[Fic Lookism] We Are

ตอนที่ 1 : Chapter : one

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    22 มี.ค. 62

วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่เขาเข้ามาในโรงเรียน พร้อมภาวนาในใจให้มันเป็นวันที่ดีด้วยเถอะ

ปาร์คฮยองซอก ดีกรีนักร้อง ถึงจะบอกว่านักร้อง แต่เขาเป็นแค่คนที่ร้องเพลง คนแต่งเพลงจริงๆคือเพื่อนของเขาต่างหาก ใช่ทุกคนรู้และยอมรับว่าเพื่อนของเขาเก่ง นั่นเป็นสิ่งที่น่ายินดีอีกเรื่อง ถึงแม้ตอนแรกคนมักจะวัดคุณค่าคนที่หน้าตา แต่สำหรับคนที่พยายามก็สามารถมีคุณค่าได้เช่นกัน แต่ความต่างคือแค่หน้าตาดี ทุกอยากก็ดีไปหมด สำหรับคนหน้าตาไม่ดี ต้องขวนขวายมากมาย ล้มจนท้อแต่ความสำเร็จมันหอมหวานกว่าที่คิด

ฮยองซอก แผนกแฟชั่น

ทันทีที่เข้ามาก็ทักกลุ่มเพื่อนๆของเขา 

"ไง จินซอง" ฮยองซอกยกมือทักทายพร้อมยิ้มปิดตา แต่พอลืมตาขึ้นก็เหงื่อตกทันที จินซองกำลังฉุนเฉียวบางสิ่งอยู่ พร้อมกับรังสีอันมืดมนนั่น ยิ่งทำให้คนในห้องตกใจกลัวเข้าไปใหญ่

ว่าแล้วเชียวทำไมไม่มีคนมาทักทายตอนเข้ามาในห้อง

"อ้าว ไงสวัสดี ฮยองซอก" กลับกลายเป็นมิจินที่ยิ้มทักทายให้เขา ส่วนเขาก็ได้แค่ยิ้มค้างพร้อมกับมือที่ค้างอยู่

ให้ตายเถอะ ใครก็ได้ช่วยบอกผมที นี่มันเรื่องอะไรกัน!!

ตลอดคาบเรียน ฮยองซอกเหลือบมองจินซองหลายต่อหลายครั้ง แต่เจ้าตัวนอกจากไม่สนใจการเรียน ยิ่งทำตัวมืดมนจนกลายเป็นหลุมจักรวาลห้องไปเสียแล้ว

"เอ่อ พวกเธอบอกฉันหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?" ฮยองซอกหันไปถามกลุ่มสาวที่นั่งข้างโต๊ะเขา

"คือว่าเมื่อเช้าน่ะ มิจินบอกเลิกจินซอง" ฮยองซอกเบิกตากว้าง ก่อนจะหันไปหามิจิน ไม่ใช่แน่ๆ สาวกลุ่มนี้ต้องเข้าใจผิดแน่ๆ มิจินน่ะ ไม่มีทางบอกเลิกซองจินหรอก

จริงๆตลอดคาบมิจินก็ทำตัวปกติ ไม่สิ ไม่ใช่ มิจินน่ะ ทำตัวปกติเกินไป

พอพักเที่ยงปั๊ป ทุกคนก็กรู่ออกทันที ส่วนหนึ่งคือหิวข้าว แต่อีกส่วนหนึ่งคือหลุมอาวกาศที่อยู่มุมอับของห้องต่างหาก

มิจินก็เก็บของเหมือนกัน แล้วกำลังจะออกไปด้วย มือหนารีบแตะไหล่สาวตรงหน้าเอาไว้

"นี่มิจิน ฉันขอคุยได้หน่อย" ฮยองซอกพูดขึ้นขณะที่จับไหล่อีกคน มิจินได้เพียงพยักหน้ารับ

ถึงแม้จะเป็นคนบอกขอคุยด้วย แต่เหมือนคนที่เขาขอจะเป็นคนพามาเสียเองซะอย่างงั้น

"โทษนะที่ฉันพามาหลังโรงเรียนน่ะ ฉันไม่อยากให้ใครรู้" มิจินล้มหน้าพร้อมขอโทษออกมา

"มิจิน ฉันได้ยินมาว่า..." เขาได้แค่หยุดที่คำนี้ 

"อืม ใช่ฉันเป็นคนบอกเลิกจินซองเองแหละ" เปรี้ยง! ราวกับฟ้าผ่าใส่หัวเขาเข้าอย่างจัง ทำไมล่ะ? เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางน่า...

"ทำไม..." ฮยองซอกพูดด้วยสีหน้าตกใจ

"คือว่านะ..." มิจินไล่ยาวให้เขาฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งเหตุ และผล โดยฮยองซอกได้แค่ฟังอย่างเงียบๆและตั้งใจ

"ฉันขอร้องเธอละ อย่าบอกให้ใครรู้นะ ฉันไม่อยากให้เขารู้" ประโยคสุดท้ายเธอพูดทั้งน้ำตาที่ไหลตกลงมายันคาง

เขา เขาห้ามตัวเองไม่ได้ ทันทีที่ได้เธอน้ำตาของเธอไหลราวกลับปฏิกิริอัตโนมัตร่างกายของเขาพยักหน้าทันที 

"ได้ มิจิน" เขาแพ้ แพ้กับน้ำตาของผู้เป็นเพื่อน อย่างหมดรูปเลยล่ะ

มิจินกอดเขาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา

"คำขอสุดท้าย นายช่วยดูแลเขาด้วยนะ" ฮยองซอกไม่มั่นใจว่าเขาจะช่วยอีกคนได้มากน้อยแค่ไหน เพราะตั้งแต่รู้จักมาอีกคนไม่ได้พวกอ่อนแอ ซ้ำร้ายดูเหมือนเขาเองกลับถูกปกป้องด้วยพรรคพวกเองด้วยซ้ำ

"ฉันจะ พยายาม" เขาตอบเท่าที่เขาสามารถทำได้ เพราะเขาไม่อยากทรยศกับเพื่อนคนนี้ มิจินโผลกอดฮยองซอกพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมา ส่วนชายหนุ่มได้เพียงลูบหลังปลอบ

ป็อบ

ลูกโป่งหมากฝรั่งถูกเป่าแล้วแตกออก แจยอลนั่งลงบนพื้นก่อนจะเมอมองท้องฟ้ายามกลางวัน บริเวณ สวนหลังโรงเรียน



ที่โรงอาหารฮยองซอกก็กลับมาพร้อมกินข้าวกับเพื่อนของเขา ไม่วาย วาสโก้ก็เดินเข้ามาหาเขาพร้อมนมรสช็อคโกแลตที่เก็บได้ทุกวัน วาสโก้มองเพื่อนตัวเองแต่จู่ๆ ร่างของเด็กน้อยก็ลอยเข้าหัว เจ้าเด็กที่มีความพยายามมาก เจ้าเด็กที่วิ่งไปกันเขาทุกเย็น

"นายดูเหม่อๆนะ เจ้าเด็กน้อย" วาสโก้พูดพลางลูบหัวฮยองซอกเชิงปลอบ ส่วนคนที่ได้ยินชื่ออีกคนมักเรียกเขายามเป็นร่างเก่าก็ชงักไปทันที อย่าบอกนะว่า วาสโก้รู้แล้ว!

"ด- เด็กน้อยอะไรกัน ฉันก็อายุเท่านายนะ" ฮยองซอกยิ้มออกมาพลางเหงื่อตกเล็กๆ วาสโก้นึกขึ้นได้ก็ชักมือกลับมา

"โอ๊ะ โทษที ฉันเห็นนายคล้ายกันคนรู้จักน่ะ ฮ่าๆ" หัวหน้าแก๊งแผนกก่อสร้างขำตัวเองที่เห็นภาพซ้อนทับ

"อ่า ฮ่าๆ" ฮยองซอกได้แค่ขำแสร้งๆ ก่อนจะบอกขอบคุณแล้วจ้วงอาหารในจานอย่างเร่งรีบ แต่จู่ๆก็มีมือใครอีกคนลูบอยู่บนผมของเขา

"แจยอล?" ฮยองซอกเงยหน้ามามองคนที่มาลูบผมของเขา

"มีอะไรติดงั้นหรอ?" 

"นายเลยช่วยปัดออกให้?" 

"อย่างงี้เองหรอ" 

"ขอบใจมากนะ ฮ่าๆๆ"

ประโยคทั้งสี่ถูกพูดออกมาโดยคนๆเดียว ส่วนอีกคนได้แต่พยักหน้าว่าใช่ ก่อนจะหยิบนมรสช็อคโกแลตมาให้อีก2กล่อง

"เก็บได้เหมือนกันหรอ?"

"ขอบคุณที่เอามาให้ทุกวันนะ ฮ่าๆ" ฮยองซอกได้เพียงยิ้มพร้อมเหงื่อตก กินของที่ถูกเก็บมาให้แบบนี้ท้องเสียไหมนะ? แต่ก็สบัดความคิดไปทันที เพราะเขาได้มาทุกวันไปซะแล้ว


โชคดีที่เหลือเวลาพักอีก15นาที ฮยองซอกรีบเอาจานไปเก็บพร้อมบอกลาเพื่อนแร็ปเปอร์ของเขา ก่อนจะวิ่งไปร้านขายของในโรงเรียน

ขนมปัง2ห่อ ขนม1ห่อ นมจืดกล่องหนึ่ง น้ำเปล่าอีกขวด 3000วอน ปลิวออกไป ฮยองซอกได้แค่มองเงินที่ปลิวไป แต่ก็เปลี่ยนสีหน้า เพราะยังไงซะเขาก็ทำเพื่อเพื่อน

ตามคาด ในห้องยังไม่มีนักเรียนขึ้นมา แต่กลับมีคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่พักเที่ยงแล้ว

"จินซอง กินขนมหน่อยไหม?" ฮยองซอกได้แค่ยิ้มพลางยื่นของที่เขาซื้อให้

"ฉันไม่กิน" บรรยากาศในห้องยังคงเป็นเช่นเดิม นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ไม่มีใครขึ้นมาก่อนสินะ

"พักเที่ยงก็ยังไม่กินใช่ไหม กินรองท้องหน่อยสิ" ฮยองซอกพยายามอีกครั้ง ยังไงอีกคนก็เพื่อนเขา และความคาดหวังของมิจินอีก

"ฉันบอกว่าไม่กินยังไงล่ะ!" จินซองเริ่มเดือดผล่านขึ้นมาพร้อมปัดขวดน้ำทิ้ง คนซื้อเดินไปเก็บขวดน้ำ แล้วเปลี่ยนมาเป็นวางที่โต๊ะตัวเองแทน

"สงสัยนายจะไม่หิวน้ำนะ" ถึงแม้จะรู้ว่าความหมายไม่ใช่ แต่เขายังคงประณีประนอมแทน

"อยากให้ฉันกินมากใช่ไหม? งั้นขออัดนายหน่อยแล้วกัน" จินซองยืนขึ้น พร้อมสวนหมัดเข้าไปที่หน้าฮยองซอก

เร็วกว่าเดิมอีก แต่สายตาเขายังมองทัน เหมือนภาพสโลวขึ้นให้เขาคิดว่าจะหลบหรือไม่ แต่เขาเลือกเกร็งตัวไม่ให้หลบหมัดของเพื่อน

อั่ก

เท้าขวาเตะขึ้นมาที่เอวของฮยองซอก ก่อนจะพลิกตัวแล้วเตะเข้าที่หลังเขาอีกรอบ

ฮยองเกร็งตัวให้ยังยืนอยู่เพื่อให้เพื่อนได้ทำตามใจ 





จนร่างกายของเขาเริ่มไม่ยอมทำตามสมอง เลือดสีแดงฉานเลอะไปตามมุมปากและคอเสื้อ สภาพสะบัดสะบอมอย่างมาก

"นายน่ะ ช่วยสลบไปซะเถอะ" หมัดขวาของจินซองชงักไปครู่หนึ่ง พร้อมสมองที่ถามเขาออกมาว่าเขาทำอะไรกลับเพื่อนของตัวเองอยู่กัน? ก่อนจะยกเข้าที่หน้าของฮยองซอก

หมับ!

มือของฮยองซอกรีบรับหมัดของจินซองไว้ก่อน

"ขอโทษนะ ถ้าหากฉันสลบ นายอาจจะไม่ได้กินของที่ฉันซื้อมาให้ก็ได้นี่" จบประโยคของฮยองซอก น้ำตาของเพื่อนเขาก็ร่วงหล่นลงมาตามแรงโน้วถ่วง

"เจ้าบ้าเอ้ย ทำไม ทำไมนายพยายามอยู่ได้!" จินซองตะโกนออกมาพร้อมจับคอเสื้อฮยองซอกขึ้นมาให้ใกล้ขึ้น

"ก็พวกเรา เป็นเพื่อนกันนี่นา" ฮยองซอกพูดพร้อมยิ้มให้คนตรงหน้า

"นี่นาย!" จินซองมองเขาจนแทบจะถลนตาออกมา ส่วนฮยองซอกหลับตารอรับหมัดที่คาดว่าจะลงบนหน้าเขา ไร้วี่แวว นอกจากหลังที่กระแทกกลับพื้นตามแรงโน้มถ่วงโลก จินซองลุกไปหยิบของบนโต๊ะ แล้วมาพยุงฮยองซอก

"ไปห้องพยาบาลกับฉัน"





หนัก หัวเขาหนักอึงไปหมด เขาพยายามยกเปลือกตาขึ้น

"เฮ้ ไม่ไหวก็อย่าฝืน ไม่ต้องห่วงฉันกินของที่นายเอามาให้อยู่" ถึงแม้ตาจะหลับแต่ประสาทหูยังคงทำงานต่อ อีกคนไม่ได้พูดหลอก เสียงเคี้ยวและกัดขนมยังคงก้องอยู่

ในตอนแรกที่พยายามจะลืมตาก็ละความพยายามพร้อมปล่อยให้ร่างกายพักผ่อน





พออีกร่างหลับฮยองซอกในร่างเดิมก็ตื่นขึ้น ยังไงซะอีกร่างนึงก็หลับอยู่ เขาจึงเลือกที่จะออกกำลังกายซัก10 ก่อนจะต้องโดนปลุก แต่รอแล้วรอเล่าก็ดูเหมือนเขาจะไม่ถูกปลุก พอเช็กตารางเรียนก็พบว่าเป็นคาบว่าง ยังไงร่างกายของเขาต้องพักผ่อนแล้ว ทั้งชั่วโมงเขาเลยออกกำลังกายกับร่างเดิม จู่ๆหมัดของจินซองก็ลอยเข้ามาในหัว หมัดเร็วขึ้น อย่างงี้รึเปล่านะ?

มือของฮยองซอกพรุ่งตรงข้างหน้าด้วยความเร็ว ก่อนจะวิ่งไปพร้อมชกในอากาศ ต่อไป

เฮือก! ร่างเดิมของฮยองซอกล้มลง

"เฮ้ ตื่นได้แล้ว คาบนี้คณิต" เสียงของจินซองเข้ามาในโซนประสาท แต่ดวงตาเขากลับมองไม่เห็นอะไรเลย ความกลัวแล่นแปร๊ดเข้ามาในหัว เขาจะตาบอดหรอเนี่ย!?

"เฮ้ย จินซอง ฉันมองไม่เห็น ฉันตาบอดหรือเปล่า จินซอง!" ฮยองซอกพูดออกมารั่วๆ จินซองเหงื่อตกออกมา

ฮยองซอกลองขยับส่วนอื่น ขยับไม่ได้!

"ร่างกายฉัน ขยับไม่ได้!!" ฮยองซอกเริ่มโวยวายเสียงดังขึ้น จนสาวๆที่เดินผ่านทางมาต้องชโงกหน้าเข้าไปดูในห้องพยาบาล

"จะ-จริงดิ ฉันทำให้นายเป็นอัมพาตพร้อมตาบอดระ-เรอะ!" จินซองเหงื่อทั่วตัว พลางคิดว่าตนได้ทำอะไรเพื่อนลงไป!

"กริ๊ด มัมมี่!" เสียงของเหล่าหญิงสาวที่มาส่องเพราะเสียงโวยวายดังออกมา ในห้องมีนักเลงที่ดูท่าทางน่ากลัวกับศพมัมมี่ที่ถูกพันไปทั่วตัว ก่อนจะแตกตื่นออกไป

ซึ่งเสียงนั่นทำให้ฮยองซอกได้สติ มัมมี่? อย่าบอกนะว่า!

"จินซอง นายรีบแกะผ้าพันแผลออกเร็ว!!" ฮยองซอกสั่งเพื่อนตัวดี ที่คาดว่าอีกคนเป็นคนทำอย่างแน่นอน 

"อ่ะ-โอเค" จินซองพยักหน้ารับ แต่หาปลายไม่เจอเลยเปลี่ยนแผนเป็นฉีกผ้าพันแผลแทน ตั้งแต่ศีรษะจนมาถึงอก

แขว่ก!

"กริ๊ด! อานาจาร!!" เสียงกรีดร้องดังออกมาจนคนทั้งสองหน้าหวอทันที 

"เฮ้ย! ไม่ใช่นะ" ทั้งสองรีบพูดดักคนที่เข้ามาเห็น แต่ดูว่าไม่ทันแล้ว พวกหล่อนดันวิ่งหนีออกไปซะแล้ว

จินซองรีบหันมาหาฮยองซอก พร้อมใบหน้าซึมเศร้า

"ฮยองซอก นายพรากแล้วเป็นชายของฉันไป!" 

"เฮ้ย! ไอ้บทนั้นฉันสิต้องพูด ดูยังไงฉันก็เป็นผู้เสียหายต่างหาก! แล้วก็อีกอย่าง พวกเราไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นด้วยซ้ำ อย่าพูดให้ชวนเข้าใจผิดสิ!"















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #1 J'Sun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 01:18

    555555555 ตลกจินซอง แต่แบบมันเศร้าๆนะคะ มิจินบอกเลิกทำไมกันนะ ;--;

    #1
    0