[Fic Lookism] We Are

ตอนที่ 2 : Chapter : two

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    27 พ.ย. 63

ฮยอกซองใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยก่อนจะขอร้องจินซองอย่างหนึ่ง

"อีก5นาที นายช่วยปลุกฉันที ขอละ แปปเดียว"ฮยองซอกยังนั่งอยู่บนเตียง 

"ก็ได้ 5นาทีฉันจะปลุกนายทันที" จินซองยอมอย่างว่าง่าย เพราะเขาเองก็มีส่วนผิดเช่นกัน ฮยองซอกรีบหลับตานอน แล้วกลับๆหาร่างเดิม

โชคดีที่จุดที่เขานอนเป็นบริเวณต้นไม้ จึงไม่มีคนสังเกตุมากนัก เขาไม่คิดอะไรเยอะแยะรีบกลับเข้าบ้านอย่างเร่งๆ แล้วนอนหลับแบบดีๆ

"เฮ้ 5นาทีแล้ว" จินซองเขย่าตัวของเพื่อนที่หลับลึกกว่าที่คิด พอดีกลับดวงตาสีดำก็ลืมขึ้นมา

"แต้ง โอเคแปปนึงนะ" ฮยองซอกลุกพรวดพลาดด้วยความลืมตัว ก็เมื่อไม่กี่นาทีเขาพึ่งจะวิ่งมาหมาดๆ พอกลับมาร่างนี้ก็แทบร้องจ๊ากออกมา พร้อมกับหน้าไปจูบพื้นเรียบร้อย

"แกนี่มันซุ่มซ่ามจริงๆ" จินซองกุมขมับ ก่อนจะช่วยพยุงอีกคนขึ้นมา 

"นายไปเข้าเรียนเลย ฉันของพันแผลก่อน" แม้ฮยองซอกจะโดนอีกคนคอยพยุงอยู่แต่เขาเลือกเป็นคนทิศทางเอง

"ให้ฉันช่วยง่ายกว่า" จินซองเอ่ยปากบอก ฮยองซอกปฎิเสทมือพลันละวัน ก่อนจะไล่อีกคนให้ไปเข้าเรียนอีกรอบ

"แขนนายเจ็บทั้งสองข้างเนี่ยนะจะทำเอง?" จินซองให้โอกาสอีกคนเป็นครั้งสุดท้ายให้คิดดีๆก่อน ถ้ายังคงปฎิเสทเขาก็จะเดินออกมา

แอ๊ด

เสียงประตูเปิดขึ้น ทำให้ทั้งคู่มองไปหาคนมาใหม่

ลักกี้ ขืนให้จินซองทำให้ แขนเขาได้กลายเป็นมัมมี่อีกรอบแน่ๆ

"โอ๊ะ แจยอลมาพอดีเลย เห็นมีคนบอกนายจะเป็นหมอใช่ไหมล่า งั้นน่าจะพอพันแผลให้ฉันได้นะ" ฮยองซอกไล่ยาว แจยอล นายคือเทพบุตรดีๆของฉันนี่เอง!

"โอเค งั้นฉันฝากนายด้วยนะ" จินซองพยักหน้าให้แจยอลก็จะกลับไปเรียนในคาบคณิต

"เอ๋ ว่าแต่นายมาทำไมหรอ?"

"มาเยี่ยมฉัน แต่นี่มันคาบคณิตนี่น่า"

"อ๋อ ปวดท้องด้วย แล้วก็เลยมาเยี่ยมฉันด้วยงั้นสินะ"

คุณหมอจำเป็นทำแผลทายาพลางพยักหน้าตามที่อีกคนพูด 

"เอ๋ ยาแบบนี้มีในห้องพยาบาลด้วยหรอ?"

"งั้นเองหรอ พึ่งรู้นะเนี่ยว่ามี"

"ฉันต้องกินยาพวกนี้ด้วยหรอ?"

"โอ๊ะ จะให้ฉันเอากลับไปกินที่บ้านด้วยหรอ?"

"ยังไงก็ขอบคุณมากนะแจยอล"

"เห๋ ไม่ต้องนวดก็ได้มั้ง ฮ่ะๆ"

"มันจั๊กจี้นิดหน่อย"

"จำเป็นงั้นหรอ ขอบคุณมาก"

จบประโยคดังกล่าวไม่นานนักแจยอนก็พันแผลเสร็จ

เร็วมาก เหมือนคนตรงหน้าตั้งใจเรียนหมอจริงจัง ฮยองซอกมองเพื่อนของตนอย่างอึ้งๆ ก่อนจะเป็นกริยาบทเป็นลุกขึ้นยืน แจยอลรีบตกใจพร้อมยกมือห้ามอีกคน

"ที่มาช่วยในวันนี้ ขอบใจมากนะ" ฮยองซอกเอียงคอยิ้มให้อีกคน แจยอลชงัก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มพร้อมพยักหน้า


โชคดีที่ว่าในที่สุดฮยองซอกก็เข้าห้องมาได้โดยสวัสดิ์ภาพ โดยมีแจยอลคอยมองตามมาตลอดก็เถอะ

นักเรียนสาวทั้งหลายต่างเข้ามารุมเขาทันที แจยอลรีบเข้ามากันเพราะอีกคนยังได้รับบาดเจ็บอยู่ จนโดนรุมแบบนี้ได้เจ็บขึ้นอีกแน่ๆ

แต่เหมือนฟ้าจะไม่เป็นใจกับแจยอลเลย หญิงสาวทั้งหลายราวกับคลื่นสึนามิรุมสาดซัดเข้าที่พวกเขา 

ฮยองซอกอึดอัด พร้อมกับความเจ็บเล็กๆจากแผลที่ได้มาเมื่อไม่นาน

ปัง!

เสียงกระทบระหว่างมือกับโต๊ะ ดังขึ้นพร้อมยุติความโกลาหน

"พวกเธอน่ะให้มันน้อยๆหน่อย ไม่เห็นรึไงว่าจารย์ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้" จินซองนั่งอยู่ในท่ายกขาขึ้นโต๊ะ พร้อมปล่อยรังสีทะมืนออกมา

ฮยองซอกหันไปสบตากับคนพูดพอดี จึงขยับปากแบบไร้เสียงส่งออกไป

'ขอบคุณนะ' ส่วนคนที่เข้าใจก็ได้เพียงพยักหน้า

"อ่ะแฮ่ม พวกเธอกลับไปนั่งที่เดี๋ยวนี้เลย ฉันจะหักคะแนนเรียงตัวบุคคลเชียว" เส้นเลือดปูนขึ้นมาเล็กๆจากการกล่าวถึงของจินซอง แต่ก็อดจะขอบคุณให้ไม่ได้ที่ทำให้ความสงบมาเยือนอีกครั้ง ก่อนอาจารย์สอนคณิตจะหันมาหาเด็กหนุ่มทั้งสอง

"พวกนายมาเข้าคาบสาย มาทำข้อนี้ซะ" อาจารย์หยิบไม้ชี้ไปยังโจทย์คณิต

โจทย์อะไรกัน! เสียงของเหล่านักเรียนในห้องร้องดีใจออกมาทันที เพราะว่าโจทย์พวกนี้เขาไม่จำเป็นต้องลุ้นว่าตัวเองจะดวงซวยไหม

ทันทีที่ฮยองซอกมองก็รับรู้ทันทีว่าบทนี้ เขายังไม่ได้เรียน! เหงื่อก็เริ่มตกออกมา หวังจะหันไปมองวิธีทำของแจยอล เพื่อศึกษาและแก้ไขตามบ้าง แต่พอไปมองดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง เมื่อพบกับสูตรที่แจยอลเขียนเอาไว้ แจยอล นายคือพระมาโปรดจริง!! คิดพลางน้ำตาที่ไหลเอ่อล้น

ไม่นานทั้งคู่ก็แก้โจทย์เสร็จแล้วกลับมาที่นั่ง พออาจารย์มาตรวจก็หยุดชงัก พร้อมกับมองไปยังเด็กสองคนด้วยสายตาไม่เชื่อ เป็นไปไม่ได้!

ฮยอกซองหันไปหาแจยอลพร้อมจะกล่าวขอบคุุณอีกรอบ แต่อีกคนส่ายมือปัด พร้อมอธิบายว่าตนกลัวจำสูตรไม่ได้เลยเขียนลงไป ฮยองซอกได้แค่เกาหัวเล็กน้อย ก่อนบอกว่าอย่างงั้นเองหรอ แจยอลพยักหน้า แต่สุดท้ายฮยองซอกก็บอกขอบคุณ ก่อนหันกลับมาหน้ากระดาษ

ส่วนแจยอลนั่งนี้ก็ระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย

เจ้าพวกเด็กนี่มันอะไรกัน!  เพราะโจทย์ที่เขาเขียนลงไป เป็นโจทย์ของปี3 !



ตลอดคาบเรียนมินจินมองที่ฮยองซอกพร้อมสายตาที่อยากจะถามตลอดเวลา ส่วนคนโดนจ้องก็เหงื่อตกไปอีก และพยายามหลบสายตามาเป็นตั้งใจเรียนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ส่วนจินซองยังคงเหมือนเดิมแต่ลดรังสีลงไปได้หน่อยนึง

เสียงออดของโรงเรียนดังขึ้น ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ทุกรอมาเนิบนาน ยกเว้ยแต่คนที่มีเรื่องต้องเคลีย เช่น ฮยองซอก! เจ้าตัวรีบมองเขาเพื่อนที่พึ่งหนึ่งเดียวของเราในเวลานี้ แจยอล

"แจ-" ทันทีที่ฮยองซอกหันไปหาที่พึ่งพร้อมกำลังจะเอ่ยปากเรียก ก็พบว่าแจยอลรับโทรศัพท์แถมดูสีหน้าอีกคนไม่สู้ดีนัก ทำเอาคนที่คิดจะทักชงักไปทันที พออีกคนคุยกลับคนปลายสายเสร็จก็หันมาถามเขาว่ามีอะไรรึเปล่า แม้แจยอลจะรีบๆ แต่เขาก็ช่างเป็นคนที่ดีเหลือเกิน 

"กลับบ้านดีๆนะ เดินทางปลอดภัย" ถึงแม้จะอยากยื้ออีกคนไว้แค่ไหน แต่ดูแล้วคงมีเรื่องจริงๆ ฮยองซอกได้แค่พูดทั้งที่จิตตกจนอรร่ามันฟ้องอย่างชัดเจน

"ขอโทษอะไรกัน นายไปเถอะ ขับดีๆนะระวังรถล่ะ" ฮยองซอกพูดโกหกคำโตพร้อมยิ้มให้อีกคนอย่างจนใจ แจยอลพยักหน้ารับก่อนจะรีบวิ่งออกไป

ตาย ถึงคราวตายเขาแน่ๆ ทำไมมินจินไม่กลับบ้านซักทีกัน! โทษนะมินจินที่ฉันต้องทิ้งให้เธออยู่กับจินซอง แต่ว่าถ้าฉันยังอยู่ละก็ เธอได้ถามเรื่องการบาดเจ็บนั่นแย่กว่าอีกนะ!

ฮยองซอกรีบโบกมือลาคนในห้องที่เหลือกันอยู่2คน ก็จะรีบก้าวเท้าออกจากห้องเร็วๆ

"เดี๋ยวฮยองซอก" มินจินเรียกเขาเอาไว้ทำให้ฮยองซอกเหยียบเบรดกระทันหัน

"ไงเจ้าเด็กน้อย วันนี้ไปออกกำลังกับฉันหน่อยไหม?" ราวกับฟ้ามาโปรด เสียงของวาสโก้ดังออกมายืนอยู่หน้าห้องแผนกแฟชั่น แม้สรรพนามจะแปลกไปหน่อยก็ตาม

"เอ๊ะ โทษทีนะมินจิน ไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้นะ ฉันว่าจะไปออกกำลังกับวาสโก้ซักหน่อย" ฮยองซอกหันมายิ้มกับมินจิน พร้อมในใจที่กรู่ร้องว่ารอดแล้ว จนเหมือนจะลืมไปสนิทเลยว่าตนบาดเจ็บอยู่ จะไปออกกำลังกายได้อย่างไรกัน

"เดี๋ยว" เท้าของฮยองซอกชงักไปอีกรอบ ทั้งเขาและมิจินหันไปหาคนเรียก ก็คือจินซอง

"ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยออกกำลังกายมาซักพักแล้ว ยังไงก็ฉันตามไปด้วยคนสิ" จินซองพูดพร้อมพาดกระเป๋าที่ไหล่

"นั่นเป็นประโยคที่ดีที่สุดที่ฉันได้ยินมาจากนายเลย" วาสโก้พยักหน้าด้วยความปลื้มปิติ ทราบซึ้งไม่ทันไรกระเป๋าโรงเรียนก็ลอยหวังเข้ามากระแทกหน้าคนพูด

"แกตั้งใจจะทำอะไรฟร่ะ!" บอมแจโวยวายใส่คนที่ปากระเป๋ามาใส่เพื่อนของตรง พร้อมตบกระเป๋าลงพื้นราวกับคิดว่ากระเป๋าคือตัวเจ้าของของมัน

"เงียบปากไปน่า ถึงจะเห็นแบบนี้ ฉันก็ที่1เรื่องความเร็วนะเว้ย" เขาทำท่าทีเสียดายที่กระเป๋าเขาถูกปัดออก ก่อนจะอวดโอ้สรรพคุณของตน

ฮยองซอกรีบหันมาหามิจิน แต่ดูเธอจะไม่ได้สังเกตเลย รอยยิ้มปรากฎบนในหน้าของมิจิน 

"ดีแล้วล่ะ แบบนี้ดีแล้ว" มิจินพูดออกมาเบาๆ โดยมีฮยองซอกมองรอยยิ้มอยู่

"มาเร็วฮยองซอก ฉันตั้งใจมาชวนนายนะ" วาสโก้โบกมือเรียกคนที่เขาตั้งใจมาชวน ฮยองซอกพยักหน้าเข้าใจก่อนจะโบกมือลามิจิน ก่อนจะเดินเข้าไปหาวาสโก้

วาสโก้ถามความคิดเห็นว่าฮยองซอกวันนี้จะมาออกกำลังกายอย่างเคยไหม พร้อมเอามือพาดไหล่ฮยองซอก คนโดนถามถึงก็เหงื่อตก ก่อนจะตอบว่าเลี่ยงๆว่าไม่รู้เช่นกัน แล้วก็มีเสียงทะเลาะของอีกสองคนคลอตามไป



"นี่พวกนาย มาวิ่งแข่งกันหน่อยไหม?" จินซองพูดอย่างมั่นใจพร้อมยกคิ้วให้

"หน๋อย ของแบบนั้นน่ะ วาสโก้ไม่มีทาง-" บอมแจพูดตามที่คิดว่าวาสโก้เน้นวิ่งระยะทาง ไม่ได้เน้นเร็ว 

แต่พูดไม่ทันจบประโยคดีก็มีเสียงแทรงขึ้น

"น่าสนุกดีนะ เอาสิ" วาสโก้รับเอาดื้อๆพร้อมท่าทางมีความสุข

"อย่างงั้นก็ได้ ของกล้วยๆน่า" บอมแจเลยต้องเปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน

"ฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ไม่อยากจะโม้ล่ะนะว่าฉันวิ่งเร็วมากแค่ไหนกัน" จินซองยื่นมือสองข้างไปข้างๆก่อนจะแบบออก พร้อมส่ายหัวอวยตัวเองต่อ

"ฮยองซอกนายก็มาด้วยสิ" วาสโก้หันไปถามคนข้างๆ

"โอเค ฉันไม่มีปัญหาหรอก" ฮยองซอกพยักหน้ารับ ก็ยังคงลืมเช่นเดิมว่าตนบาดเจ็บ

"เฮ้ยๆ นายจะให้คนเจ็บวิ่งจริงๆหรอวาสโก้" จินซองรีบถามขึ้นทันควัน วาสโก้กลับมาลองฮยองซอกก่อนจะพูดประโยคมาหนึ่งประโยค

"พึ่งเห็นนะเนี่ย" ถามด้วยเสียงตบหัวดังฉากเป็นเซาว์เอฟเฟ็กประกอบ ก่อนจินซองจะโวยวายว่าอีกคนตาถั่ว ส่วนบอมแตได้แค่ส่ายหน้าไปมากับเพื่อนซี้ตน

"ฉันเองก็ลืมไปเลย งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ" ฮยองซอกนึกขึ้นได้ ก็คิดว่าคงไม่มีธุระต้องอยู่ต่อ จึงโบกมือลาเพื่อนๆ แต่ไม่ทันจะก้าวออกไปก็ถูกมือของวาสโก้คว้าลงบนไหล่เขาเสียก่อน

"มีอะไรงั้นหรอ?" ฮยองซอกหันไปถามวาสโก้

"เดินดีๆล่ะ" วาสโก้ตบลงบ่าของเขาเบาๆ ส่วนฮยองซอกก็พยักหน้าก็จะโบกมือลาเพื่อนๆ พอถึงบ้านเสร็จสับ สุนัขอายุมากเพศเมียก็วิ่งกระโจนเข้าหาเขาอย่างดีใจ ส่วนคนโดนกระโจนใส่ก็ยิ้มรับให้น้องสุนัขก่อนจะคิดว่าตนโชคดีที่แจยอลเอาเสื้อผ้ามาให้มากมาย ไม่อย่างนั้นของเขาคงต้องซักเสื้อทุกวันเสียแล้ว พอเล่นกับอินุเสร็จก็อาบน้ำและพักผ่อนร่างกายนี้ 

ฮยองซอกร่างเก่าลุกขึ้นตื่นมาอาบน้ำก่อนจะวิ่งเยาะๆไปหาคนที่ถามถึงเขาบ่อยๆ

ฮยองซอกวิ่งไปพลางหอบไปตลอดทาง พอถึงเป้าหมายก็ปาดเหงื่อออกไป วาสโก้โบกมือทักทาย คิดไม่ถึงว่าฮยองซอกน้อยจะมาในวันนี้ ส่วนจินซองก็กลับบ้านไปเมื่อครู่หลังจากวิ่งแข่งจบ ผลก็เป็นการประจัก คนขี้อวดความเร็วของตนได้เป็นครองอย่างไม่ต้องสงสัย

หลังจากฮยองซอกออกกำลังตามเดิมเสร็จก็พัก พร้อมกับดื่มนมที่วาสโก้เอามาให้ประจำ ฮยองซอกรีบดื่มด้วยความกระหาย ก่อนจะสำลักแล้วไอพักใหญ่

"เห้ย ค่อยๆกินสิไม่ต้องรีบ" วาสโก้คล้ายเป็นผู้ปกครองชั่วคราว ตบหลังอีกคนเบาๆ 

"อ่า ขอบคุณมาก งั้นผมไปก่อนนะครับ" ฮยองซอกบอกลาอีกคน เพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว เดี๋ยวเขาต้องทำงานพาร์ทไทมอีก จึงต้องกลับบ้านอีกรอบ แต่พอจะก้าวกลับบ้าน คนที่คุยเมื่อครู่ก็คว้าไหล่เขาไว้รอบที่2

"เดี๋ยว" จู่ๆวาสโก้ก็คว้าไหล่เขาไว้ ฮยองซองจึงหันกลับมา

"เอ่อ.. เดินกลับดีๆ ดึกแล้วอันตราย" วาสโก้เหมือนจะงงๆกับตัวเองก็จะพูดคำลาออกมา

"อ้อ โอเคไว้เจอกันนะครับ" ฮยองซอกก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่อีกคนคงแค่หวังดีอยากให้เขาระวังตัว จึงพยักหน้ารับแล้วโบกมือลา

สรุปทั้งคืนเขาก็ทำงานร้านสะดวกซื้อ พร้อมมีฮานึลเข้ามาพูดคุยด้วย บ้างว่างๆเขาก็ออกกำลังกายเมื่อลูกค้าไม่มา และเมื่อจบเสร็จงานก็รุ่งสางซะแล้ว 

ฮยองซองกลับบ้านด้วยความรู้สึกโชคดีอย่างประหลาดในเมื่อคืนนี้ไม่มีเรื่องอะไรวุ่นวายนัก

อันที่จริงก็ไม่ใช่ทั้งหมด...
























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Plaiiivan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 20:27
    เย้!!!!ไรท์กลับมาแย้วววว มาต่อเร็วๆน้าาา
    #3
    0
  2. #2 Benze5556 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 21:16
    สู้สู้นะค่ะรอตอนต่อไปอยู่เป็นกำลังใจให้
    #2
    0