(Fic one piece) Training two years of Zoro /Var/

ตอนที่ 2 : Chapter two

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    7 มิ.ย. 62

การพักฟื้นวันที่สอง โซโลตื่นขึ้นมาพร้อมสาวที่นอนหมอบบนเตียง เขาไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรผิดปกติ เพียงแค่อุ้มสาวน้อยให้นอนในที่สมควรนอน ร่างโปร่งของนักดาบหนุ่มเดินเข้าห้องน้ำทำกิจวัต ก่อนจะเดินออกมาเพื่อไปหาอะไรกินในมื้อเช้า

การเดินทางอันยาวนานเผื่อหาห้องอาหารก็ยากลำบากเช่นกัน บางทีหากเดินมากขึ้นผ้าพันแผลอาจจะหลุดออกมาก็เป็นได้ จู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เปรียบได้เป็นฟ้าผ่าฟาดลงกลางหัวของโซโลก็ว่าได้

"แกจะไปไหน" เสียงคุ้นหูของเจ้าของปราสาทพร้อมคำสพรรนามที่คุ้นเคย 

คนถูกเรียกคิ้วกระตุกออกมา ก่อนจะตอบพร้อมเสียงเกร็งๆ

"ฉันแค่มาเดินเล่น" สิ้นเสียงคำพูด เสียงโครกครากจากท้องก็ประท้วงออกมา โซโลยังคงไม่หันหน้ากลับไปเจอกับอีกคนให้ชัดๆ พร้อมความคิดที่ว่า ตอนนี้มันน่าขายหน้ายิ่งกว่าตอนไปของร้องให้สอนดาบชัดๆ

มิฮอว์คไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา นอกจากเสียงรองเท้าที่คล้ายจะดังไกลออกไปเรื่อยๆ

"เดี๋ยว- จะไปไหน?" โซโลยอมแพ้ เขาคิดว่ายังไงตนก็คนต้องหลงในปราสาทเขาวงกตนี่ไปอีกนานหากไม่ตามเจ้าของไป

"ห้องอาหาร" จบคำพูดของตาเหยี่ยว โซโลก็รีบสาวเท้า เดินตามอีกฝ่ายโดยเร็ว ส่วนคนที่ถูกเดินตามก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

พอถึงห้องอาหาร เจ้าของปราสาทก็เดินตรงเข้าไปยังตู้เสบียงอาหาร มือหนาคว้าของด้านในอย่างถนัดมือ ก่อนจะลงมือทำอาหารเช้าโดยไม่นานนัก อาหารเช้าเรียบๆก็เสร็จสิ้นตามฉบับของตน 

โซโลรออีกคนออกมาก่อนจะเข้าไปหาอะไรกินได้บ้าง เขาพบเนื้อชิ้นขนาดกลางติดกระดูกอยู่ ทำให้พลางคิดถึงคนชอบกินอย่างกัปตันหมวงฟาง หรือไม่ก็กุ๊กหื่นกามอย่างซันจิ ทันควันมือของเด็กหนุ่มก็คว้าออกมา เขาไม่มั่นใจในการทำอาหารมากนัก แต่อย่างน้องเขาก็เคยช่วยซันจิบ้าง เพียงแต่มันเป็นเรื่องล้างจาน เตาแก๊สตอนนี้ก็คงไม่ต่างจากศัตรูที่แข็งแกร่งเลยแม้แต่น้อย โซโลคิดในใจได้เพียงว่า เอาไงเอากัน ก่อนมือเขาจะเลื่อนไปเปิดไฟในเตาที่มีเนื้อวางอยู่ในกระทะบนเตา

ไฟที่ถูกเปิดมาลุกโชนสูงจนแทบถึงเพดานดัง ฟึบ คนเปิดไฟก้าวขาออกมาทันควันก่อนไฟจะคอกตนตายไปซะก่อน เนื้อไร้การปรุงและน้ำมันมารองรับ สุกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ โซโลรีบปรี่เข้าไปปิดไฟเตาแก๊ส พร้อมความพยายามแงะเนื้อในกะทะออกมาที่ติดทนทานยิ่งกว่ากาวยี่ห้อดี

เสียงถอนหายใจดังขึ้นจากคนที่มองเหตุการณ์อยู่

"อยู่ได้ แต่อย่าสร้างความเสียหายล่ะ" น้ำเสียงเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์กล่าวจบเจ้าตัวก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

คนทำความผิดเกาะหัวแกรกๆ พร้อมพึมพำว่า รู้แล้วน่า แล้วในที่สุดชิ้นเนื้อที่ถูกเผาก็แงะออกสำเร็จ โซโลเข้าไปหยิบขนมปังอีกครั้งก่อนจะยัดเนื้อเข้าไปข้างในขนมปัง แน่นอนกระดูกติดเนื้อถูกดึงออกแล้ว เจ้าตัวมองอาหารที่ไม่เคยพบเจอตรงหน้าและไม่รู้ว่าควรจะเรียกสิ่งนี้ว่าอะไรดี แต่ก็ปัดความคิดทิ้งพร้อมกินอาหารไร้ชื่อตรงหน้าลงไป ต่อมาก็มาเสียเวลากับการถูกระทะที่มีเนื้อไหม้ติดอยู่ พร้อมล้างจานทั้งของตนและของอีกคน

มันเป็นความจำเป็นอย่างหนึ่งที่เด็กหนุ่มจำต้องหาวิธีจำห้องต่างๆ ทั้งบรรไดที่มากโข ซึ่งไม่ต่างจากเขาวงกตดีๆในความคิดเขา ร่างโปร่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปมาในปราสาท

มือของเด็กหนุ่มเปิดประตูเข้าไปบานที่เท่าไหร่ไม่อาจจำได้ ก็พบชายหนุ่มกำลังนั่งอ่านหนังสือพร้อมแก้วและขวดไวน์ชั้นดีวางข้างๆ สายตาของอีกคนยังคงจ้องอ่านหนังสือไม่สนใจผู้บุรุกเท่าที่ควร

"มีอะไร" เสียงเรียบๆดังขึ้นจากเจ้าของห้อง พร้อมเสียงพลิกหน้าหนังสือ

"เปล่า ฉันแค่มาเดินเล่น" ประโยคคุ้นหูที่หลุดออกมาจากปากเด็กหนุ่มอีกครา

มิฮอว์คได้ยินคำตอบข้างต้นก็ไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติมนอกจากเสียงขานรับในลำคอ

โซโลเลือกที่จะเดินออกมาพร้อมกับการสำรวจสถานที่ต่อ คงเรียกได้ว่าวิ่งไปมาในปราสาทมากกว่า เพราะไม่กี่รอบกี่ครั้งเจ้าตัวก็มักจะมาเปิดประตูเข้ามาหาเจ้าของปราสาททุกคราไป

"แกมีเหตุผลอื่นที่ฟังขึ้นกว่านี้ไหม?" มิฮอว์คเหลือบตาขึ้นมองเด็กหนุ่มที่เปิดประตูเข้ามาทุกๆ25-30นา
ที

"ช่างฉันเหอะน่า ปราสาทแกนี่มันชวนหลงชะมัด" คนเหงื่อท่วมตัวพูดออกมาราวกับโบ้ยความผิดให้สถานที่

"หยุดเพ่นพ่านไปมาแล้วมานั่งนี่ซะ" โซโลมองอีกคนนิ่งๆ คงไม่แปลกที่อีกคนจะเอ่ยปากบอกให้เขามานั่งนิ่งๆไม่เข้าออกบ่อยๆจนน่ารำคาน ท้ายสุดเจ้าตัวก็ยอมเข้ามานั่งเก้าอี้ตรงข้าม พร้อมเท้าคางอย่างเบื่อๆ คนเอ่ยปากสั่งถอนหายใจ ก่อนจะคว้าแก้วอีกใบส่งให้เด็กหนุ่มพร้อมขวดแอลกอฮอล์อีกขวด

"ฉันดื่มได้จริงดิ?" โซโลพงักไปเล็กน้อยจากความคิดไม่ถึงว่าอีกคนจะยอมส่งของชั้นดีแบบนี้

"คนแบบแกฉันเจอมาบ่อย อยากดื่มก็ดื่มซะโรโนอา" จบคำพูดคล้ายเป็นคำอนุญาตโซโลคว้าขวดขึ้นมาโดยไม่สนว่ามีแก้ววางข้างๆ เสียงการกระดกของเหลวลงคอดัง อึก อึก ก่อนเสียงดังปัง ของขวดวางบนโต๊ะ

"ฮ้า! นี่สิเรียกว่าสุดยอด!" เด็กหนุ่มยิ้มกว้างหลังจากได้ดื่มแอลกอฮอล์รสเยี่ยมลงไป ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเบื่อเมื่อครู่กลับกลายเป็นใบหน้าเปี่ยมสุขฉับพลัน

เจ้าของขวดเพียงเหลือบตามองสีหน้าที่เปลี่ยนไปราวกับพลิกหน้ามือเป็นหลังมือของโซโล

"เออ นี่จะรอให้แผลฉันหายแล้วค่อยฝึกจริงดิ" โซโลกลับมามองคู่สนทนา

"จนกว่าแกจะดีขึ้น" คนฟังพยักหน้ารับก่อนจะคว้าขวดขึ้นมาดื่มอีกครา

"ว่าแต่แกไปหาซื้อของดีแบบนี้มันจากไหนกันล่ะเนี่ย?" เด็กหนุ่มถามขึ้นอย่างสนใจกับรสชาติที่ได้รับ

"ทั่วไปตามเกาะที่มีผู้คน" มิฮอว์คยังคงอ่านหนังสือเล่มหนาอยู่ดังเดิม

"งั้นเองหรอ ซักจะติดใจแล้วแหะ" โซโลยิ้มพร้อมกระดกลงเป็นครั้งสุดท้าย

"ไม่ใช่ว่าแกดื่มทุกขวดแล้วพร่ำบอกว่ารสชาติดีรึไง" จบคำ โซโลรีบหันหน้าไปอีกทางพร้อมน้ำแอลกอฮอล์รสดีในปากพุ่งออกมาจนหมด เจ้าตัวสำลักจนหน้าแดงเถือกก่อนจะหันมาตอบโต้

"ช่างฉันเถอะน่า!" เสียงเด็กหนุ่มดังขึ้นตามอารมณ์ก่อนจะหันไปนั่งเสียดายของดีที่ถูกพ่นออกมาหมด แต่ก็ทำได้เพียงส่ายหน้าไปมาพร้อมจะถามผ้าเพราะเกรงว่าจะไปทำปราสาทผีสิงของนักดาบมือหนึ่งชำรุดเสียหายซะก่อน

เมื่อมองขึ้นมาก็พบสายตาของมิฮอว์คที่จ้องอยู่ก่อนแล้ว คิ้วซ้ายของโซโลกระตุกขึ้นมาอย่างฉุดไม่อยู่

"มีอะไรรึไง?" เด็กหนุ่มเปิดปากถามออกมาดื้อๆ

"ผ้าที่แกหาอยู่ขวามือบนโต๊ะฝั่งแก" ราวกับเด็กหนุ่มเอ่ยปากถามไปแล้ว ทั้งๆที่ยังไม่ได้พูดออกไป คนได้ยินก็ได้แต่มองอีกคนค้างด้วยความทึงเล็กๆ ก่อนจะคว้าผ้าใกล้มือแล้วพึมพำว่า ฉันยังไม่ได้ถามซักหน่อย

เวลาผ่านไปหลังจากโซโลเพิ่งเก็บกวาดซากไวน์ชั้นดีของตนเสร็จ เสียงใสก็ดังขึ้นมา

"โซโล ทำไมนายถึงได้เดินมานี่ทั้งยังบาดเจ็บกันล่ะย่ะ" สาวอพอลโล่ลอยเข้ามาตรงหน้าเด็กหนุ่ม

"หนวกหูน่า ไม่ใช่เธอที่ตื่นสายเองรึไง" คนโดนกล่าวหาเถียงกลับ ก่อนจะหันไปถามห้องน้ำจากเจ้าของห้อง

"ประตูขวาด้านหลัง แล้วก็เลี้ยวซ้าย" มิฮอว์คตอบแต่สายตาก็อ่านหนังสือของตนต่อ

"อ้อ ขอบใจ" โซโลก็เดินตามทางที่อีกคนบอก ส่วนเด็กสาวก็ฉุนขึ้นมา

"นี่ห้องของนายไม่ใช่รึไง ทำไมหมอนั่นเข้ามาที่นี่ ไม่ได้ทำอะไรบ้าใช่ไหม?" เธอรัวคำออกมาตามปกติปนกังวลว่าคนเซ่อซ่าจะคิดสั้นอยากปะดาบขึ้นมา

"นอกจากหลงทางเข้ามา แล้วสร้างปัญหาออกมาเล็กน้อยก็ดูจะไม่มีอะไรแล้วล่ะ" มิฮอว์คตอบสิ่งที่เด็กสาวต้องการพลางยกแก้วดื่มขึ้น

"เจ้าบ้านั่น จริงๆเลย!" เพโรน่าลอยไปลอยมาคล้ายกำลังกังวลไม่ก็หงุดหงิด ส่วนตาเหยี่ยวไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อนอกจากมองแก้วที่มีน้ำสีทับทิมในมือ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #103 B.TEm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 22:56
    น้องโซโลนี่มันน้องโซโลจริง ๆ เลยนะคะ เองลูววว
    #103
    1
    • #103-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 2)
      4 พฤษภาคม 2563 / 06:36
      ทำไงได้ แค่นิสัยก็น้องแล้ววว
      #103-1
  2. #1 BKZ11 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 23:37

    น่ารักกก คู่แรร์นี่มันดีจริงๆ!! รออ่านนะครับ หาคู่นี้มานานมาก
    #1
    1
    • #1-1 uasi(จากตอนที่ 2)
      7 มิถุนายน 2562 / 19:54
      ถูกต้อง!! เสียใจจไม่มีใครแต่ง5555
      #1-1