(Fic one piece) Training two years of Zoro /Var/

ตอนที่ 18 : Chapter fifteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    18 มี.ค. 63


โซโลอ้าปากเดี๋ยวงับเดี๋ยวอ้าในอากาศอยู่หลายครั้ง ก่อนจะไอกระแฮ่มออกมา แม้ความอับอายจะตี้ขึ้นถึงใบหูก็ตาม ส่วนหญิงเจ้าก็หัวเราะเยาะอีกคนแต่ไม่ทันไหรก็กลับมาตกใจเช่นเดียวกัน เมื่อคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามมิฮอว์คคือคนที่ไม่คาดฝัน เธอค่อยหลบเข้าหลังโซโลอย่างลืมตัวที่เธอมักจะทำบ่อยๆกับตุ๊กตาหมียักษ์ของเธอ



"มานั่งก่อนสิเจ้าหนู โอ๊ะ นั่นใช่ โกสต์ ปริ๊นเซส ใช่ไหม? ยินดีที่ได้รู้จักนะ เธอก็มานั่งนี่ด้วยกันสิ" คนอัธยาศัยดีจัด แม้ไม่ใช้เจ้าของห้องก็เอ่ยชวนเด็กหนุ่มสาวทั้งสองมานั่ง คล้ายกับหาเพื่อน หรือไม่ก็แค่อยากแกล้งเจ้าของฉายาตาเหยี่ยวก็ไม่อาจทราบได้



"นายแชงค์คูสงั้นหรอ? หนึ่งในสี่จักรพรรดิน่ะนะ?" เมื่อฝ่ายตรงข้ามดูไม่มีพิษมีภัยเธอก็ค่อยๆมองคู่สนทนา



"เขาไม่ใช่คนเลวร้ายหรอกน่า" โซโลพูดบอกคนที่ตอนแรกมีท่าทีหวาดระแหวง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้



"เดี๋ยวก่อนนะ เธอขะเยิบออกไปเลย ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาซอมบี้ของเธอนะ" โซโลพึ่งรู้ตัวว่าหล่อนอยู่ใกล้เขามากจนแทบจะกอดคอขี่หลังเขาอยู่ล่อมล่อ



"หน่ะ หนวกหูน่า ถ้านายเป็นทาสของฉันดีๆตั้งแต่แรกก็จบไปนานแล้วย่ะ ชิ น่าโมโหชมัด" เพโรน่าแก้มเดี๋ยวคล้ำเดี๋ยวแดง จะโกธรแต่ก็อับอายเช่นเดียวกัน



สุดท้ายดูเหมือนบทสนทนาจะตกอยู่ที่เด็กหนุ่มสาวที่คุยทะเลาะกันอยู่



"ฮ่าๆๆ ถ้าฉันมีเด็กพวกคนนี้อยู่บนเรือฉันคงจะน่าสนุกน่าดู" แชงค์หัวเราะออกมา โซโลที่กำลังพูดโต้วาทีกันเมื่อครู่ ก็หักเหความสนใจมาหาคนที่พูดแทน 



"เหมือนชมัด" ใบหน้าของคนยิ้มแย้มถูกซ้อนทับด้วยใบหน้าของกัปตันตน ทั้งนิสัย ท่าทาง แทบจะคล้ายกันทั้งนั้น 



มิฮอว์คหลุบตาลงพลันหลังจากประโยคของเพื่อนตัวแสบ ก่อนจะส่ายหน้ากับความคิดของอีกคน



"แค่นี้เรือนายยังรื่นเริงไม่พออีกหรือ" ไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นประโยคเตือนสติคนที่ชอบพูดตามความคิดตน



เบคพยักหน้าตามกับคำของมิฮอว์ค แค่นี้ก็เรียกได้ว่า ครึกครื้นเกินคำบรรยาย



"อะไรกัน ไม่ใช่ว่านายอยากจะเก็บเด็กๆพวกนี้ไว้เองหรอ" แชงค์พูด



"ถ้าเรือนายว่าง ก็ลองถามเจ้าพวกนั้นดู" ไม่มีแม้แต่คำปฎิเสท และไม่ใช่คำอนุญาต แต่เป็นการยกให้ไปเลยชัด







ถ้าหากเอาไปได้ล่ะนะ












"ถ้างั้นก็..." แชงค์เปลี่ยนคู่สนทนาพร้อมหันหน้าหาเด็กทั้งสองแล้วลากเสียงยาวหลังประโยค





"พวกนายว่าไงกันล่ะ?" ก่อนจะเติมประโยคให้สมบรูณ์ด้วยทีเล่นทีจริงทีด้วยรอยยิ้มกว้างที่เปี่ยมเสน่ห์



"ไม่ล่ะ"

"ไม่มีทาง"


คำปฏิเสธถูกกล่าวขึ้นอย่างพร้อมเพียงกันทำเอาคนเอ่ยปากชวนคอตก แล้วเข้าหาเบคราวกับจะพักพิงใจที่พึ่งเจ็บปวดเมื่อครู่



"ฉันน่ะนะ ยังไงท่านโมเลียก็ต้องการให้ฉันกลับไปอยู่แล้ว เพราะฉันเป็นผู้ที่ซื่อสัตย์กับท่านโมเรียที่สุดยังไงล่ะ และเขายังเป็นผู้มีพระคุณกับฉัน ต่อให้นายจะเป็นถึงหนึ่งในสี่จักรพรรดิ ฉันก็ไม่ขอทรยศกับท่านโมเรียเด็ดขาด" เธอกล่าวเถียงไปด้วยความภักดีที่มีต่อเจ็ดเทพโจรสลัดอย่างโกโมเรียที่ปัจจุบันไม่ทราบแน่ชัดถึงสถานะของเจ้าตัวว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง



"อย่างงั้นหรอ" แชงค์ยิ้มให้ ก่อนจะยกมือยอมแพ้กับเหตุผลของเพโรน่า




"ฉันเข้าไปเป็นลูกเรือของหมอนั่นแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันไม่ขอไปเป็นลูกเรือคนอื่นอีก" เด็กหนุ่มพูดสั้นกระชับ และตรงไปตรงมา โซโลเป็นคนที่เด็ดเดี่ยวและมั่นคงในคำตอบ แม้ในอดีตเขาเคยทะเลาะกับกัปตัน หรือคนอื่นๆจนเคยยื่นคำขาดว่าจะออกจากกลุ่ม แต่นั่นไม่ใช่การกระทำเพื่อตนเขาเอง แต่สิ่งที่เขาทำก็เพื่อตัวของกัปตันของเขา ในเมื่อตัวของโซโลเองได้สนับสนุนตัวกัปตันเรือหมวกฟางแล้ว เขาเองก็ไม่เคยคิดจะมองหาเรืออื่นอีกแล้ว เขาจะพยายามอย่างเต็มที่ให้ลูฟี่ได้เป็นราชาโจรสลัด และเขาเองก็จะต้องกลายเป็นนักดาบอันดับหนึ่งเคียงข้างราชันย์ 


เพื่อการนั้นแล้ว






สายตาของโซโลเคลื่อนไปยังเป้าหมายที่ตนหมายหัวไว้ตั้งแต่เจ้าตัวมีฉายาเป็นนักดาบอันดับหนึ่ง ก่อนที่จะจับจ้องมองคนตรงเขม็ง 


คนโดนจ้องอยู่ไม่มีท่าทีจะสนใจสายนั้นเท่าไหร่ ต่างจากเพื่อนของเจ้าตัวที่ดูจะชื่นชอบความทะเยอทะยานในแววตาเด็กหนุ่มนักดาบมากไม่ใช่เล่น



จนเจ้าตัวจะถอนสายตากลับซึ่งทันทีกับคนที่มีท่าทีเมินเฉยก็เหลือบตาขึ้นมาพอดี 


ไม่บ่อยนักที่โซโลจะสบตาตรงๆกับอีกคน เขาละเลยกับดวงตาคู่นี้ไปบ่อยครั้ง  ดวงตาสีทองแซมส้มนัยน์ตาวงสีดำล้อมรอบสองชั้น ราวกับสามารถทำให้ต้องมนต์สะกด ตกอยู่ในภวังหรือการสะกดจิตอ่อนๆ เขานิ่งค้างไปนานดวงตานิลเริ่มวูบไหวไปมา จากดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความสับสน งุนงง 


ก็เขาไม่ได้คิดว่าอีกคนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ทั้งๆที่ตอนแรกไม่มีท่าทางว่าจะสนใจสายตาของตนแท้ๆ ขนาดที่จ้องเขม็งไปแล้วก็ตาม



โซโลถอนสายตากลับมาพร้อมเสียงเดาะลิ้นอย่างขัดใจบางอย่าง



ตาเหยี่ยวเลิ่กคิ้วเล็กน้อย หลังจากที่มองแววตานิลที่วูบไหวเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากตน แล้วหันข้างไปหาเด็กสาว มิฮอว์คกลับเข้ากริยาบทเดิมของเขาตามปกติ ไม่นานก็สังเกตถึงบางอย่างที่ไม่เข้าที่เข้าทาง มิฮอว์คมองแชงค์ด้วยความเงียบที่ปกคลุม ทำเอาคนถูกมองต้องยิ้มใจดีสู้เสือไปก่อน แม้เม็ดเหงื่อเล็กๆจะผุขึ้นก็ตาม







"โรโรโนอา เธอมานี่ที" เสียงโทนทุ้มพูดเรียบๆ แต่คนโดนเรียกขมวดคิ้วขึ้น ท้ายสุดก็จำยอมเดินไปหาในที่สุด


ท่ามกลางคนในห้องก็ตกใจไม่แพ้กัน ก็พอเข้าใจได้ในพื้นฐานว่าสองคนนี้อาจจะมีสถานะเป็นอาจารย์กับศิษย์อยู่กลายๆ ทั้งสองคนเป็นพวกวางตัว วางท่าที สันโดน ไม่สนใจสิ่งรอบตัวมากนัก และผูกมิตรได้ยาก และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ตกใจ

สองคนนี้สนิทกันขนาดนั้นแล้วหรอ?



อย่าว่าเพียงคนอื่นที่ตกใจเลย เจ้าของชื่อเองก็สับสน สิ่งเดียวที่เขาต้องการจากชายคนนี้คือวิชาดาบ แต่จู่ๆก็เรียกขึ้น ซึ่งโซโลไม่คิดว่าอีกคนคงจะพูดถึงเรื่องการฝึกในตอนนี้ ไม่สิ แม้จะพูดได้แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องเดินเข้าใกล้เพื่อไปฟัง



โซโลปัดความคิดทิ้ง เมื่อโดนเรียกเขาก็ไป ไม่มีอะไรที่น่ากังวลขนาดนั้น





และสิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น ร่างสูงของชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนักดาบอันดับหนึ่งยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะหยิบสร้อยรูปไม้กางเขนออกมา พร้อมเปิดให้เห็นคมมีดในฝัก โซโลขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความไม่เข้าใจคนตรงหน้า 


มือหนาผลักไหล่อีกคนให้หันหลังแทน คนที่ถูกหมุนตัวเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล มือซ้ายของตนรีบชักดาบออกมา แต่ก็ถูกมือของอีกคนจับกำไว้แน่ไว้ได้เสียก่อน ในเมื่อมือซ้ายใช้ไม่ได้ มือเขาก็ไม่ได้พิการ เขาพยายามอีกรอบ มือขวาชักดาบออกมา ขณะที่สัญชาตญาณความรู้สึกแล่นขึ้นมาชั่วพริบตา


'เคร้ง!'



"แกจะเล่นอะไรกันแน่ตาเหยี่ยว?"

เสียงโลหะดังกระทบกัน โซโลหันกลับมาฟันออกคน แต่กลับถูกรับไว้ได้อย่างง่ายได้ ก่อนดาบที่ยาวกว่าจะถูกปัดลงไป



ขณะเดียวกันกับที่เสียงขาดของเนื้อผ้าก็ดังออกมา และร่วงลงพื้น แต่ไร้บาดแผลสดใหม่ โซโลยิ่งสับสนและงุนงงกว่าเดิม




"ผ้าพันแผลเปื่อยจนขาดแบบนี้ อย่าว่าแต่สู้กับลิงบาบูลพวกนั้นเลย ฉันว่าเธอได้เสียเลือดตายก่อนซะมากกว่า" เศษผ้าพันแผลตกร่วงลงพื้นโดยไม่เหลือชิ้นดี เด็กหนุ่มมองเศษซากพวกนั้นด้วยความตนก



"นี่แก-" ขณะที่จะเปิดปากพูดด้วยความสงสัยที่ตีตื้นก็ถูกอีกคนขัดประโยคลงอย่สงฉับพลัน



"เธอ ไปเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เจ้านี่ซะ" มิฮอว์คมองไปยังสาวผีตุ๊กตาเย็บนุ่น



"ห๊ะ... ห๋า!!? เรื่องอะไรฉันต้องมาทำหน้าที่นี้ตลอดล่ะยะ บ้าที่สุด ไม่มีทาง ฉัน-" เพโรน่าโวยวายออกเสียงดังมาอย่างฉุดไม่อยู่ พร้อมชี้นิ้วไปหาตัวภาระ(?) ที่เธอต้องรับผิดชอบอยู่บ่อยๆ แต่ไม่ทันจะได้ระบายความโมโหออกมาหมด ดวงตาคมก็เหลือบขึ้นหาหล่อน




"ชิ จำไว้เลย เจ้านักดาบจอมหลง นายติดหนี้ฉัน หลายครั้งด้วย" หล่อนเบ้ปาก ก่อนจะเดินมาลากเด็กหนุ่มนักดาบ



"เดี๋ยว ฉัน-" 




"พรุ่งนี้เราจะเริ่มฝึกกัน" มิฮอว์คกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ดังเดิม ซึ่งแปลกลายๆว่าเขาจะไม่ต่อบทสนานั้นอีก




คนที่ได้ยินอีกคนพูดงับปากค้าง เมื่อได้ยินคำว่าฝึกจากปากอีกคนก็ปิดปากเงียบสนิท แล้วยอมโดนลากออกไป แม้จะมี บางอย่างที่เขายังสงสัย และไม่เข้าใจอยู่มากก็ตาม
 




"ลาก่อน- อุ๊ป ฮ่ะ ล่ะ- แล้วเจอกันนะ ฮ่าๆๆ" คนนั่งชมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทนกั้นอุบเสียงหัวเราะโดยใช้มือกุมอยู่หลายครั้ง เมื่อสุดท้ายเห็นเด็กทั้งสองกำลังเดินออกไป ก็ยกมือโบกลาให้พร้อมคำลา แต่ในที่สุด ก็ไม่สามารถกั้นเสียงหัวเราะออกมาได้อีก ผมแดงค์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น โชคดีที่เด็กทั้งสองเดินออกไปจากห้องเรียบร้อยแล้ว




"นี่มันหมายความว่าอะไร เจ้าผมแดง" มิฮอว์คชูผ้าพันแผลที่ถูกฟันจนเป็นเศษผ้า แต่พอที่เห็นสัญลักษณ์สีแดงๆ กับหัวกะโหลกก็เดาได้ไม่ยากว่ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร





"ยอมแล้วๆ" แชงค์ยกมือทั้งสองข้างขึ้นคล้ายกับโจรยอมตำรวจให้จับกุม แต่ริมฝีปากยังคงยกขึ้นค้างติงกับอารมณ์ขันเมื่อครู่



"แชงค์" เสียงเรียกครั้งที่สองไม่มีแววตาล้อเล่น จนคนโดนเรียกด้วยเสียงหน้าจริงจังต้อง เลิกทำตัวตลกแล้วตอบกลับไปบ้าง




"โอเคๆ จะให้ฉันเริ่มตั้งแต่ตอนไหนล่ะ?" แชงค์เริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ขึ้นมาบ้าง เขาเริ่มที่จะพูดคุยกับอีกคนจริงจังมากขึ้น



"เจ้านี่" คนได้ยินคำถามนิ่งเป็นครู่หนึ่งเพื่อคิด ก่อนจะตอบกลับไป พร้อมยังยืนยันเรื่องที่ตนเองต้องการถามโดยยื่นเศษผ้าเมื่อครู่อีกรอบ



"ไม่เอาน่า นั่นก็แค่สัญลักษณ์ว่าเจ้าหนูเคยขึ้นเรือฉันเอง" แชงค์พูดอย่างง่ายๆ ตามที่ตนคิดมาตั้งแต่แรก ผิดกับคนถามที่แววตาดูจริงจังขึ้น







ก่อนที่ดวงตาจะละจากคู่สนทนาครู่เดียว แล้วเอ่ยตอบกลับด้วยเสียงเรียบเฉยตามเดิม

"เลิกคิดอะไรตื้นๆซักทีเถอะ" มือหนาปล่อยเศษผ้าพันแผลลงบนโต๊ะ โดยไม่ให้ความสำคัญกับมันอีก




"อ่า จะพยายามนะ แต่ความพยายามของฉันกับเรื่องพวกนี้มันน้อยซะด้วยสิ"  แชงค์ตอบเล่นทีจริงที



"แชงค์ นายผิดเต็มๆกับเรื่องนี้" เบคเห็นด่วยกับความคิดของมิฮอว์ค แล้วกล่าวโทษความผิดเต็มๆกับความคิดของกัปตันตน




"ห๋าา นี่พวกนายรุมตำหนิฉันถูกไหม? ก็ได้ๆฉันยอมแล้ว ฉันจะไม่ทำให้มันเกิดขึ้นอีก" แชงค์ยอมจำนนแต่โดยดี ในเมื่อไม่มีใครเข้าข้างแถมคนใกล้ตัวอย่างย้ำ คาดว่าเขาทำผิดจริงๆแบบไร้หนทางแก้ตัว










----------------------------------------------------------------------------------------------------




จบไปอีกตอนแล้ววว 


ทำไมเฮียรีบฝึกน้องจังเลยย ตอนแรกก็ว่าจะดูอาการนี่บอกพรุ่งนี้ แหมมมม ///เอาไว้คิดกันเองนะ (เปล่าเฮียแกขี้เกียจตอบน้อง เลยรีบบอกปัดๆ) (อ่าวว)

ไหนจะมามองตรงมองตา!!! ///เปล่าแค่บังเอิญเฉยๆ เฮียแกไม่ได้สนใจอยู่แล้ว(อ่าว)



แชงค์นี้ก็ ไม่ไหวเลย ทำไรไม่เกรงใจเจ้าของน้องเลย(ลูฟี่) เฮียแกชอบคิดอะไรตื้น ไม่สนเหตุสนผลอยู่แล้ว ไม่งั้นจะยอมแลกลูฟี่กะแขนไปข้างหนึ่งได้ไงงง


เบ็นบทน้อยหน่อย เหมือนมาเป็นเพื่อนเฉย ดูไม่ได้สนิทกับมิฮอว์คขนาดนั้นด้วย เลยไม่ได้พูดเล่นกัน หรือคุยกันมาก นั่งเงียบๆไร้บทไปนะเฮีย (น่าสงสาร)



เพโรน่า คุณหมอจำเป็น ทั้งที่เจอตอนแรกก็โผ่ลเข้าไปหาโซโลแล้ว(เปล่า นางไม่อยากอยู่คนเดียวกับคนอย่างมิฮอว์ค เลยตามหาโซโลอยู่นานสองนาน)





ช่วงนี้ก็ระวังไวรัสโควิดกันด้วยนะทุกคน ที่จังหวัดตอนนี้ก็มีคนเป็นแล้ว////หื้อออ

ดูแลตัวเองด้วยนะ ขอให้สุขภาพแข็งแรงกันนะ

























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #119 B.TEm (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 22:27
    ตอนแชงค์ปล่อยขำก็คือ ทางนี้ก็ปล่อยขำเช่นเดียวกันค่ะ 5555555555555655665 โว้ย ตาเหยี่ยวรุนแรงมากนะคะ หวงรุนแร๊งรุนแรง
    #119
    1
    • #119-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 18)
      4 พฤษภาคม 2563 / 06:52
      บ้าเค้าไม่ได้ห๊วงง เขาแค่ไม่อยากให้น้องมีสัญลักษณ์ของเรือคนอื่นทั้งที่น้องมีเรือแล้ว 5555
      #119-1
  2. #88 reluz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 18:56
    หวงแหละหวงงง
    #88
    1
  3. #69 yugijudai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 02:02
    โอ้ย หวง คนเขาดูออก
    #69
    1
    • #69-1 (จากตอนที่ 18)
      28 มีนาคม 2563 / 03:15
      ใช่รึ??//ยกยิ้ม
      #69-1
  4. #67 Natamon39 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 17:49
    สนุกมากๆเลยค่าาา ไรท์เองก็ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
    #67
    1
    • #67-1 (จากตอนที่ 18)
      28 มีนาคม 2563 / 03:14
      หื้ออ ตัวเองก้ดูแลสุขภาพน้าา
      #67-1