Hotel Is love เด็กฝึกงานครับ เรามารักกันไหม ? [Yaoi]

ตอนที่ 5 : โกสน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มิ.ย. 57


ปัง'

เสียงประตูงับปิดเบาๆก่อนร่างไอ้พี่หมีควายนจะเดินออกไปจากห้อง

เดี่ยวนะ ?

ผม...ฟังอะไรผิดไปรึป่าว(ว่ะ)

พี่เขาบอกว่า...จะจีบผม...เหรอ ?

ผมกระพริบตาปริบๆก่อนจะยกมือเช็ดคราบโจ็กที่ติดอยู่แถวมุมปาก เอาจริงๆที่อีกฝ่ายเข้าใจผม ผมก็ีดีใจ แต่เคยได้ยินประโยคสุภาษิตนี้ไหมครับ ? 'เอ็นดูจนแตกตื่น' หมายถึง ผมรู้สึกตื่นๆที่พี่เขาดีกับผมแบบนี้นะ มันระแวงๆยังไงชอบกล ?

หรือผมจะยอมแพ้ดี แล้วไปขอให้แม่อ้อนพ่อให้

แต่พอนึกถึงหน้าของพ่อที่ตอกย้ำเรื่องที่ผมหางานทำไม่ได้แล้ว มันเป็นเรื่องที่ผมรับไม่ได้มากที่สุดแล้วครับ มันก็จริงที่ว่าผมอาจจะเรียนนิเทศฯตามกระแส สวนทางกับความต้องการของครอบครัวที่อยากให้ผมเรียนบริหารหรือการโรงแรม แต่แม้ถึงผมจะเรียนตามกระแส แต่ผมก็ชอบมันจริงๆนิ สี่ปีที่เชียงใหม่ผมก็เติบโตขึ้นมาก

มันก็อาจจะจริงว่าแล้วทำไมผมถึงหางานไม่ได้ ? แต่ในสภาวะทีี่บ้านเมืองเป็นแบบนี้ ทำให้เศรษฐกิจมันชะลอตัวอย่างช่วยไม่ได้นี้ึครับ ก็ขนาดนักท่องเที่ยวยังลดน้อยลงเลย ทำไมพ่อของผมจะไม่รู้

ผมแค่อยากจะขอโอกาส ขอให้ผมได้เดินตามสิ่งที่ตัวเองตั้งใจไว้

เพราะงั้น ผมจะไม่ยอมแ้พ้พ่อ และจะฝึกงานให้ผ่านให้ได้ื !!!!

พอมาถึงตรงจุดๆนี้ผมคิดว่า มันอาจจะเป็นความโชคดีในโชคร้ายของผมก็ได้ จริงอยู่ว่าเรื่องเมื่อคืนนี้มัน....เหอะๆ แต่ถ้าดูในอีกแง่มุมแล้วไอ้พี่หมีมันต้องใจอ่อนให้ผมผ่านงานง่ายๆแน่ ที่สำคัญคือเงินไม่มีแล้ว ได้ที่พักฟรีนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีครับ

อะไรถ้าเสียไปแล้ว และเรียกคืนกลับมาไม่ได้ ผมไม่ค่อยอาลัยอาวรณ์ จริงอยู่ว่ามันทำให้ผมรู้สึกแย่ แต่ถ้าแย่แล้วผมเรียกอะไรกลับคืนมาไม่ได้ ผมจะปล่อยมันไป...

ผมดูเหรี้ยไหม ? ถามจริง เหมือนๆตัวเองหลอกใช้พี่หมีนิดๆเลยแหะ แต่ถ้ามองในอีกมุมแล้ว ผมคิดว่าพี่มันก็คงไม่ได้จริงใจอะไรกับผมหรอก

ก็แค่อยากรับผิดชอบ...

ผมนอนกรอกตาไปมามองฝ้าเพดานก่อนจะคิดทบทวนสิ่งที่ต้องทำต่อไป

ผูกมิตรกับไอ้พี่หมี

ฝึกงาน2-3เดือนถามที่พี่มันบอก

และ...กลับบ้าน สวรรค์ของสน ก่อนจะยอมรับข้อเสนอของแม่ไปต่อโทที่นอกตามที่ท่านขอ จริงๆแล้วผมไม่ได้อยากไปหรอกนะครับ แต่แม่ผมอยากให้ไปเพราะที่นั้นมีญาติๆของแม่อยู่

เออ...ผมลืมบอกไปสินะว่าพ่อกับแม่แยกทางกัน

แม้จะยังติดต่อกันอยู่แต่ก็นั้นแหละครับ ผมอยู่กับแม่จนเข้ามหาลัยที่เชียงใหม่ แม้จะมาอยู่กับพ่อช่วงปิดเทมอบ้างแต่ถ้านับกันจริงๆแล้วผมจะอยู่กับแม่มากกว่า ส่วนพี่ชายของผมจะอยู่กับพ่อซะส่วนใหญ่ ทำให้ไม่แปลกอะไรถ้าผมจะสนิทใจกับแม่มากกว่าพ่อ อีกทั้งเพราะว่าแม่นั้นแหละทำให้พ่อไม่สามารถขวางทางผมที่อยากเรียกนิเทศได้(แม้จะตามกระแสก็เถอะ)

หลังจากในหัวตีกันวุ่นไปหมด ในที่สุดผมก็ตัดสินใจได้

ผมจะอยู่กับพี่หมีต่อ...

แต่แน่นอนว่า คงจะขอนอนข้างล่างนั้นแหละ ต่อให้ไม่มีอากาศก็เถอะ ให้ผมนอนข้างบนนี้มันคงไม่ดีหรอก ใช่มั้ยล่ะ ?

'แอ๊ด...'

"พี่ว่ารอบนี้น่าจะกินได้แล้วนะ"

ไอ้พี่หมีพูดขึ้นก่อนจะยกชามโจ๊กที่หน้าตาดูดีกว่าตอนแรก(มากๆ ก็คิดดูเถอะครับ ไอ้เศษข้าวเละๆกับเนื้อหมุไม่สุกนั้นเรียกว่าโจ๊กได้เหรอ ?)มาให้ผมดู กลิ่นหอมจางๆของข้าวที่เดือดได้ที่ลอยมาแตะจมูกผม ก่อนภาพตรงหน้าจะพอทำให้ยิ้มได้บ้าง
รอบนี้เนื่อหมูสุก ข้าวที่ต้มก็สุก รสชาติก็พอโอเคครับ ไม่ได้ดีเลิศแต่ก็ไำม่แย่เหมือนรอบแรก....

"อร่อยมั้ย ?"

"ก็อร่อยดีครับพี่"

อีกฝ่ายนั่งข้างๆมองผมซดโจ๊กไปพลางก่อนจะถามต่อ

"เรียกผมพี่นี้รู้เหรอว่าอายุผมเท่าไหร่ ?"

ผมเคี้ยวโจ๊กตุ้ยๆก่อนจะตอบกลับไป

"30"

"ไม่แก่ขนาดนั้น"

"28"

"นั้นก็ไม่ใช่"

"พี่จะบอกผมว่าตัวเองเพิ่ง23หรือไง"

"อื้ม..."

จบคำว่าอื้มของพี่มัน ช้อนในมือผมก็แทบล่วง

เดี่ยวนะ คนตรงหน้าบอกผมว่าตัวเองเพิ่ง23 แต่ตำแหน่งที่ทำนั้นมันข้ามขั้นไปแล้วนะเว้ย ดูยังไงๆคนเพิ่งจบมหาลัยมาหมาดๆก็ไม่้น่าจะเลือนตำแหน่งได้ไวขนาดนี้ หรือว่าเส้น ?

"พี่เรียนไอทิม"

"ห๊ะ ไอ้ติม"

"ไอทิมโว้ยยยยยครับ แต่พูดไปเราคงไม่รู้จักหรอก"

แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะ แค่เวลาไม่กี่ปีเนี้ยถึงกับตะกายขึ้นมาตำแหน่งผู้จัดการได้(ถึงพี่มันจะบอกว่าเป็นแค่เมเนเจอร์เล็กๆก็เถอะ)
ผมคิดว่าคนๆนี้เก่งกว่าที่คิดแหะ

ไม่ธรรมดา...

มีอีกอย่างหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นได้ ตอนนี้ไอ้พี่หมีมันแทนตัวเองว่า'พี่'แทนคำว่า'ผม'และก็เรียกผมว่า'สน'แทนคำว่า'คุณ' แถมน้ำเสียงที่เรียกก็อ่อนโยนกว่าตอนแรกที่เจอกันอย่างเห็นได้ชัด

"แล้วเราดีขึ้นมากไหม ?"

"ก็...หายปวดพอสมควรแล้วละครับ"

"แล้ว...เออ....ตรงนั้นอ๊ะ"

ผมหน้าแดงขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะตอบไป

"กินยาแก้อักเสบแล้วก็ดีขึ้นมากแล้วละครับ"

อย่าถามนะครับว่าผมรู้ได้ไงว่ากินยาตัวไหน ก็เมื่อเช้าพี่มันเล่นลงทุนถามอากู๋เลยนิ ยิ่งเห็นคีย์เวิร์ดที่ใส่ลงไปในช่อง'Google'แล้วผมยิ่งอยากจะเป็นลม

'วิธีแก้ไขเมื่อผู้ชายเสียตัวครั้งแรก'

อยากจะถามมันจริงๆว่าคิดคีย์เวิร์ดนี้ได้ยังไง ที่สำคัญคือมันหา่เจอจริงๆด้วยนะ ทำอย่างกับผู้ชายแบบผมเนี้ยเสียตัวง่ายถึงขนาดมีเวปให้ข้อมูลไว้อ๊ะครับ [‪#‎แกยังอ่อนเกินไปไอ้สน‬ หึหึหึ : เสียงจากแกะ]


"พรุ่งนี้พอไปทำงานไหวไหม"


"ทำงาน?"


"อื้ม ทำงานไง หรือจะไม่..."


"ทำสิพี่ทำๆ นี้แปลว่าผมไม่ต้องสัมภาษณ์ใช่ป๊ะ"


ผมรีบถามพี่มัน ถ้าผมฝึกงานเร็วเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งกลับบ้านเร็วเท่านั้น จริงไหมครับ ?


"อื้ม เราไม่ต้องสัมภาษณ์แล้ว พี่ให้เราไปฝึกงานได้เลย"


ไอ้พี่หมียิ้มให้ผมด้วยความพยายามที่จะยิ้มอย่างที่ตัวเขาเองคงคิดว่ามันน่าดู แต่สำหรับคนดู ขอพูด(ในใจ)เลยว่า มันส่งผลตรงกันข้ามนะครับพี่....


"โอเคครับพี่"


"ไม่เอา"


"ห๊ะ ?"


"ไม่ชอบให้เรียกพี่ เหมือนผมแก่"


ผมเกาหัวแกรกๆด้วยความไม่เ้ข้าใจ ก่อนพี่มันจะพูดต่อ


"เออ...."


กูอยากเรียกมึงว่าหมี แต่กูกลัวโดนหมีอย่างมึงตื้บบบบ


"ยังไงก็ได้ พี่ไม่โกรธ อีกอย่างห่างแค่ปีเดี่ยว ไม่ต้องเรียกพี่ก็ได้มั่ง"


"โอเคครับ งั้นผมเรียกพี่ว่า 'หมีนะ' "


"อื้ม หมีก็หมี ตามใจกวางแล้วกัน"


"กวาง?"


"ก็เราไง เราเรียกพี่ว่าหมี พี่เรียกเราว่ากวาง ก็วินวินนิ"


ผมกระพริบตาปริบๆประมาณชั่วอายุเต่าคลานอีกครั้งหนึ่ง สรุปคือเราทั้งคู่มีฉายาของกันและักันแล้วสินะ(แล้วกูวินยังไงฟระ ?)


"โอเคครับ"


ผมตอบไป แม้จะยังอึนๆ งงๆก็เถอะ เอาเป็นว่าจากนี้ไปก็เรียกพี่มันว่า'(ไอ้พี่)หมี(ควาย)'ส่วนพี่มันจะเรียกผมว่า'กวาง'(หน้าผมเหมือนกวางเหรอ ? ผมว่าผมเหมือนจิงโจ้มากกว่านะ)


พี่หมีก็ชวนผมคุยเรื่อยเปื่อยจนกระทั้งยามเย็นๆ พี่หมีออกไปซื่อข้าวมันไ่ก่มาให้ผมกินตามคำเรียกร้อง พอกินเสร็จผมก็เพลียๆ แต่เพราะกะจะหลับยาวเลยขอพี่มันลงไปนอนที่โซฟาด้านล่าง แต่ไอ้พี่หมีมันไม่ยอม สุดท้ายไปๆมาๆเขาก็คงจะเข้าใจความรู้สึกของผมไอ้พี่หมีเลยเลือกจะลากฟูกมานอนข้างล่าง

เอาจริงๆคือนี้ก็บ้านเขา แต่เจ้าบ้านต้องลงไปนอนกับพื่น(ถึงจะมีฟูกเบาะก็เถอะ แต่ผมคะเนแล้ว แมร่งก็ไม่ได้นิ่มอะไรสักเท่าไหร่หรอกครับ)ผมถอนใจหน่อยๆมองเจ้าบ้านที่นอนหันหน้าไปอีกฝั่งก่อนที่ตัวพี่หมีจะกระตุกเบาๆหายใจเข้าหายใจออก


"ฝันดีนะ...หมี"


ผมพูดเบาๆกับตัวเอง ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆปิดไป...


พรุ่งนี้แล้วสินะที่ผมจะได้ฝึกงาน...


ผมจะได้ทำตำแหน่งอะไรนะ แต่ถ้าให้เดา ครีเอทๆแบบผมนี้ คงต้องได้ทำงานในห้องแอร์ ไม่ก็คงทำงานเหมือนพวกเด็กฝึกงานทั่วไปที่คอยถ่ายเอกสารล่ะมั่ง


โดยที่ผมไม่รู้เลยว่า ผมแมร่งมองโลกในแง่ดีเกินไป....



                                                        ..............................................................
"doorman ?"


"อื้ม"

พี่หมีที่อยู่ในชุดสูทเต็มขั้นตอบผมด้วยใบหน้าประมาณว่า 'มีอะไรแปลกเหรอ ?'

ผมก้มมองชุดตัวเองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอีกครั้ง

เสื่อกำมะหยีสีเทามีโบเบี้ยวๆประดับอีกชิ้นที่หน้าอกด้านซ้ายมีตราโรงแรมเราส่วนกางเกงก็เป็นแสล็กสีเทาใส่คู่กับรองเท้าอย่างดี และตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าประตูโรงแรมในเวลา....

' ตี5 '


อย่าถามผมนะว่าตื่นกี่โมง เหอะๆๆๆ


"แล้วผมต้องทำงานกี่ชั่งโมงครับ"


ป่วยการที่จะบ่นกับตำแหน่งที่ได้รับ ผมว่าผมพอรู้นะว่าผมได้ตำแหน่งนี้มาจากใคร


"9ชั่วโมง ตอนนี้กวางกับหมีเข้างานรอบcoverนะ"


เอาจริงๆก็แอบงงๆนะครับ แต่ทั่วๆไปแล้วก็คือทำงานให้ครบเก้าชั่วโมงนั้นแหละครับ แล้วเรื่องอื่นค่อยไปศึกษาต่อที่หลัง


"แล้วกวางรู้ไหม doorman เนี้ยต้องทำอะไร ?"


"เออ....เปิดประตู"


หน้าพี่หมีหลังจากฟังคำตอบของผมสื่อความหมายออกมาว่า 'นี้มึงไม่รู้จริงๆเหรอ'ซึ่งกายละเอียดของผมก็ตอบกลับไปว่า 'เออ
ครับ กูไม่รู้ บอกกูดิ่'นั้นแหละ พี่หมีถึงได้ค่อยๆอธิบายให้ฟัง


"ที่กวางพูดก็ถูกครับ แต่รู้จัก 'first impression'ไหมครับ มันคือความประทับใจแรกพบ"


คนพูดไม่พูดเปล่า ขยับเข้ามาใกล้ผมจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ


"ในสายตาคนนอกแล้วหรืออาจจะร่วมถึงกวางด้วย กวางอาจจะคิดว่าdoormanไม่ใช่หน้าที่ที่สำคัญหรือมีเกียรติอะไร แต่หมีขอบ
อกกวางไว้เลยว่ากวางคิดผิดนะครับ"


มือทั้งสองข้างของพี่ค่อยๆจับโบเบี้ยวๆของผมให้เข้าที่เข้าทาง


"กวางเหมือนหน้าตาแรกเริ่มที่แขกได้พบ เป็นเสมือนบุคคลแรกที่อาจจะทำให้แขกประทับใจก็ได้หรืออาจจะสร้างความขุ่นเคื่อง
ให้กับแขก โรงแรมของเราให้ความสำคัญกับทุกตำแหน่ง ทุกคนคือ'ครอบครัว'หมีอยากให้กวางตั้งใจทำในหน้าที่ที่ได้รับหมาย 
ค่อยๆเรียนรู้ ค่อยๆฝึก..."


"หน้าที่ของเราคือการทำให้แขกประทับใจ ให้แขกรับรู้ได้ว่า เรายินดีจริงๆที่เขา...ไว้วางใจที่จะมาพักโรงแรม...ซึ่งมันก็เหมือนบ้านของเรา"


จบประโยคนี้ โบเบี้ยวๆของผมก็เข้าที่เข้าทางก่อนพี่หมีจะพูดต่อ


"ตั้งใจทำงานนะครับกวาง หมีไปทำงานก่อนนะ"


คนพูดขยับตัวออกห่างจากผมก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน


ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มละมุ่น ที่มันดูนุ่มขึ้นมาในสายตาของผม....
                                   

                                               ..........................................................................


ขอบคุณทุกคนครับ ทั้งคนอ่านหน้าใหม่และหน้าเก่า
ด้วยรัก
ลูกแกะ :L2:

24 ความคิดเห็น