สาวเจ้าบ่นหลังจากแกะผ้าพันแผลออกจากตัวของชายหนุ่มหมด



"หนวกหูน่า พันๆให้มันเสร็จไปซะทีเถอะ" โซโลคร้านจะตอบคำถามของเธอ เขาพูดปัดๆอีกคนออกไป



"หนอยแน่ เจ้านักดาบงั่ง!" เพโรน่าพูดด้วยท่าทีฉุดเฉียว ก่อนจะดึงผ้าพันแผลที่กำลังพันอยู่บริเวณลำคอ คนไข้ที่โดดหมอโหดทารุนกำลังอ้าปากพยายามจะออกเสียงให้คนเป็นหมอเลิกดึงผ้าพันแผลรัดคอตน แต่มีเพียงเสียงออกมาเบาๆแทน สีหน้าประเดี๋ยวคล้ำประเดี๋ยวเขียวพร้อมกับอาการดิ้นทุรนทุราย 


ทั้งคู่ต่างเหงื่อซึมออกมาจากต่อสู้และต่อต้าน เมื่ออีกคนดูจะโมโหร้ายเกินควร มือหนาจากตอนแรกพยายามดึงผ้าพันแผลตนไว้ไม่ให้พันคอ ก็เปลี่ยนขวนขวายมืออีกคนอย่างเร่งรีบ ทันทีที่คว้าได้ โซโลก็ออกแรงบีบข้อมือเพโรน่า แต่ยังยั้งแรงเอาไว้ ข้อมือเล็กถูกรวบด้วยมือของชายหนุ่มเพียงข้างเดียว โซโลยกมือข้างที่รวบข้อมือเล็กๆนั่นขึ้นข้างบน พร้อมยื่นหน้าไปหาคนที่ปะทุร้ายตนเมื่อครู่จนแทบจะประชิดกับหน้าหล่อน แววตาของเธอดูตกใจมาก 



"เธอเกือบทำฉันขาดอากาศหายใจตายแล้ว ยัยบ้า..." เสียงแหบแห้งๆ ติดเสียงหอบเบาๆซึ่งเกิดจากอาการข้างเคียงของการโดนรัด สะท้อนเข้าหูของเธอเต็มๆ เพราะที่มาของเสียงอยู่ตรงหน้าเธอเอง







ใกล้... ใกล้มาก ใกล้เกินไปแล้ว










'ตุบ'









"โรโรโนอา ผมแดงฝากมาให้" น้ำเสียงเรียบเฉยของเจ้าของปราสาทดังขึ้น เรียกสติของคนสองคนว่าได้มีบุคคลที่สามเพิ่มเข้ามาแล้ว ตุ๊กตาหมีที่ถูกโยนไว้ตรงกลางข้างๆทั้งสองคนที่อยู่ในห้องก่อน





มันจะไม่มีปัญหาอะไรเลย ถ้าไม่ใช่ว่าพวกเขากำลังนั่งอยู่บนเตียงนอน โดยฝ่ายชายรวบข้อมือหญิงสาวเอาไว้ ผ้าพันแผลที่รุดรุ่ยออกมาจากร่างโปร่ง เหงื่อที่ซึมออกมาจากหน้าผาก ลำคอ หรือส่วนอื่นๆ ใบหน้าที่เข้าใกล้กันเกินระยะพูดคุยปกติ โทนเสียงแห้งแหบที่มีอาการหอบออกมาคลอเบาๆ หรือแม้แต่กระทั่งประโยคคำพูดที่...









"เฮ้ย!! ไม่ใช่อย่างที่แกเห็นนะเฟ้ย เจ้าตาเหยี่ยว!?" โซโลรีบหันไปหาคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องทันทีหลังจากได้ยินเสียง ก่อนจะตะโกนเสียงดังออกไปด้วยท่าทีร้อนรน คล้ายกับตัวเขาเองได้ยินเสียงระเบิดตู้มดังระเบิดในหู แล้วก็ตามมาด้วยใบหน้าของคนพูดที่แดงก่ำเพราะความอับอายทันทีที่ตนคิดได้ว่าต้องโดนเข้าใจผิดจากสิ่งแวดล้อมที่เขาเป็นอยู่แน่นอน แม้ความจริงมันจะไม่มีอะไรในสถานการณ์ที่ออกจะเข้าเค้ามากก็ตาม ไม่ว่าตอนนี้จะเป็นยังไง เขาจำต้องอธิบายให้คนทีกำลังเข้าใจผิดฟังก่อน



ตอนนี้เพโรน่ายังไม่สามารถประมวณผล วิเคราะห์ แยกแยะ สถานการณ์ปัจจุบัญกับเมื่อครู่ออกจากกันได้ ใบหน้าชายหนุ่มที่ค่อยๆยื่นเข้ามาใกล้เกินไปยังอยู่ในโสตประสาท ทั้งยังเสียงแหบๆติดหอบๆอีก








"อีตาบ้า!" หญิงสาวพลักหลังคนใกล้ตัวอย่างแรงจนชายหนุ่มล้มขมำตกลงไปทักทายกับพื้นปูน แถมสาวเจ้ายังวิ่งออกไปลิ่วๆราวกับเธอพึ่งกลายเป็นผู้เสียหาย เธอไม่ได้ให้ความสนใจมิฮอว์ค ไม่ได้แก้ความเข้าใจผิดให้โซโลด้วย ทั้งยังจะทำให้ความเข้าใจผิดนั่นหนักกว่าเดิมไปอีก



"ยัยบ้า! แล้วนี่เธอจะไปไหนล่ะนั่น!?" โซโลที่ล้มตกเตียงเป็นเหตุให้หน้าผากที่น่าสงสารของเขาแดงเทือกจากการโดนกระแทกเข้าอย่างจัง โซโลตะโกนพลางลูบหน้าตัวเองด้วยความแสบสผมปนเปกับความปวดเล็กน้อย



เสียงถอนหายใจเบาๆ ถึงจะเบามาก แต่โซโลก็รู้สึกได้ทันที 



"เฮ้! ฉันได้ยินนะว่าแกถอนหายใจ!" โซโลเงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนาที่เหลือเพียงคนเดียว ก่อนจะตอบกลับเสียงถอนหายใจนั่นทันที แต่ไม่ทันไร สายตาที่อีกคนจ้องมาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หดหู่ ผิดหวัง ล้มเหลว 



"แล้วไอ้แววตาสังเวชที่แกส่งมาให้ฉันนั่นมันคืออะไรฟร่ะ!?" โซโลตวาดกลับไปอีกรอบ ทั้งๆที่ตนเป็นเจ้าทุกข์แท้ๆ แต่กลับเหมือนกลายเป็นผู้ต้องโทษประหารเสียอย่างไรอย่างนั้น



"ฉันไม่ได้ทำอะไรกับยัยผีบ้านั่นทั้งนั้นแหละ ถ้าไม่เชื่อฉันจะไปลากตัวหล่อนมาเป็นพยานให้ก็ยังได้!" โซโลพูดความจริง พร้อมจ้องกับไปหาว่าที่อาจารย์ตน



"นั่นสินะ  ?   " ทั้งๆที่คำพูดเหมือนจะยอมรับกลายๆ แต่ดวงตากับคิ้วของคนพูดกลับยังคงตกลงเหมือนเดิม นัยตาที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนนอกจากคำว่าสมเพช สังเวช แล้วยังยัดคำว่า น่าอนาถใจ เพิ่มไปอีกคำ 














"ให้ตายซิ..." สุดท้ายโซโลก็ยกธงขาวผ่ายแพ้ไป เขานั่งลงไปกลับพื้นปูนแล้วพิงเตียงที่ตนตกลงมา โซโลหลับตาลงอย่างอ่อนล้าและเหนื่อยหน่าย ก่อนผ่ามือข้างถนัดทุบลงบนหน้าผากตัวเขาเองแบบเซ็งๆไปครั้งหนึง เขาเลือกที่จะพักเรื่องความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ครั้งนี้ไปก่อน รอให้เขาได้ลากตัวต้นเหตุมาเป็นพยานเอกที่ควบตำแหน่งจำเลย ไม่สิ หากแต่เป็นผู้ต้องหาเต็มตัวเลยต่างหาก 



สัมผัสเบาๆแตะลงบนหน้าผากที่ยังคงแดงก่ำจากการตกลงมากระแทกพื้น และจากตัวเจ้าของที่ทุบมือลงไปอีก


เป็นสัมผัสที่เบาบาง คล้ายกับเป็นเพียงสายลมที่เล็กๆพัดผ่านไปวูบเดียวเท่านั้น 


คนที่รู้สึกจำต้องลืมตาขึ้น เพื่อมองหาว่าสิ่งนั้นคือสิ่งใดกันแน่ เพราะความสงสัยที่กัดกินหัวใจ



เขาไม่พบอะไรเลย ทั้งสายลม หรือสิ่งที่เข้ามาแตะต้องตน แต่สิ่งที่เขาพบคือ นิ้วเรียวยาวของมือใหญ่ ที่ช้อนช่วงปลายของผ้าพันแผลขึ้นมาอยู่ในระดับสายตาของพวกเขาทั้งคู่ ก่อนที่นิ้วโป้งจากมือหนาจะเกลี่ยลงบนเนื้อผ้าอย่างเบามือ













คนตัวสูงจากตอนแรกที่นั่งชันเท่าข้างเดียวเพื่อย่อตัวมาอยู่ในระดับเดียวกับคนนั่ง เขาลุกขึ้นเต็มความสูง มือหนาปล่อยปลายผ้าพันแผลลง



"อย่าลืมล่ะ พรุ่งนี้ฉันจะฝึกให้เธอ" มิฮว์คพูดกล่าวนัยๆให้คนที่นั่งนิ่งอยู่จัดการหรือเตรียมตัวเองให้เรียบร้อยสำหรับวันพรุ่งนี้



"อ่า รู้แล้วน่า" โซโลนิ่งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะเข้าใจที่อีกคนต้องการสื่อได้ สิ่งที่อีกคนอยากจะบอกก็คือ ให้เขาไปจัดการกับผ้าพันแผลที่ยุ่งเยิงนี่เสียก่อน










ร่างสูงเดินออกมาจากห้อง และปิดประตูลง มุมปากถูกยกขึ้นเพียงเล็กน้อย




"ก็แค่ ฆ่าเวลา"










'อะไรของนายเนี่ย นายไปสร้างเรือมารึไงยะ ทำไมผ้าพันแผลนายถึงมีแต่เสี้ยนไม้เต็มไปหมดเลยล่ะ' เสียงดังที่ทะลุออกมาเป็นของใครไม่ได้นอกเสียจากเด็กสาวเสียงใสอย่างเพโรน่า แค่เดินตามห้องโถงเขาก็สามารถพบได้โดยไม่ต้องหาแม้แต่น้อย เขาเดินตามเสียง เพราะเรื่องที่เพื่อนตัวแสบทิ้งของไว้ให้เขาไปส่งอีกที



'หนวกหูน่า พันๆให้มันเสร็จไปซะทีเถอะ' เสียงผู้ชายในห้องคนเดียว ตอบกลับ



'หนอยแน่ เจ้านักดาบงั่ง!' มือหนาของเจ้าของปราสาทเอื้อมไปจับลูกปิดประตู  



ทันทีที่เปิดก็พบกับความชุลมุนวุ่นวายภายในห้อง ทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิง หรือควรจะเรียกว่า ฆาตกรกับเหยื่อ? ที่กำลังยื้อยุดผ้าพันแผลอยู่ มิฮอว์คมองทั้งสองคนอย่างเงียบๆ ไม่ได้ให้ความช่วยเหลือ หรือประกาศว่าตนมีตัวตนอยู่ในห้อง สายตาเรียบเฉยยังคงมองตามเดิม คล้ายดูสารคดีสดเรื่องหนึ่งตรงหน้า คงเป็นเรื่องของกระต่ายบ้ากับกระต่ายบื้อ? ซึ่งดูเหมือนทั้งสองคนที่วุ่ยวายกับการฆ่าและการเอาชีวิตรอด โดยไม่ได้รับรู้ถึงการมาของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย   



คล้ายศึกเล็กๆที่วุ่นวายจะใกล้จบจบ เด็กหนุ่มรอดมาได้ พร้อมพลิกสถานการณ์ตัวเองขึ้นมาบ้าง เสียงแหบๆเอ่ยกล่าวว่าต่อหญิงสาวในระยะประชิด ทันทีกับที่ตุ๊กตาหมีถูกโยนขึ้นไปบนเตียง เพราะความวุ่นวายจบลง มิฮอว์คจึงทำสิ่งที่เป็นเหตุผลให้ตนมาที่นี่ หลังเสียงตบกระทบของตุ๊กกับเตียงดังขึ้น เสียงเรียบเฉยที่ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้ามาตลอดเอ่ยตามมา


ซึ่งตัวของคนที่ยืนดูตั้งแต่แรกไม่ได้บอกความจริงตรงนี้ไป อันที่จริง เขาก็ไม่คิดจะบอกเพราะตนก็ไม่ได้ถูกถาม ทั้งเหมือนจะได้เห็นสิ่งที่น่าสนุกด้วย 


ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่




ยังไงเสียมันก็แค่ การฆ่าเวลา

















มือของร่างโปร่งจับหมวกทรงสูงของตุ๊กตาหมี พร้อมแกว่งมันไปมา โซโลจำได้ว่าเขาคิดจะซื้อมันมา แต่เพราะหลายๆเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องเงิน ความคิดนี้จึงถูกปัดตกลงไป แม้ว่าเขาไม่ได้อยากที่จะได้มาเพื่อความต้องการของตัวเขาเอง แต่ว่า 



"ทำไมหมอนั่นถึงรู้ได้ ?" โซโลคิดไม่ออก เขามั่นใจว่าตัวเองคงไม่พูดออกไปโผงๆว่าอยากได้ของพรรค์นี้ออกมาแน่นอน





"แล้วยัยนั่นไปไหนแล้วเนี่ย ?" เขาถามหาสาวที่พึ่งเกิดเรื่องเมื่อครู่แล้ววิ่งหนีหายไป โซโลไม่ได้อยากได้ตุ๊กตาเพราะเขาต้องการ แต่เขาเพียงอยากนำมาให้ผู้หญิงคนเดียวของเกาะนี้เท่านั้นเอง




ตุ๊กตาถูกวางไว้บนหัวเตียง 

"เห้อ เป็นวันที่วุ่นวายชะมัด" ร่างโปร่งทิ้งตัวลงบนเตียง ก่อนมือของเขาจะวางก่ายหน้าผากเอาไว้อย่างเหนื่อยๆ วางไว้ไม่นานมือก็เตะลงหน้าผากตัวเองไปเบาๆ 


























___________________________________________________________



ตัดฉับๆ ไม่รู้จะพิมพ์ไรเลย สมองโล่งจัดๆ โล่งเพราะแต่งเสร็จ? ก็ส่วนหนึ่ง แต่เวลากำลังแต่งนี่อยากทอค์กหลายเรื่องมาก พอแต่จบก็ ไม่มีอะไรจะพิมพ์ต่อ555 นอกจากหวังว่าจะชอบกันนะ 


จากตอนที่แล้ว เห็นมีคนแซวมิฮอว์คว่าหวงน้องหรอออ 

คิดว่าไม่นะ///หลบคนแซว

ไม่แน่ รึอาจจะไม่ใช่ก็ได้จ้าาา///วิ่งตะโกนอย่างร้อนรน

chapterนี่ ดูคาร์แลตเฮียเปลี่ยนไป เอาเข้าจริงคิดว่าอันนี้ถูกและ ที่แต่งมาผิด ///หัวเราะ 

เฮียแกดูkeep แต่ก็มีความกวนอยู่ในตัวอ่ะ ย้อนกลับไปดูตอนแรกที่เฮียออก




'เสียใจด้วยนะ ที่ข้าไม่มีมีดเล่มเล็กกว่านี้แล้ว' นักดาบอันดับหนึ่งของโลกหรืออีกชื่อ ตาเหยี่ยว  เจ้าตัวยกมีดเล่มเล็กขึ้นมา มีดที่ตนพกติดตัวเป็นสร้อยแขวนคอ ก่อนจะพูดพร้อมทำหน้ารู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง 




โว้ยยยย เฮียยยยย เค ตามนี้เลย อาจจะแปลกๆที่เปลี่ยน แต่ก็ลองดู555

ปล.นึกภาพตามนะ มิฮอว์คทำตัวเป็นคนเข้าใจผิด(?) เหมือนจับได้คาหนังคาเขา แล้วเพโรน่าก็ตกใจวิ่งนี้ไปแล้ว งี้น้องก้ยิ่งแก้ตัวไม่ขึ้น แต่ก้ยังพยายาม สุดท้ายก็โดนตอบกลับว่า นั่นสินะ แบบของมันเห็นๆอยู่แล้ว!? ทำไมเจ้ายังปฎิเสธ 5555 สงสารน้องจริงๆ 


 ปล.2 ดูคนลงเรือแชงค์ , เบน กันมากกว่าคนหลักของเราอีก โอ้ยยย สงสารรร สงสารทั้งตัวเองทั้งเฮียแกจริงๆ ทำไมน้องกลับบ้านไม่ดีใจกันรึ5555 แถมสองตอนล่าสุดนี่ใส่ฉากให้มิฮอว์คด้วยนะ ถถถถ หยอกเล่นๆ ไว้เจอกันจ้า

(ไหนบอกไม่มีไรพิมพ์ไง...)































  






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #92 Piratehunter (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 15:27

    เมื่อไหร่โซโลจะโดนปู้ยี้ปู้ยำครับ

    #92
    1
  2. #89 reluz (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 19:08
    กวนอ่าาา ละอะไรฆ่าเวลา แหมม
    #89
    1
  3. #72 yugijudai (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 13:26
    กวนมาก 555 ยืนอยู่โต้งๆแต่แกล้งไม่รู้ โซโลเลยรู้สึกถูกเข้าใจผิดฝ่ายเดียว
    ก็ว่าอยู่ทำไมโซโลอยากได้ตุ๊กตา เพโรน่านี่ก็น่ารักนะ เป็นห่วงแบบซึนๆ

    กลัวแทนตอนบอกมีเสี้ยนอยู่ในผ้าพันแผล บรึ้ย
    #72
    0
  4. #71 Benzii Panoi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 12:39
    โอยยยยยย สนุกมากๆชอบมากๆเลยค่ะ อยากจะจับลุงมาตีๆ บังอาจมาแกล้งเด็กๆได้ไง55555
    #71
    0