-END-[Fang] รักปักเขี้ยว (FanficSingto&Krist)

ตอนที่ 8 : สิ่งที่ย้อนแย้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,938
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 201 ครั้ง
    21 ธ.ค. 62

สิงโต...

 

ใครจะว่าความรักทำให้คนตาบอดและคนโง่เขลามันก็คงไม่ผิด...

 

บรรดานักล่าแวมไพร์ได้พูดทิ้งท้ายจากรุ่นสู่รุ่นว่า แวมไพร์มีแต่จะหลอกใช้มนุษย์เพื่อให้เป็นอาหารในยามกระหายและเพื่อที่จะได้สุขสมในยามที่ตนปรารถนา สิ่งสวยงามอย่างความรักมันเป็นแค่คำโกหก เพื่อล่อลวงให้มนุษย์หลงใหลจนยอมเป็นข้ารับใช้ก็เท่านั้น

 

และแน่นอนว่าแวมไพร์เลือดผสมอย่างคริสจะต้องเคยตกหลุมรักนายของตัวเองก่อนที่จะกลายเป็นแวมไพร์ แต่ทว่าเจ้าตัวกลับจำอดีตของตัวเองไม่ได้เลยสักนิด ทำไมกัน....

 

ตลอดสองปีที่ผมเฝ้าฝึกฝนตัวเอง จนในที่สุดก็สามารถสังหารแวมไพร์ตนแรกได้ หลังจากนั้นก็อีกหลายตนที่มาคุกคามมนุษย์ผู้โชคร้ายในยามค่ำคืน ในหัวสมองตอนนั้นคิดเพียงแต่ว่าจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้พบกับเจ้าของใบหน้าสวยอีกครั้ง และหากได้เจอจะไม่ปล่อยให้หนีหายไปไหนได้อีก

 

และก็เจอในที่สุด...หลังจากนั้นก็เฝ้ามองเค้าอยู่ตลอดรอโอกาสที่เค้าจะอยู่เพียงลำพัง แวมไพร์ตัวน้อยใบหน้าสวยหวานในคราบของคุณครูผู้แสนจะใจดีและอ่อนโยน กำลังหอบหนังสือกองโตไปทางห้องหนังสือ ทุกครั้งที่ได้เฝ้ามองมันเหมือนกับต้องมนต์สะกด ทั้งร่างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจที่รวยรินมาตลอดสองปีกลับมาเต้นถี่รัวอีกครั้ง ไม่รู้ว่าพาตัวเองมายืนอยู่ตรงหน้าต่างของห้องหนังสือตั้งแต่ตอนไหน สายตาตอนนั้นมันเอาแต่จับจ้องไปที่ร่างบางของคนตรงหน้าที่กำลังไล่เปิดอ่านหนังสืออย่างตั้งอกตั้งใจ

 

คริสเอื้อนเอ่ยออกไปด้วยความคิดถึง

 

คนที่กำลังก้มๆเงยๆกับกองหนังสือชะงักนิดหน่อย กำลังคิดว่าจะเดินเข้าไปหาแต่เท้าก็ต้องหยุดเพียงแค่นั้นเพราะมีคนอื่นเข้ามาก่อน

 

แต่ในที่สุดก็ได้มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง ได้ทำในสิ่งที่ใจปรารถนามานานโดยไร้ซึ่งการขัดขืนของคนตรงหน้า ครั้งแรกของเรายังคงจิกจำอยู่ในใจเสมอ ดวงตากลมโตปรือฉ่ำน้ำตาแห่งความสุขสม ร่างสีขาวซีดดิ้นเร้าอยู่ใต้ร่างในยามที่ถูกจับกระแทกอย่างสุดรัก ริมฝีปากสีแดงสดห่อซี๊ดอย่างลืมอาย...ทุกฉากทุกตอนมันยังคงชัดเจน

 

ทันทีที่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นแวมไพร์เลือดผสมผมก็เกิดความคิดที่จะเปลี่ยนเค้าให้กลับมาเป็นมนุษย์ อยากปลดปล่อยเค้าจากชีวิตชั่วนิรันดร์ที่มีแต่เลือดกับนายเป็นปัจจัยในการดำรงอยู่

 

ไม่ใช่เพราะต้องการจะครอบครองเพียงเท่านั้น แต่มันเป็นการ ปกป้องคนที่ผมรักเพื่อให้เค้าพ้นจากสภาพของกบฏแวมไพร์เหมือนที่เจ้าตัวบอกกับผมอยู่ตลอดเวลา

 

แต่เมื่อโอกาสมาถึงคนตรงหน้ากลับเลือกที่จะปฏิเสธความหวังดี ทั้งที่คิดมาตลอดว่าเค้าจะต้องดีใจมากหากได้กลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะหมอนั่น...แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์เจ้าของดวงตาสีเขียวมรกตที่มองปาดเดียวก็ดูออกทันทีว่าหมอนั่นรักคริสมากแค่ไหน แล้วคริสก็คงรู้สึกกับมันไม่ต่างกัน

 

เพล้ง!

 

เสียงแก้วหล่นกระทบพื้นจนแตกกระจาย ผมดีดลุกออกจากเตียงอย่างรวดเร็ว เพื่อไปยังต้นเสียง ภาพตรงหน้าคือคริสในชุดนอนกำลังนั่งเก็บเศษแก้วที่ตกกระจายเต็มพื้นครัวอย่างรีบร้อน

 

ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจัดการเองผมดึงข้อมือเล็กออกมาจากตรงนั้นแล้วเตรียมไปหยิบอุปกรณ์เพื่อมาทำความสะอาดแต่สายตาก็ดันไปเจอเข้ากับถุงเลือดที่วางอยู่ตรงเค้าเตอร์

 

โอดิน!! โอดิน!!...”

 

จะเรียกอะไร...เอ่อ...พอเห็นถุงเลือดในมือผมโอดินก็ทำหน้าเลิกลั่ก

 

เอาไปทิ้งให้ไกล แล้วอย่าให้รู้ว่าคุณแอบเอาเลือดมาให้คริสอีกพูดพร้อมกับโยนถุงเลือดให้โอดินรับไว้ ถึงจะมีศักดิ์เป็นอาจารย์ผมก็จริง แต่ถ้าทำในสิ่งที่ผมไม่ชอบก็ต้องมีตักเตือนกันบ้าง

 

อืมเจ้าตัวพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินหายไปพร้อมกับถุงเลือด คนตัวเล็กในชุดนอนชะเง้อตามอาหารตัวเองอย่างเสียดาย

 

หิว ทำไมไม่บอกหรือว่าเลือดฉันมันไม่หวานซะแล้ว

 

“…..” คริสไม่ตอบแต่เดินหนีกลับเข้าไปในห้อง แล้วมีหรอที่ผมจะปล่อยให้คนทำผิดลอยนวลง่ายๆ

 

พรึ่บ

 

ตุ้บ!

 

อ้ะ !!”

 

ผมตามเข้ามาช้อนร่างเล็กขึ้นแล้วโยนไปที่เตียง

 

ว่าไง เลือดฉันมันไม่หวานแล้วหรอ

 

“………” คนที่ถูกขวางไม่ให้ลงจากเตียงจ้องผมนิ่ง คริสเม้มปากตัวเองแน่นเหมือนกำลังโกรธ แต่ไม่รู้ตัวเลยรู้ไงนะว่าท่าทางแบบนี้มันยั่วยวนแค่ไหน

 

อื้ออออ...และก็ทำการลงโทษด้วยการคว้าใบหน้าสวยเข้ามาบดจูบรุนแรงและเนิ่นนานจนปากเล็กบวมเจ่อ ก่อนจะโยนกลับไปที่เตียง

 

ตุ้บ!!

 

นายมัน...

 

อยากฆ่าฉันงั้นหรอ...อยากให้ฉันแกะด้ายแดงให้สินะ

 

โอดินไม่ผิด เขาทำตามที่ฉันบอก

 

โอดินมองว่านายคือทวดของเค้า ไม่งั้นคงไม่ยอมฝืนคำสั่งฉัน

 

ยอมคุยกับฉันแล้วหรอคนบนเตียงช้อนตาที่แสนเศร้าขึ้นมามอง นั่นสินะหลายวันมานี่ผมไม่ได้คุยกับคริสเลย แถมยังไม่ยอมให้ดื่มเลือดตัวเองอีก

 

คงจะหิวแย่...

 

ปากแห้งเชียว

 

แป่ะ!

 

มือขาวๆปัดมือผมที่กำลังสัมผัสริมฝีปากอวบเอิ่มที่เริ่มแห้งผากนั้นออกพร้อมกับหันหนีไปทางอื่น

 

ไม่โมโหหิวสิที่รักพูดพร้อมกับคลานขึ้นไปคร่อมร่างบางเอาไว้

 

“………”

 

ทั้งสีหน้าและท่าทางที่แสนจะดื้อดึง ช่างเหมือนเด็กน้อยโดนแย่งขนมไม่มีผิด เจ้าของใบหน้าสวยพยายามจะหลบสายตาแม้ว่าผมจะขยับหน้าตามเพื่อให้หน้าเราเสมอกันก็ตาม

 

ได้เวลาอาหารแล้วนะ

 

อึก...

 

เสียงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ผมยกยิ้มมุมปากก่อนจะค่อยๆคลายด้ายแดงที่ข้อมือเล็ก...

 

เมื่อไร้ซึ่งอาคมควบคุม คนใต้ร่างก็อ้าปากเผยอเผยให้เห็นคมเขี้ยวน้อยๆที่กำลังงอกออกมาอีกครั้ง ดวงตากลมโตที่ดูไร้เดียงสาเมื่อครู่กลับกลายเป็นแข็งกร้าวและเกรี้ยวกราด

 

พรึ่บ!!

 

ร่างเล็กแต่เรี่ยวแรงมหาศาลจับผมพลิกให้นอนหงายแล้วตามมาประกบปากลงที่ต้นคออย่างรีบร้อน

 

กึก!!

 

........ขบกรามตัวเองแน่นเพื่อระงับความเจ็บปวด ปล่อยให้หิวนานขนาดนี้เจ้าชายน้อยของผมก็ต้องรุนแรงเป็นธรรมดา

 

อึก...อึก...อึก...

 

เสียงดูดกลืนเลือดอย่างไม่รู้เบื่อ เนิ่นนานจนผมเริ่มอ่อนแรง ร่างเล็กที่กำลังคร่อมอยู่บนตัว สองมือขยุ้มคอเสื้อรุนแรง ใบหน้าสวยซุกไซ้ดูดดื่ม อาหารประหนึ่งเด็กน้อยดูดนมแม่ก็ไม่ปาน ผมยกมือขวาลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลแดงอ่อนนุ่มแผ่วเบาส่วนมืออีกข้างก็สาละวนอยู่ตรงเนิ่นสะโพกกลมกลึง รอจนกว่าเค้าจะอิ่มและผละออกไปเอง

 

แผล่บ

 

เมื่ออิ่มพอก็ไม่ลืมที่จะส่งปลายลิ้นไปไล่เลียบริเวณปากแผลเพื่อรักษาให้

 

“………”

 

อิ่มแล้วหรอ

 

แล้วนาย...?” คนที่นั่งคร่อมบนตักผละออกไปนั่งมองผมด้วยสีหน้าที่มีแต่คำถาม

 

ไม่ต้องหรอก นายคงไม่ต้องการพูดจบผมก็ดันร่างเล็กออกห่าง ก่อนจะเดินออกมาอย่างเงียบเชียบ ถ้าเค้าอยากให้ผมเป็นอาหารผมก็จะเป็นแค่อาหาร จะไม่ขอเรียกร้องอะไรอีก...จะเป็นผู้พิทักษ์แวมไพร์ตัวน้อยให้รอดพ้นจากการถูกสังหารเพื่อรอวันที่นายของเค้าจะมารับกลับไป...เพราะหากคริสเลือกที่จะเป็นแวมไพร์ต่อ นั่นก็แปลว่าเค้าเลือกที่จะเป็นข้ารับใช้ไปชั่วนิรันดร์และแน่นอนว่าเค้าไม่สามารถไปจากผู้เป็นนายได้

 

แต่ถึงสมองจะคิดแบบนั้นหัวใจมันกลับย้อนแย้งไม่โอนอ่อน มันดิ้นเต้นทุกครั้งที่ได้ใกล้ได้สัมผัส มันบีบรัดตัวเองจนเจ็บปวดแทบขาดใจ

 

เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะผมเองที่ดึงดันที่จะรักจนทุกอย่างมันย่ำแย่ จนคนที่ผมรักต้องมาเดือดร้อนหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้...

 

ขอโทษนะ

 

เอ่ยกับดอกกุหลาบสีแดงสดในมือก่อนจะจูบแผ่วเบาราวกับว่ามันคือหน้าผากนวลเนียนของชายที่รักยิ่ง...ที่ต่อให้เกิดกี่ภพชาติก็ไม่มีวันได้ครอบครอง

 

ฉันต้องกลับมารับราชีนีของฉันแน่

 

!!!

 

เสียงเมื่อกี้มัน...

 

อ๊ากกกกก...

 

เสียงร้องโหยหวนจากที่ไหนสักแห่ง ผมคว้าเสื้อโค้ทที่เต็มไปด้วยอาวุธมาคลุมกายอย่ารวดเร็ว

 

อย่าไป!!” เสียงหวานร้องห้ามพร้อมกับสองมือเล็กที่จับยึดข้อมือผมไว้

 

มีคนเดือดร้อน

 

นั่นมันกลลวงของแวมไพร์ พวกนั้นรู้ที่อยู่ฉันแล้ว นายกับเพื่อนต้องหาที่อยู่ใหม่และต้องทิ้งฉันไว้ที่นี่

 

พูดอะไรบ้าๆ

 

อย่าเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อฉันอีกเลยนะ

 

“…….”

 

ดวงตากลมโตที่ตอนนี้แดงกล่ำเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาหมาดๆ คริสปล่อยข้อมือผมแล้วค่อยๆถอยห่าง

 

ดูแลตัวเองด้วย

 

สายตาคู่นั้นเหมือนกำลังบอกลา เหมือนว่าจะไม่มีวันได้กลับมาอีก

 

 แม้ว่าในหัวสมองจะคิดไว้แล้วว่าจะไม่เรียกร้องอะไรจากเค้าอีก ทว่าหากผมมีชีวิตอยู่ แต่กลับต้องอยู่เพียงลำพังโดยไร้ซึ่งคนที่รักถ้าเป็นเช่นนั้นมันจะมีประโยชน์อะไรกัน ต้องทนทุกข์ทรมานอีกนานแค่ไหนกว่าจะสิ้นลมหายใจ...

 

ไม่!!” เสี้ยววินาทีที่คิดอะไรได้ร่างกายก็สั่งการทันที

 

พรึ่บ

 

พ่นลมหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อตามไปคว้าร่างเล็กไว้ได้ทันก่อนที่ร่างนั้นจะเลือนหายไปในความมืดของมุมห้อง

 

เมื่อไม่ต้องการกันแล้ว ก็ปล่อยฉันให้ไปตามทาง...คนในอ้อมกอดเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ หยดน้ำสีใสหลั่งไหลพรั่งพรูอาบแก้มจนน่าสงสาร

 

อย่าร้อง

 

ฮรึก...ฮึก...

 

เสียงสะอื้นแทบขาดใจทำให้ต้องดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้แน่น กดจูบหนักๆที่หน้าผากมนเพื่อปลอบโยน

 

มากับฉันในเมื่อที่นี่ไม่ปลอดภัยก็ต้องไปที่อื่น

 

ดะเดี๋ยว โอดินหล่ะ

 

พวกมันตามแค่นาย เพราะงั้นโอดินจะไม่เป็นอะไร

 

นั่นสินะ ถ้างั้นฉันจะ...

 

หยุดพูดเพ้อเจ้อ แล้วมากับฉัน!!”

 

นายมันก็เหมือนกับผู้เป็นนายของตัวเองไม่มีผิด ใช้อำนาจและมนต์สะกดแห่งแวมไพร์ล่อลวงให้หลงใหลเพื่อหลอกใช้ราวกับเป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่ง แต่สุดท้ายนายก็กลับกลายมาเป็นว่าจะปลดปล่อยฉันในวันที่มันสายไปแล้ว

 

มาปลดปล่อยในวันที่รักหมดหัวใจ...

 

เพราะฉะนั้นจงรับผิดชอบหัวใจดวงนี้ที่มันผูกติดแค่กับนายแต่เพียงผู้เดียว จงอยู่ ร่วมทุกข์ร่วมสุขจนกว่า ความตายจะพรากเราจากกันเถอะ

 

 

 

 

 

 

Talk : มันต้องแบบนี้ ฮึ้มมม คุณสามีแวมไพร์อย่าได้ท้ออย่าได้ถอย สู้ต่อไปเด้อ // ชูป้ายไฟ555555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 201 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #264 Uooota (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 21:53

    ทำไมคริสถึงไม่อยากเป็นคนอ่ะ

    #264
    0
  2. #246 ผีขนมหยก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 16:44
    เจ้าชายน้อบเขาก็กลัวเป็นภาระเลยอยากผลักไส คุณนักล่าก็สู้ๆน้าาา
    #246
    0
  3. #243 เจ้าเหมียวตากลม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 15:50

    เจ้าชายน้องก็อุส่าเตือนตั้งแต่แรกแล้วนะป๋า แต่ป๋าก็ยังจะรัก อื้มๆ เข้าใจแหละคนมันจะรักอ่ะ

    แอบหลอนเหมือนกันนะ ที่บอกว่าร่วมทุกข์ และความตายเท่านั้นที่จะพรากเราจากกันได้อ่ะ ชอบๆ
    #243
    0
  4. #204 Chowa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 22:03
    สู้ๆนะ ปลดปล่อยร้อง เพื่อจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป
    #204
    0
  5. #196 JaoJean (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 21:37
    มารับผิดชอบซะดีๆ
    #196
    0
  6. #183 Hare-Akira (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 12:10
    สุดท้ายก็ตัดใจไม่ได้อยู่ดี ต่อให้ต้องหนีไปตลอด ขอแค่ได้อยู่ด้วยกันก็ดีแล้ว ลึกซึ้งมากอ่ะ
    #183
    0
  7. #139 creamsarang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 17:04
    สู้ๆ หนีไปๆ
    #139
    0
  8. #68 ข้าวเหนียว หวาน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:46
    สงสารอ่ะ
    #68
    0
  9. #67 SKsingtuan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:47
    เราว่าเรื่องนี้มันสนุกมาก ถึงจะหน่วงแต่ก็ฟินไปในตัว ไรท์มาต่อไวๆนะคะ รอ~
    #67
    0
  10. #66 สาคร (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 22:38
    รอๆๆนานมากได้อ่านแหละ มีแต่เศร้าๆๆ
    #66
    0
  11. #65 Nuypat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 22:10
    รอนะค่ะ ติดตามจ้า
    #65
    0
  12. #64 แมน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 16:10
    ฟินจุง
    #64
    0
  13. #63 @_Xu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 13:08
    สู้ๆ ทั้งไรท์ ทั้งนักล่าแวมไพร์ และคุณแวมไพร์นะคะ
    #63
    0
  14. #62 darkdevil (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 11:53
    ไม่ค่อยเข้าใจแวมไพร์คริสแต่สงสารสิงมากๆเลย ไรท์มาต่อบ่อยๆนะ อย่าหายไปนานนะ
    #62
    0
  15. #61 S2UNNY (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 10:51
    เป็นสามีแวมไพร์ต้องอดทน สิบล้อชนต้องไม่ตายนะจ๊ะ
    #61
    0
  16. #60 Gusuma (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 10:48
    สู้เด้อพี่สิง><
    #60
    0
  17. #59 Nabhat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 10:46
    สรุปว่า ย้อนแย้งทั้งคู่ สงสารใครก่อนดีนะ แวมไพร์ กับ ผู้พิทักษ์ ตามเธอไม่ทันละ เปลี่ยนความรู้สึกทุก 5 นาที
    #59
    0