(Fic one piece) Training two years of Zoro /Var/

ตอนที่ 1 : Chapter one

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    7 มิ.ย. 62

"ขอร้องละ ช่วยสอนวิชาดาบให้กับฉันที" เด็กหนุ่มผมเขียวคุกเข้าลงแนบพื้นพร้อมศีรษะที่ติดลงพื้นเช่นกัน การกระทำข้างต้นสร้างความประหลาดใจกับคนที่ได้เห็น คนที่ถูกขอร้องขมวดคิ้วเป็นปมก่อนจะถอนหายใจ

"ฉันประเมินแกสูงไปจริงๆ โรโรโนอา นี่แกถึงขั้นขอร้องศัตรูให้ช่วยสอนให้งั้นหรอ หัดอายซะบ้าง ออกไปซะ ฉันไม่มีธุระคุยกับคนน่าเบื่ออย่างแก" คำปฏิเสธพร้อมคำดูถูกเหยียดหยามถูกกล่าวออกมา ร่างของนักดาบหนุ่มยังคงคุกเข่าค้างไว้ แม้ตัวจะสั่นเทาด้วยบาดแผล

"ออกไปซักที เหลวไหล" คำพูดเสียดแทงยังคงกล่าวออกมาเรื่อยๆ

"ฉันอยากจะเก่งขึ้น" เสียงของเขาก็สั่นเทาออกมาเช่นกัน

"คนที่ซมซานกลับมาเพราะแพ้ลิงบาบูล และไม่มีปัญญาออกจากทะเลน่ะ ฉันไม่มีอะไรจะสอน" คนพูดยังคงสีหน้าเรียบเฉย พร้อมดื่มน้ำสีใสในแก้ว

"ฉันชนะลิงบาบูลพวกนั้นแล้ว" สิ้นเสียงของโซโล มิฮอว์์คกวางแก้วในมือ แล้วหันกลับมาหาคนที่ยังคุกเข่า

"ต่อไปก็เหลือแค่หัวของนาย แต่ว่าฉันไม่ได้โง่จนคิดว่าตัวเองจะเอาชนะนายได้หรอก" นักดาบอายุมากกว่าเริ่มขมวดคิ้ว 

"ฉันไม่เข้าใจ แกยังเห็นฉันเป็นศัตรู ทำไมยังมาก้มหัวขอร้องให้ฉันสอนดาบให้ เพื่ออะไรกัน?" โซโลเงยหน้าขึ้นมามองอีกคนทันที

"เพื่อก้าวข้ามนายยังไงล่ะ" แววตาที่แข็งกร้าวกับความมุงมั่น สบตากับนักดาบมือหนึ่งของโลก ก่อนที่คนตรงหน้าหัวเราะออกมา

"นี่แกบอกให้ฉันชุบเลี้ยงนักดาบ เพื่อจะมาเด็ดตัวตัวเองงั้นหรอ แกนี่มันแปลกจริงๆ เหลวไหลทั้งเพ แถมยังทำตัวโอหังไม่เปลี่ยนซะด้วย เหมือนว่าฉัน จะเจอพวกทยานอยากสุดๆเข้าแล้วสิ" คนฟังขบฟันแน่น พลางคิดว่าอีกคนพูดถึงขนาดนั้นแสดงว่าเขาถูกปฎิเสทอย่างไม่ต้องสงสัย

"นี่ ยัยเด็กผี รักษาหมอนี่ซะ" สาวตุ๊กตาผีทำหน้าบึ้งตึงทันที

"หน๋อย อย่ามาสั่งฉันนะ" เสียงใสของเธอไม่ได้เข้าไปในความสนใจของชายที่ออกคำสั่งแม้แต่น้อย ก่อนจะหันกลับมามองเด็กนักดาบ

"ไว้แผลหายแล้วค่อยฝึก" สิ้นคำพูด โซโลก็ยิ้มกว้างออกมาอย่างเปี่ยมสุข

"บ้าซะมัดเลย ไม่ว่าหน้าไหนๆก็เอาแต่จิกหัวใช้ทั้งนั้น ฉันจะเกลียดจริงๆ เอ้า รีบกลับเข้าห้องนายสิย่ะ!" เสียงใสฉุดเฉียวออกมาแล้วพลักคนบาดเจ็บออกนอกประตู

มิฮอว์คคิดเหตุผลของนักดาบหนุ่มที่ยอมเสียศักดิ์ศรีแล้วก้มหัวให้เขา ไม่ทันจะได้พบคำตอบเด็กสาวก็เข้ามาด้านใน

"นี่ๆ เลี้ยงกระต่ายไว้เฉือนทิ้ง ระวังจะเกิดเอ็นดูกระต่ายตัวนั้นขึ้นมานะ" เสียงใสปนฉุดเฉียวของเด็กสาวพูดขึ้นทันทีหลังจากที่เธอบอกให้เด็กหนุ่มไปรอที่ห้อง

น้ำสีอัมพันในแก้วไหวเบาๆ ก็จะสะท้อนหน้าตาของคนถือ เขายกขึ้นมาก่อนจะจิบลงไป

"กระต่ายตัวนี้น่าพิสวาดนักหรือ? ไม่สิที่เธอพูดเพราะเธอเกิดเห็นเจ้านั่นน่ารักน่าชังขึ้นมางั้นสิ" คนพูดเหลือบตามาสบกับสาวตรงหน้า ใบหน้าของเธอแต่งแต้มไปด้วยสีแดงด้วยความโกรธและอับอาย

"เจ้าหมอนั่นนะ นอกจากไม่น่ารัก แล้วยังซื่อบื้อโง่เง่ามากๆ!" พูดจบก็ออกไปทันควัน

ชายหนุ่มยังคงนั่งลงบนโซฟาสีแดง พร้อมกับหนังสือที่วางบนตัก คำพูดของสาวเมื่อครู่ดูเหมือนเขาไม่ได้ใส่ใจนัก นอกจากทำกิจกรรมของตนต่อ

งานหนักตกเป็นของสาวอพอลโล่ เพราะดันให้เด็กหนุ่มนักดาบเดินไปมาในประสาท

"โซโล!! นายอยู่ไหนกันเนี่ย!" เสียงของเพโรน่ากรีดร้องอย่างเหลืออดกับคนเรดาห์พังอย่างโซโล

และสุดท้ายก็เจอโซโลกำลังหอบอยู่หน้าเธอ เธอกรอกตาอย่างรำคานคนตรงหน้า

"นี่นายมาอยู่ที่นี้ได้อาทิตย์หนึ่งแล้วนะ ทำไมยังหลงทางแบบนี้อยู่ย่ะ!" เพโรน่าตะโกนเข้าหูนักดาบผมเขียวเข้าอย่างจัง

"หนวกหูน่า! ประสาทหลังนี้มันจะใหญ่เกินไปแล้ว!" ส่วนโซโลก็เถียงกลับ พร้อมโยนความผิดให้สถานที่โดยปริยาย

"ฉันอุส่าต์หวังให้นายได้เจออะไรดีๆตลอด แต่ทำไม ทำไมนายถึงยังโง่งี่เง่าแบบนี้อยู่ล่ะ" สาวตุ๊กตาผีทำท่าทางกุมมือขอร้องต่อพระเจ้าในตอนแรก ก่อนจะปาดน้ำตาในตอนหลัง

"แล้วนั่นมันอะไร เธอจะด่าฉันก็ด่ามาตรงๆเซ่! จะมาบีบน้ำตาทำซากอะไร!" โซโลสวนกลับกับคนที่แสดงโอเวอร์แอตติ้งให้เขาดู

"พวกแกจะหยุดทำเสียงน่ารำคานได้หรือยัง? ไม่รีบทำแผลแกจะตายก่อนได้ฝึกกับฉันนะโรโนอา" เสียงทุ้มกังวานดังมาจากบันไดด้านบน พร้อมการปรากฎกายของชายตาเหยี่ยว มิฮอว์ค

"รู้แล้วน่า ยัยบ้ารีบไปได้แล้ว" โซโลก้าวเท้านำเด็กสาว ส่วนคนถูกเรียกก็เดินตามไปด้วยความลืมตัว

ทั้งคู่เข้ามาในห้องพักโซโลโดยมีเจ้าของห้องนำทาง

"เอ๊ะ ทำไมสมองเขาวงกตอย่างนายมาถูกได้ล่ะเนี่ย!" พอรู้ตัวสาวเจ้าก็รีบลอยเข้าไปใกล้ใบหน้าของโซโล พร้อมแสดงท่าทีตกใจ

"บ้าน่า เรื่องง่ายๆแค่นี้" โซโลทำท่าทียักไหล่

"ไม่น่าเป็นเรื่องจริงสิ ช่างเถอะก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลานำทางนาย ฮะโระ ฮะโระ ฮะโระ" เสียงใสหัวเราะแปลกตามฉบับ ก่อนจะสังเหตุหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งที่ตนเคยเอามาให้เจ้าตัวดูเพราะเรื่องกัปตันที่ไปก่อเรื่องเอาไว้

"นี่ข่าวของเจ้าเด็กหมวกฟางนี่น่า" เพโรน่าชี้ไปยังข่าวในหนังสือพิมพ์

"ใช่แล้วล่ะ" โซโลพยักหน้าตอบสาวที่เอ่ยอย่างสงสัย

"ขีดฆ่า3D แล้วต่อด้วย2Y? เอ๊ะนี่มันคืออะไรกัน? รอยสักที่แขนของเจ้านั่น" เพโรน่าถามจุดที่สงสัย

"พวกฉันสัญญากันไว้ว่า3วันให้หลังจะมาเจอกัน"

"Three D ก็คือ Three Dayงั้นสิ งั้น2Y" 

"Two Years ยังไงล่ะ" โซโลยิ้ม ก่อนอธิบายคร่าวๆ

"ก่อนหน้านี้เรานัดกันว่า3วันให้หลังจะมาเจอกันที่หนึ่ง แต่ดูตอนนี้เจ้านั่นคงจะรู้ว่าหลังจากนี้คงไม่ง่ายแล้ว" 

"นี่นายอย่าบอกนะว่า2ปีนี้น่ะ" หญิงสาวรีบพูดออกมาทันที

"2ปีนี้คือการฝึกของฉันที่นี่ไง" จบคำพูดโซโลยิ้มออกมา แต่เคล้าคลอไปกับเสียงกรีดร้องของหญิงสาว

"ไม่นะ! 2ปีนี้ฉันต้องคงอยู่กับคนอย่างนายกับคนไร้ใจแบบนั้นเนี่ยนะ!" เธอคร่ำครวญออกมา

"ช่างเถอะน่า คิดว่าฉันอยากอยู่กับเธอนักรึไง" ไม่ทันจบ2-3นาทีทั้งสองก็เกิดสงครามย่อมๆ

"นอนลงไปเลยย่ะ ฉันคงต้องข่มใจทำแผลให้นายสินะ" เพโรน่าพูดเสียงแข็งในประโยคแรก ก่อนมาก็ทำเสียอ่อนเหมือนคนจำใจอย่างไรอย่างนั้น

โซโลยอมนอนลงอย่างปฎิเสธไม่ได้ ส่วนคนทำแผลที่เกิดอาการฉุนเฉียวตอนแรกก็ยิ่งโกรธหนักกว่าเดิมเมื่อมองเห็นผ้าพันแผลอันเก่าซุ่มไปด้วยเลือดจากปากแผล

การทำแผลที่เต็มไปด้วยความฉุนเฉียว แน่นอนมือของเจ้าหล่อนก็หนักไปตามอารมณ์จนคนเจ็บต้องร้องปราม

"ยัยบ้า ฉันจะตายเพราะเธอนั่นแหละ!" โซโลเปิดปากบอกเด็กสาวทันที

"เงียบนะย่ะ ฉันเป็นทั้งคนทำแผลให้นายเป็นผู้มีพระคุณคำขอบคุณซักคำเคยมีให้กันบ้างไหมย่ะ!" คุณหมอจำเป็นสวนกลับทันที

"ยัย-" เหมือนจะเถียงจะเริ่มขึ้นอีกฉากแต่กลับถูกหยุดลงเหมือนอีกคนคิดอะไรขึ้นได้

"ขอบคุณ" น้ำเสียงแผ่วเบาจากปกติออกมาจากปากเด็กหนุ่มนักดาบ เรียกว่าแผ่วเบาจนคนได้ยินต้องถามซ้ำขึ้นมาอีกรอบราวกับหูฟาด

"เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ?" เธอยื่นหน้าต่ำลงให้ได้ยินเสียงอีกคนชัดๆ

"หนวกหูน่า ทำอะไรก็ทำไปเลยฉันจะนอนแล้ว" คนโดนถามซ้ำใบหูเริ่มออกเป็นสีแดงอ่อนๆจากความอับอายของตน ส่วนคนเห็นท่าทางของอีกฝ่ายก็เข้าใจชัดเจนว่าเธอนั้นไม่ได้หูฟาดไปเอง เสียงใสหัวเราะเบาๆ ก่อนจะทำแผลต่อ และเบามือลงตามอารมณ์

เวลาล่วงเลยจนดึก เพโรน่ามองคนที่นอนบนเตียงพร้อมเสียงกรนเบาๆอย่างสบายอารมณ์ แต่เธอก็ไม่ไว้อาการบาดเจ็บของหนุ่มนักดาบมากกนัก ร่างของหญิงสาวที่แต่งแต้มด้วยชุดกระโปรงสีชมพูผสมดำ นั่งอยู่ข้างเตียงตลอด จนเจ้าตัวเผลอหลับลงไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #138 ChardraBlood (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 04:37
    สนุกดีค่ะเเต่ยังมีคำผิดอยู่บ้างนะอย่าง ปราสาท ดันเขียนผิดเป็น ประสาท งี้งแต่สนุกค่ะชอบบบ
    #138
    1
    • #138-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 1)
      29 มิถุนายน 2563 / 04:40
      5555 คำผิดเยอะมากคับ อาจจะขัดใจมากๆ// รอรีไรท์ก่อนน้าา
      #138-1
  2. #77 reluz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 16:46
    ปากร้ายแต่ใจดีอะคนเรา
    #77
    2
    • #77-1 เจ้าความต่าง(จากตอนที่ 1)
      26 เมษายน 2563 / 19:55
      เนอะ อยากพิมว่าแหมมมม
      #77-1
    • #77-2 B.TEm(จากตอนที่ 1)
      2 พฤษภาคม 2563 / 22:34
      เหมือนเพโรนาเป็นแม่น้องเลยค่ะ..
      #77-2