(Fic one piece) Training two years of Zoro /Var/

ตอนที่ 15 : Chapter thirteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

โซโลหลงทางทั้งๆที่เป็นทางเข้าเดียวที่ไปถึงห้องที่ตนต้องการแล้ว แต่เจ้าตัวกลับเข้าไปอยู่ทั้งห้องเก็บเสบียง ห้องน้ำ ห้องนอน ดาดฟ้า ซึ่งชาวลูกเรือก็แตกตื่นทุกๆ2-3นาที จนในที่สุดก็เป็นเบ็นที่ต้องลากเด็กหนุ่มไปส่งยังห้องที่เจ้าตัวเดินหานานสองนานแต่ก็หลงตลอด 




"อ้อ ตรงนี้เองหรอ" โซโลพูดอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับว่าตนเมื่อครู่ไม่ได้หลงไปไหนมากมายนัก ส่วนเบ็นที่ได้ยินก็เหลือบมองคนพูด แต่ไม่ได้กล่าวอะไรกลับไป 





"ถึงแล้ว อยากทำอะไรก็ตามแต่ใจนายเลย" เมื่อหมดหน้าที่เบ็นก็จะออกจากห้อง ไม่ลืมบอกให้อนุญาตหนุ่มนักดาบ




"เอางั้นหรอ ขอบใจ" เจ้าตัวหันไปบอกขอบคุณอีกคน พร้อมทำตาลุกวาวกับห้องออกกำลังกายที่ตนนับวันรอเฝ้าอยากจะยืดเส้นยืดสายแทบแย่แล้ว




จู่ๆเบนก็เปลี่ยนใจ จากตอนแรกที่คิดว่าจะออกไปด้านนอกเผื่อพักผ่อน หรือทำสิ่งที่ตนต้องทำ แต่เขาก็ล้มเลิกความคิดนั้นไปเพียงเสี้ยววิ



ร่างสูงเดินไปเปิดหน้าต่าง ก่อนจะนั่งบริเวณนั้น แม้เขาจะไม่ใช่คนขี้ร้อน แต่การมีลมของทะเล หรือแสงจากดวงอาทิตย์เข้ามากระทบร่างกายบ้างก็ทำให้สดชื่นไม่ใช่น้อย



คนที่พึ่งเอ่ยขอบคุณเลิ่กคิ้วขึ้นมองอีกคนเล็กน้อย แต่ก็ไหวไหล่ไม่ได้ใส่ใจอะไร เมื่ออีกคนอยากจะพักหรือนั่งตรงไหนนั่นก็เป็นสิทธิโดยชอบธรรมของลูกเรืออยู่แล้ว และการถามไซร้ หรือความอยากรู้สนใจในเรื่องคนอื่นก็ไม่ใช่นิสัยของเขาอยู่แล้ว โซโลจึงวอมร่างกายเพื่อบอกนัยๆกับกล้ามเนื้อว่าจะออกแรงในอีกไม่นาน โดยที่ยังมีเบนนั่งพักอยู่



เบคสังเกตอีกคนเมื่อเริ่มท่าทีจริงจังขึ้น มือซ้ายของเด็กหนุ่มกำลังยกนัมเบลกว่าร้อยๆโล อย่างสบายๆ กล้ามเนื้อแขนเกร็งขึ้นมาตามแรงที่ต้องใช้ แต่รับรู้ทันทีว่าอีกคนยังไม่ได้ใช้แรงถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ ใช่ เหตุผลที่เขายังคงอยู่ในห้องคือพิจารณาความแข็งแกร่งของนักดาบหนุ่มซึ่งเป็นลูกเรือของลูฟี่ 





เวลาล่วงเลยจากนาทีนับเป็นชั่วโมง เสียงกังวานของเด็กหนุ่มที่ยกนัมเบลขนาดยักษ์ก็ไม่ยักจะลดลงเลยแม้แต่น้อย





"สามพันหนึ่งร้อยสาม" เบคมองคนที่ออกกำลังอยู่ ด้วยความเบื่อหน่าย แต่ก็รู้ได้ลึกๆว่าอีกคนมีความอดทนสูงแค่ไหน กล้ามเนื่อทั้งหมดของเด็กหนุ่มไม่ได้เพิ่งถูกสร้างแต่สร้างมานานมากแล้ว  หากแต่กล้ามเนื้อส่วนบนเข้าใจได้แต่กล้ามเนื้อส่วนต้นขาหน้าท้องนี่สิ




ความสงสัยถูกกลืนลงไปหลังจากสิบนาทีให้หลัง เด็กหนุ่มก็โยนนัมเบลขนาดเกือบสามพันกิโลขึ้นสูง แต่ไม่ถึงเพดาน ก่อนจะกระโดนแล้วใช้มือยันพื้น เท้าทั้งสองข้างยกนัมเบลแทน หรือก็คืออีกคนอยู่ในท่าหกสูงโดยยกนัมเบลต่อด้วยเท้าทั้งสองข้าง 





โซโลทำต่อไปเรื่อยๆโดยไม่มีวี่แววว่าจะหยุดพัก ซึ่งทำให้เบครู้ได้เลยว่าอีกคนมีความอดทนมากแค่ไหน ทำให้เขาอดคิดถึงเด็กหมวกฟางว่าโตขึ้นมาแล้วจะเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหนบ้าง





"เจ้าลูฟี่ ได้ฝึกแบบนายบ้างไหม?" จู่ๆเบคก็พูดขึ้น คนที่ไม่ได้ตั้งรับไว้ก่อนก็เริ่มเซเล็กน้อยจากคำถาม คนที่เห็นเหตุการณ์นึกว่าอีกคนจะล้มลงมาพร้อมโดนเหล่านัมเบลขนาดยักษ์ทับ ร่างสูงจึงเคลื่อนเข้าใกล้ ตามสัญชาตญาณ แต่มีเสียงไอกระแอมขึ้นมาก่อน จากคนที่ดูเซตอนแรกก็ไม่ได้มีท่าทางว่าจะล้มแต่อย่างใด เขาจึงไม่ได้เข้าใกล้เพิ่ม





"เดาผิดแล้วล่ะ เจ้าหมอนั่นนอกจากกิน นอน แล้วก็เล่น ดูจะไม่ได้ฝึกซ้อมอะไรเป็นพิเศษด้วยซ้ำ" โซโลไอเบาๆ เรียกสติตน ก่อนจะตอบเรื่องที่อีกฝ่ายถามมาด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อยในตอนแรก แต่ก็ตอบตรงไปตรงมาตามที่ถาม ซึ่งวิธีการฝึกช่างแตกต่างจากเขาไปโดยสิ้นเชิง แต่ฝีมือและค่าหัวกลับมากกว่าเขาอยู่มาก เขาก็แอบขำตลกออกมาไม่ได้ แต่ไม่ได้มีความต้องการจะแข่งขันค่าหัวหรือความเก่งกาจจากกับอีกฝ่าย เพราะพวกเขาคือเพื่อนกัน





"นั่นแหละนะ ลูฟี่ไม่เปลี่ยนไปเลยงั้นสิ" คนได้ยินก็รอบยิ้มออกมาคล้ายคิดถึงบุคคลที่สามซึ่งถูกกล่าวถึง แต่ก็เก็บรอยยิ้มตนคืนแล้วปรากฎใบหน้าปกติแทน โซโลเองก็เลือกที่จะพักบ้าง ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เขาอยากออกไปรับลมบ้าง แต่หลังจากเก็บของเข้าที่เรียบร้อย สิ่งปริศนาก็ถูกโยนมาให้ มือโปร่งคว้าไว้ มันก็คือขวดน้ำดื่มที่อีกคนให้เขานั่นเอง




"น้ำ" คนโยนก็คือคนที่อยู่กับเด็กหนุ่มตั้งแต่เริ่มซ้อม





"อ่า ขอบคุณ" โซโลรับคำ ก่อนจะเปิดฝาแล้วยกขวดน้ำขึ้นดื่ม น้ำขวดหนึ่งขวดหายวับไปภายในไม่ถีงนาที เด็กหนุ่มเดินผ่านไปพร้อมจะเปิด เบ็นถึงก็ถามดัก





"นายจะไปไหน?" โซโลจับประตูที่พร้อมจะผลักออก 




"ฉันอยากไปพักตากลมบ้าง" เบคพยักหน้าก่อนจะแนะนำสถานที่ให้





"ดาดฟ้าเรือไหม?" เบคเดาว่าอีกคนเป็นคนสันโดษ ไม่ชอบอยู่ในที่ๆมีคนพลุพล่าน เว้นแต่งานฉลองนั่นแหละ ที่เจ้าเด็กหนุ่มจะยอมทั้งยังยิ้มดีใจอีกด้วยซ้ำ





"ถ้าได้อย่างนั้นก็เยี่ยมเลย" โซโลยอมรับข้อเสนออย่างง่ายดายโดยไม่ต้องคิดอะไรเลยแม้แต่น้อย 





เบ็นพาเด็กหนุ่มนักดาบขึ้นดาดฟ้า ทั้งๆที่ไม่มีความจำเป็นใดๆให้เขาต้องมารับผิดชอบคนที่เดินตามเลยแม้แต่น้อย แต่เท้าก็เยียบลงบนพื้นดาดฟ้าเรือเรียบร้อยแล้ว 





โซโลไม่ได้พูดหรือสนใจที่จะเปิดบทสนทนาแต่อย่างใด เขาเพียงเลือกมุมๆหนึ่งที่ดีพอสำหรับการพักผ่อนในเวลาตอนกลางวัน ก่อนจะนั่งลงแล้วพิงไม้ขอบเรือ ดวงตาก็ถูกปิดลงราวกับหุ่นยนตุ์ที่โดนปิดสวิตซ์ 





เบคมองคนที่นอนพัก เมื่อหมดหน้าที่ในการส่งเด็กหลงทางให้มาดาดฟ้าเสร็จสิ้น แต่ร่างสูงดูไม่มีวี่แววว่าจะเดินลงไป ไม่ใช่เพราะอยากคอยจับตามองเด็กคนนี้ แต่เพราะไม่รู้จะไปไหนต่อ เบคจึงหาที่นั่งที่ห่างออกไปจากโซโล พลางมองท้องฟ้าที่ไร้แสงจ้าจากตะวันเหตุจากก้อนเมฆที่มาบดบัง ถือว่าเป็นเรื่องดีที่ไม่ต้องร้อนเท่าวันอื่นๆ แต่ก็เป็นเรื่องร้ายที่อาจจะมีแววว่าจะมีพายุไม่แน่นัก 




ขณะที่เบคแมนกำลังคิดอะไรไปพลางๆ โดยไม่คาดคิด ก็มีร่างของใครบางคนขึ้นมาด้านบนเหมือนกัน




"โอ๊ะ ฉันคิดไม่ถึงเลยนะว่ารองกัปตันฉันพาเจ้าหนูมาซุกไว้ที่นี่" ไม่ใช่เสียงใครที่ไหนนอกจากเสียงของแชงค์ผมแดง เบคไม่ได้ตอบแต่มองกลับไปด้วยสายตาประมาณว่า 




'จะพล่ามอะไรของนายก็เชิญ' แชงค์อ่านออก แล้วก็ทำปากยู่คล้ายเป็นเด็กงอแง




"แล้วนายมาทำไม" สุดท้ายคนที่มาก่อนก็ถามออกไป




"ฟังนายพูดแล้วดูใจร้ายชมัดเลย ฉันก็แค่อยากมาหาเท่านั้นเอง" แชงค์พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงติดขี้เล่น คนฟังไม่ได้ตอบอะไรนอกจากส่ายหน้ากับคนพูด




"ฝึกหนักน่าดูเลยแหะ" กัปตันเรือพูดพลางมองบุคคลที่ต้องมาเดินทางร่วมกันอย่างจำเป็น 




"อืม ต่างกับลูฟี่ลิบลับเลย" เบคขานรับเห็นด้วย พลางอ้างอิงถึงคนอื่นซึ่งไม่อยู่ที่นี้ พร้อมเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่อีกคนที่อารมณ์ดีมากตามนิสัยไม่ได้เก็บอารมณ์ตน ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนน้ำตาเล็ด คล้ายจะลืมว่ามีคนงีบหลับอยู่แถวๆนี้




จนเบ็นต้องจ้องเขม็งแล้วกล่าวตักเตือน แชงค์ผมแดงจึงจำต้องพยายามเก็บอารมณ์ตนไว้ พร้อมปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเล็กน้อย 




"ขอล่ะเบ็น นายอย่าเปรียบเทียบเจ้าลูฟี่กับเด็กนี่เลย ฮ่าๆ" แชงค์พูดไป ก่อนท้ายสุดจะหัวเราะคลอไปเบาๆ เบ็นได้แต่ยิ้มไปตามอีกคนกับเรื่องตลกเมื่อครู่




มุมปากของเด็กหนุ่มนักดาบในกลุ่มหมวกฟางยกขึ้นมาเพียงเล็กน้อย แต่ก็รับรู้ได้ถึงอารมณ์ทางบวก 




เขาไม่ได้นอนหลับ หรืองีบพัก ไม่ใช่เขาไม่ต้องการ แต่นิสัยหัวรั้นของเจ้าตัว ที่ไม่ไว้เนื้อเชื่อใจใครง่ายนัก ทำให้หลับไม่ลงเมื่อมีคนมานั่งอยู่ในสถานที่เดียวกันเช่นนี้ 




ไม่นานนักสองคนก็ลงจากดาดฟ้าเพราะมีภารกิจสิ่งที่ต้องทำอยูา เด็กหนุ่มถึงได้หลับตาลงได้สบายกว่าเดิม




















สิ่งปริศนาเคลื่อนเข้าไปใกล้คนที่นอนหลับบนดาดฟ้า ด้วยสัญชาตญาณมือโปร่งปัดมือนั้นออก พร้อมลืมตาตื่นขึ้น ส่วนมือข้างซ้ายเคลื่อนย้ายไปที่เก็บดาบตามธรรมชาติ




ครั้งลืมตาตื่นขึ้นก็พบกับน่องไก่ที่ผ่านการปรุงมาเรียบร้อยแล้ว กับร่างท้วมๆของบุคคลปริศนา




"ไงเจ้าหนู ได้เวลาสำหรับอาหารมื้อกลางวันของนายแล้ว" ลัคกี้ยิ้มก่อนจะกล่าวตามจุดประสงค์ เขาก่อนเขาจะกัดเข้าที่เนื้อไก่ชิ้นนั้น โซโลได้แต่นั่งค้างไปเสี้ยวหนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับ




"ตามฉันมาสิ เดี๋ยวฉันพานายไปเอง" คนที่เข้ามาเรียกกลายเป็นไกด์จำเป็นชั่วคราว โซโลจึงต้องเดินตามไป




โชคดีของลัคกี้ที่โซโลไม่ค่อยจะสนใจทางเดินทางอื่น เพราะเขาก็เพิ่งมาที่เรือลำนี้ครั้งแรก 




ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงห้องครัวขนาดใหญ่ ซึ่งไร้ผู้คนอยู่ ไม่น่าแปลกใจเพราะเวลานี้ไม่ใช่เวลาเที่ยงตรง แต่ตกมาเป็นบ่ายคล้อยแทน หากแต่มีอาหารวางอยู่บนโต๊ะหนึ่งจาน กับอาหารอีกหนึ่งกอง โซโลเลิ่กคิ้วขึ้น แต่ไม่ได้ใส่ใจ จึงไปนั่งกินอาหารของตน หากไม่ใช่งานเลี้ยงฉลองก็ไม่มีความจำเป็นต้องกินมากมายนัก อาหารจานเดียวก็เพียงพอต่อการดำเนินชีวิต ลัคกี้เห็นก็พูดโพลงขึ้นมา




"เฮ้เจ้าหนู ใครว่าตรงนั้นของนายกัน ที่ของนายอยู่นี่ต่างหาก" เขาพูดพลางชี้กองจานอาหารมากมาย 




"ห๋า? งั้นฉันไม่ขอเกรงใจแล้วกัน" เด็กหนุ่มมีท่าทีประหลาดใจในตอนแรก แต่ก็ยอมรับข้อเสนอโดยง่ายอย่างไม่สงสัย




ไกด์จำเป็นพยักหน้ารับ ก่อนจะนั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก หากแต่ยังคงเว้นที่นั่งที่มีอาหารวางไว้ แล้วเปิดประเด็นถามขึ้น



"ลูฟี่ยังอยู่ดีกินดีใช่ไหม?" เขาพูดพร้อมยิ้มไม่ทราบว่าเพราะเอ่ยถึงเด็กหนุ่มหมวกฟางคือเพราะเคี้ยวอาหารอยู่กัน




"แน่นอนสิ เรือของพวกเรามีกุ๊กที่เจ้านั่นให้ความสำคัญอันดับต้นๆเชียว กับเรื่องอาหารล่ะนะ" โซโลเคี้ยวตุ้ยๆ แล้วพูดไปพลาง คิดถึงถึงอดีตที่มีเสียงเจื้อแจ้วมากมายภายใฝในครัวของเรือกลุ่มหมวกฟาง




"ว้าว ฉันชักจะอยากเห็นฝีมือพ่อครัวกลุ่มพวกนายแล้วสิ" ลัคกี้พูดพร้อมตาโตขึ้นมา ก่อนจะกัดเนื้อคำโตลงไป




"เหอะ รสชาติก็งั้นๆ" โซโลบ่นพร้อมปล่อยความมืดมัวออกจากตัวคล้ายมีความประทุร้าย แต่คนฟังไม่ได้สนใจแล้วนี่ เขากำลังคิดถึงอาหาร กุ๊กและเด็กหนุ่มหมวกฟางอยู่ 




จู่ๆก็มีร่างโปร่งของชายปริศนาเข้ามาในครัวเพิ่มอีกหนึ่งคน โซโลไม่ได้ความสนใจเขากินข้าวไปพลางนั่งปล่อยจิตอำมหิต ผิดกับลัคกี้ที่ร้องทักคนมาใหม่




"เอ้า ยาซปจานนายอยู่นี้" ลัคกี้พูดพร้อมชี้ไปอาหารจานเดียวที่ตอนแรกโซโลเข้าใจผิด




คนได้ยินพยักหน้ารับ ก่อนจะนั่งที่ข้างๆเด็กผมเขียว แล้วนั่งกินเงียบๆไม่ได้เปิดการสนทนา




ลัคกี้ขมวดคิ้วก่อนจะเป็นคนตั้งคำถามใส่หน่วยมือปืนของกลุ่ม




"ไม่อยากจะถามถึงอุซปลูกชายนายหน่อยหรือไง?" ทันทีที่จบคำพูดของลัคกี้แทนที่คนเป็นพ่อจะเงยหน้าขึ้นมาตอบ กลับกลายเป็นโซโลเองที่ต้องเงยหน้ามองคนที่ถูกเรียกว่าพ่อของอุซป




"ฉันมั่นใจว่าลูกชายของฉันเป็นเด็กที่แข็งแรงแล้วก็ฉลาด เขาจะไม่เป็นอะไรแน่นอน" ยาซปไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา แต่ก็รับรู้ได้ถึงความหนักแน่นในคำพูดของเขา โซโลชงัก ถึงจะทราบว่าอุซปไม่ได้เก่งทางด้านต่อสู้มากนัก แต่ก็เป็นนักประดษฐ์อีกคนที่พอมีความสามารถ คอยช่วยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง และที่ผ่านมากก็เป็นช่างซ่อมเรือจำเป็นเสียด้วย ทำให้ขำไม่ออกที่คนเป็นพ่อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง กล่าวถึงลูกชายตัวเอง แม้จะไม่ถูกทั้งหมด แต่ก็มีส่วนที่อุซปก็ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง ช่วยเพื่อนพร้อง เป็นกองหลังของทีม 





โซโลมองคนที่นั่งข้างๆ อุซปเป็นคนจมูกยาว แน่นอนว่าถ้าไม่ได้มาจากพ่อก็ต้องจากแม่ ซึ่งคนตรงหน้าก็มีความคล้ายคลึกหลายส่วน ทั้งโครงหน้า รูปร่าง แต่ที่ต่างกันอย่างชัดเจนของพ่อลูกคู่นี้ก็คือนิสัยของทั้งสองคนนั่นแหละ




ครั้นหมดสิ่งที่ต้องการเด็กหนุ่มนักดาบก็ตั้งหน้าตั้งตากินอาหารของตนเองต่อ โดยไม่ลื่มเอ่ยถามคนที่นั่งด้วยกันว่าต้องการแบ่งไปบ้างไหม อีกฝ่ายก็ปฎิเสธกลับมา อาหารทั้งหมดสุดท้ายก็อยู่ในท้องของเด็กหนุ่ม ก็จะตบด้วยขวดเหล้าข้างๆที่ประจวบเหมาะเจาะวางไว้บนโต๊ะตั้งแต่แรก 




หลังจากดื่มไปไม่ถึงครึ่งขวด เสียงตะโกนจากด้านนอกก็ทำให้รู้ได้ทันทีว่าหมดเวลาจะพักผ่อนแล้ว




"ถึงแล้ว!! ถึงเกาะแล้วพวกเรา!?" เมื่อเสียงนี้ดังขึ้นทุกคนไม่ได้มีการตอบกลับว่า'เฮ้' หรืออะไร เหมือนการตะโกนบอกเฉยๆ 



เด็กหนุ่มนักดาบขมวดคิ้ว ก่อนจะเปิดประตูออกไป ก็พบแชงค์ที่ยืนมองเกาะอยู่ก่อนแล้ว คล้ายแชงค์คูสผมแดงจะรู้ว่าคนที่เปิดมาคือโซโล 



เขาหันกลับไปหาพร้อมยิ้มให้เด็กหนุ่ม






"ถึงเกาะแล้ว อยากไปซื้อของกันซักหน่อยไหม?"




















-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



TalkTalk

หลังจากหายไปนานนับปี(?) (อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต) ไรต์ก็กลับมาเขียนต่อซักที คือภาษาอาจจะดูแปลกไป มาก ถึงมากที่สุด ฮ่าๆๆ เพราะไม่ได้เขียนต่อกัน ถถถ 


เดี๋ยวนะแชงค์!! นายจะพาน้องไปซื้อของอีกหรอ!! ให้น้องกลับเถอะ น้องไม่ไหวแล้ว น้องอยากไปแล้ว///ถถถ


มิฮอว์คก็.... ตอนนี้เฮียไม่มีบทนะคับ แหละคาดว่าคงจะได้ลดตำแหน่งจากพระเอกเป็นพระรองแทน ส่งมอบตำแหน่งให้แชงค์//โดนลูกเรือถีบ 


เบค นายดูเป็นพี่เลี้ยงที่ดีมากเลย ใส่ใจน้องฟุดๆ ///หัวเราะ เอ...หรือจะยัดบมพระรองให้เบ็นแทนดีน้าาา///วิ่ง


ก็มาอัฟเป็นวันที่1 มกราคม 2563 สุขสันต์วันปีใหม่กันนะทุกคน ขอให้ทุกคนประสบความเร็จในทุกเรื่องนะ ขอให้ไรต์แต่งฟิคเรื่องนี้จบด้วย สรุปคือ โซโลกินกับใครก็อร่อย!!! ///แอร้

สวัสดีปีใหม่น้าาา บุ้ยยยยย



//กลับไปมองคนติดตาม อุ้ยคนติดตามหายไปคนหนึ่ง555 สงสัยคงคิดว่าไรต์ไม่ลงแล้วแน่ๆเลย บอกได้คำเดียวว่าคิดถูกแล้ว  ถถถ ล้อเล่นนะ เอาจริงไม่ค่อยเครียดเรื่องแบบนั้นเท่าไหร่ แค่อยากแต่งฟิคเพราะไม่มีคนแต่ง//เศร้าใจ

ใครที่ยังติดตามอยู่ก็ขอบคุณมากนะค๊าบบ ถึงจะกดเล่นๆเอาไว้อ่านหรือเพราะรอจริงๆก็ขอบคุณค๊าบ





















































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #57 yugijudai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 16:56
    โซโลกินกับใครก็อร่อยจริงๆ มีสตอรี่มากๆ เอะ ไม่ได้พาไปเกาะตาเหยี่ยวหรอ มีการแอบพาไปซื้อของ
    #57
    1
    • #57-1 (จากตอนที่ 15)
      28 มีนาคม 2563 / 02:56
      โอ๊ะ ตอบไม่ทันแล้วมั้ง555 เนี่ย แต่งถึงตอนต่อไปแล้วสิ
      #57-1
  2. #56 MsThanaporn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 16:19

    ดีใจที่กลับมาต่อนะคะะะ ♥♥♥ รออ่านตอนต่อไปอยู่นะคะ ชอบมากเลยค่ะะะะ ♥♥♥♥

    #56
    1
    • #56-1 (จากตอนที่ 15)
      28 มีนาคม 2563 / 02:56
      ขอบคุณที่รอค๊าบ>< ที่กลับมาต่อก็เพราะมีคนรอนี่ไงงง
      #56-1
  3. #55 secret shadow (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 22:47

    ตามอ่านอยู่ตลอดเลย เรากรี๊ดทุกครั้งที่เห็นนิยายเรื่องนี้แจ้งเตือนเลยนะ!(อ่านวนมาจะรอบที่ 5 แล้วด้วย555)
    #55
    1
    • #55-1 (จากตอนที่ 15)
      28 มีนาคม 2563 / 02:55
      หื้อ ขอบคุณที่ยังอุส่าทนอ่าน5รอบนะ 555 ขอบใจจ้าา
      #55-1
  4. #54 CYAN HYDRANGEA (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 21:10
    เง้อออออคิดถึงงงง
    #54
    1
    • #54-1 (จากตอนที่ 15)
      28 มีนาคม 2563 / 03:12
      ><ขอบคุณน้าาา
      #54-1
  5. #53 M_S_K (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 21:04
    คิดถึงงงงงงงงงงงงงงง
    #53
    1
    • #53-1 (จากตอนที่ 15)
      28 มีนาคม 2563 / 03:12
      หื้ออ คิดถึงเหมือนกันน
      #53-1
  6. #52 ใบพลูกับพลูด่าง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 20:59
    กรี้สสสสสส ไรต์กลับมาแล้ววววว
    #52
    1
    • #52-1 (จากตอนที่ 15)
      28 มีนาคม 2563 / 03:12
      กลับมาแล้วจ้าา ขอบคุณค๊าบบ
      #52-1