-END-[Fang] รักปักเขี้ยว (FanficSingto&Krist)

ตอนที่ 3 : บีบบังคับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    14 ม.ค. 61

คริส...

 

ผมยืนมองแผ่นหลังกว้างของผู้เป็นนายอย่างเงียบงัน ชายร่างสูงที่มีผมสีคาราเมลประบ่าท่ามกลางทุ่งดอกกุหลาบสีแดงสดช่างดูเข้ากันอย่างน่าประหลาด เหมือนทุกอย่างรอบตัวถูกสร้างขึ้นมาเพื่อแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ตนนี้

 

รวมทั้งผมด้วยหรือเปล่านะ

 

อยากออกไปข้างนอกกับฉันมั้ยเสียงที่ดูเหมือนกระซิบแต่ดังก้องกังวานในโสตประสาท

 

อยากสิ

 

หึ

 

ทำไมหล่ะ

 

เมื่อไหร่จะเลิกโกหกฉัน

 

ศัพท์ที่เราใช้เรียกกันเปลี่ยนผันไปตามยุคตามสมัย เจคอปพาผมเดินทางไปแทบทุกมุมโลก แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาที่คฤหาสน์แห่งนี้ ที่เหล่าแวมไพร์ต่างเรียกมันว่า คฤหาสน์สีเลือด สถานที่แห่งเดียวที่ไม่มีมนุษย์คนไหนกล้าย่างกรายเข้ามา เปรียบเสมือนสรวงสวรรค์ของเหล่าแวมไพร์ผู้หิวโหย เพราะที่แห่งนี้อุดมไปด้วยเลือดรสเลิศและสามารถอิ่มทิพย์ได้ด้วยไอจากเกสรกุหลาบที่ไม่มีวันเหี่ยวเฉาตราบใดที่ไม่สิ้นผู้นำแวมไพร์

 

ผมเป็นสมบัติของเจคอป

 

ตอบดีมาก ร่างสูงหันหน้ากลับมาหา

 

ทำไมมองผมแบบนั้นหล่ะตระกูลอีเมอร์สันเป็นกระกูลที่มีเวชมนต์เหนือแวมไพร์กระกูลอื่น เจคอปมีความสามารถในการมองเห็นอดีตซึ่งการที่ผมมองเห็นอดีตของเหยื่อได้นั้นก็เพราะเลือดอีกครึ่งหนึ่งในร่างกายผมเป็นของหมอนั่นยังไงหล่ะ

 

นายไม่ยอมแม้แต่จะให้ฉันจูบเลยสักครั้ง แต่กับมนุษย์นั่นนายกลับยอมทุกอย่าง

 

เจ้ามนุษย์นั่นหลงรักผมเพราะเสน่ห์ของแวมไพร์ หมอนั่นให้ทุกอย่างทั้งที่ผมไม่ได้ร้องขอ ผมแค่รับมาก็เท่านั้น

 

หัวใจนายเต้นแรงทุกครั้งที่พูดถึงมัน นายกลัวฉันฆ่ามันหรอโอเว่นเจคอปเดินใกล้ผมเข้ามาเรื่อยๆใบหน้าหล่อซีดก้มลงมาหาจนปลายจมูกชนเข้ากับหน้าผากผม

 

“………..”

 

อีกอย่างที่นายควรรู้ พวกแวมไพร์เลือดผสมแบบนายไม่ได้มีเสน่ห์เหนือมนุษย์หรอกนะ เจ้านั่นมันหลงนายเองต่างหากสิ้นคำบอกพลันหัวใจก็เต้นถี่รัวอย่างไม่มีสาเหตุ

 

หมับ

 

นายท่าน ?”

 

จูบฉันคนตรงหน้าออกคำสั่งเสียงเย็น แขนแข็งแรงจับยึดเอวผมให้แน่น

 

“…ได้สิผมใช้มือโน้มใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้ หลับตาไล่หยดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างเงียบเชียบ แต่ก่อนที่ปากเราจะแตะกัน

 

น่าขำอะไรขนาดนี้เสียงแหลมของใครซักคนก็ขัดขึ้น

 

ไปให้พ้นนะดาร์เลน่าเจคอปเอ่ยปากขับไล่ว่าที่ราชินีแห่งตนอย่างไม่ใยดี

 

อีกไม่กี่ร้อยปีเจคอปจะต้องแต่งงานกับดาร์เลน่าและลงมือสังหารพ่อของตัวเองเพื่อสืบทอดตำแหน่งผู้นำแวมไพร์ แต่ถึงรู้แบบนั้นเจคอปก็ไม่เคยแม้แต่จะชายตาแลหล่อนแม้แต่นิดเดียว

 

เจคอป อีเมอร์สัน นายนี่มันโง่เขลาไม่สมกับเป็นแวมไพร์ชนชั้นสูง เสพติดเลือดของแวมไพร์เลือดผสมมานานจนทำให้เลือดของแวมไพร์ชั้นสูงต้องแปดเปื้อนดาร์เลน่าพูดพรางส่งหางตารังเกียจมาทางผม

 

เธอไม่มีสิทธิ์มาว่าคนในปกครองของฉัน

 

ฮึ โอเว่น นายอยากรู้ชีวิตก่อนความตายของตัวเองหรือเปล่า ถ้านายอยากรู้บอกฉันได้...อรึก

 

นายท่าน !”

 

มือแข็งแรงบีบเข้าที่ลำคอระหงส์ของดาร์เลน่า ดวงตาสีเขียวมรกตของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด...เจคอปกำลังโกรธ

 

อึก คร่อก...ว่าที่ราชีนีแห่งผู้นำแวมไพร์อ้าปากหวอเพื่อเรียกอากาศเข้าปอด

 

เจคอปหยุดนะ!” ผมเผลอออกคำสั่งอย่างลืมตัว เจคอปปล่อยมือออกจากคอดาร์เลน่าคว้าข้อมือผมวิ่งฝ่าทุ่งกุหลาบด้วยความเร็วเหนือมนุษย์เพื่อกลับมาที่ห้องภายในคฤหาสน์

 

กึก !

 

อึก เจ็บ...ร่างสูงดึงผมขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักแล้วฝังคมเขี้ยวลงมาที่ซอกคอเหมือนว่าต้องการระบายอารมณ์

 

อึก...อึก...อึก...เลือดในร่างกายไหลเวียนรวดเร็วเหมือนเหล่ามนุษย์ที่วิ่งหัวซุกหัวซุนเพื่อหาที่หลบภัย

 

ฮึก นายท่าน...ทั้งที่การถูกกัดมันเจ็บปวดขนาดนี้ เจ้ามนุษย์นั่นยังยอมให้ผมฝังคมเขี้ยวไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เรียกร้องราวกับเสพติดก็ไม่ปาน

 

นายคิดถึงมัน

 

“……….”

 

รักฉันเถอะ ได้โปรด คนเดียวที่ฉันอยากให้เป็นราชินีเคียงคู่กันก็คือนายผมลูบเส้นผมสีคาราเมลที่ซุกหน้าลงกับแผ่นอก ที่ผ่านมาผมทำตามคำสั่งของผู้เป็นนายได้ทุกอย่างอยู่แล้วถ้าหากเจคอปอยากให้ผมเป็นราชินีผมก็ไม่สามารถขัดอะไรได้

 

แต่ทว่าหัวใจเป็นสิ่งเดียวที่ไม่สามารถบังคับได้ต่อให้มีเวชมนต์เหนือธรรมชาติก็ตาม...

 

.

 

.

 

.

 

ฟอด~

 

ผมยืนควงแก้วเหล้ามองออกไปนอกกระจก ภายในห้องสีแดงสดที่ถูกซื้อไว้โดยคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังไม่ว่าจะกลับมาตอนไหนก็ต้องเจอกับเหยื่อของตนที่เหมือนว่าหมอนี่ไม่เคยออกจากห้องไปไหน

 

หิวมั้ย

 

ไม่หล่ะถึงจะหิวแต่ก็ไม่อยากกินตอนนี้

 

ไปเที่ยวกันมั้ยคนด้านหลังกระชับอ้อมกอดอยู่แบบนั้น จมูกโด่งซุกไซ้อยู่ตรงใบหู

 

ไปไหนหรอ

 

ทะเล เกาะส่วนตัวของฉัน มีแค่เราสองคน

 

นายเลิกยุ่งกับฉันเถอะจุดจบของมนุษย์ทุกคนที่ผมไปเกี่ยวพันด้วย มันไม่สวยงามหรอกนะ และสิงโตคือคนที่ผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

 

นายก็รู้ว่าไม่มีวัน

 

เห้อ คนโง่

 

เปลี่ยนฉันให้เป็นแวมไพร์เหมือนกับนายสิ เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป

 

อย่าพูดในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ดีกว่าผู้ที่มีความสามารถในการเปลี่ยนมนุษย์ให้เป็นแวมไพร์มีแค่แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์อย่างเจคอปเท่านั้น

 

ทำไมหล่ะ ถ้าฉันเป็นแวมไพร์ฉันจะได้เป็นสมบัติของนายไปชั่วนิรันดร์

 

มนุษย์ถ้าถูกเปลี่ยนให้เป็นแวมไพร์จะสูญเสียความทรงจำตอนเป็นมนุษย์ทั้งหมด นายอยากลืมฉันหรอพอถามไปแบบนั้นสิงโตก็เงียบไป

 

ถ้างั้นนายก็ฆ่าฉันทิ้งเถอะ เพราะถ้าไม่มีนายฉันก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมผมต้องพูดอีกกี่ครั้งว่าหมอนี่มันโง่

 

ร่างถูกหมุนให้กลับไปเผชิญหน้ากับคนตัวสูงก่อนที่จะถูกปรนเปรอความสุขสมแบบที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน

 

ขอเข้าไปได้มั้ยเสียงแหบพร่าอ้อนวอนรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่บอกเลยว่าผมไม่มีวันใจอ่อน

 

ผลัก

 

พอได้แล้วผมลุกขึ้นดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้

 

ตอนนี้เราอยู่กันที่เกาะส่วนตัวของสิงโต ตั้งแต่มาถึงหมอนี่ก็เอาแต่นัวผมไม่ยอมพาออกไปเที่ยวไหนตามที่ปากพูดไว้เลยสักนิด

 

นิดเดียวก็ไม่ได้หรอผมส่งสายตาดุกลับไป มนุษย์หื่นกามนอนตะแคงข้างเอามือเท้าหัวหันมาทางผม ร่างกายก็ยังเปลือยเปล่าเฉกเช่นเดียวกัน

 

หุบปากซะ

 

หึหึ น่ารัก

 

ไอ้...ผมกำหมัดง้างไปที่ใบหน้าหล่อทะเล้นนั่น

 

เวลานายดุมันน่ารักมากเลยรู้หรือเปล่า เหมือนแมวน้อยที่ขู่ฟ่อๆ

 

แมวน้อยแต่ดูดเลือดนายจนหมดตัวได้แล้วกัน

 

เอาสิ แต่ก่อนตายขอจับแมวน้อยทำเมียให้หนำใจก่อนนะผมขนลุกซู่ หัวใจเต้นโครมครามแทบจะระเบิด แปลกจังทำไมถึงได้รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า

 

อะไรผมมองก้อนกลมๆในมือของคนตรงหน้าอย่างระแวง

 

ซาลาเปาไง กว่าจะได้มาลำบากมากเลยนะยื่นมาจ่อที่ปากแบบนี้ จะให้ผมกินไอ้ก้อนกลมๆนี่น่ะหรอ

 

ไม่

 

เห้อชีวิตนี้นายจะดื่มแค่เลือดกับเหล้าหรือไง ลองกินอย่างอื่นบ้างสิ

 

นั่นมันอาหารของนาย

 

นายก็กินได้ อ้าปากสิเดี๋ยวป้อน

 

“……” ผมเม้มปากแน่น ให้ตายก็ไม่มีวันกินอาหารของพวกมนุษย์เด็ดขาด

 

นั่นแวมไพร์!!”

 

ห้ะ ! อุ้ปซาลาเปาก้อนกลมสีขาวถูกยัดเข้ามาเต็มปาก

 

อย่าคายนะ ไม่งั้นฉันจะจูบให้ปากเจ่อเลยหึ่ม เจ้ามนุษย์สามหาวกล้าดียังไงมาขู่ฉันห้ะ แต่...

 

อร่อยจัง

 

หึหึ อร่อยหล่ะสิ

 

หงึกๆๆ

 

หึหึ งั้นอีกคำนะ

 

หงึกๆๆ

 

ผมอ้าปากรับซาลาเปาก้อนขาวๆนั่นคำแล้วคำเล่าจนหมด มันอร่อยมากอร่อยซะจนหยุดไม่ได้เลยหล่ะ

 

นายนี่มันกินจุชะมัด

 

อย่ามาว่าฉันเป็นคนป้อนผมแท้ๆยังจะมาว่ากันอีก

 

คริส

 

หืม

 

ฟอด~

 

อะไรของนายตั้งแต่มาที่นี่ดูเหมือนว่าสิงโตจะยิ้มแทบตลอดเวลา ดวงตาสีนิลที่เปร่งประกายบ่งบอกว่ามีความสุขแค่ไหน

 

ฉันรักนายนะคริส

 

หึหึ เจ้าโง่ผมยีหัวคนที่เอียงหน้ามาซบที่บ่า สิ่งหนึ่งที่ผมชอบเวลาอยู่กับสิงโตก็คือความรู้สึกที่ไม่อึดอัด อยากทำอะไรก็ทำ อยากได้อะไรก็ได้ ได้ทำในสิ่งที่ชอบ ได้ทำในสิ่งที่ใจอยากทำ...

 

โอเว่น

 

!!

 

ผมลุกพรวดขึ้นยืน สายตาพยายามสอดส่องหาเจ้าของเสียงเย็นนิ่งที่ดังมาตามสายลม แย่หล่ะ เจคอปมาที่นี่

 

ผลัก ตุบ ตับ เพล้ง

 

สิงโต!!”

 

ร่างของคนที่นั่งซบกันเมื่อสักครู่ลอยละลิ่วไปชนกับผนังบ้าน เพดาน ทีวีและอีกหลายอย่างภายในห้อง

 

นายท่าน อย่า!!” ผมพยายามตามไปจับร่างของสิงโตไว้แต่ไม่ไวเท่าเจคอป

 

อร๊ากกกกกเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด เมื่อเจคอปบีบมือลงไปที่ลำคอระหงส์แล้วยกสูงขึ้นเรื่อยๆ

 

อย่าทำเค้า ฮึก ปล่อยสิงโต ได้โปรด

 

จูบฉันสิ แล้วฉันจะปล...ไม่รอให้พูดจบผมดึงใบหน้าขาวซีดของผู้เป็นนายมาบดจูบอย่างรีบร้อน

 

ตุ้บ

 

ร่างของสิงโตร่วงลงไปกองกับพื้นทันที เจคอปหันมาจูบตอบดึงร่างผมให้ไปแนบชิดกันมากกว่าเดิม

 

อืมมมผู้เป็นนายส่งเสียงพอใจในลำคอมือหนาบีบท้ายทอยผมให้อ้าปากแล้วสอดลิ้นเย็นเข้ามาอย่างชำนาญ

 

คริส หยุดเดี๋ยวนี้ อย่า...ร่างสะบักสะบอมของสิงโตคลืบคลานมาใกล้เรา ก่อนที่สองมือเปื้อนเลือดจะกำเข้าที่ข้อเท้าผม

 

กรึก

 

อ๊ากก..แล้วเท้าหนักของเจคอปก็เหยียบเข้าที่มือเรียวนั่น

 

หยุดนะ พอแล้ว!!”

 

ถ้าตะคอกฉันอีกที ฉันจะฉีกมันให้เป็นชิ้นๆ

 

ฮึก ผมขอโทษ เรากลับกันเถอะผมซบหน้าลงกับอกแกร่ง เจคอปกางเสื้อโค้ทของตัวเองคลุมร่างผมไว้พาวิ่งออกมาจากตรงนั้นด้วยความเร็วแสง ถึงจะหลับตาไม่รับรู้แต่เสียงสุดท้ายที่ดังในโสตประสาทก็ยังคงตามหลอกหลอนไม่เลิก

 

คริสกลับมา...







Talk : ความโหดร้ายของผู้เป็นนายเริ่มต้นขึ้นแล้ว หลังจากหวีดมีตจนหนำใจก็แวะมาวางระเบิดต่อจ้าาา ใครรอตอนต่อไปยกมือขึ้น!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

273 ความคิดเห็น

  1. #259 Nafphon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 17:59

    สงสารพี่สิง❤❤❤🦁🐢

    #259
    0
  2. #199 Chowa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 20:57
    สงสารพี่สิงเลย เจคอปร้ายกาจ
    #199
    0
  3. #194 JaoJean (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 20:42
    ฮือจะร้องงงง พี่สิงงง
    #194
    0
  4. #178 Hare-Akira (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 11:32
    สงสารอ่ะ ถ้าเรียกแบบง่ายๆ คริสนี่ก็เหมือนบุญคุณ(?)มันค้ำคอป่ะ
    #178
    0
  5. #147 Ssinsinsin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 00:06
    งือออ สงสาร T_T
    #147
    0
  6. #133 creamsarang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 20:27
    งื้อออออเจคอป อย่าทำร้ายคนที่เค้ารักกันสิ รู้ดีอยู่แก่ใจว่าคริสไม่ได้รักเธอน่ะ
    #133
    0
  7. #28 Nabhat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 15:18


    สงสารทั้งคู่เลย คนหนึ่งก็คงอยากรักตอบ แต่ก็กลัวอีกคนจะเป็นอันตราย อีกคนก็อยากรัก รักจนยอมเสียสละตัวเองทั้งชีวิต

    #28
    0
  8. #24 สาคน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 22:53
    สงสารสิงโตๆๆๆ รออ่านนานมาก
    #24
    0
  9. #23 kun_kontoh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 12:49
    ฮืออออออออ กลับมาหาสิงโตนะ
    #23
    0
  10. #22 สุวรรณา (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 10:43
    ยกมือขึ้น
    #22
    0
  11. #21 ATPX_S (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 10:17
    เจคอปนี่แบบรักโอเว่นมากเลยเนาะ
    #21
    0
  12. #20 Gusuma (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 09:18
    ทำร้ายได้แม้กระทั่งผู้หญิงนับประสาอะไรกับพี่สิง รอตอนต่อไป+1
    #20
    0
  13. #19 xoap (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 08:00
    น่าสงสารทั้งคู่ รอตอนต่อไปนะคะ
    #19
    0
  14. #18 senir (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 07:39
    ยกมือขึ้น แล้วหมุนๆ เลยค่ะ5555#รอเลย
    #18
    0
  15. #17 Mini hurt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 07:39
    เจคอป คนอำมหิต!
    #17
    0
  16. #16 Nalisanp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 01:26
    ฮือออ อย่าทำพี่สิงงงง สงสารโอเว่นนนน
    #16
    0