-END-[Fang] รักปักเขี้ยว (FanficSingto&Krist)

ตอนที่ 7 : ความเข้าใจที่ผิดเพี้ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    10 ส.ค. 62

คริส...

 

เพนต์เฮาส์ของพวกมนุษย์ช่างแตกต่างกับคฤหาสน์สีเลือดอย่างสิ้นเชิง ผมนอนทอดกายบนโซฟาเบดริมสระ มือขวาควงแก้วเหล้าที่รสชาติแสนจะจืดชืดเนื่องจากไม่ได้ผ่านการผสมกับหยดเลือดของแวมไพร์

 

ท่ามกลางความมืดมิดในยามค่ำคืนกับอวลอากาศเย็นยะเยือกที่พัดมากระทบร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง ผมยกแขนให้เสมอหน้าเพื่อมองหยาดน้ำที่เกาะพราวตามลำแขน มองแสงไฟจากในเพนต์เฮาส์ที่สาดส่องจนเหมือนว่าหยดน้ำนั้นกำลังเล่นกับแสงไฟ

 

ข้อมืออีกข้างคือด้ายแดงที่นักล่าแวมไพร์ผูกทิ้งไว้กันไม่ให้หนี ซึ่งไม่ว่าผมจะพยายามแกะมันด้วยวิธีไหนก็ไม่สามารถเอามันออกจากข้อมือได้ นอกซะจากผมจะหิวนั่นแหละเจ้ามนุษย์ใจร้ายถึงได้ยอมปราณีแกะด้ายออกให้สามารถฝังคมเขี้ยวเพื่อดื่มกินเลือดของเขาแต่เพียงผู้เดียว ผมอยู่กับด้ายแดงนี่จนรู้ว่ามันมีอิทธิฤทธิ์ในการควบคุมพลังบางส่วนของแวมไพร์อย่างการทำให้คมเขี้ยวหายไปชั่วขณะ ควบคุมพลังในการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วเหนือมนุษย์ แต่ก็ยังคงเหลือความสามารถในการรับรู้และได้ยินที่ไม่สามารถทำอันตรายกับมนุษย์ได้

 

เกือบเดือนแล้วที่สิงโตพาผมมาขังไว้ไม่ยอมให้ออกไปไหน หรือถ้าจะไปก็ต้องไปกับเจ้าตัวเท่านั้น แต่ดูตัวเองสิ ออกไปทำงานแทบทุกคืนกว่าจะกลับก็เกือบเช้า

 

ชิ

 

นึกถึงทีไรก็พาให้หงุดหงิด ผมสะบัดหัวไล่ความคิดก่อนจะพาตัวเองลงไปในสระอีกครั้ง

 

จ๋อม

 

ขณะที่กำลังเกาะขอบสระเพื่อมองวิวที่เป็นทะเลตึกในยามค่ำคืนก็เกิดความเคลื่อนไหวภายในน้ำจากทางด้านหลัง

 

หึแค่นหัวเราะกับตัวเองเมื่อรู้ว่าบุคคลที่รอคอยมาค่อนคืนได้กลับมาแล้ว

 

ชายที่ได้ยินเสียงหัวใจชัดเจนตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาในเพนต์เฮาส์เคลื่อนตัวในน้ำอย่างเป็นธรรมชาติไม่นานร่างเปลือยเปล่าเฉกเช่นเดียวกันก็ย้ายมาแนบชิดกับแผ่นหลัง

 

รับรู้ได้ถึงปลายจมูกโด่งที่ไล่สูดดมตั้งแต่หัวไหล่มาจนถึงหลังหูพาให้ขนลุกขนชันไปทั้งร่างเพราะความรู้สึกที่วาบหวามจนต้องเอียงคอเปิดทางให้สิ่งนั้นอย่างเต็มใจ

 

หิวหรือเปล่า



ใจคอจะทักฉันด้วยคำนี้ทุกครั้งที่เจอกันเลยหรือไง...

 

ก็อยากให้อาหาร...

 

นายต่างหากที่เป็นอาหารของฉันเจ้าโง่

 

หึหึ รับทราบครับเจ้าชาย

 

มือหนาซุกซนของคนด้านหลังลูบไล้ไปตามร่างกายก่อนจะมาหยุดกอบกุมที่แก่นกายอย่างถือสิทธิ์ หลังจากวันนั้นที่กลายเป็นกบฏแวมไพร์โดยสมบูรณ์ทุกครั้งที่ดื่มเลือดของสิงโตก็มักจะตามด้วยเรื่องพรรค์นั้นตลอด เพิ่งรู้ว่าการดื่มเลือดพร้อมกับการร่วมรักเป็นอะไรที่แสนจะสุขสมราวกับได้ขึ้นสวรรค์ก็ไม่ปาน

 

เพิ่งเคยได้สัมผัสกับจุดสุดยอดนั้นด้วยตัวเอง...

 

อืมมม..เผลอกัดปากตัวเองอย่างเสียวซ่านเมื่อมือใหญ่เริ่มสาวเข้าออก

 

ที่รัก...อืมใบหน้าถูกบังคับให้เอี้ยวกลับไปรับจูบที่แสนเร่าร้อนและจาบจ้วง

 

อ้ะ...สะดุ้งเฮือกเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรแข็งที่ทิ่มอยู่ตรงต้นขา

 

ถ้าไม่กินฉันจะกินก่อนหล่ะนะพูดจบร่างก็ถูกจับให้หันกลับไปหาพลางสองขาก็ยกเกี่ยวเอวสอบอย่างลืมตัวเมื่อไม่มีขอบสระให้ยึดเกาะ

 

อื้อ...” สองแขนโอบรัดรอบคอแกร่งเอาไว้แน่น

 

จ้วบ...

 

คนตรงหน้าก้มลงไปขบเม้นตรงซอกคอรุนแรง ร่างบึกบึนดันผมให้แนบกับขอบสระด้วยแรงทั้งหมด

 

สิง...โต อ่าห์เงยหน้าสูดอากาศเข้าปอดอย่างหนักเมื่อมือหนาบีบขยำที่สองแก้มก้นภายใต้ผืนน้ำอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

เสียงเซ็กซี่เป็นบ้า...อืม อ้าขาสิที่รัก

 

ใจร้อนจังเลยน้า...ผมเอียงคอยิ้มหวานให้

 

ก็มีเมียขี้ยั่วขนาดนี้ใครจะทนได้กันหล่ะ...ใบหน้าหล่อที่สีหน้าตอนนี้กำลังบ่งบอกว่าต้องการแค่ไหนไล่พรมจูบไปทั่วใบหน้าราวกับคนไม่มีสติ แต่ยิ่งถูกปลุกเร้าเท่าไหร่ก็ยิ่งพาให้อารมณ์เตลิดไปไกล

 

อ่าห์ ขะเข้ามาเลยก็ได้...

 

เมื่อไฟเสน่หาลุกโชนเต็มที่ผมก็เป็นฝ่ายร้องขอด้วยตัวเอง ร่างกายตอนนี้มันสั่นระริกหน้าอายทั้งที่ก่อนหน้านี้นอนตากลมหนาวมานานหลายชั่วโมงยังไม่เป็นแบบนี้แท้ๆ

 

หึหึ จัดไปครับที่รัก

 

อ้ะ! มีคนมาผมดันคนตรงหน้าออกทันทีเมือสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างภายในเพนต์เฮ้าส์

 

ช่างมันคนที่ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะยังคงฝืนแรงผลักเพื่อมาเล่นกับร่างกายผมอีกรอบ

 

ไม่ พอก่อน

 

อืม...ฉันรักนาย

 

เห้ย!! โทษๆผมไม่เห็นอะไรเลยนะชายแปลกหน้าในชุดเสื้อโค้ทคลุมทั้งตัวรีบหันหลังกลับพร้อมกล่าวขอโทษอย่างร้อนรน

 

 “ไม่เป็นไรโอดิน แต่ไปรออีกห้องหนึ่งก่อนนะ

 

อืมๆๆเจ้ามนุษย์ที่คาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนกับสิงโตเดินหายเข้าไปในตัวเพนต์เฮาส์ คนตรงหน้าหันกลับมางับปากล่างผมทีนึงแล้วพาขึ้นจากสระ

 

ชุดดำของผมถูกคนใจร้ายเอาไปเผาทำลายจนสิ้นซากและถูกยัดเหยียดให้แต่งกายตามวัยรุ่นสมัยใหม่ ส่วนชุดนอนก็เป็นเสื้อเชิ้ทคลุมถึงแค่ก้นโชว์เรียวขานวลเนียนของตัวเองเพราะกางเกงนอนเป็นแบบขาสั้นชนิดที่เพียงแค่ยืนขึ้นชายเสื้อก็คลุมกางเกงจนมิด หมอนี่ตัดสินใจเลือกซื้อเสื้อผ้าเองทั้งหมดไม่ปรึกษาผมเลยสักคำ

 

หลังจากเปลี่ยนชุดนอนเรียบร้อยสิงโตก็พาผมออกมาเจอเพื่อนของตัวเองที่นั่งขัดอุปกรณ์ที่พอมองผ่านๆน่าจะเป็นเครื่องมือทำมาหากินของพวกนายพราน (ยุคนี้ไม่มีนายพรานแล้วมั้งคะคุณแวมไพร์//ไรท์)

 

โอดินนี่คนรักของผมผมเหลือบมองคนข้างๆด้วยหางตา หมอนี่บ้างก็เรียกผมว่าคนรักบ้างก็เรียกเมีย ผมไม่ได้ปฏิเสธเพราะต่อให้จะเรียกว่าอะไรมันก็ไม่มีผลใดๆทั้งนั้นแหละ เพราะสถานะที่แท้จริงของผมก็คือทาสรับใช้ของเจคอป

 

คุณทวด!!”

 

อะไรของนายหมอนี่คือคนที่ฝึกให้สิงโตเป็นนักล่าแวมไพร์ ผมจำได้จากการย้อนดูอดีตของสิงโตครั้งล่าสุด

 

นี่หรอสิงโตที่บอกว่าเป็นคนรักของคุณ

 

แป่ะ

 

ผมปัดนิ้วที่กำลังชี้หน้าตัวเองออกไปทางอื่น อย่ามาชี้หน้าฉันนะเจ้ามนุษย์พิลึก!

 

คริสเป็นแวมไพร์เลือดผสม ฉันจะเปลี่ยนคริสให้กลับมาเป็นมนุษย์และต้องขอให้นายช่วยด้วยอีกแรงสิงโต

 

ห้ะ !?!” อะไรกัน เรื่องนี้ผมไม่เคยรู้มาก่อน หรือผมต้องย้อนดูอดีตให้ละเอียดลึกมากกว่านี้

 

คริส...เพื่อนของฉันคนนี้ที่เคยบอกว่าจะสามารถช่วยเราได้ อีกไม่นานเราก็จะได้อยู่ด้วยกันสักทีนะสิงโตตรงเข้ามากุมมือผมไว้ด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง สงสัยว่าจะเข้าใจไปคนละแบบสินะ ช่วยในความเข้าใจของผมคือช่วยจากการถูกล่าต่างหากหล่ะ

 

ฉันบอกตอนไหนว่าจะเปลี่ยนเป็นมนุษย์

 

คริส ?”

 

ฉันเกลียดที่สุดคือการถูกบังคับ เพราะงั้นอย่ามาบังคับฉันแบบนี้ผมหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับห้อง

 

คุณทวดครับ คุณทวดโอเว่น

 

!!!!

 

นาย...รู้จักชื่อฉันหันกลับไปหาคนที่ลุกจากโซฟามายืนประจันหน้ากับผมตั้งแต่เห็นหน้าผมไม่ถึงสามวิ

 

เหมือนมาก เป็นแวมไพร์เลือดผสม แถมยังชื่อเดียวกับคุณทวดด้วย

 

คุณทวด ? ”

 

โอเว่น หนุ่มชาวอังกฤษ มีพี่ชายชื่อเอวา ถูกพวกแวมไพร์บุกเข้าไปชิงตัวถึงในบ้านพร้อมกับสังหารพ่อกับแม่อย่างเลือดเย็น...

 

พูดอะไรของนาย...หมอนี่กำลังเล่านิทานอยู่หรือไงนะ

 

ทำไม...คุณทวดจำอะไรไม่ได้เลยหรอครับ

 

“……….” อยากจะย้อนดูอดีตของคนตรงหน้าแต่เพราะผมไม่เคยดื่มเลือดหมอนี่สักครั้งเลยไม่สามารถทำได้

 

นี่คุณกำลังจะบอกว่าคนที่ตามหามาตลอดเป็นคนเดียวกับคริสงั้นหรอสิงโต

 

ฉันไม่ใช่อะไรทั้งนั้น ไม่ใช่คุณทวด ไม่ใช่เมีย ไม่ใช่ที่รัก เลิกยุ่งกับฉันสักที!!”

 

ปัง!!

 

โพล่งออกไปอย่างเหลืออดก่อนจะเดินเข้าห้องปิดประตูโดยไม่ฟังเสียงเรียกของเจ้ามนุษย์ที่ชื่อโอดินนั่น

 

ตลอดทั้งคืนสิงโตไม่กลับเข้ามาในห้องเลย จนผมหลับแล้วตื่นมาในช่วงบ่าย ที่ว่างข้างตัวตรึงเรียบไม่มีรอยยับ หรือไออุ่นจางๆ แสดงว่าเมื่อคืนสิงโตไม่ได้เข้ามานอนด้วยกัน

 

แอ้ด

 

อรุณสวัสครับคุณ...เอ่อ คุณคริส

 

อืมผมเพียงแค่พยักหน้ารับกลับไปพลางสายตาก็มองหาเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่หายหน้าไปตั้งแต่เมื่อคืน

 

หาอะไรครับ

 

เปล่านี่ตอบพร้อมกับเบือนหน้าหนีกลบเกลื่อน

 

ผมขอคุยอะไรด้วยได้หรือเปล่า

 

ถ้าเรื่องคุณทวดอะไรนั่น ฉันไม่คุย

 

ไม่ใช่เรื่องนั้น เอ่อ เราไปที่สระน้ำกันดีกว่าพูดจบร่างสูงใหญ่ที่ใหญ่ยิ่งกว่าสิงโตก็เดินนำผมไปทางสระว่ายน้ำ ว่าแต่สิงโตไปไหนนะ ตั้งแต่ตื่นมาผมยังไม่ได้ยินเสียงหัวใจของหมอนั่นเลย

 

ว่ามาสิ

 

คุณจำเรื่องราวตอนที่ยังเป็นมนุษย์ได้บ้างไหม

 

นายเป็นนักล่าแวมไพร์หรือเปล่า

 

ครับ

 

แล้วนายไม่รู้หรอว่าแวมไพร์ที่ถูกปลุกให้ตื่นจากความตายจะสูญเสียความทรงจำตอนเป็นมนุษย์ทั้งหมด

 

ห้ะ? เป็นไปไม่ได้ภรรยาผมยังจำได้เลยขนาดเป็นถูกเปลี่ยนเป็นแวมไพร์ตั้งสองร้อยปี เธอบอกว่ายิ่งนานวันความทรงจำนั้นก็จะยิ่งชัดขึ้น

 

มันจะเป็นไปได้ยังไง ก็ในเมื่อเจคอปเป็นคนบอกผมเอง หมอนั่นไม่เคยเล่าอดีตของผมให้ฟัง บอกแค่เพียงว่ามันไม่น่าจดจำ

 

แต่ฉันไม่มี

 

นั่นอาจเป็นเพราะแวมไพร์ตนที่ปลุกคุณลบความทรงจำคุณออกไปน่ะสิ

 

หึ เหลวไหลเจคอปจะทำแบบนั้นไปทำไมกัน

 

นี่คุณเป็นแวมไพร์มากี่ปีกันแน่ถึงได้ไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้

 

........นั่นสินะ ตลอดร้อยกว่าปีผมแทบไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับแวมไพร์ตนอื่นเลยนอกจากเจคอป มีอะไรที่ผมยังไม่รู้อีกมั้ย เริ่มไม่แน่ใจแล้วสิว่าตัวเองกับสิงโตใครโง่กว่ากัน

 

มาทำอะไรกันสองคนตรงนี้น้ำเสียงนิ่งเรียบแสดงความไม่พอใจดังขึ้นขัดการสนทนา โอดินรีบถอยห่างจากผมก่อนจะโบกมือปฏิเสธ

 

เปล่าเลยนะ แค่คุยเรื่องที่ค้างคาใจตั้งแต่เมื่อคืน...โอดินก้มหัวให้ผมก่อนจะเดินไปกระซิบอะไรสักอย่างกับสิงโตแล้วเดินหายไป

 

“…….” เจ้าของใบหน้าคมสันจ้องผมนิ่ง แววตาไร้ซึ่งความเป็นประกายเหมือนทุกครั้ง นานจนทนไม่ได้ต้องเอ่ยถามเพื่อทำลายบรรยากาศตรึงเครียด

 

เมื่อคืนนอนไหน

 

สนด้วยหรือไง

 

นี่ ฉันถามดีๆนะ

 

หึสิงโตแสยะยิ้มก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในเพนต์เฮ้าส์ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่แต่ผมตามเข้ามากระชากร่างสูงให้หันกลับมาหา

 

ฉันถามว่าเมื่อคืนไปนอนที่ไหน ทำไมไม่ตอบ!”

 

ทำไม คิดถึงหรอคนคุ้มดีคุ้มร้ายยื่นหน้าเข้ามาหาจนปลายจมูกแตะกัน

 

เปล่า แค่หิว...ผมสะบัดหน้าหนีแล้วตอบเสียงเรียบ

 

ที่ผ่านมานายรักฉันบ้างไหมคริส

 

สิ้นประโยคคำถามผมก็หันกลับไปมองคนตรงหน้า แววตาแน่วแน่ที่บ่งบอกความรู้สึกชัดเจนกำลังจ้องลึกเข้ามาในตาผมเหมือนกำลังจะค้นหาอะไรบางอย่าง

 

ฉัน....ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้รักนายหรือเปล่า

 

นายพูดถูก ฉันมันโง่...

 

ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างด้วยอาการน้ำท่วมปากพูดอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้ สายตาที่มองมาเมื่อกี้มันทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าถูกปลายมีดแหลมคมกรีดเข้าที่หัวใจจนเป็นแผลลึกเพราะมันเป็นสายตาแห่งความเบื่อหน่าย สายตาที่ว่างเปล่าแบบที่ไม่เคยเป็น สายตาที่หมดสิ้นแล้วซึ่งความอดทน

 

 

 

 

Talk : งื้อแอบปั่นฟิดรักจับผิดมา อยากให้เรื่องนั้นจบเร็วๆเลยปั่นยาวหน่อย พอจบแล้วจะได้มาปั่นเรื่องนี้ยาวๆเหมือนกัน // ขอโทษที่ปล่อยให้รอนะคะ  // คุณนักล่าแวมไพร์มือใหม่อย่าเพิ่งถอดใจนะ ที่แวมไพร์ของคุณทำไปทั้งหมดก็เพื่อความปลอดภัยของคุณเอง เป็นผัวกบฏแวมไพร์ มันอันตรายเน้อ // แต่เอ๊ะ ทำไมคุณแวมไพร์ถึงไม่ยอมเปลี่ยนตัวเองเป็นมนุษย์นะ งงในงง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #263 Uooota (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 21:42

    สิงคงน้อยใจที่น้องไม่อยากเป็นมนุษย์แน่เลย

    #263
    0
  2. #203 Chowa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 21:39
    โลกกลม เจอกันแล้ว ทำไมพี่สิงถึงเย็นชากับน้อง น้อยใจน้องเหรอ
    #203
    0
  3. #182 Hare-Akira (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 12:02
    เป็นคุณทวดจริงๆด้วย แต่ดูท่าทางจะโดนสามีงอนนะคุณโอเว่น ก็เล่นทำเย็นชาขนาดนั้น
    #182
    0
  4. #149 Ssinsinsin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 11:13
    ฮือออ สงสารพี่สิงจัง
    #149
    0
  5. #138 creamsarang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 16:54
    งื้อออคริสพูดออกไปสิ ไม่พูดสิงโตก็ไม่รู้หรอกนะ
    #138
    0
  6. #58 สาคร (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 22:43
    มาๆๆแล้ว รอต่อไปค่ะน่าสงสารสิงโต
    #58
    0
  7. #57 Nuypat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 20:12
    งือ รอนะค่ะไรท์ ค้างคราฟค้าง
    #57
    0
  8. #56 พีช (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 17:33
    อ่านแล้วทำไมรู้สึกใจหายแปลบๆๆ
    #56
    0
  9. #55 Nabhat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 15:58
    ปากแข็ง มันมีในสารบบของโรคในชีวิตประจำวันไหมนี่ ขยันเป็นกันจัง เป็นแล้วก็รักษายากเย็น ยาก็ไม่มีให้กิน แต่ขยันเป็นกันจัง โวะ
    #55
    1
    • #55-1 สุวรรณา (จากตอนที่ 7)
      27 มกราคม 2561 / 10:39
      นั่นสิเนอะ โรคนี้มันร้ายแรงและแพร่ระบาดอยู่ในหลายคู่เลย เอายาฉีดจะหายมั้ย
      #55-1
  10. #54 Mini hurt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 15:28
    เจคอปฆ่าพ่อแม่คริสแล้วจับคริสมาเป็นแวมไพร์ลบความจำเพื่อลบความผิดตัวเอง ต้องใช่แน่ๆ
    #54
    0
  11. #53 PerayaSK88 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 15:09
    ดราม่าน้ำตาท่วมจอเงือน่าสงสารสิงโต
    #53
    0
  12. #52 แมน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 11:46
    ชอบจังรอน่ะครับ
    #52
    0
  13. #51 ATPX_S (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 11:33
    เจ้ามนุษย์เริ่มน้อยใจแล้วนะ คุณแวมไพร์โปรดเห็นใจด้วยค่าาาา
    #51
    0
  14. #50 SKsingtuan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 11:21
    สามีเริ่มนอยด์แล้วคุณแวมไพร์ช่วยอ่อนหวานกว่านี้ได้ไหมคะ พูดกับสามีดีๆสิ #ทีมสิง
    #50
    0