-END-[Fang] รักปักเขี้ยว (FanficSingto&Krist)

ตอนที่ 5 : แรงปรารถนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 205 ครั้ง
    18 ม.ค. 61

คริส

 

นักเรียนทำความเคารพ

 

ขอบคุณครับ/ค่ะคุณครู

 

ผมส่งยิ้มให้เด็กนักเรียนประถมในชั้น ก่อนจะหยิบกองหนังสือของตัวเองแล้วเตรียมไปพักกลางวัน

 

ครูพีรวัสครับผมหันตามเสียงนุ่ม ก่อนจะส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

 

ครูอานนท์

 

วันนี้ทานข้าวที่ไหนครับ

 

ผม...

 

อ้ะๆๆ อย่าบอกว่าเตรียมมาเองนะครับ เพราะวันนี้ผมไม่เห็นครูถือถุงอะไรนอกจากหนังสือ

 

แล้วครูทานที่ไหนครับ

 

นี่แหละครับ ผมว่าจะชวนครูไปทานก๋วยเตี๋ยวหน้าโรงเรียนเห็นว่าน้ำตกที่นี่ข้นมากเลยนะ

 

อึก

 

เผลอกลืนน้ำลายอย่างลืมตัว

 

ทำหน้าแบบนี้หิวแล้วใช่ไหมหล่ะ

 

ครับ ไปกันเลยมั้ย

 

ผมแฝงตัวเป็นครูประถมในโรงเรียนรัฐบาลที่ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไรมาก มันเป็นตัวช่วยฆ่าเวลาอันแสนยาวนานของผมได้ดีเชียวหล่ะ พอได้ลองหาอะไรทำ เพียงแค่กระพริบตาก็สองปีเข้าแล้ว

 

ใช่...สองปีแล้ว ที่ผมไม่ได้เจอกับเขาคนนั้น

 

ชีวิตในแต่ละวันผ่านพ้นไปเรื่อยๆ มนุษย์เริ่มรู้จักผมในชื่อของคริส พีรวัสเอกสารส่วนตัวทุกอย่างถูกปลอมขึ้นมาอย่างแนบเนียน ผมพยายามไม่ยิ้มไม่หัวเราะมากไปเพราะกลัวว่าใครจะสังเกตเห็นเขี้ยวของตัวเองเข้า

 

เหนื่อยมั้ยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกเป็นเอกลักษณ์เอ่ยทักทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในบ้าน ผมเหลือบมองเจ้าของเสียงนั้นก่อนจะเดินเข้าไปหา

 

ถ้าบอกว่าเหนื่อยหล่ะ

 

เดี๋ยวนี้นายกล้าต่อปากต่อคำกับฉันแล้วหรอ

 

นายเป็นคนบอกเอง ว่าให้ฉันเลิกเคารพ

 

เจคอปหัวเราะในลำคอพร้อมกับปลดกระดุมผมออกทีละเม็ด

 

กึก

 

อึก...อึก....เผลอเกร็งตัวเล็กน้อย สองมือขยุ้มเส้นผมสีคาราเมลเพื่อหาที่ยึด

 

พรุ่งนี้ฉันจะกลับคฤหาสน์

 

อืม...

 

ไม่ไปด้วยกันหรอ

 

ไม่ล่ะ ฉันต้องสอนหนังสือ ผมตอบคนที่นั่งห้อยขาบนขอบหน้าต่าง ห้องนอนของเราเปิดรับลมธรรมชาติ อาศัยเพียงแสงสว่างจากดวงจันทร์ในยามค่ำคืนเท่านั้น

 

รักษาตัวด้วยแล้วกัน

 

อืม

 

โอเว่นเสียงเรียกชื่อที่แฝงความต้องการชัดเจน ผมเดินเข้าไปหาผู้เป็นนายอย่างเชื่องช้า แล้วจุมพิตลงบนริมฝีปากสีกุหลาบแผ่วเบา

 

น่าแปลกทั้งที่อยู่ด้วยกันมาร้อยกว่าปี ทำไมผมถึงไม่รู้สึกเลยสักนิด ทั้งที่หมอนี่ร้องขอตลอดเวลา แม้ว่าจะออกคำสั่งกับผมแต่ภายในแววตาสีเขียวมรกตนั่นมันแฝงด้วยความเศร้า ผมเห็นแต่คำว่าได้โปรดกับขอโทษเต็มไปหมด...

 

รักนายนะ ว่าที่ราชินีของฉัน...

 

ร่างสูงใหญ่ดึงผมเข้าไปกอดไว้แล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มด้วยกัน อ้อมกอดที่ควรจะอบอุ่นเมื่อสัมผัสแต่กลับทำให้รู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่างอย่างน่าประหลาด

 

ผมไม่ได้รักเจคอป...

 

กริ๊งงงงง...

 

เสียงออดเลิกเรียน ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะคว้ากองหนังสือสามสี่เล่มเตรียมกลับบ้าน

 

ครูพีรวัสครับ^^”

 

ว่าไงครับครูอานนท์

 

คือ...แหะๆผมจะมาขออาศัยรถครูกลับบ้านน่ะครับ พอดีว่ารถผมเสียชายร่างสูงยืนเกาหัวแกร้กๆ

 

เอาสิครับ ผมกำลังเหงาพอดี

 

ผมพาเพื่อนใหม่ในโลกมนุษย์ไปเดินห้างซื้อของแก้เบื่อ ผู้ชายคนนี้คุยเก่ง สุภาพ แต่แค่มองเพียงแว้บเดียวก็รู้ทันทีว่าหมอนี่คิดอะไรกับผม

 

บ้านครูไกลเหมือนกันนะครับผมขับรถมาจอดหน้าคอนโดคุณครูหนุ่มรูปหล่อ เจ้าตัวยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมลงจากรถ

 

ครูครับ

 

ครับ

 

ผม...

 

ชอบผม

 

ครูรู้!”

 

หึผมยิ้มมุมปากก่อนจะพูดต่อ

 

ผมมีเจ้าของแล้วครับ ขอโทษนะไม่ใช่ครั้งแรกที่ปฏิเสธไปทำนองนี้ ตั้งแต่ได้ฝังคมเขี้ยวลงบนร่างกายของใครคนนั้น ผมก็ไม่สามารถดื่มเลือดใครได้อีก ถึงแม้จะมีโอกาสได้ลิ้มเลือดรสเลิศจากคฤหาสน์แต่มันก็ไม่สามารถทดแทนเลือดรสหวานที่แสนจะธรรมดาได้

 

น่าสมเพช...หากเปรียบเป็นมนุษย์ก็คงเป็นมนุษย์ผู้โง่เขลา หากอยู่ในคราบแวมไพร์ก็คงเป็นแวมไพร์ที่ไร้ซึ่งประโยชน์เหมือนเช่นตอนนี้

 

กรี๊ดดดดดดดดเสียงกรีดร้องจากป่าฝั่งตรงข้ามก่อนที่ผมจะไขกุญแจเข้าบ้าน ผมพาตัวเองมายืนจุดที่เป็นต้นเสียงสายตาพยายามสอดส่องหาเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายไปด้วย

 

แกร้ก

 

ควับ

 

ฟิ้ววว

 

ควับ

 

ผมหันตามความเคลื่อนไหวที่รวดเร็วผิดมนุษย์...แวมไพร์เลือดผสม

 

หมับ

 

ผลัก

 

ผัวะ!!

 

ผมสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมสวนหมัดกลับไปตามสัญชาตญาน

 

แกขวางทางฉันแวมไพร์แก่ที่มีเศษเลือดเลอะเต็มหน้าเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด

 

ที่แห่งนี้เป็นอาณาเขตของฉัน

 

อา...กลิ่นตัวแกมันช่างหอมหวนราวกับพวกแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ผมถอยหนีตัวอันตรายที่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

 

อย่ามายุ่งกับฉัน ไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน

 

หึหึ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าฉันแตะต้องแกแล้วมันจะเป็นยังไง

 

ตุ้บ

 

กระโดดถีบหน้าอกหนาด้วยสองเท้าตัวเอง แต่มันไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

 

อ้ะ !!”

 

ชั่วพริบตาร่างผมก็ถูกจับรวบ มือสากลูบไล้ไปตามต้นคอก่อนจะกระชากเส้นผมเพื่อให้เอียงคอเปิดทางได้ถนัดขึ้น

 

แผล่บ

 

ลิ้นเย็นๆไล่เลียตรงบริเวรต้นคอ

 

หอมมาก...

 

ฉึก!!

 

อร้ากกกกกกกกก...ร่างสูงใหญ่แหลกสลายเป็นเถ้าถ่าน ผมทรุดลงนั่งกับพื้น มองกลับไปด้านหลังก็พบกับชายชุดดำที่ยืนหันข้างให้ผมอยู่

 

ตึกตัก...ตึกตัก...

 

ถึงจะคลุมหน้าจนมิด แต่ผมจำเสียงหัวใจนี้ได้แม่น...

 

พรึ่บ

 

อย่าเพิ่ง...ไม่ทันได้พูดจบร่างสูงในชุดดำก็วิ่งหายเข้าไปในความมืด เป็นไปไม่ได้มันต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ๆ

 

ครูขา...

 

ครับ^^” ผมหันไปส่งยิ้มให้กับนักเรียนหญิงน่าตาน่ารักที่คลานเข่าเข้ามาหา

 

หนูไม่เข้าใจประโยคนี้ค่ะ ทำไม่ประธานต้องมาอยู่กลางประโยคเด็กน้อยเอ่ยถามเสียงเจื้อยแจ้ว ผมยิ้มให้อีกรอบแล้วเริ่มอธิบายประโยคภาษาอังกฤษใหม่อีกครั้ง

 

น่าแปลกที่ผมไม่เคยรู้สึกอยากดื่มเลือดเด็กน้อยน่าตาบ้องแบ้วเหล่านี้ ทั้งที่ตัวเองอาศัยเพียงแค่เกสรกุหลาบประทังชีวิตไปวันๆ เจคอปกลับคฤหาสน์เกือบเดือนแล้ว แต่ก็ยังไม่ถือว่านานหรอกปกติหมอนั่นกลับไปเป็นครึ่งปีกว่าจะกลับมา ก็นะที่นี่มันไม่ใช่ที่ของแวมไพร์ชนชั้นสูงอย่างเจคอป อีเมอร์สัน หมอนั่นมาที่นี่เพราะผม

 

คริส

 

ผมเงยหน้าจากกองหนังสือในห้องสมุด...เสียงเมื่อกี้มัน...

 

ครูพีรวัสโดนปฏิเสธไปยังไม่เข็ดอีกหรือไงนะ

 

อย่ามองกันแบบนั้นสิครับ ผมซื้อซาลาเปามาฝากคนตรงหน้าพูดพร้อมยกถุงใสในมือประกอบ

 

ซาลาเปาไง กว่าจะได้มาลำบากมากเลยนะ

 

ครูครับ ครู!!”

 

ห้ะ ว่าไงนะครับ

 

ครูไม่สบายหรอครับคนตรงหน้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

 

เปล่าครับ ขอบคุณสำหรับซาลาเปานะ แล้วครูยังไม่กลับหรอ

 

เดี๋ยวกลับแล้วครับ พอดีผมมีเรื่องจะบอกครูน่ะ

 

อะไรหรอ

 

ผมอยากขอโทษเรื่องเมื่อคืนครับ แล้วก็ต่อไปนี้เรายังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ใช่มั้ย

 

ได้ครับเพราะยังไงผมก็ต้องย้ายที่ไปเรื่อยๆอยู่แล้ว มันคงน่าแปลกถ้าคนหนึ่งอยู่ในสถานที่เดิมเป็นสิบยี่สิบปีแต่ไม่แก่เลยสักนิด

 

แอ้ดดด..

 

ผมเปิดประตูเข้ามาภายในบ้านที่มีอุณหภูมิเย็นเฉียบโดยที่ไม่ต้องพึ่งเครื่องปรับอากาศของพวกมนุษย์ หยิบแจกันดอกกุหลาบสีแดงสดมาสูดดมจนเต็มปอด ทันใดนั้นสายตาก็ไปปะทะกับดอกกุหลาบอันเดียวที่วางอยู่บนโต๊ะอาหาร หรือเจคอปจะกลับมาแล้ว....

 

ผมหยิบดอกกุหลาบปริศนานั่นมาพลิกดูอย่างพินิจ

 

คริส

 

ควับ

 

เห้ออออ...ผมถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายตัวเอง ป่านนี้เจ้ามนุษย์นั่นคงจะลืมผมและแต่งงานมีครอบครัวที่สมบูรณ์ไปแล้ว คงเหลือแต่ผมสินะที่ยังคงเก็บจำทุกสัมผัส ทุกหยดเลือด แม้กระทั่งจังหวะการเต้นของหัวใจ...เก็บไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของก้นบึ้งหัวใจ

 

กุหลาบปริศนาถูกเสียบไว้ในแจกันใบเล็กตรงหัวเตียง ก่อนที่ผมจะเอนกายให้เข้าสู่ห้วงนิทราเหมือนกับมนุษย์ทั่วไป...

 

เจอสักทีนะ...เจ้าชายน้อยของฉัน

 

 

 

 

 

 

Talk : เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าใครคือผู้ถูกล่าระหว่างแวมไพร์เจ้าสเน่ห์กับมนุษย์หน้าโง่ // หลังจากนี้จะหายไปเคลียร์งานนะคะแล้วจะรีบกลับมาน้าา ไม่นานเกินรอจ้า^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 205 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #261 Uooota (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 21:17

    พี่สิงคงคิดถึงน้องมากๆๆ

    #261
    0
  2. #201 Chowa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 21:16
    พี่สิงเจอน้องแล้ว ต้องช่วยน้องได้แน่ๆเลย
    #201
    0
  3. #180 Hare-Akira (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 11:46
    สิงโตแน่ๆ คนที่มาช่วย คงไปฝึกมาในเวลา 2 ปีที่ไม่ได้เจอกัน
    #180
    0
  4. #148 Ssinsinsin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 10:46
    ฺฺฮืออออ สนุกจังงงงงงง ชอบมากเลยค่ะ
    #148
    0
  5. #135 creamsarang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:42
    สิงโตกลับมาแล้ว มาช่วยคริสด้วย แต่ทำไมคริสไม่เห็นนะ
    #135
    0
  6. #45 สุวรรณา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 10:33
    เอาแล้วงัย ไรท์สับสนตัวเอง สิงโตยอมผันตัวเองมาเปนผู้ล่าแวมไพร์เพื่อตามหาเจ้าชายน้อยของเขา และเจอแล้วด้วย
    #45
    0
  7. #38 สาคร (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 22:39
    รออ่านๆๆค่ะ ลุ้นๆๆระทึก
    #38
    0
  8. #37 @_Xu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 16:49
    ไม่นานเกินรอ แต่ก็ยังคงรอนะคะ ไรท์น่ารักที่สุด
    #37
    0
  9. #36 ATPX_S (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 10:24
    คนที่ถูกล่าท่าทางจะเป็นแวมไพร์ตัวน้อยซะแล้วหละ หึหึ มนุษย์จะเอาคืนยังไงนะ
    #36
    0
  10. #35 Nabhat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 05:02
    หลังจากที่ต้องเป็นฝ่ายโหยหามานาน ตอนนี้เจ้ามนุษย์ค่าตัวแพง ก็ได้เวลาเอาคืนเสียที
    #35
    0
  11. #34 Nalisanp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 01:38
    ฮือออ จะได้เจอกันแล้วใช่ไหมมม
    #34
    0
  12. #33 kun_kontoh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 01:37
    จะกลับมาเจอกันแล้วใช่มั้ยยยยยย
    #33
    0