คัดลอกลิงก์เเล้ว

FanFic KHR : Love Pain (1833)

โดย Uosi

ฟิคนี้ คู่ฮิบาริกับเรียวเฮน้าาาา 5555 คู่แปลกๆไว้ใจผม

ยอดวิวรวม

151

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


151

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 เม.ย. 61 / 19:25 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีจร้าาาาาา วันนี้จะมาแต่งคู่แปลกๆอีกคู่ในเรื่องรีบอนนะ5555 คืออยากอ่านคู่นี้ไง แต่หายากจริงงง TwT วันนี้ก็เลยมาแต่งเอง อาจไม่สนุกหรือหลุดคาแล็กก็ขอโทษน้าาา

เนื้อหาชายชาย ไม่ชอบออกได้น้าาาา

ปล. คู่อื่นที่อยากอ่านอีก รีบอนกับโคโรเน่โล เรียวเฮ โกรุเดะระ อยากอ่านนนนน 5555 แต่หาไม่เจอเลย

ปล.2 คู่รีบอนกับโคโรเนโร่แต่งไปแล้วจร้าาา ใครสนใจ จิ้มมม R56 <——

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 9 เม.ย. 61 / 19:25

บันทึกเป็น Favorite


'เบื่อ' นัยตาสีนิลทอดลงไปที่นอกหน้าต่าง ที่เปิดไว้เพื่อให้รับสายลมเย็นๆ จากภายนอก หรือไม่ก็อาจจะมีคนบ้าระห่ำกระโดดลงไปประชดชีวิต

สายตาคมกลับมาจ้องที่หนังสืออีกครั้ง เสียงพูดสอนเอื่อยๆจากผู้สอนไม่ส่งมาถึงสมองของเด็กหนุ่มแม้แต่น้อย หากตอนนี้มีเหยื่อให้เขาขย้ำเสียหน่อย ต้องสร้างความบันเทิงให้ไม่มากก็น้อย

เมื่อนึกถึงเหยื่อแล้ว ก็ดันสกิดถึงคนที่อยากฆ่าขึ้นมาเสียดื้อๆ

กรรมการคุมกฎยิ้มอย่างเยือกเย็น พร้อมเส้นปูนๆบริเวณศรีษะ

นักเรียนโชคร้ายที่ดันไปเห็นรอยยิ้มชวนตกนรกนั่นเข้ารีบหลับตาลงแล้วฟังอาจารย์สอนด้วยความตั้งใจ เพื่อกลบเกลือนความทรงจำเมื่อครู่

'จึก' 

เสียงปริศนาจากนิ้วเรียวคล้ำที่จิ้มจุดกึ่งกลางหน้าผากของเขา

"นายเป็นอะไรเนี่ย? ฉันเห็นดวงตาอันพยาบาต สุดขั้ว!" เรียวเฮ พูดขึ้นหลังจากที่หันหลังมามองหน้าของอีกฝ่าย

"หึ คุณคง... อยากโดนขย้ำมากสินะ" ฮิบาริเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่จิตสังหารกลับพุ่งพรวดเสียเหลือเกิน ท่อนฟาที่มาอยู่ในมือหนาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ แล้วดูเหมือนจะพร้อมใช้งานได้ทุกเมื่อ

"เฮ้! ฉันแค่อยากให้นายค่อนคลายน่า" หนุ่มนักมวยชักสีหน้าไม่ค่อยดี

"หึ" สิ้นเสียงท่อนฟาก็ฟาดใส่หน้าอีกคนอย่างไม่รีรอ แต่ดูเหมือนคนตรงหน้ากลับไม่ยอมหลับง่ายๆ มือสีแทนรีบจับท่อนฟาไว้ก่อนจะถูกฟาดจริงๆ

"อย่าลืมสิฉันอยู่ชมรมนักมวยที่สุดขั้ว!"ผู้คุมกฎเริ่มมีสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะใช้ฟาฟาดไปที่จุดโว่ตรงท้องทันที

"โอ้ย! เล่นทีเผลอนี่!" คนผมสีเงินหมอบลงไปกับโต๊ะของเขา หลังจากโดนฟาดอย่างจังที่ลิ้นปี่

"ความจริง มันก็ไม่มีกฎอะไรเทือกนั้นอยู่แล้วนี่" ฮิบาริแสยะยิ้มออกมา

ทุกคนในห้องที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ต่างพากันเศร้าสร้อยจากการจากลาของเพื่อนตัวแสบ

ซะทีไหน?

"แค่นี้ มันทำอะไรความสุดขั้วของฉันไม่ได้หรอก!" ร่างของชายผมเงินเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าอีกครั้ง ราวกับซอมบี้ที่ฟื้นคืนชีพร้อมกับความบ้าบิ่นอย่างสุดขั่ว!(?)

"หืม? ยังไม่ตายอีกหรอ" สายตาเรียบเริ่มจริงจัง พร้อมกับฟาที่ถืออย่างแน่วแน่

"สุดขั่ว!" มือคล้ำปล่อยหมัดไปใส่อีกคน เปลี่ยมมาเป็นฝ่ายรุกบ้าง ท่อนฟารับหมัดหนักๆนั้นไว้ ก่อนจะเสยปลายคาง

'อั่ก' แล้วท้ายสุดก็จบลงด้วยการลงไปนอนหมอบที่เดิม

คนในห้องอ้ากปากค้าง พร้อมกับเตรียมตัวโทรจัดหางานศพให้เพื่อนตน

"ยังหรอกน่า!" มือสีคล้ำยื่นขึ้นตรงพร้อมกำไว้แน่นราวกับยังไม่ถูกน็อคเอ๊า

'พลั่ก'

'โคร่ม'

'โพ่ะ'

.

.

.

.

ร่างของเด็กหนุ่มผมเงินถูกเตะปลิวไปนอกห้อง โดยฝีมือใครก็น่าจะเดาออก

นักเรียกทุกคนทำหน้าสยองออกมา ก่อนจะคิดว่า เรียวเฮนั้น ต้องเป็นพวกมาโซเป็นแน่แท้!

'แรงกว่านี้!'

'ตามคำขอ'

'เปี๊ยะ'

'มะ- มากกว่านี้!'

'หึ'

'เปี๊ยะ'

.

.

.

'หึยยยย สยองงงงงงงง' คนในห้องต่างคิดเป็นเสียงเดียวกันแล้วก้มหน้าทำเป็นไม่รับรู้โลก

"หึ สัตว์กินพืช" ฮิบาริเก็บฟาที่มีรอยเลือดเล็กน้อยติดมาก่อนจะยิ้มเหี้ยมอย่างพอใจ

'ยมทูต!' เด็กนักเรียนแทบจะประสาทหลอน เมื่อจู่ๆก็เห็นร่างของยมทูตซ้อนทับกับกรรมการคุมกฎ พร้อมนัยตาสีเลือดสด และเสียงหัวเราะอันไม่พึ่งประสงค์

"ฉันน่ะ- ...ยังไม่ยอมแพ้หรอกน่า!" ไม่รู้เพราะความดื้อด้าน หรือสิ่งใดที่ทำให้ร่างโปร่งยังคงยืนหยัดจะสู้ต่อ

"สงใสต้องทำให้ตายสินะ" ยิ้มอย่างเยือกเย็น ก่อนจะลงมือจัดการกับร่างเด็กหนุ่มต่อ

ซาซางาวะ ตั้งกาดร์เตรียมรบ พร้อมกับเท้าที่เริ่มขยับไปมา ราวกับอยู่ในสนามมวยเสียอย่างนั้น

"ว้าว เอาจริงแล้วสินะ" กรรมการคุมกฎยกยิ้มอย่างถูกใจ พร้อมกับตั้งฟาขึ้นมา

"แน่สิเฟร้ย!" คนผมเงินพูดจบก็ปล่อยหมัดหนักๆ ไปหาใบหน้าอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ฮิบาริรีบเอี้ยวตัวหลบก่อนจะสวนด้วยฟา คนเงินก็หลบได้เช่นกันหลังจากเห็นชั้นเชิงของอีกฝ่ายได้ซักระยะ

ตอนนี้ร่างสีคล้ำปล่อยหมัดรวดใส่อีกคนด้วยความเร็ว แต่อีกคนกลับหลบได้ซะทุกครั้ง

"แค่กๆ เป็น- เป็นไปได้อย่างไง ไม่เข้าใจสุดขั้ว!" เรียวเฮพูดด้วยความทึ่ง ปนหอบเหนื่อยๆ

"มันเป็นไปแล้วอย่างไงล่ะ" ฮิบาริยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะฟาดไปที่อีกคน แต่หน้าเสียดายที่เรียวเฮดันรู้วิธีต่อสู้ของอีกคน เขาให้กาดขวากัน ก่อนจะย่อตัวลงแล้วต่อยตรงที่ท้องของผู้คุมกฎ

'อั๊ก' ร่างคนผมสีนิลกระอักเลือดออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มอย่างพอใจ

ร่างหนารีบตรงดิ่งไป พร้อมกับจิตสังหารที่แรงขึ้น เมื่อถึงตัวฟาก็ฟาดรัวไปที่ร่างของคนผมสีเงินโดยไร้ชั้นเชิง เรียวเฮพยายามกันแล้วตั้งสมาธิหาจังวะ แต่อีกคนกลับไม่เปิดโอกาสเลยแม้แต่น้อย เมื่อร่างหนาเห็นเช่นนั้น ก็เตะลงไปที่ท้องของอีกคน

'พลั่ก'

ร่างของชายนักมวยถูกเตะปลิวไปยังทางเดินยาว

คนผมเงินระลอกเลือดออกมา ก่อนจะเบะปากแล้วร้องซีดออกมาเล็กน้อย

"หึ" ร่างหนายังคงเดินตามมา แล้วลงมือเตะที่ใบหน้าคล้ำของอีกฝ่าย ร่างของนักมวยล้มลงตามแรงที่กระทำ

"คุณพี่เคียวโกะ!" เด็กหนุ่มผมสีส้มร้องลั่นเมื่อตนได้ยินเสียงอึกกระทึก คึกโครมของชั้นบน

"หน๊อย! ที่แกทำบ้าอะไรเนี่ย!" โกคุเดระ รีบควักไดนาไมค์ออกมา

"ฮะๆ ทำแบบนี้มันก็เกินไปหน่อยนะบางที" ยามาโมโตะยิ้มออกมาแห้งๆ ก่อนจะคว้าไม้เบสบอลที่เริ่มเปลี่ยนเป็นดาบ

"หืม? วันนี้ผมสนุกมามากพอแล้วล่ะ ฝากเก็บซากศพของเพื่อนคุณไปด้วยก็แล้วกันนะ" เขาพูดด้วยท่าทีเปื้อนรอยยิ้ม ก่อนจะเดินจากไป

ใช่ คนผมสีเงินทำให้เขาบรรเทิงใจสุดๆเลยล่ะ

"คุณพี่ชาย!" สึนะรีบวิ่งมาดูอาการของรุ่นพี่ตน

"เฮ้! เจ้าหัวสนามหญ้า! อย่ามาทำสำออยน่า" โกคุเดระพูดเสียงดัง ก่อนจะก้มมาดูอาการอีกคน

"ไปห้องพยาบาลก่อนไหม?" ยามาโมโตะก็ยังเป็นคนใจเย็นที่พึงพาได้มากที่สุด

.

.

.

.

.

.

.

.

"กลับเป็นปกติแบบสุดขั้ว!" ร่างของคนผมสีเงินเอ่ยขึ้น พร้อมกับทำท่าทางสุดมั่นใจ

"คร๊าบๆ คุณพี่ชาย" สึนะแอบถอนหายใจ หลังจากเช้าอันสดใส ที่ขุ่นมัว(?) เมื่อรุ่นพี่หายกลับมาเป็นปกติ

"ฮะๆ ดีใจด้วยครับ" ยามาโมโตะยิ้มร่าเริงตามฉบับของตน

"แกทำให้รุ่นที่สิบ ต้องเป็นห่วง เจียมตัวเอาไว้ซะ!" โกคุเดระมองกับยังคนที่สลบเมื่อวันก่อนด้วยท่าทีโมโห

"แต่เคียวโกะ ดูห่วงฉันเป็นเอามากเลยล่ะ" เรียวเฮตัดสินใจไม่สนใจคำพูดของไดนาไมค์แม้แต่น้อย ก่อนจะพูดถึงน้องสาวของตน

"อย่างงั้นหรอครับ" สึนะเองก็คอตนเมื่อรุ่นพี่พูดถึงหญิงสาวที่ตนแอบชอบ

"ใช่! แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะฉันน่ะ สุดขั้ว!" พูดจบไฟแห่งความร้อนแรง(?) ก็วิ่งนำหน้าของเพื่อนไปหมดเลย

"เดี๋ยวก่อนสิครับคุณพี่ชาย!" สึนะได้แต่ตะโกนไล่หลัง แต่เหมือนอีกคนจะไม่สนใจเสียอย่างงั้น














ร่างโปร่งที่วิ่งนำมามาก จนไปถึงหน้าโรงเรียน ก็งงเล็กน้อยที่ไม่เห็นพวกรุ่นน้องที่คุยกันเมื่อครู่

"อ้าว? หายไปไหนกันแล้วเนี่ย?" เรียวเฮยืนงงตรงหน้าโรงเรียน แต่ก็ไม่คิดอะไรมาก จึงวิ่งไปยังชมรมของตนเอง

"เงียบแบบสุดขั้ว!" เมื่อมาถึงที่รมชมตนเอง กลับไม่มีเสียงอะไรเลยแม้แต่น้อย

"ระ- รุ่นพี่เรียวเฮ" จู่ๆเสียงของเด็กในชมรมก็เอ่ยขึ้นอย่างตะกุตะกะ

"กรรมการนักเรียน? มาทำอะไรที่นี้" เรียวเฮขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงใส

"หรือว่า..." ชายหนุ่มมองไปหาฮิบาริที่ยิ้มเยือกเย็นให้อยู่

"พวกนายจะมาเข้าชมรมฉันสินะ!" ก่อนสายตาจะเป็นประกายขั้นสุดขั้ว! เมื่อมองไปยังกรรมการนักเรียนทุกคนที่เข้ามา

"หึ ผมจะบอกอะไรให้นะ" ฮิบาริเอ่ยเสียงเรียบ

"ผมได้รู้ว่า ชมรมของคุณมีการใช้ความรุนแรงกัน แถมยังมีโรงเรียนอื่นเข้ามาในโรงเรียนผมด้วย" สายตาคมมองต่ำลงมายังนักเรียนโรงเรียนอื่นที่กองตายใต้เท้าเขาด้วยความสมเพช

"จะไม่ให้ใช้ความรุนแรงได้ไง ก็นี่มันชมรมมวยนะ มันต้องสุดขั้วเท่านั้น!" เรียวเฮยังคงดื้อด้านกับความคิดของอีกคน

"งั้นก็อธิบาย เด็กของโรงเรียนอื่นให้ฟังทีสิ โอ๊ะ! นั่นใช่น้องสาวคุณรึป่าว" ฮิบาริยิ้มเรียบๆ ก่อนนิ้วเรียวจะร่ายไปยังหญิงสาวที่เข้ามา

"พี่ ลืมข้าวกล่องน่ะ เอ๊ะ!" เด็กสาวตกใจเมื่อเห็นกรรมการคุมกฎกำลังอยู่ในชมรมมวย แต่ไม่ได้สังเกตุถึงกองศพที่อยู่ใต้เท้าของคนพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย

"โอ๊ะ! เคียวโกะ พี่คิดถึงเธอมากเลยนะ" ซาซางาวะรีบหันไปกอดหญิงสาว แล้วปิดประตูชมรม

"พี่? กรรมการคุมกฎมาทำอะไรที่นี่" สาวผมสีส้มพูดด้วยเสียงสั่นเล็กๆ

"คนพวกนั้นจะเข้าชมรมพี่ เพราะพี่สุดขั้วอย่างไงล่ะ!" ชายหนุ่มเอ่ยอย่างร้อนรนพร้อมยิ้มอย่างเหงื่อตกให้อีกคน

"น้องว่ามันไม่ใช่นะ-" ไม่ทันที่เคียวโกะจังจะพูดจบ เขาก็รีบแทรงขึ้นมาทันที

"โอ๊ะโอ! จะได้เวลาเข้าเรียนแล้ว ขอบคุณนะ โทษทีที่พี่ลืมเอาข้าวกล่องมา" ร่างสูงเอ่ยกับหญิงสาวก่อนจะรีบพาน้องสาวไปเข้าห้องเรียน แล้วตนต้องรีบกลับมายังชมรมอีกครั้ง

"สรุปก็คือ ผมจะยุบชมรมคุณทิ้ง" ฮิบาริพูดรวบรัด หลังจากที่ตนรอเวลามานานจนหงุดหงิด

"ไม่ได้นะฮิบาริ!" อีกคนแทบจะวิ่งกู่เข้าไปหาอย่างเร่งรีบ

"ทำไมจะไม่ได้ เพราะผมเป็นคนคุมโรงเรียนนี้" ฮิบาริเอ่ยด้วยสีหน้าที่เหนือกว่า

"นี่มันเป็นความภาคภูมิใจของฉัน ฉันยอมนายทุกอย่างเลยอะไรก็ได้!" เรียวเฮเอ่ยด้วยความร้อนรน แต่อีกคนกลับกระตุกยิ้มขึ้น

"ทุกอย่างงั้นสินะ" รอยยิ้มปีศาจปรากฎลงบนใบหน้าของผู้คุมกฎ แต่กลับไม่สะทบสะท้านกับเรียวเฮเลยแม้แต่น้อย

"มาหาผมที่ห้องกรรมการคุมกฎตอนพักเที่ยง" เอ่ยเสร็จร่างหนาก็เคลื่อนย้ายตัวเองออกมา

"รุ่นพี่...."เด็กในชมรมแทบจะร้องไห้กันจ้าระหวัน

"ไม่ได้หรอก นี่มันคือความภาคภูมิใจของพวกเรา!" จู่ๆเหมือนเห็นแสงจากดวงอาทิตย์สาดส่องมายังร่างสูง 

"ครับรุ่นพี่" เด็กๆต่างร้องไห้ยังใหญ่โตซาบซึ้งกับรุ่นพี่ตน













สายตาสีทองประกาย มองไปยังนาฬิกาซึ่งเข็มสั้นชี้ไปเลข11 เข็มยาวชี้ไปที่12

ให้ตายเถอะ! ชายหนุ่มพึ่งรู้ว่าการรออะไรซักอย่างนี้มันนานเสียเหลือเกิน!

"รอนานแบบสุดขั้ว!" ยิ่งความใจร้อนของเด็กหนุ่มยิ่งทำให้เขาแทบจะวิ่งไปที่ห้องกรรมการอย่างรวดเร็ว เพราะวันนี้ร่างหนาไม่มาเข้าเรียน ซึ่งก็เป็นปกติ

"รออะไรหรอเรียวเฮ?" เพื่อนโต๊ะข้างก็อดสงใสไม่ได้จึงถามออกไป

"พักเที่ยงนะสิ ทำไมมันนานขนาดนี้กัน!" ชายหนุ่มผิวคล้ำพูดอย่างร้อนรนกับการรอ

"อย่างงั้นหรอฮ่าๆ แต่คาบต่อไปว่างนะ อาจารย์ลาคลอด" เพื่อนตัวแสบยิ้มให้ ก่อนจะเล่าความเท็จไป

"อย่างงั้นเองหรอ ขอบใจแบบสุดขั้ว!" พูดจบร่างโปร่งก็รีบจ้ำอ่าวไปหาคนที่เขารอแทบจะตาย

'ตึกๆ' เสียงเท้ากระทบกับปูนดังขึ้นด้วยความเร่งรีบ

'ปัง' ต่อด้วยกับเปิดประตูแบบสุดขั้ว!

"หืม?" สายตาคมละจากกองเอกสาร แล้วเลื่อนมายังบุคคลปริศนา

"โอ้ส! ฉันมาแล้วนายมีอะไรกับฉันก็ว่ามา" เรียวเฮพูดด้วยน้ำเสียงตื่นๆ

"ตอนนี้มันอยู่ในคาบเรียนนี่"ฮิบาริมองอีกคนอย่างหน่ายๆ กับความไม่รักษากฎ

"วันนี้อาจารย์ลาคลอด!" เรียสเฮพูดตามที่ตนได้ยิน

"ชื่ออะไร?" ฮิบาริถาม เมื่อตนไม่เห็นใบลาหยุดเลยแม้แต่น้อย ส่วนคนโดนถามแน่นิ่งไปซักพักก่อนจะตอบออกมา 

"โทกิมะ" เรียวเฮตอบด้วยความมั่นใจ

"เขาเป็นผู้ชาย" กรรมการคุมกฎเลิกคิ้วถาม

"อะ...เออ อาจจะพาภรรยาไปทำคลอดก็ได้"เรียวเฮช็อคค้าง ก่อนจะหาทางเถไถแบบสุดๆ

"เขาไม่มีภรรยา" ผู้คุมกฎเลิกจ้องมองอีกคนแล้วก้มหน้าทำงาน

"ก็อาจจะไปทำใครท้อง แล้วดันลืมแบบสุดขั้วไง" เสียงของเด็กหนุ่มผมเงินเริ่มเบาลงไปตามความคิดที่คิดไม่ออก

"เลิกพูดไร้สาระซักที" คิ้วเรียวกระตุก เนื่องจากเขาไม่ค่อยชอบที่จะมีคนมากวนสมาธิเขามากนัก จนเกิดความรำคาน

"แล้วที่นายบอกล่ะ" เรียวเฮพูดเสียงเบาๆ เมื่อเห็นว่าอีกคนอยู่ไม่พอใจ

"ถ้าคุณยังไม่หุบปาก ผมจะขย้ำคุณตอนนี้ แล้วจะไม่ใช่แค่นอนพักวันเดียวหรอกนะ" สายตาคมมองไปที่อีกคนอย่างรำคาน

"งั้นก็ได้"เรียวเฮแม้จะดื้อด้านเพียงใด แต่ตนก็เข้าใจว่าคนตรงหน้าต้องการอยู่คนเดียว ก่อนจะเดินออกมาแล้วกลับไปห้องตนเอง

"ซาซางาวะ เธอไปไหนมาเนี่ย" คุณครูกล่าวอย่างดุๆก่อนจะทำโทษอีกคน

"ยืนหน้าห้องพร้อมกางแขนทั้ง2ข้าง อ่ะๆ ยืนด้วยขาข้างเดียวนะ เอานี่ไปคาบ" อาจารย์ผู้ที่โดนกล่าวว่าไปลาคลอดเอ่ยพร้อมยื่นไม้โปร์สำหรับทาบกระดาน

"ปฏิบัติตามแบบสุดขั้ว!" เด็กหนุ่มลืมว่าตนถูกเพื่อนหลอก

10นาทีผ่านไป

ร่างของเด็กหนุ่มยังคงทนต่อไปได้

10นาทีต่อมา

ร่างของคนผมเงินเริ่มเบื่อๆ

10นาทีต่อมา

หงุดหงิด ร่างที่ไม่ขยับไปไหนสร้างความหงุดหงิดให้ไม่ยากแก่เจ้าของ

10นาที

"อื้อ เอือแอบอุดอั่ว!" ร่างของนักมวยเมื่อจะส่งเสียงค้านกับความพยายามของตน

5นาที

"ซาซางาวะ เข้าห้องได้" เสียงของคุณครูราวกับสวรรค์ที่ส่งมาให้กับความอดทนของเขา

"คร๊าบบบบ" ทันทีที่ได้ยินเสียงก็รีบปล่อยไม้โปร์ยักต์ออกจากปากทันที

"เอาล่ะ สอนจบแล้ว" อาจารย์เอ่ยหลังจากที่นักเรียนแอบหนีเรียนเข้ามาในห้อง

"นายเนี่ยนะ อาจารย์เขาเป็นผู้ชายเฟ้ยย" เพื่อนที่โกหกได้แต่มองหน้าคนสมองทีบแบบเอือมๆ

"ใครจะไปจำได้" เด็กหนุ่มความจำสั้นพูดปลงๆ

"ทุกคนเฟ้ยย" คนทั้งห้องพูดประสานเสียง

"ความจำเยี่ยมสุดขั้ว!" คนผมเงินเอ่ยอย่างทึงๆ

"นายมันสมองทึบสุดขั้วต่างหากเล่าาา" ทุกคนพากันสวนกลับอย่างไม่นัดหมาย

"ฮ่าๆ" เรียวเฮได้แต่หัวเราะกลบ

ไม่นานเสียงออดก็ดังขึ้น ร่างโปร่งรีบวิ่งไปยังที่ๆเขาเคยไปมาแล้วเมื่อชั่วโมงก่อน

"ฮิบาริ ฉันมาแล้ว!" ความรีบร้อนไม่เกินใคร ราวกับกลัวคนจะมาแซงคิวเขาเสียอย่างงั้น

"อ่า" มือสีขาวกำลังเก็บเอกสารบนโต๊ะ

ซึ่งคนผมเงินก็มองอย่างนิ่งๆ

"เด็กดี" ชายผมดำขับกระตุกยิ้มออกมา เมื่อเหลือบมองอีกคนยืนนิ่งๆ ราวกับกลัวเขาโดนด่าไปอีกรอบ

"เปล่าเฟ้ย" ซาซางาวะได้แต่ตะโกนกลบเกลือนกลับไป แต่ความจริงตนนั้นก็ไม่อยากกวนอีกคนเท่าไหร่

"เอาล่ะ 2-3วันนี้ คุณต้องมาเป็นกระสอบทรายให้ผม" ฮิบาริเอ่ยพลางกระตุกยิ้ม

"ห๊ะ! ตกใจแบบสุดขั้ว!?" เรียวเฮแอบช็อคไปเล็กน้อย

"ยอมรับข้อเสนอไหม?" กรรมการคุมกฎยิ้มเหี้ยมออกมา

"!" ตอนนี้ร่างของเด็กหนุ่มนักมวยนิ่งช็อค

"ผมให้เวลาคุณ 2นาที" ฮิบาริเลิกสนใจอีกคนแล้วเตรียมทำเอกสารต่อ

"เดี๋ยว! ฉันยอมรับก็ได้" หลังจากที่ผู้คุมพูดจบประโยคถัดมาของเด็กหนุ่มก็เอ่ยขึ้นตามติดๆ

"หึ" คนคุมเกมยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าหาร่างตรงหน้าด้วยความสุขขุม

'ตึก ตึก' 

ไม่ใช่เสียงผิวรองเท้าที่กระทบกับเนื้อพื้น หากแต่เป็นเสียงกองในใจของเด็กหนุ่มผิวคล้ำ

มือผิวขาวจับคางของอีกคนไว้แน่น ก่อนจะก้มลงมามองนัยตาของอีกฝ่าย

'พลั่ก' 

หมัดหนักๆของคนผิวขาวกระแทกลงบนเนื้อผิวคล้ำ

มือเรียวยังคงจับคางไว้แน่น

'พวั่ะ' 

ใบหน้าคล้ำแทบจะเอี่ยวไปตามแรง หากแต่มือหนากลับจับคางไว้แน่นเสียย้อนแย้ง

ร่างของคนผมเงินร้องซีดออกมาเบาๆ แต่ยังคงยอมกับการกระทำของอีกคน

มือเรียวสีขาวช้อนคางของอีกคนให้มองมาที่เขา สายตาสีทองสว่างจ้องมองมาที่ดวงตาสีนิล รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏจักแก่สายตาของดวงตาสีสว่าง ภาพสะท้อนของอีกคนพร้อมด้วยรอยยิ้มปีศาจตรงหน้าทำให้สติที่เคยประคองอยู่กระเจิงไปไม่ยาก

ท่อนฟาเข้าไปกระแทกลงที่ท้องของเด็กหนุ่ม

'อั่ก'

เลือดสีแดงสดเริ่มติดที่มุมปากของเด็กหนุ่มผมเงิน ส่วนคนที่ทำนั้นมองด้วยความเปรมปรี ก่อนจะย้ายกายตนออกห่างเล็กน้อย

"หึ หลังเลิกเรียนมาหาผมใหม่แล้วกัน" ชายผู้กระทำยกยิ้มขึ้น ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

"อ่า..." เด็กหนุ่มนิ่งค้าง สัมผัสแปลกๆ พร้อมกับความรู้สึกแปลกใหม่แทรกเข้ามา

คนผมเงินเดินออกมาขณะสมองยังคงสับสนและมึนงง

'ให้ตายเถอะ... รู้สึกดีชมัด'

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Uosi จากทั้งหมด 21 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 20:28

    เรียวเฮ .....นายมันMแบบสุดขั้ว!!!!!!!
    ส่วนฮิบาริก็Sโครตเลย
    #2
    1
    • 3 สิงหาคม 2562 / 14:50
      ถ้าเป็นคู่นี่คงเหมาะกะการใช้กำลังมากกว่า555 เลยออกเป็นsm
      #2-1
  2. วันที่ 3 เมษายน 2561 / 10:55
    เห็นแพริ่งในใจนี่ เอ๊ะ มีด้วยเหรอ น่าลองมากๆ อ่านไปอ่านมา เอ้อ มันก็ฟินดีนะคะ 555555
    #1
    1
    • 3 เมษายน 2561 / 17:36
      ดีใจที่มีคนชอบค่าาาาา> < ขอบคุณจร้าาา
      #1-1