(Fic one piece) Training two years of Zoro /Var/

ตอนที่ 13 : Chapter twelve

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    10 พ.ย. 62



"เสร็จซักที แผลเจ้าเด็กนี่เต็มตัวไปหมดเลย" เบคแมนพูดพลางมองเด็กผมเขียวที่ดิ้นไปดิ้นมาระหว่างพันผ้าพันแผลใหม่ ทั้งยังพึมพำอย่างรำคาญออกมาอีก คุณหมอโดนหลอกใช้แทบจะอยากมัดเจ้าตัวให้อยู่นิ่งๆบ้าง แต่ก็ดันทุรังจนแล้วจนรอดจนก็เสร็จคำบัญชาการของกัปตัน




ส่วนคนสั่ง ก็นั่งกระดกเหล้าขวางประตูอยู่ พร้อมการยกนิ้วโป้งชื่นชมคนที่ลุล่วงภารกิจ 




คนได้รับคำชมมองกลับไป พร้อมจิตขมขู่คล้ายจะหักนิ้วมือเขาเสียอย่างั้น คนที่ยังอยากให้โป้งตัวเองยังอยู่กับมือครบถ้วนห้านิ้วอยู่ก็รีบเก็บนิ้วหัวแม่มือไปพร้อมส่งยิ้มแม้เม็ดเหงื่อจะเกาะตัวก็ตาม





"ไม่เห็นจะแปลก ถ้าไม่มีสิแปลก" แชงค์ยักไหล่บอกว่ามันเป็นเรื่องปกติ 




"อืม แผลนี่น่าจะได้ซักอาทิตย์กว่าๆแล้ว แต่-" ขณะที่เบนกำลังวิเคราะห์กับสิ่งที่ตนเห็น พ่อกัปตันตัวดีเกิดทำสายตาวิววับขึ้นมาทันที 




"คุณหมอ" พร้อมน้ำเสียงติดเพ้อๆ เล่นเอาคนโดนเรียกแทบอยากเขกกะบาลเข้าให้




"ฉันแค่คาดการ ไม่คิดจะเปลี่ยนอาชีพตอนนี้หรอกนะ" คนฟังเหมือนจะไม่สนใจสิ่งที่อีกคนปฎิเสท





"งั้นก็เป็นทั้งหมอ ทั้งกำลัง และมือขวาฉันไง" แววตาวิบวับจ้องอีกคนไม่กระพริบ




"ไร้สาระ แต่เจ้าหนูนี่ก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกันนะ" เบคแมนมองกลับไปหาเด็กหนุ่มอีกครั้ง ร่องรอยการต่อสู่ รอยแผลเต็มตัว หยุบหยิบ ส่วนคนได้ยินก็ยิ่งส่งสายตาเป็นประกายส่งเข้ามาอีก




"แหงสิ นายก็รู้ว่านี่ลูกเรือของลูฟี่นะ ของเจ้าเด็กที่ฉันเคยฝากสิ่งสำคัญไว้น่ะ" แชงค์พูดอย่างภูมิใจเต็มที่ราวกับเป็นพ่อค้าที่นำเสนอสินค้าชิ้นดีให้ลูกค้าเสียอย่างนั้น





"ฉันรู้แล้วน่า" เบคส่ายศีรษะกับคนที่ตนเรียกว่ากัปตัน ก่อนจะยกยิ้มขึ้น





"ตอนนั้นฉันก็อยู่นี่นา" 






เหตุการณ์เมื่อราวๆเกือบสิบปีก่อน เกาะและหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง ในทะเลอีสบูล เป็นหมู่บ้านที่มีเด็กอายุราวๆเจ็ดปี แก่นกล้า ดื้อ อยู่ไม่สุข ชอบการกินเป็นชีวิตจิตใน เด็กคนนั้นชื่อ มังกี้ ดี ลูฟี่ เป็นช่วงเวลาเดียวกันที่แชงค์ได้ขึ้นเกาะเพื่อเตรียมเสบียงและพักผ่อน ซึ่งพอเดินเข้ามาที่ร้าน ก็ถูกเด็กที่ไม่รู้จักว่าเขาเป็นใครทักเข้าให้ 






"พวกนายน่ะ เป็นโจรสลัดงั้นสินะ" เสียงที่ไม่ได้ส่อความยินดียินร้ายดังจากปากคนที่เด็ก




"โอ้ ใช่แล้วล่ะเจ้าหนู" เจ้าของเสียงที่กล่าวก็คือกัปตันของพวกเขา หรือฉายาผมแดง แชงค์คูส




"ถ้าอย่างงั้นล่ะก็... ดีสุดๆเลยล่ะ ชิชิชิ" เด็กคนนั้นพูดพร้อมรอยยิ้ม ทั้งยังหัวเราะออกมาราวกับดีใจ สถานการณ์ตรงหน้าถึงผ่อนคลายลง ก่อนจะเพิ่มไปด้วยเสียงหัวเราะตลอดการอยู่บนเกาะ 





จนกระทั่งวันหนึ่งที่เขาเกลับมาที่หมู่บ้านนั้นอีกครั้งพร้อมสิ่งที่ทำให้เกิดเรื่องราวและคำสัญญา 



"อะไรกัน กินแก้โมโหรึไง ฮ่าๆ" เสียงหัวเราะของคนเป็นกัปตันลงขึ้น หลังจากพึ่งเกิดเรื่องไปหมาดๆ แต่เขากลับมานั่งหัวเราะเด็กที่โกรธแทนเขาเสียได้ 




มือของลูฟี่คว้าผลไม้ประหลาดลูกหนึ่งมากัด สีของมันเป็นสีม่วงๆ มีผลขนาดเท่าส้มโอ ไม่รู้เพราะกินแก้โมโหจริงหรืออะไรไม่ทราบชัด ผลไม้ประหลาดหายไปอย่างรวดเร็วจนเกือบเกลี้ยง 





ผมแดงหัวเราะ ก่อนจะหันกลับไปมองอีกที พร้อมเสียงดังว่ากินอะไรเข้าไป 



และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เด็กที่ชื่อว่าลูฟี่ได้พลังจากผลปีศาจ ผลโกมุ โกมุ หรือก็คือ พลังของยาง แม้จะกล่าวได้ว่าเป็นผู้มีพลังวิเศษแต่คนพวกนั้นจะไม่สามารถลงน้ำทะเลได้ 





ลูฟี่ที่เครียดแค้นแทนกัปตันเรือกลุ่มผมแดง ไปจะตามล้างแค้น แต่กลับถูกจับตัวไป ซึ่งนั่นก็ทำให้แชงค์ต้องเสียแขนข้างซ้าย ข้างที่เขาถนัด แต่กลับไม่ใส่ใจกับมัน พร้อมทั้งดีใจที่อีกคนปลอดภัย นั่นเป็นเรื่องที่ทำให้ลูฟี่รู้สึกอยากตั้งกลุ่มโจรสลัดขึ้นมา พร้อมยังตั้งตนว่า จะเป็นราชาโจรสลัด 






"โอ้ คิดจะเหนือกว่าพวกเราอีกหรอ" แชงค์ยิ้มกว้าง ก่อนจะล้มตัวลงพร้อมวางหมวกฟางใบเก่งของตนให้เด็กตนหน้า





"งั้นฉันจะขอฝากหมวกใบนี้ไว้กับนาย มันเป็นหมวกที่ฉันรักมาก รักษาให้ดีล่ะ แล้วซักวันฉันต้องมารับมันคืนแน่" 




นั่นคือเรื่องราวของคำสัญญาของผมแดงที่ให้ไว้กับเด็กชายคนหนึ่งที่มีชื่อว่าลูฟี่ 
















"อ่า พอคิดถึงอดีตแล้วตอนนั้นฉันอยากไปเจอเจ้าลูฟี่ชะมัด" คนที่ขึ้นชื่อว่ากัปตันพูดอย่างงอแง เบคยกยิ้มเพราะส่งเสียง เหอะ ในลำคอ จนเมื่อเหลือบไปมองเด็กหนุ่มที่นอนแฮกค์เหล้าอยู่ ก็นึกอีกเรื่องที่ตนพูดค้างเอาไว้ได้




"เดี๋ยวแชงค์ เด็กนี่มีรอยแผลลึกเมื่อนานมาแล้ว น่าจะประมาณครึ่งปีได้ กลางอก" เบนอธิบายอีกครั้ง พร้อมการคาดคะเน




"หา ถ้านายบอกว่าครึ่งปีก่อน เป็นช่วงที่ลูฟี่เริ่มมีค่าหัว เริ่มออกทะเลงั้นสินะ?" คนได้ยินตอบกลับ พลางจับคางตัวเองอย่างครุ่นคิด





"บางทีอาจจะพลาดท่าล่ะมั้ง" ทั้งๆที่เจ้าตัวคาดการเล่นๆ แต่ก็อดสงสัยขึ้นมาจริงๆไม่ได้ มือของแชงค์แกะผ้าพันแผลของคนนอน เบคเงียบไปโดยปริยาย ไม่ใช่เพราะสาเหตุใดนอกจากเขาต้องมาพันใหม่เสียนี่






"เฮ้ ฉันว่ามันแปลกๆ แผลทั้งลึกและยาวขนาดนี้ ถ้าดาบไม่ใหญ่มากล่ะก็ คนทำต้องฟันใช้แรงเยอะมาก อาจจะหวังถึงชีวิตเชียว" หลังแกะผ้าพันแผลบริเวณกลางลำตัวเสร็จ แชงค์ก็ชะงักพลัน ราวกับเอะใจบางอย่าง พร้อมความรู้สึกคุ้นชินกับรอยแผลแปลกๆ







"ถ้าจำไม่ผิด คนที่เอาใบค่าหัวลูฟี่มาให้ตอนแรกก็..."   แชงค์เงียบลงเมื่อกล่าวจบ 




























ก่อนจะไปนอนหัวเราะก๊ากอยู่กับพื้น




"เฮ้ยๆ อย่าบอกนะว่าเจ้าหนูนี่เคยปะมือกับเจ้านั่นแล้วเนี่ย ฮ่าๆ" เจ้าตัวยังไม่หยุดหัวเราะ จนเบนต้องจ้องเขม็งไปยังตัวก่อกวน








"เงียบหน่อย" ก่อนเสียงเตือนจะตามไปติดๆ





ส่วนคนโดนดุจำต้องยกมือโบกขอโทษขอโพยคุณหมอจำเป็น ไม่วายปล่อยก๊ากอีกรอบ





"โทษทีๆ ฮ่าๆ ฉันคิดไม่ถึงล่ะสิ" เจ้าตัวค่อยๆคุมลมหายใจตัวเองพร้อมความคิด ก่อนจะกลับมาเป็นดังเดิม




"ในหลายๆเรื่องด้วยซ้ำ" แชงค์จ้องไปยังตัวการหัวข้อของเรื่องราวที่ดูสับสนชอบกล




"ที่ฉันคิดไม่ถึงคือนายต่างหาก" เบคหันไปจ้องคนกัปตันว่าเขาหมายถึงเจ้าตัว




"ไปลักพาตัวเจ้าเด็กนี่มาทำไม?" พร้อมกล่าวซักผู้ต้องหา




"เฮ้ยๆ อย่าพูดอะไรชวนเข้าใจผิดยังงั้นสิ" คนโดนกล่าวหารีบโบกมือปฎิเสธ




"เห็นๆกันอยู่ว่าเจ้าหนูสมยอมมากับฉัน" โบ้ยความผิดไปเสร็จก็หันไปทำสายตาวิบวับกับคนที่ตนพามา




"เฮ้ ที่ชวนเข้าใจผิด นั่นตัวนายเองไม่ใช่รึไง" ไม่รู้เพราะอะไรเบคแมนอยากจะโบกคนเป็นกัปตันให้สร่างเมาขึ้นหน่อย




คาดสายตาไปไม่ทันครบนาที เจ้าของฉายาผมแดงก็หยุกหยิกๆ อยู่กับตัวนักดาบของกลุ่มหมวกฟาง เบคแมนก็รีบออกปากถามอีกคนพลัน




"ทำอะไรของนาย" มือหนาวางทาบบนไหล่ของอีกคน ซึ่งยังสนใจกับสิ่งตรงหน้า 




"เป็นไง! เจ๋งไปเลยใช่ไหม" มือของแชงค์มีปากกาขนนกโดยปลายปากกาถูกเคลือบด้วยน้ำหมึกสีแดง ก่อนจะยกออก แสดงให้เห็น สัญลักษณ์หัวกระโหลกที่มีดาบสองดาบไขว้ พร้อมตากระโหลกข้างซ้ายที่ถูกขีดสองเส้น




"ตั้งใจจะทำอะไรของนายกันแน่ แชงค์" ลูกเรือคนแรกของลำเลิ่กคิ้วขึ้น อย่างไม่เข้าใจการกระทำของกัปตันตัวเอง





"ศิลปะต่างหาก  ไม่สิ อย่างน้อยก็เป็นเครื่องหมายว่าเจ้าหนูสามดาบเคยมาเหยียบเรือเราแล้ว" เจ้าของรูปกระโหลกยิ้มกว้าง พร้อมมองผลงานของตนเองที่อยู่บนผ้าพันแผลบริเวณท้ายทอยของเด็กหนุ่ม ซึ่งสิ่งที่แชงค์คูสวาดส่งเดชไปเป็นอะไรไม่ได้นอกจากสัญลักษณ์ธงของเรือผมแดง





เบคแมนถอนหายใจกับคนที่มีพลังล้นเหลือ แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยสุราก็ตาม 




พวกเขาคุยสับเพเถระตามเรื่อง พร้อมเสียงหัวเราะของกัปตันเคล้าคลอไปพลาง 











จนกระทั่ง





"อ่า ง่วงนอนชมัด" แชงค์ปิดปากพร้อมเสียงหาวออกมา ก่อนเจ้าตัวจะโบกมือลาเจ้าของห้อง



"เดี๋ยวนายจะไปไหน?" เบครีบคว้าคอเสื้อคนไว้ก่อน พร้อมถามเสียงดุ





"ถามแปลกๆ ฉันก็ต้องไปนอนสิ" เจ้าตัวตอบอย่างไม่แยแสกับคนที่ดึงตัวเขามา



"พาเจ้าเด็กนี่ไปด้วย" เบคจ้องเขม็งตัวปัญหาที่ตีเนียนจะลักไก่ออกจากห้องไปโดยทิ้งและปัดความรับผิดชอบมาให้เขาอีก




"ห๋าา ตอนนี้นายรับหน้าที่เป็นหมออยู่นะ" เจ้าตัวดีของเรือทำปากจู๋ มู่หน้า




"แต่นายเป็นคนพาเขามา" นอกจากตกเป็นเหยื่อในการถูกยัดเยียดให้เป็นหมอจำเป็นแล้ว เขาไม่ต้องทำหน้าที่ดูแลคนเมาไม่ได้สติเสียหน่อย



"นี่ เบคฟังฉันนะ ฉันไม่อยากผิดสัญญากับลูฟี่หรอกนะ ถ้ามันไม่จำเป็นฉันจะไม่ทำอย่างนี้เลย" แชงค์ทำสีหน้าจริงจังพร้อมมองเบคแมนอย่างจริงจัง





คนได้ยินเงียบคล้ายกำลังคิด





"ดังนั้นก็ฝากนายด้วยนะ" ก่อนจะตบไหล่ของเขาสองสามที แล้วเดินออกจากห้องไป 






"สัญญานั่น..." เบคค่อยพูดหลังจากคิดได้ซักพัก










"นายแค่สัญญาว่าจะไปพบลูฟี่ตอนที่ลูฟี่แข็งแกร่งแล้วไม่ใช่รึไง ไม่เห็นจะเกี่ยวกับลูกเรือของหมอนั่นเลย"  ก่อนจะตวาดลมตรงหน้าเพราะตัวแสบที่ทิ้งร่างคนไร้สติให้เขา





เบคแมนกุมขมับพร้อมถอนหายใจ ครั้นจะให้แบกเด็กนักดาบไปส่งคืนที่ห้องคนที่พามาก็ไม่ใช่วิสัยของเขาเสียด้วย




สุดท้ายก็ต้องยอมเลยตามเลย 






เบคแมนเคลือบมองเด็กผมเขียวอีกครั้ง ก่อนจะดึงผ้าห่มไปวางข้างๆเจ้าตัว แล้วกลับไปนอนที่เตียงตน

















ย่างรุ่งสาง คนที่เคยมึนเมาเมื่อคืนก็ตื่นขึ้นมา พร้อมอาการปวดหัวเนื่องๆ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมาเป็นนั่งแทน มือโปร่งนวดขมับตัวเองเพลาๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นเพื่อปรับแสงที่กระทบเข้าผ่านม่านตา 


"แล้วฉันอยู่ที่ไหนกันล่ะเนี่ย..." ผ้าห่มกองอยู่ข้างๆ ซึ่งดูแล้วเหมือนเมื่อคืนเขาจะไม่ได้คิดคว้ามาเลยแม้แต่น้อย แต่โซโลไม่ได้สนใจสิ่งรอบ เขาพยุงตัวลุกขึ้นเพื่อจะไปเปิดประตูออกมาด้านนอก โดยไม่ลืมตรวจสอบตัวเอง มือควาหาของสำคัญข้างตัว ก็อุ่นใจได้ว่าดาบของเขายังอยู่กับตัว ก่อนจะเอ๊ะใจบางอย่าง พื้นที่เขาเหยียบอยู่มีการเคลื่อนไหว พร้อมการซัดของบางอย่างมากระทบ ทำให้แน่ใจว่าที่เขาอยู่คือบนเรือ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเรือของโจรสลัดหรือทหารเรือ ซึ่งหากเป็นเรือของโจรสลัดและทหารเรือระดับปกติ เขามั่นใจว่าตนเอาชนะไหว แต่หากเป็นโจรสลัดเก่งๆ หรือเรือของพลโทฝีมือดี งานนี้คงจะตึงมืออย่างไม่ต้องสงสัย โดยไม่ได้สังเกตุถึงความผิดปกติอื่น ขณะที่มือโปร่งเอื้อมไปคว้าลูกบิดประตู 


มือซ้ายของโซโลก็เปลี่ยนเป็นดึงดาบออกมาจากฝักพร้อมชี้ไปยังด้านหลังของตน ซึ่งมีร่างสูงโปร่งยืนอยู่ 


"แกเป็นใคร" โซโลถามเสียงเรียบ พร้อมกำดาบในมือแน่น เมื่อไม่รู้ว่าอีกคนมาดีหรือร้าย


"ใจเย็น วางดาบนายก่อน" อีกคนพูดขึ้นไม่ได้ระบุตัวตนพร้อมทั้งยังบอกให้เขาปลดอาวุธลง


"ใครมันจะไปทำแบบนั้นกันได้ฟร่ะ" โซโลแทบจะตะโกนออกมาออกมา กับคนที่ไม่ได้บอกชื่อ แล้วยังให้เขาเอาดาบลงอีก 


เมื่อการเจรจาไม่สำเร็จ โซโลก็พุ่งตัวเข้าไปพร้อมดาบเดียวในมือ ก่อนจะฟันลงบนคอด้านขวาของบุคคลปริศนา 



เคร้ง!?

เสียงกระทบของโลหะทั้งสองชนิด โซโลมองสิ่งที่เข้ามาขวางดาบของตนกับคอของอีกฝ่าย มันคือปืนยาวสีเงินด้านจับเป็นสีน้ำตาลไหม้ ขณะที่โซโลมองสิ่งที่รับอาวุธของตนไว้ได้ มือหนาก็เคลื่อนไหวพลัน นักดาบหนุ่มกระโดดหลบถอยห่างออกมา โซโลจ้องอีกคนไม่วางตา ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างถูกใจ 


"แกนี่เป็นคนที่แข็งแกร่งมากเลยสินะ" ดวงตาคนพูดเบิกกว้างขึ้นบ่งบอกให้รู้ถึงความรู้สึกสนใจ 


เบคนิ่งเงียบ เพื่อพิจารณาเด็กหนุ่มตรงหน้า 


"พวกรู๊กกี้นี่นิสัยแบบนี้ทุกคนงั้นสิ" เบควางปืนผาดไหล่ โดยไม่แสดงท่าทางอื่นใด


"จะว่าอย่างงั้นก็ได้" โซโลไหวไหล่ยอมรับ เหล่ารู๊กกี้หรือซูปเปอร์โนวา ที่ถูกตั้งชื่อจากรัฐบาล เป็นกลุ่มที่มีค่าหัว หนึ่งร้อยล้านขึ้นไปมารวมตัวที่เกาะชาบอลดี้โดยบังเอิญ


โซโลไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะตวัดดาบขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าไปหาฝ่ายตรงข้ามอีกรอบ เบคไม่ได้ตอบโต้กลับ เพียงเคลื่อนตัวหลบซ้าย หลบขวา ราวอ่านการเคลื่อนไหวออก โซโลขมวดคิ้ว การกระทำของคนตนหน้าเหมือนเขาเคยสัมผัสมาแล้วเมื่อก่อนหน้านี้ ความรู้สึกที่ว่าเทียบเทียมไม่ได้แม้แต่น้อย


"แกเป็นใครกันแน่?" เสียงของนักดาบหนุ่มเอ่ยถามพร้อมผลิกข้อมือขึ้นทำให้คมดาบหงายขึ้น หวังจะให้ปลายคมของดาบจ่อบริเวณลำคอ แต่ไม่ทันจะได้เข้าใกล้ผิวหนังของอีกคน ปืนกระบอกยาวก็ตวัดขึ้นมากันไว้ทันควัน

เสียงวัตถุของเหล็กกระทบกันอีกครา แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่แค่ปัดป้อง คนที่รุกโจมตีก่อนในตอนแรก กระเด็นออกมาอย่างจัง ร่างของเขาพุ่งชนกระแทกเข้าที่ประตูเต็มแรง  แต่แรงกระแทกที่สะท้อนมาใส่นักดาบหนุ่มกลับมีมากล้นจนกระทั่งพังประตูไม้ออกมาพร้อมกระเด็นไปอีกหลายเมตร



"เมื่อกี้มันคืออะไรกัน?" โซโลขบฟัน เขาเผอิญได้เห็นในตอนที่อีกคนรับคมดาบไว้ได้ จู่ๆก็เกิดแสงเงาบางอย่างบนอาวุธของอีกฝ่าย โดยที่ไม่ทันสังเกตมากนัก เขามั่นใจว่าอีกคนไม่ได้กระแทกปืนยาวกลับมา เพียงแต่รอรับดาบของเขาเท่านั้น 




แล้วแรงกระแทกขนาดนั้นมันมากจากไหนกัน?



ร่างโปร่งลุกขึ้นมา แม้จะมีกระเด็นจากแรงกระแทกแต่ก็ไม่ได้สร้างความสาหัดหรือบาดแผลแก่เขา ซึ่งหมายความกลายๆว่าตลอดการเดินทางกับลูฟี่หมวกฟาง เขาก็แข็งแกร่งขึ้นมาบ้างเหมือนกัน แม้จะผ่ายแพ้ให้แก่หนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัดอย่างคุมะ ก็ตาม





มือโปร่งกำแน่นขึ้นมา เขาเงยหน้าหายศัตรูพร้อมเอ่ยประโยคคำถามขึ้น





"เมื่อกี้แกเล่นมายากลอะไร?" เด็กหนุ่มนักดาบเอ่ยถามคนตรงหน้าที่เดิมข้ามเศษซากประตูไม้จากการโดนทำลายเมื่อครู่




คนได้ยินขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าปฎิเสท ครั้นจะเอ่ยปากตอบ



"ไม่ใช่มายากล แต่มันเป็น-" จู่ๆกัปตันของเรื่องก็เข้ามากอดคอเบนพร้อมตบบ่า




"ฉันพลาดเรื่องอะไรไปหรือเปล่าเนี่ย" กัปตันตัวแสบยิ้มให้สมาชิกในกลุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นรองกัปตัน โซโลขมวดคิ้วเป็นปมกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ก่อนจะนวดตรงกลางหน้าผากตัวเองเบาๆ เผื่อเค้นสมองออกมา



"ตื่นแล้วหรอเจ้าหนู?" แชงค์หันมายิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับเด็กหนุ่มคู่สนทนา 



"นาย แชงค์คูส..." ทันทีกับที่โซโลเริ่มเรียกสติกลับมาได้บ้าง เมื่อระบุตัวตนของอีกคนได้ เขาจึงลดดาบตัวเองลง ตอนนี้อีกฝ่ายเป็นถึงหนึ่งในสี่จักรพรรดิตอนนี้ยังเร็วไปที่จะเอาชนะได้ แต่ในอนาคตอาจต้องปะมือกัน





"ไม่เป็นไรใช่ไหมโซโล เบคก็เป็นแบบนี้แหละ แต่ไม่ได้คิดร้ายกับนายหรอกนะ" แชงค์เอ่ยถามเด็กผู้เป็นลูกเรือคนสำคัญของลูฟี่




"อ้อ ฉันก็ผิดเองที่ไม่ได้ถามให้แน่ใจก่อน" โซโลพูดปัดไปตามตรงก่อนจะเกาศีรษะไปพลางๆ เพราะกำลังสับสนกลายๆว่าอีกคนจะไปไหน ทั้งยังตัวเขาเองด้วย



"ยังไงฉันคงไม่คิดจะร่วมทางกับพวกนายไปเกาะต่างๆหรอกนะ ถ้าไม่ลำบากอะไรมากฉันก็ขอเรือซักลำ" เด็กหนุ่มเอ่ยถาม เขามองไปรอบๆเรือ พร้อมมองดูด้านล่างน้ำทะเลที่อยู่ต่ำจากระดับสายตาซัก2-3เมตร จากลักษณะของเรือที่เขากำลังยืนอยู่ ไม่ต้องถามเลยว่าเรือลำนี้ขนาดใหญ่เท่าไหร แน่นอนว่าต้องมีการเตรียมพร้อมสำหรับเรือสอดแนม หรือเรือฉุกเฉิน บ้าง






"เรื่องเรือน่ะ-" จู่ๆเบ็นก็พูดขึ้นเพื่อหวังจะตอบคำถามเด็กหนุ่ม มือหนาๆของกัปตันคนสนิทก็บรรจงทาบทามคนปากไว พร้อมมือที่กดลงมาแบบไม่ทราบว่ากลัวอีกคนพูดหรือมีความเค้นเคืองโกรธกันมานานแล้วหวังจะตีเนียนสังหารให้สิ้นลมหายไปโดยอ้างว่าตนไม่ตั้งใจ




"น่าเสียดายที่เรือเราดันไม่มีเรือสำรองซะได้ ฉันไม่เคยคิดว่ากลุ่มเราจะจนตรอกจนใช้เรือเล็กหนีน่ะ ฮ่าๆ" แชงค์ตอบพร้อมยิ้มร่า ข้อความข้างต้นอาจจะดูโอ้อวดความสามารถของกลุ่มโจรสลัดผมแดง แต่มันล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น เนื่องจากอีกคนเป็นถึงโจรสลัดที่ครอบคลุมพื้นที่ทะเลมากมายอีกกลุ่ม








"อ้อ งั้นก็ช่วยส่งฉันเกาะต่อไปแล้วกัน" โซโลตอบพลางมองหาที่นั่งพักสำหรับการงีบหลับอีกรอบ





"ไม่อยากรู้หน่อยหรอว่าพวกฉันจะไปเกาะไหนกันน่ะ?" แชงค์ตั้งคำถามให้คนที่อาศัยเรือพวกเขาอย่างจำเป็นอยู่







"ยังไงซะ ไปถึงเดี๋ยวฉันก็รู้อยู่ดี" โซโลไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเปลี่ยนใจเรื่องก่อนหน้า





"เรือพวกนายคงจะมีเครื่องออกกำลังบ้างใช่ไหม?" เด็กหนุ่มไม่ได้ถามแต่พูดแกมว่าตนต้องการจะไป ซึ่งฝ่ายเจ้าของเรือไม่ได้ขัดข้อง ก่อนจะบอกทางให้คนถาม โซโลยกยิ้มขึ้นมา เพราะนี่คือสิ่งที่เขาปรารถนามานานแล้วหลักจากที่แยกตัวจากกลุ่ม เขาก็แทบไม่ได้ยืดเส้นยืดสายบ้าง จนคิดว่าตนเริ่มเบื่อหน่ายมากเต็มที 







เมื่อได้คำตอบสมใจเท้าโปร่งก็ก้าวตรงไปอย่างไม่ลังเล ด้วยความต้องการอย่างเต็มเปี่ยม





"เฮ้ยเจ้าหนู! นั่นมันทางลงชั้นใต้ดิน เข้าห้องทางซ้ายสิ" เบคพูดทันทีที่เห็นอีกฝ่ายมุ่งไปผิดที่ คนได้ยินดังนั้นก็ยืนเกาะศรีษะตนเอง







"ทางนั้นเองหรอกหรอ" ก่อนจะพูดราวกับว่าตนไม่ได้ยินที่กัปตันเรือลำนี้บอกทางเสียอย่างนั้น













"โซโลเป็นไงบ้างเบ็น" แชงค์พูดขึ้นหลังจากมองเห็นแผ่นหลังของร่างโปร่งเดินไปในทิศทางที่ถูกต้อง





"ไม่แย่ แต่ยังไม่ดีพอ ฉันเดาว่าพวกลูฟี่ยังใช้ 'เจ้านั่น' ไม่ได้" เบคพูดพลางคิดถึงบทสนาเมื่อครู่ ที่อีกคนเอ่ยว่าเขาเป็นมายากล









"นั่นสินะ เด็กหนุ่มเลือดกำลังร้อน โดนเรียกว่ารุ๊กกี้หน้าใหม่  ถ้าฝึกได้มากกว่านี้ละก็ช่างน่ากลัวเสียจริง    เหมือนลมจะเปลี่ยนทิศแล้วหลังจากนี้ ทางเราก็เตรียมตัวไว้บ้างดีกว่า ช่วงนี้เด็กเลือดร้อนวัยกำลังซนมาแรงจริงๆนั่นแหละ" นานๆทีแชงค์จะพูดอะไรที่ดูมีสาระขึ้นมาโดยที่เบคแมนไม่ต้องแนะนำ เบคแมนได้แค่ยิ้มเหลือบมองท้องฟ้า กลุ่มเมฆที่มีทั้งรวมตัวก้อนใหญ่จนหน้ากลัว บ้างก็กระจัดกระจาย บ้างก็มีลมค่อนๆพัดให้กลุ่มที่แยกตัวออกจากกันรวมตัวกัน 








"รีบมาถึงฉันเร็วๆทีลูฟี่" เสียงทุ้มติดขี้เล่นล่องไปหาอากาศเบาบาง หากกลับหนักแน่น 































"แชงค์?" เด็กหนุ่มจอมซนคล้ายลิงที่อยู่ดีนิ่งไม่ได้  ตามตัวมีบาดแผลรีบหันกลับไปมองด้านหลังตนเองราวกับตกอยู่ในภวังค์ เหมือนว่าจะได้ยินเสียงแว่วๆมาจากที่ไกลๆ แต่ไม่ทันจะได้เม่อลอยนานนัก ช้างตัวโตก็ฟาดงวดเข้าเต็มแรง ลูฟี่รู้สึกตัวทัน แต่ดันสายไปแล้วเขาหลบได้แค่เสี้ยวเดียว แค่ครึ่งหน้าก็โดนไปเต็มๆตามระเบียบ หลังจากนั้นก็เสียงโอดครวญ และการทะเลาะกันระหว่างสัตว์ระหว่างคน 







เรย์ลี่ที่ยืนห่างๆกุมขมับเหนื่อยใจกับศิษย์คนเดียวของตน




"เธอเม่ออะไรกันลูฟี่" เสียงเบาๆคลแไปกับเสียงลม มือขวาของโรเจอร์ไม่ได้ต้องการให้อีกคนได้ยิน เพียงแค่บ่นเด็กที่ไม่ตั้งใจฝึกซ้อม และกำลังทะเลาะกับช้างบนเกาะเท่านั้นเอง


























----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตัดฉับ เอาน่า ยังแชงค์ก็ต้องคู่กับน้องลูอยู่แล้วววว///หลบเรือแชงค์โซให้ว่อง 

และโซโลก็คู่กับลูฟี่อีกที///อ่าวงง5555 แหมเรื่องนี้มิตรภาพพพ 


คือChapter นี้อยากปั่นให้น้องกลับซักที แต่ก็ยังยืดมาอีกยาวเป็นกิโลจนมาหาลูฟี่แบบงงๆ ถถถถ  


ตอนหน้า มีใครอยากถีบน้องไปเกาะเลยบ้าง หรืออยากดูน้องนั่งเล่นบนเรือต่อ

 ////โมเมนต์คนอื่นซักจะเยอะกว่าคนชิบ555 เฮียมิฮอว์คนี่ยังคิดโมเมนต์ไม่ออกเลยสวัสดี///หลบลูกเรือ 

ตอนนี้เฮียแกเป็นยังไงบ้าง ยังนั่งรอโซโลอยู่รึไม่สนใจศิษย์แล้วกลับเกาะมาแล้วกัน??


  มีใครอยากให้เป็นแบบไหนกันบ้างนะ แต่ไม่ต้องห่วงนี่คิดๆไว้แล้ว555 อยากเห็นความเห็นจากผู้อ่านดูเฉยๆ อิอิ

อย่างที่บอกตอนนี้ล่าช้ามากฟุดๆๆ เพราะอยากให้โซโลกลับเกาะตอนนี้เลยจะยาวเป็นพิเศษ(ถือว่าค่ารอล่ะกัน//หัวเราะ) ไม่แน่ใจตอนหน้าจะออกเมื่อไหร่ด้วยซ้ำ แต่ไม่ทิ้งหรอก///กลับไปมองนิยายที่ตัวเองเคยแต่ง ไม่ทิ้งหรอกมั้งนะ///วิ่งหนีนักอ่านอีกรอบ5555


มีใครอ่านแล้วรู้สึกมันไม่แม็ตซ์กันเลย ตอนนี้แต่งแปลกๆบอกเลยคิดถูกแล้ว เพราะเว้นช่วงแต่งไว้นาน มันเลยแปลกๆไปหน่อย///ขออภัยจ้าาา





























































































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #114 B.TEm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 00:04
    ตาเหยี่ยวยืนงงแล้วมั้งคะ คงคิดว่าน้องต้องหลงทางแน่ ๆ
    #114
    1
    • #114-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 13)
      4 พฤษภาคม 2563 / 06:46
      งี้ก็น่าสงสารตาเหยี่ยวแย่ คนหายแล้ววว
      #114-1
  2. #46 kam1846 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 07:22
    อ่านวนแว้วววว รออยู่น้าา สู้ๆนะคะไรท์~
    #46
    1
    • #46-1 (จากตอนที่ 13)
      28 มีนาคม 2563 / 03:10
      ขอบคุณค๊าบบ อุส่าอ่านวนด้วยหื้ออ
      #46-1
  3. #44 kam1846 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 19:59
    แอแงงง อ่านเพลินมากกก แชงค์โซก็คือน่ารักกก ด้านคุณตาเหยี่ยวจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย ลูกศิษย์หายไปทั้งคน จะรอติดตามนะคะ~~
    #44
    1
    • #44-1 (จากตอนที่ 13)
      28 มีนาคม 2563 / 03:09
      บร้ะ ขนาดคู่อื่นก้แซงหน้าคู่หลัก เฮียแกสงสัยจะโดนแย่งบทพระเอกหมดแล้วล่ะมั้งง
      #44-1
  4. #42 aum7205 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 06:51
    น่ารักมากค่าา รออยู่นะค่าาา
    #42
    1
    • #42-1 (จากตอนที่ 13)
      28 มีนาคม 2563 / 03:08
      ขอบคุณค้าบบ
      #42-1
  5. #40 secret shadow (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 20:36
    อยู่ต่อก็ได้นะคะ555 ติดตามอยู่นะ ถึงจะไม่ค่อยได้เม้นต์ก็ตามทีเถอะค่ะ555 (แต่เห็นเรื่องนี้อัพทีไรเรานี่กรี๊ดเลยนะจะบอกให้---)
    #40
    1
    • #40-1 (จากตอนที่ 13)
      28 มีนาคม 2563 / 03:06
      หื้อขอบคุณค๊าบ อุส่ามาเม้นให้ ดีใจจัง><
      #40-1
  6. #39 CYAN HYDRANGEA (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 19:14

    อยากให้นว้องโซอยู่บนเรือต่อค่ะ เผื่ออาจจะได้เรือ เบนโซมาให้จิ้นเล่นๆ 555
    #39
    1
    • #39-1 (จากตอนที่ 13)
      28 มีนาคม 2563 / 03:06
      บร้ะ เขามีแผนกัน!!?
      #39-1
  7. #38 RinRRondell (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 17:43
    แงงงง ดีใจไรท์อัพเเล้ววว เราอยากเห็นนังโซอยู่เล่นบนเรืออีกหน่อยกับพิฮ้อคกระวนกระวายหาศิษย์ไม่เจอ แต่ไรท์ตัดมม.เรือแชงค์โซเลาเเลงมาก จิร้อง ยังไงก็จะติดตามเรื่อยๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ!!
    #38
    2
    • #38-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 13)
      10 พฤศจิกายน 2562 / 19:01
      โอ๋ 555 อยากต่อโมเม้นให้พวกนางมากกว่านี้อยู่หรอก แต่โซโลก็แบบไม่ใช่พวกพูดมาก น้องไม่ค่อยมีอะไรอยากจะคุยด้วย///โดนลูกเรือแชงโซตบ ส่วนมิฮอค์ก็... อืม555 โนโมเม้นมากมาย แอบสงสารแต่ยังคิดไม่ออกจริมๆ///หลบลูกเรือ
      #38-1