-END-[Fang] รักปักเขี้ยว (FanficSingto&Krist)

ตอนที่ 6 : เจ็บปวดไปด้วยกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,974
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 203 ครั้ง
    19 ม.ค. 61

คริส...

 

อืม...แรงกอดกระชับจากทางด้านหลังพาให้รู้สึกตัวตื่น เจคอปกลับมาแล้ว...

 

ผมพลิกตัวกลับไปหาคนที่นอนซ้อนอยู่ด้านหลัง แต่แล้วหัวใจที่สงบนิ่งมานานก็กลับมาเต้นถี่รัวอีกครั้ง...

 

คนตรงหน้ายังคงหล่อเหลาและสง่างามเหมือนเดิม ใบหน้าหล่อคมสมบูรณ์แบบราวกับภาพวาดยกยิ้มมุมปากน้อยๆแม้กระทั่งยามหลับ ชายผู้มีเสน่ห์อันน่าหลงใหลถึงแม้จะไม่ได้มีมนต์เสน่ห์เหมือนอย่างแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ แต่เพียงแค่สบตาก็ทำให้หลายๆคนคลั่งไคล้ได้อย่างง่ายดาย ไม่เว้นแม้กระทั่งแวมไพร์ผู้ไร้ซึ่งประโยชน์ตนนี้

 

ฮึก...ผมลูบใบหน้าคมที่กำลังหลับไหลด้วยมือที่สั่นเทา หากนี่คือความฝัน...ขอให้มันเป็นฝันชั่วนิรันดร์ได้หรือเปล่า

 

อย่าร้องไห้นะเจ้าชายน้อยของฉันมีเสียงเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปก่อนที่เจ้าของดวงตาสีนิลจะลืมขึ้นมาสบตากับผม

 

นาย...” ไม่ใช่ความฝันใช่มั้ย

 

นายใจร้ายกับฉันมากเลยนะรู้ตัวหรือเปล่า

 

ฮึก...เกิดความเงียบระหว่างเรา มีเพียงเสียงสะอื้นจากแวมไพร์ผู้ไร้ซึ่งประโยชน์ตนนี้กับความรู้สึกที่เหมือนว่ามีมือปริศนามาบีบคั้นที่หัวใจ

 

มือเรียวอุ่นนุ่มยื่นมาสัมผัสที่ปลายเส้นผมแผ่วเบาประหนึ่งว่ากำลังสัมผัสสิ่งของล้ำค่าที่สุดในชีวิต...

 

คิดถึง...คิดถึงที่สุดสิ้นเสียงกระซิบท้ายทอยก็ถูกรั้งให้เงยขึ้นรับสัมผัสที่โหยหามาตลอดสองปี สัมผัสที่คิดว่าตลอดชีวิตอันแสนยาวนานนี้จะไม่มีโอกาสได้สัมผัสมันอีกแล้ว

 

อืมมม...


กดจิ้มที่รูป


แฮ่กๆๆๆ...เสียงหอบหายใจจากคนที่ทิ้งตัวนอนลงข้างๆหลังจากพายุรักจบลง เหลือไว้เพียงแค่กลิ่นคาวจากการร่วมรักที่ตลบอบอวลไปทั่วห้อง

 

ผมพลาดไปแล้ว...ผมกลายเป็นกบฏแวมไพร์

 

รีบหนีไปซะป่านนี้เรื่องคงถึงหูเจคอปแล้วหล่ะ

 

ไปกับฉันนะ

 

เลิกพูดจาไร้สาระแล้วออกไปเดี๋ยวนี้ผมลุกขึ้นแต่งตัวอย่างรีบร้อน สิงโตใส่เพียงแค่กางเกงตัวเดียว ร่างกำยำยังคงนอนแผ่สบายอยู่บนเตียง

 

เพล้ง !!

 

เฮือก

 

ผมสะดุ้งสุดตัว เมื่อสัมผัสได้ถึงแววตาสีเลือดที่กำลังเดือดพล่าน

 

หนีไป!! เดี๋ยวนี้!!” ผมกระชากแขนร่างสูงด้วยแรงทั้งหมดที่มีพลันน้ำตามากมายก็ไหลอาบแก้มเมื่อนึกถึงหายนะที่จะเกิดขึ้นกับคนตรงหน้า

 

เขาจะต้องถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

 

นายห่วงฉันงั้นหรอคริสคนที่ถูกกระชากให้ลุกยืนกอดประคองผมไว้มือเรียวช่วยปาดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายให้

 

ผลัก!

 

ร่างเราถูกแยกออกจากกันด้วยแรงปริศนา ผมเพียงแค่ล้มลงกับพื้นแต่อีกคนกลับชนเข้าที่ผนังห้องจนเกิดรอยร้าว

 

แกกล้าแตะต้องราชินีของฉัน

 

โครม !!

 

เท้าหนักๆของเจคอปฝังลงกำแพงจนทะลุ แต่สิงโตหลบได้อย่างหวุดหวิด

 

น่าเหลือเชื่อ...

 

ผมหลับตาลงเพื่อค้นหาคำตอบ ก่อนภาพในอดีตของสิงโตจะผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ

 

...สิงโตเป็นนักล่าแวมไพร์

 

ฉึก

 

อร้ากกก

 

เจคอป!!”

 

ผมตรงเข้าไปประคองร่างของผู้เป็นนายเอาไว้ เลือดสีเข้มไหลย้อยออกมาตามแขนขาวซีด

 

หนีไปโอเว่น พ่อของฉันกำลังส่งสมุนมากำจัดนาย

 

แล้วนายหล่ะ

 

ไปก่อนเถอะ

 

ผมสบตากับผู้เป็นนายที่ตอนนี้แววตาสีเลือดได้กลับกลายมาเป็นสีเขียวมรกตเช่นเดิม

 

ขอโทษนะเจคอปขอโทษที่ทำตามหัวใจตัวเอง

 

ไปซะ ราชินีของฉัน

 

อ้ะ !!” ข้อมือผมถูกกระชากรุนแรงจนร่างชนเข้ากับอ้อมอกแกร่ง

 

ไปกับฉัน

 

แต่...ผมหันกลับไปหาผู้เป็นนายอีกครั้ง เจคอปพยักหน้าช้าๆเป็นการตกลง

 

เพล้ง !! โครม !!

 

ไปซะ!!” สิ้นคำสั่งผมก็คว้ามือสิงโตออกวิ่งด้วยความเร็วแสง

 

แกร้ก

 

กรุบกรับ

 

เรายืนหันหลังชนกันท่ามกลางป่าไม้ที่ถูกปลูกขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์ เสียงเหยียบย้ำกิ่งไม้ที่ดังอยู่รายล้อมทำให้ไม่สามารถคาดคะเนจำนวนของฝั่งตรงข้ามได้หมด

 

แคว่กกกกกกกกร่างทะมึนของพี่น้องแวมไพร์เลือดผสมโผล่มาประจันหน้ากับผมสิงโตรั้งผมให้ไปยืนด้านหลังแล้วก็...

 

ฉึก !

 

อร้ากกกกกกกจากนั้นก็อีกหลายตนที่กรูเข้ามา แต่ก็โดนคมดาบของนักล่าแวมไพร์แทงทะลุจนร่างแหลกสลายเป็นเถ้าถ่าน

 

ตุ้บ ตับ ฉึก

 

อร้ากกกกกกก

 

ผมยืนมองนักล่าแวมไพร์สังหารพี่น้องแวมไพร์ด้วยกันทีละตน ถึงแม้ว่าพวกนั้นจะมาเพื่อฆ่ากบฏแวมไพร์อย่างผม แต่ก็ล้วนแล้วถูกบังคับกันทั้งนั้น เพราะผมรู้ดีว่าแวมไพร์เลือดผสมอย่างเราไม่สามารถขัดคำสั่งผู้เป็นนายได้

 

ไปเถอะ รถฉันจอดอยู่ทางโน้น

 

ไม่!!”ผมสะบัดข้อมือนั้นออกอย่างแรง

 

คริส ? ”

 

นายฆ่าพี่น้องฉัน ทำร้ายเจ้านายฉัน

 

แต่ฉันจะไม่มีวันทำร้ายนาย

 

ฉันไม่ไปกับนายแน่ เราแยกกันตรงนี้เถอะผมหมุนตัวเตรียมจะเดินไปอีกทางแต่ร่างสูงก็ตามมาจับยึดต้นแขนเอาไว้

 

ฉันทำสารพัดวิธีเพื่อได้เจอนายอีกครั้ง แต่นายกลับตอบแทนฉันแบบนี้หรอคริสคนตรงหน้าเอ่ยอย่างตัดพ้อ ใช่ผมรู้ดีว่าสิงโตเป็นแบบนี้เพราะผม แต่ตอนนี้ผมไม่ใช่แวมไพร์ธรรมดา ผมเป็นแวมไพร์ที่ถูกหมายหัวให้ฆ่าทันทีที่พบเห็น และแน่นอนว่าใครที่อยู่ใกล้ผมจะต้องเดือดร้อน

 

ปล่อยฉันไปตามทางเถอะนะ

 

นายบังคับฉันเองนะคริสพูดจบ ข้อมือผมก็ถูกหมัดรวบด้วยด้ายสีแดงเส้นบาง

 

คิดว่าจะห้ามฉันได้หรอ

 

ก็ลองดูสิคนตรงหน้าเอ่ยดวยน้ำเสียงท้าทาย ผมออกแรงกระชากข้อมือให้หลุดออกจากกันแต่...ทำไมไม่สำเร็จหล่ะ

 

ทั้งที่เป็นแค่ด้ายเส้นบางแท้ๆ

 

มากับฉัน

 

ไม่ปล่อยฉันนะอยู่ๆร่างกายก็เหมือนจะหมดแรง ผมพยายามเรียกพลังแวมไพร์เพื่อวิ่งหนีแต่ไม่ได้ผล เกิดอะไรขึ้นกัน

 

ผลัก

 

ปัง!!

 

ร่างผมถูกโยนเข้ามาในรถตามด้วยสิงโตเข้ามานั่งเบียดเอาไว้ ก่อนเจ้าตัวจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องออกรถ

 

แฮ่กๆๆผมถูกคนข้างกายลากออกมาจากป่าลึก แวมไพร์อย่างผมเหนื่อยไม่เป็นพวกเราไม่เคยเสียเหงื่อแต่ทำไม...เพราะด้ายแดงนี่น่ะหรอ

 

ขอโทษนะ หิวใช่ไหมหล่ะผมสะบัดหน้าหนีปลายจมูกคมที่ฝังลงมาที่แก้ม

 

หิวก็กินเลือดฉันได้นะ แต่ด้ายแดงนี่จะทำให้เขี้ยวนายหายไปชั่วขณะ

 

!!

 

ผมใช้ปลายลิ้นแตะที่ฟันหน้าเพื่อพิสูจน์ และมันเป็นเรื่องจริง เขี้ยวผมหายไปแล้ว !

 

“.................”

 

ไม่มีเขี้ยวก็ยังกินได้ไม่ต้องห่วงคนข้างๆพูดด้วยน้ำเสียงเจือหัวเราะ

 

ชิ้ง

 

สิงโตหยิบมีดพกเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋า ผมมองตามอย่างไม่เข้าใจ

 

ฉึก

 

ปลายมีดแหลมคมเฉือนเข้าที่ต้นคอระหงส์ด้วยฝีมือเจ้าตัว เลือดสีแดงสดไหลย้อยตามด้วยกลิ่นหอมชวนดื่มด่ำ

 

ดื่มสิที่รัก

 

นายมันบ้า ทั้งบ้า ทั้งโง่ !!”

 

ฉันยอมทุกอย่างขอแค่ได้อยู่กับนาย

 

ท้ายทอยถูกรั้งให้ริมฝีปากแนบกับบาดแผลตรงต้นคอนั้น ผมดูดกลืนเลือดรสหวานทั้งน้ำตา ถึงตอนนี้จะไร้ซึ่งมนต์ตราของแวมไพร์แต่ผมรู้ดีว่าเขาเจ็บปวด

 

ยอมเจ็บปวดเพื่อแลกกับการได้อยู่ด้วยกัน...

 

 

 

 

 

Talk : งื้อออนายท่านก็รักมากจนยอมปล่อยเพื่อให้คนที่รักปลอดภัย ส่วนเจ้ามนุษย์ก็ยอมเจ็บปวดเพื่อให้ได้อยู่กับคนที่รัก // เนี่ยพองานเยอะมันก็จะอดเขียนฟิคไม่ได้แบบเนี้ยยยย // เข้ามาอ่านเม้นแล้วเจอประโยคเรียกร้องอีกแล้ว เมินไม่ได้จริงๆTT // ไปปั่นงานต่อละ ขอให้ฟินกับncนะคะ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 203 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #262 Uooota (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 21:29

    งื้อพี่สิงเสียสละเลือดให้น้อง

    #262
    0
  2. #202 Chowa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 21:26
    ในที่สุดก็ทำตามหัวใจตนเอง นายท่านก็รักน้องมากถึงกลับยอมปล่อยให้น้องหนีไป พี่สิงยอมทุกอย่างเพื่อช่วยน้อง
    #202
    0
  3. #181 Hare-Akira (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 11:53
    โชคดีในความโชคร้ายนะเนี่ยคริส มีแต่คนรัก
    #181
    0
  4. #136 creamsarang (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:52
    หูยยยสิงโตยอมทุกอย่างเลยอ่ะ เจคอปก็ด้วยความรักอ่ะเนาะถึงยอมให้ไปกับสิงโต
    #136
    1
    • #136-1 perayask(จากตอนที่ 6)
      1 เมษายน 2561 / 08:16
      ภาษาอาจสะดุดนิดหน่อยนะคะ ไรท์ยังไม่แก้คำผิด แต่ขอให้สนุกนะคะ^^
      #136-1
  5. #49 สาคร (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 22:29
    หายไปนานจังค่ะ
    #49
    0
  6. #48 สาคร (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 22:03
    เร้าใจ ลุ้นตื่นเต้นค่ะ
    #48
    0
  7. #47 Nabhat (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 11:34
    ทั้งแวมไพร์เลือดผสม และบริสุทธิ์ รวมทั้งเจ้ามนุษย์ ล้วนแล้วแต่เสียสละตนเองเพื่อความรักทุกคนเลย

    กบฏแวมไพร์ ชื่อนี้ไม่ได้มาง่าย ๆ แลกมาด้วยความรักและน้ำตา

    ส่วนนักล่า ต้องเข้มแข็งหน่อยนะ อย่าเพิ่งน้อยใจ เจ้าชายของคุณดูท่าทางจะปากแข็งไม่เบา
    #47
    0
  8. #46 สุวรรณา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 11:05
    งื้ออออ น่าสงสารกันทุกคนและทุกตนเลย คริส สิง เจคอป เพื่อนครูไมาลงตัวเรื่องความรักกันทุกคน จะลงเอย กันยังงัย
    #46
    0
  9. #44 ATPX_S (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 09:44
    เจ็บปวดทุกฝ่ายจริงๆ
    #44
    0
  10. #43 xoap (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 09:17
    เป็นความรักทึ่เจ็บปวดทุกทางจริงๆ รอตอนต่อไปนะคะ
    #43
    0
  11. #42 Nalisanp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 04:32
    สงสารทุกคนเลย ฮืออออ ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อให้อยู่กับคนที่รัก บรรยายได้ดีมากกกก รอๆน๊าา สู้ๆนะคะ
    #42
    0
  12. #41 สิริ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 02:25
    งานเยอะก็สู้ๆนะคะ แล้วก็มาอัพเร็วไน้าาารอค่ะ
    #41
    0
  13. #40 S2UNNY (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 02:14
    รอตอนต่อไปนะ กำลังสนุกเลย
    #40
    0
  14. #39 Mini hurt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 00:23
    ฮืออออ ไรท์เขียนได้ถึงอารมณ์มากกก เราสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของแต่ละตัวละครได้ชัดเจนมากกกก รอค่ะTT
    #39
    0